Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Nagle stukot butów wyrwa³ Julie ze stanu pó³œwiadomoœci. Dopiero teraz zauwa¿y³a, ¿e pokój nie mia³ drzwi. Przejecha³a d³oni¹ po kamiennej œcianie, jakby to mia³o sprawiÌ, ¿e pojawi siê wyjœcie. Odg³os kroków nasila³ siê, ktoœ musia³ byÌ blisko. Dziewczynka ledwie zd¹¿y³a siê cofn¹Ì, zanim na moment pojawi³y siê drzwi i wszed³ Lucjusz Malfoy. Jak on to zrobi³?

- AleÂż ten miesiÂąc szybko zleciaÂł - powiedziaÂł ÂśmiercioÂżerca. - Pewnie chciaÂłabyÂś, Âżebym ciĂŞ wypuÂściÂł, co? - zapytaÂł melancholijnym tonem.
- MiesiÂąc? - wykrztusiÂła po dÂłuÂższej chwili milczenia Julie. - Jest pan pewien? - spytaÂła.

WydawaÂło jej siĂŞ, Âże uwiĂŞziÂł jÂą tu zaledwie przed godzinÂą!

- Tak, dokÂładnie miesiÂąc - odparÂł Malfoy. - DziÂś jest wtorek, 20 kwietnia.

Gryfonka prze³knê³a œlinê. Przez miesi¹c le¿a³a tu w stanie pó³œwiadomoœci, widz¹c przed oczami ciemne morze?

- Nie wiem, co chcesz osi¹gn¹Ì, ale Dumbledore nie pozwoli ci na to - powiedzia³a oschle.
- Dumbledore'a nie ma w szkole. Sam dopilnowaÂłem tego, Âżeby Rada Nadzorcza zwolniÂła go ze stanowiska - odparÂł chÂłodno Malfoy.
- CO?!
- UwaÂżajÂą, Âże juÂż sobie nie radzi.
- Przekupi³eœ ich tak jak wkupi³eœ swojego syna do dru¿yny, czy zagrozi³eœ, ¿e zrobisz krzywdê ich rodzinom, jeœli nie zgodz¹ siê usun¹Ì Dumbledore'a?

Lucjusz zignorowa³ pytanie i zacz¹³ kr¹¿yÌ po pomieszczeniu.

- Zapewne ucieszy ciĂŞ fakt, Âże twĂłj wÂłochaty przyjaciel, Rubeus Hagrid, zostaÂł osadzony w Azkabanie. - Na jego twarzy pojawiÂł siĂŞ zÂłoÂśliwy uÂśmiech.

Julie zamurowa³o. To nie mog³a byÌ prawda. Niby za co mieliby zamkn¹Ì Hagrida w wiêzieniu? Przecie¿ on by nawet muchy nie skrzywdzi³!

- KÂłamiesz! - krzyknĂŞÂła.
- CzyÂżby? Czyli Hagrid nie pochwaliÂł ci siĂŞ za co wywalono go ze szkoÂły na trzecim roku? - zapytaÂł Malfoy drwiÂącym gÂłosem.

Gryfonka przez chwilĂŞ nie wiedziaÂła, co odpowiedzieĂŚ. WiedziaÂła, Âże Hagrid zostaÂł wyrzucony z Hogwartu, ale nigdy nie mĂłwiÂł dlaczego. Nagle przypomniaÂła sobie sÂłowa Paula. Z Hogwartu wydalono wtedy chÂłopca z trzeciej klasy, na ktĂłrego padÂły podejrzenia.

- Hagridowi nigdy nie udowodniono otwarcia Komnaty Tajemnic. On nie mĂłgÂł tego zrobiĂŚ - odparÂła, choĂŚ sama nie byÂła tego pewna.
- Nie, ale nie da siê zaprzeczyÌ, ¿e w tym czasie hodowa³ potajemnie akromantulê. Jak zapewne wiesz, wtedy zginê³a dziewczynka. Trzeba by³o podj¹Ì radykalne œrodki.

To nie mogÂła byĂŚ prawda. Hagrid miaÂł duÂże, a nawet zbyt duÂże zamiÂłowanie do niebezpiecznych zwierzÂąt, ale przecieÂż nie wypuÂściÂłby potwora na uczniĂłw!

- KtoÂś musiaÂł go wrobiĂŚ - powiedziaÂła Julie bardziej do siebie niÂż Malfoya. - Prawdziwy Dziedzic Slytherina.
- Jeœli tak, to bardzo ³atwo mu posz³o - stwierdzi³ œmiercio¿erca. - Ale doœÌ mówienia o twoim w³ochatym przyjacielu. Powiedz mi, jak nierozs¹dnym trzeba byÌ, ¿eby wychodz¹c na nocne spacery po zamku, zostawiÌ ró¿d¿kê? - zapyta³, patrz¹c wynioœle na dziewczynkê.
- A co ciê to obchodzi? I tak nie móg³byœ jej w pe³ni posi¹œÌ. Wiem od Ollivandera - odpowiedzia³a Julie.
- Nie potrzebna mi twoja ró¿d¿ka. Chcia³em ciê tylko poinformowaÌ, ¿e twoja szlamowata przyjació³ka, Kate Deamers, szuka³a ciê, ¿eby ci j¹ zanieœÌ... I teraz le¿y spetryfikowana w skrzydle szpitalnym.

Gryfonka poczuÂła jak krew odpÂływa jej z twarzy.

- Nie! - Nic innego nie mog³o przecisn¹Ì siê jej przez gard³o.
- Wielka szkoda, ¿e groza z Komnaty Tajemnic znowu spartaczy³a robotê. Niech zgadnê, to ty podsunê³aœ jej pomys³ z lusterkiem? - Malfoy wyj¹³ okr¹g³y, b³yszcz¹cy przedmiot. Julie rozpozna³a w nim swoje lusterko.

Ogarnê³o j¹ poczucie winy. Gdyby nie zachcia³o jej siê szukaÌ Dziedzica Slyherina i nie zostawi³a ró¿d¿ki w dormitorium, Kate nie le¿a³aby teraz spetryfikowana w Skrzydle Szpitalnym. Dlaczego jej nie pos³ucha³a? Lucjusz Malfoy musia³ to dobrze przemyœleÌ. Najpierw pozby³ siê Dumbledore'a, a potem czeka³ na dogodny moment. Musia³a coœ wymyœliÌ... Mo¿e jeœli ostro¿nie aktywuje Moc Ognia, uda jej siê st¹d wydostaÌ... Czyli w³aœciwie sk¹d?

- Gdzie my tak w ogóle jesteœmy? - zapyta³a, próbuj¹c wypatrzyÌ jakieœ szczegó³y pomieszczenia, ale by³y tu tylko kamienne œciany, wypolerowana pod³oga, któr¹ zdobi³a plama wosku pozosta³a po œwieczce. Z sufitu natomiast zwisa³ ¿yrandol.

¯yrandol? To by³o coraz dziwniejsze. Kto normalny wiêzi w takim miejscu? Równie dobrze mog³a to byÌ sala balowa. Gryfonka, nie zwracaj¹c uwagi na Lucjusza, ruszy³a w g³¹b pomieszczenia, jakby to mia³o pomóc znaleŸÌ jej wyjœcie.

- Daruj sobie, poprosiÂłem ten pokĂłj, Âżeby otwieraÂł siĂŞ tylko na mĂłj rozkaz - odezwaÂł siĂŞ Malfoy.

Dziewczynka przez chwilĂŞ prĂłbowaÂła przyswoiĂŚ sobie to, co wÂłaÂśnie usÂłyszaÂła. PoprosiÂł pokĂłj? Jak moÂżna o coÂś poprosiĂŚ pomieszczenie? ChcĂŞ, Âżeby ten pokĂłj siĂŞ otworzyÂł - pomyÂślaÂła z zamkniĂŞtymi oczami. Gdy je otworzyÂła nic w pokoju siĂŞ nie zmieniÂło.

- MĂłwiÂłem, otworzy siĂŞ tylko na mĂłj rozkaz - powiedziaÂł Lucjusz. - JesteÂśmy niedaleko Hogwartu... powiedziaÂłbym nawet, Âże bardzo, bardzo blisko... Ale nie liczyÂłbym na to, Âże ktoÂś ciĂŞ tu znajdzie... Nie jestem nawet pewien czy dyrektor... a raczej byÂły... wie o istnieniu tego miejsca.

Œwietnie. Pokój nie doœÌ, ¿e otwiera siê tylko na rozkaz Lucjusza Malfoya, to jeszcze Dumbledore nie wie o jego istnieniu. Tak w ogóle to gdzie on teraz jest, skoro zosta³ usuniêty ze stanowiska? Co dzieje siê z Hagridem? Nagle Julie poczu³a mrowienie w bliŸnie. Musia³a chwyciÌ siê œciany, ¿eby nie odp³yn¹Ì. Znowu zobaczy³a wodê... mnóstwo wody... Tym razem jednak mia³a wra¿enie, ¿e p³ynê³a przed siebie... Tylko dok¹d? Czy to morze istnia³o naprawdê, czy by³o tylko wytworem jej wyobraŸni?

- Black! - Ze stanu pó³œwiadomoœci wyrwa³ j¹ zniecierpliwiony g³os Malfoya. - Co ty wyprawiasz?
- Ja... nic - skÂłamaÂła Julie.
- Prawie mi tu mdlejesz i to ma byĂŚ nic?
- Mam uwierzyĂŚ, Âże interesuje ciĂŞ moje zdrowie?
- OczywiÂście, Âże nie. Nieprzytomna na nic mi siĂŞ nie przydasz.
- Nie powiem ci gdzie ona jest.

***

Siedzia³ na pryczy usi³uj¹c wymyœliÌ sposób ucieczki, ale nadal nic nie przychodzi³o mu do g³owy. Nagle poczu³ powiew lodowatego powietrza. Przez dziurê w murze przeszed³ minister magii, Korneliusz Knot, a za nim dwaj zewnêtrzni stra¿nicy prowadz¹cy... Nie... to by³o niemo¿liwe. Dlaczego wsadzaj¹ Hagrida? Gajowy musia³ przecisn¹Ì siê bokiem nisko pochylony, poniewa¿ otwór by³ dla niego zbyt niski i w¹ski. Syriusz spojrza³ na innych wiêŸniów. Po minach tych, którzy jeszcze nie postradali zmys³ów, mo¿na by³o dostrzec to samo zdziwienie, które teraz zapewne malowa³o siê i na jego twarzy. Hagrid zosta³ zaprowadzony do celi na przeciwko niego. Gajowy zaj¹³ pó³ miejsca w ciasnej celi, a prycza ugiê³a siê pod jego ciê¿arem. By³ przera¿ony, a z czo³a sp³ywa³y mu kropelki potu, które ginê³y w gêstej brodzie.

- Mam nadziejĂŞ, Âże sprawa szybko siĂŞ wyjaÂśni i okaÂże siĂŞ, Âże to nieporozumienie - rzekÂł Knot, krĂŞcÂąc swoim cytrynowo-zielonym melonikiem.
- Za co go wsadziliÂście? - zapytaÂł Syriusz.
- Nie powinno ciĂŞ to obchodziĂŚ, Black - odpowiedziaÂł oschle minister.
- A ja myœlê, ¿e powinno - warkn¹³ Syriusz. - Nie wmówisz mi chyba, ¿e to nie ma nic wspólnego z otwarciem Komnaty Tajemnic?

Knot wytrzeszczyÂł oczy. SkÂąd on wiedziaÂł o otwarciu Komnaty?

- SkÂąd to wiesz? - spytaÂł, rozglÂądajÂąc siĂŞ na boki, jakby liczyÂł, Âże gdzieÂś znajdowaÂła siĂŞ odpowiedÂź.
- Mam swoje ÂźrĂłdÂła - odparÂł sucho Black.
- Jakie ty niby moÂżesz mieĂŚ ÂźrĂłdÂła siedzÂąc w Azkabanie, co? - zdenerwowaÂł siĂŞ Knot.

Nagle Syriusz poczu³ czyj¹œ obecnoœÌ w celi, ale przecie¿ by³ w niej sam. Mia³ wra¿enie jakby jakiœ duch zbli¿a³ siê do niego... Nie, "duch", to za du¿o powiedziane... To by³a jakby czyjaœ cz¹stka... odcisk duszy... Spojrza³ na Knota, ale on zdawa³ siê nie dostrzegaÌ niczego dziwnego. Mówi³ coœ do Hagrida, ale ten ju¿ go nie s³ucha³, wpatruj¹c siê przed siebie pustym spojrzeniem. Syriuszowi nagle zrobi³o siê go ¿al. Ile gajowy wytrzyma w tym piekle? No i co takiego zrobi³, ¿e tu trafi³? Dobrze zna³ Hagrida i wiedzia³, ¿e nawet muchy by nie skrzywdzi³. Nie zamknêliby go przecie¿ za jego fascynacjê niebezpiecznymi stworzeniami. Ale co mia³by mieÌ wspólnego z Komnat¹ Tajemnic? Nagle to dziwne uczucie czyjeœ obecnoœci w jego celi nagle znik³o. Black dopiero po chwili zda³ sobie sprawê, ¿e Wisior Ognia by³ cieplejszy ni¿ zwykle. Minister spojrza³ na niego wzrokiem pe³nym pogardy.

- BĂŞdĂŞ musiaÂł zarzÂądziĂŚ przeszukanie twojej celi, Âżeby zabraĂŚ stÂąd to, co odpĂŞdza dementorĂłw. To niedopuszczalne, ÂżebyÂś po prawie dwunastu latach tutaj nadal byÂł Âświadomy i miaÂł zdrowe zmysÂły - rzekÂł chÂłodnym tonem.
- By³bym bardzo wdziêczny, gdyby dementorzy tu czasem zagl¹dali. Ostatnio czujê siê trochê samotny - prychn¹³ Syriusz.

Knot nie odpowiedzia³. Rzuci³ przelotne spojrzenie na skulonego Hagrida i pod¹¿y³ ku wyjœciu. Black odczeka³ a¿ minister i wewnêtrzni stra¿nicy znikn¹ za kamiennym murem.

- Hagridzie? - odezwa³ siê ostro¿nie, staraj¹c siê by w jego g³osie zabrzmia³o wspó³czucie, co nie by³o ³atwe zwa¿aj¹c na fakt, ¿e musia³ siedzieÌ tu od prawie dwunastu lat, a on gdzieœ tam ¿yje sobie jako szczur...
- Czego? - burkn¹³ gajowy.
- Za co tu trafiÂłeÂś? - zapytaÂł Syriusz, majÂąc nadziejĂŞ, Âże jego gÂłos brzmiaÂł uprzejmie.
- Nie twój interes, Black - warkn¹³ Hagrid i odwróci³ siê bokiem do œciany tak, ¿e prycza znowu ugiê³a siê pod jego ciê¿arem.

***

Domek w wiosce Hilverton byÂł skromnie urzÂądzony. Drewniana podÂłoga skrzypiaÂła pod stopami Albusa Dumbledore'a. Na renesansowych meblach osiadaÂł kurz, poniewaÂż dawno nikt tu nie sprzÂątaÂł. Dumbledore zaglÂądaÂł tu bardzo rzadko, a mĂłgÂł to robiĂŚ tylko w wakacje. KtoÂś mĂłgÂłby pomyÂśleĂŚ, Âże tylko pastelowo-fioletowe zasÂłony dowodziÂły, Âże dom nie byÂł opuszczony. Nie byÂło tu Âżadnych zdjĂŞĂŚ, nie liczÂąc portretu starszej pani o surowej twarzy. Odziana byÂła w staroÂświeckÂą kremowÂą sukniĂŞ, a jej migocÂące oczy wodziÂły wzrokiem za Albusem.

- NaprawdĂŞ ciĂŞ odwoÂłali? - zapytaÂła po raz ktĂłryÂś staruszka. MiaÂła nachalny gÂłos, co niezmiernie irytowaÂło Dumbledore'a, ktĂłry nie miaÂł najmniejszej ochoty na pogawĂŞdkĂŞ z ciotkÂą.
- JuÂż mĂłwiÂłem, Âże tak - odparÂł.
- I tak po prostu odpuÂściÂłeÂś? - wypytywaÂła dalej Honoria.
- OdpuÂściÂłem? - powtĂłrzyÂł Albus. - OczywiÂście, Âże nie. Lucjusz Malfoy moÂże sobie przekupiĂŚ caÂłe Ministerstwo Magii, a ja i tak opuszczĂŞ Hogwart naprawdĂŞ dopiero wtedy, gdy nikt w caÂłej szkole nie zostanie mi wierny.
- To dlaczego jesteÂś tutaj? Nie, Âżebym narzekaÂła, Âże postanowiÂłeÂś odwiedziĂŚ starÂą ciotkĂŞ...
- Ja jestem tutaj, ale mĂłj wierny feniks zostaÂł w Hogwarcie, Âżeby mi donosiĂŚ co siĂŞ dzieje.

Ledwo skoùczy³ mówiÌ to zdanie, a w powietrzu tu¿ przed nim pojawi³y siê p³omienie, z których wy³oni³ siê Fawkes. W dziobie trzyma³ pergamin zwiniêty w rulonik. Dumbledore wzi¹³ list, rozwin¹³ go i zacz¹³ czytaÌ:

Albusie,

Prosi³eœ, ¿ebym donosi³a ci przez Fawkesa o wszystkim, co dzieje siê w Hogwarcie, wiêc to robiê. Potwór z Komnaty Tajemnic znowu zaatakowa³, tym razem spetryfikowa³ Kate Deamers. Jednak bardziej powinno ciê zainteresowaÌ, dlaczego znalaz³a siê w nocy poza dormitorium. Oprócz lusterka znaleŸliœmy przy niej dwie ró¿d¿ki, jej w³asn¹ i Julie Black. Podejrzewam, ¿e panna Deamers zamierza³a zanieœÌ jej ró¿d¿kê. Nie wiem po co panna Black chodzi³a noc¹ po szkole, ale bardziej martwi mnie fakt, ¿e rano nie pojawi³a siê na œniadaniu w Wielkiej Sali i póŸniej te¿ nikt jej nie widzia³. Nie by³o jej te¿ w dormitorium. Znalaz³am tam kawa³ek pergaminu. Myœlê, ¿e sam powinieneœ przeczytaÌ, co jest na nim napisane.

Minerwa

Ps. WidziaÂłam Lucjusza Malfoya jak szedÂł gdzieÂś schodami.

Dumbledore dopiero teraz dostrzeg³, ¿e z rulonika wypad³a jeszcze jedna karteczka. Szybko przeczyta³ treœÌ, a jego twarz przybra³a groŸny wyraz. Upewni³ siê, ¿e ma ró¿d¿kê, chwyci³ Fawkesa za nogi i razem z nim deportowa³ siê do gabinetu dyrektora w Hogwarcie.

***

- Po co ten sprzeciw? - zapytaÂł Malfoy. - JesteÂś teraz na mojej Âłasce. Nie chcesz, Âżebym ciĂŞ wypuÂściÂł?
- Mam uwierzyĂŚ, Âże tak po prostu byÂś mnie wypuÂściÂł? - prychnĂŞÂła Julie. - Nie baÂłbyÂś siĂŞ, Âże powiem Dumbledore'owi?
- Dumbledore'a nie ma w szkole.
- To, Âże go nie ma, nie znaczy, Âże naprawdĂŞ opuÂściÂł Hogwart. ZresztÂą nie przekupiÂłeÂś chyba Rady Nadzorczej, Âżeby wylali caÂłe grono pedagogiczne.
- WidzĂŞ, Âże po dobroci siĂŞ nie dogadamy.

Lucjusz wyj¹³ ró¿d¿kê, Gryfonka cofnê³a siê o krok. Z jego ró¿d¿ki wystrzeli³ niebieski promieù. Nie zd¹¿y³a siê przed nim uchyliÌ i poczu³a jak po policzku sp³ywa jej krew.

- Tylko na tyle ciê staÌ? - zapyta³a pogardliwie, chocia¿ rozciêcie bardzo bola³o. - W pogró¿ce brzmia³o to groŸniej.
- Nie jestem gÂłupi, Âżeby uÂżywaĂŚ Cruciatusa, gdy ty masz MagiĂŞ ÂŻywioÂłu, nad ktĂłrÂą nie panujesz - odparÂł chÂłodno Malfoy.
- A co jeÂśli jej uÂżyjĂŞ? - spytaÂła wyzywajÂąco Julie.
- Nie uÂżyjesz. Wtedy zabiÂłabyÂś nie tylko mnie, ale i siebie - odpowiedziaÂł ÂśmiercioÂżerca.

Mia³ racjê. Spalenie jednego z morderców jej rodziców nie by³o warte takiej ceny. Ile by da³a, ¿eby mieÌ teraz Wisior Ognia. Gdyby chocia¿ wiedzia³a komu jej ojciec go powierzy³. Lucjusz Malfoy wyszed³ z pokoju gro¿¹c, ¿e zostanie tu na zawsze, jeœli nie powie mu gdzie jest Ksiêga Za³o¿ycieli. Julie ju¿ go jednak nie s³ucha³a. A jeœliby tak ostro¿nie aktywowaÌ Moc Ognia? Mo¿e jeœli bêdzie spokojna, uda jej siê w pewnym stopniu opanowaÌ Magiê ¯ywio³u? Natychmiast odrzuci³a ten pomys³. Jak mia³a byÌ spokojna, bêd¹c uwiêziona w nieznanym miejscu? Nagle poczu³a, ¿e znowu wpada w stan pó³œwiadomoœci... Znowu zobaczy³a to morze, ale tym razem w oddali majaczy³a jakaœ wysepka spowita mg³¹.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.