Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Julie od piĂŞciu minut czekaÂła na WieÂży Astronomicznej na tajemniczego nieznajomego. JuÂż zamierzaÂła naÂłoÂżyĂŚ pelerynĂŞ-niewidkĂŞ i wrĂłciĂŚ do dormitorium, gdy usÂłyszaÂła czyjÂś gÂłos.

- Witaj, Julie. Wybacz mi to spóŸnienie.
- Nie szkodzi, proszĂŞ pana - odpowiedziaÂła uprzejmie Gryfonka.
- Daj spokĂłj z tym panem. MĂłw mi Paul, tak mam na imiĂŞ - powiedziaÂł mĂŞÂżczyzna.
- A nazwisko?
- To niech na razie pozostanie tajemnicÂą.

Julie przyjrza³a mu siê uwa¿nie. By³ to doœÌ wysoki czarodziej o jasnych w³osach i piwnych oczach, w których by³o coœ, co budzi³o zaufanie. Móg³by budziÌ grozê, gdyby nie fakt, ¿e by³ tak chudy, i¿ wydawa³o siê, ¿e móg³by go zdmuchn¹Ì najmniejszy podmuch wiatru.

- Zanim przejdziemy do tego, co dzieje siĂŞ w Hogwarcie, moÂże masz jakieÂś pytania? - zapytaÂł Paul.

Dziewczynka zawahaÂła siĂŞ. MuszĂŞ zapytaĂŚ go o Wisior Ognia tak, Âżeby nie domyÂśliÂł siĂŞ o czym mĂłwiĂŞ.

- Czy mój ojciec nie zostawi³ pa... tobie... czegoœ, zanim zgin¹³? - spyta³a.
- Nie, nic mi nie zostawiÂł - w jego oczach pojawiÂł siĂŞ groÂźny bÂłysk. - A dlaczego pytasz? To byÂło coÂś waÂżnego?
- Nie, to nie byÂło nic istotnego. NapisaÂłeÂś, Âże byÂłeÂś rok wyÂżej od moich rodzicĂłw.
- Tak, mĂłgÂłbym byĂŚ nawet dwa lata wyÂżej, ale tak siĂŞ zÂłoÂżyÂło, Âże urodziÂłem siĂŞ we wrzeÂśniu i trafiÂłem do jednej klasy z mÂłodszym bratem.
- A wiĂŞc masz brata? Gdzie on teraz jest?
- Nie Âżyje.
- Voldemort?
- Nie... Wybacz, nie chcĂŞ o tym mĂłwiĂŚ.
- Rozumiem. MoÂżesz mi powiedzieĂŚ co miaÂłeÂś na myÂśli piszÂąc, Âże Syriusz Black jest juÂż przegrany?

Mê¿czyzna zacz¹³ sapaÌ jak rozjuszony kot i zrobi³ wœciek³¹ minê. Niemal ciska³ piorunami z oczu. Wygl¹da³o to trochê komicznie ze wzglêdu na jego w¹t³e cia³o.

- Nigdy wiĂŞcej nie wspominaj przy mnie tego czÂłowieka - powiedziaÂł z zaskakujÂącym chÂłodem.
- Ale dlaczego? Co on niby takiego zrobiÂł? - dopytywaÂła Julie.
- Okropne rzeczy. To potwĂłr, nie czÂłowiek - odpowiedziaÂł Paul.
- Ale co konkretnie zrobiÂł?
- To nieistotnie. Nie przyszed³em tu rozmawiaÌ o nim. Opowiedz mi o szczegó³ach ostatnich wydarzeù w Hogwarcie. Wiem tylko tyle, ¿e Dziedzic Slytherina znowu otworzy³ Komnatê Tajemnic.
- Spetryfikowano kotkĂŞ Filcha. Na Âścianie byÂł napis zrobiony krwiÂą. Komnata Tajemnic zostaÂła otwarta. StrzeÂżcie siĂŞ wrogowie dziedzica. Profe... zaraz... jak to znowu? To juÂż kiedyÂś zostaÂła otwarta?
- Nie powinienem ci tego mĂłwiĂŚ, ale skoro juÂż wypaplaÂłem... Pierwszy raz komnata zostaÂła otwarta okoÂło piĂŞĂŚdziesiÂąt lat temu. Wtedy zginĂŞÂła uczennica, cĂłrka mugoli. RozwaÂżano zamkniĂŞcie szkoÂły, ale ataki nagle ustaÂły.

Julie prze³knê³a œlinê. Groza z Komnaty Tajemnic kiedyœ zabi³a mugolaczkê. Pomyœla³a o Kate i poczu³a ucisk w ¿o³¹dku.

- Wiesz co to za potwĂłr, ktĂłry czyha w komnacie? - zapytaÂła dziewczynka.
- Nie, tego nigdy nie udaÂło siĂŞ odkryĂŚ - odpowiedziaÂł Paul.
- Wiadomo kto jÂą wtedy otworzyÂł?
- Z Hogwartu wydalono wtedy chÂłopca z trzeciej klasy, na ktĂłrego padÂły podejrzenia. Nigdy jednak nie udowodniono mu otwarcia Komnaty Tajemnic.
- Kim byÂł ten chÂłopiec?
- Tego nie wiem. Teraz to nieistotne. Czy jest coÂś, o czym powinienem wiedzieĂŚ?

Julie zawahaÂła siĂŞ. On twierdzi, Âże jej ojciec niczego mu nie daÂł. Prawdopodobnie nigdy nie widziaÂł Wisioru Ognia na wÂłasne oczy. Czy zatem powinna mĂłwiĂŚ mu o KsiĂŞdze ZaÂłoÂżycieli? ByÂło w nim coÂś, co budziÂło zaufanie. Jednak z jakiegoÂś powodu Procjon Black nie ufaÂł mu na tyle, by powierzyĂŚ mu cennÂą rzecz, pamiĂŞtajÂącÂą czasy przed ZaÂłoÂżycielami Hogwartu.

- Paul, napisaÂłeÂś, Âże znaÂłeÂś moich rodzicĂłw - odezwaÂła siĂŞ po dÂłuÂższej chwili milczenia.
- Tak, przyjaŸniliœmy siê. Byli najlepszymi przyjació³mi jakich mia³em... jedynymi. Gdy dowiedzia³em siê o ich œmierci... œwiat mi siê zawali³. Znowu. Po tym, jak zgin¹³ mój brat, tylko oni mi zostali. Nigdy nie mia³em szczêœcia do kobiet, wiêc nie by³o mi dane za³o¿yÌ rodziny. Tego dnia, w którym umarli twoi rodzice, przysi¹g³em na ich pamiêÌ, ¿e bêdê ciê chroni³ za wszelk¹ cenê - powiedzia³ mê¿czyzna wpatruj¹c siê w posadzkê.
- I nigdy siê nie pok³óciliœcie?
- Ee... jeÂśli mam byĂŚ szczery, to raz posprzeczaÂłem siĂŞ z twoim ojcem, ale to nie byÂło nic powaÂżnego - Paul nerwowo bawiÂł siĂŞ palcami.
- KÂłamiesz. PrzecieÂż widzĂŞ - powiedziaÂła Julie chwytajÂąc siĂŞ za boki.
- No dobra, masz racjĂŞ, ale nie chcĂŞ o tym mĂłwiĂŚ - przyznaÂł mĂŞÂżczyzna. - A wiĂŞc jest coÂś, o czym powinienem wiedzieĂŚ? - zapytaÂł znowu.
- Profesor Dumbledore przekazaÂł mi przez Snape'a KsiĂŞgĂŞ ZaÂłoÂżycieli - odpowiedziaÂła dziewczynka. - Pewnie wiesz, Âże to jedyny egzemplarz.
- Ach, tak, dyrektor napisaÂł mi, Âże ci jÂą przekaÂże. MiaÂł to zrobiĂŚ jak bĂŞdziesz trochĂŞ starsza, ale w zaistniaÂłej sytuacji zmieniÂł zdanie - odparÂł Paul.

Gryfonka wytrzeszczyÂła oczy.

- Korespondujesz z Dumbledore'em? - spytaÂła.
- OczywiÂście. UtrzymujĂŞ z nim staÂły kontakt odkÂąd pierwszy raz przyjechaÂłaÂś do Hogwartu - odpowiedziaÂł Paul. - Czego dowiedziaÂłaÂś siĂŞ z ksiĂŞgi? - zapytaÂł.
- Tego, Âże Dziedzic Slytherina bĂŞdzie chciaÂł zabiĂŚ pozostaÂłych. Znaczy, nie wprost. WedÂług ksiĂŞgi istnieje legenda, ktĂłra gÂłosi, Âże gdy jeden z trĂłjki potomkĂłw ZaÂłoÂżycieli, znajdzie siĂŞ w Âśmiertelnym niebezpieczeĂąstwie ze strony Dziedzica Slytherina, na ich prawych przedramieniach pojawiÂą siĂŞ blizny w ksztaÂłcie ognistej, powietrznej i ziemnej bÂłyskawicy. Nie wiadomo jednak jakie miaÂłyby mieĂŚ znaczenie. Jak widaĂŚ podanie jest prawdziwe - odpowiedziaÂła Julie, podwijajÂąc rĂŞkaw. Blizna byÂła wyraÂźniejsza niÂż zwykle. - Najbardziej ciekawi mnie dlaczego ona czasem siĂŞ porusza. No i muszĂŞ odkryĂŚ kim sÂą dziedzice Hufflepuff i Ravenclaw. Wiem, Âże pierwszy jest z rodu LandlerĂłw. SmithĂłw wykluczyÂłam, bo Zachariasz z pewnoÂściÂą by siĂŞ tym chwaliÂł. Drugi pochodzi od RailserĂłw. ZastanawiaÂłam siĂŞ czy nie powinnam porozmawiaĂŚ z Dumbledore'em - odpowiedziaÂła Julie.
- Rozumiem - powiedziaÂł mĂŞÂżczyzna. - To wszystko? - upewniÂł siĂŞ.
- Nie... Dowiedzia³am siê, ¿e to Za³o¿yciele Hogwartu s¹ W³adcami Czterech ¯ywio³ów - ognia, powietrza, ziemi i wody. Gryffindor, Ravenclaw, Hufflepuff i Slytherin. Wed³ug Ksiêgi Za³o¿ycieli dziedzice maj¹ odziedziczyÌ moc swoich przodków. I to te¿ by siê zgadza³o, bo w pierwszej klasie przypadkowo u¿y³am magii ognia i... - urwa³a.

Czy powinna mu powiedzieĂŚ o wisiorach? Niby wzbudzaÂł zaufanie, Dumbledore z nim koresponduje, a wiĂŞc pewnie i wie o ich spotkaniu, ale z jakieÂś powodu jej ojciec powierzyÂł Wisior Ognia komuÂś innemu. Nie swojemu najlepszemu przyjacielowi. Julie wÂątpiÂła czy Paul w ogĂłle wie o Wisiorach Ognia, Powietrza, Ziemi i Wody.

-... To wszystko - skÂłamaÂła.
- JesteÂś absolutnie pewna? - upewniÂł siĂŞ Paul.

W jego gÂłosie daÂło siĂŞ wyczuĂŚ nutkĂŞ niedowierzania.

- Tak, jestem absolutnie pewna - odparÂła Julie.
- No dobrze, ja ju¿ muszê iœÌ. Obieca³em Dumbledore'owi, ¿e do niego przyjdê. Informuj mnie na bie¿¹co o wydarzeniach w Hogwarcie - powiedzia³ mê¿czyzna.
- Dobrze, do zobaczenia - odparÂła dziewczynka.

Narzuci³a na siebie pelerynê-niewidkê i opuœci³a Wie¿ê Astronomiczn¹. W dormitorium opowiedzia³a wszystko Kate.

***
- Nie powiedziaÂła nic o wisiorach. Nie wspomniaÂła ani sÂłowem o zaginionym Wisiorze Ognia, Albusie. ChociaÂż... zapytaÂła mnie czy jej ojciec czegoÂś mi nie zostawiÂł zanim umarÂł. Julie chyba sÂądziÂła, Âże ja go miaÂłem, ale to nieprawda. WidziaÂłem ten wisior zaledwie parĂŞ razy - powiedziaÂł Paul, siedzÂąc na krzeÂśle przed biurkiem dyrektora.
- Wcale jej siĂŞ nie dziwiĂŞ. ByÂłeÂś najlepszym przyjacielem Procjona i Ally, ale on widocznie nie ufaÂł ci na tyle, Âżeby daĂŚ ci na przechowanie Wisior Ognia. KaÂżdy na miejscu Julie nie byÂłby pewien czy powiedzieĂŚ ci o wisiorach - odparÂł Dumbledore.
- Masz racjĂŞ, tylko... w takim razie komu go powierzyÂł? - zapytaÂł mĂŞÂżczyzna.
- MyÂślĂŞ, Âże znasz odpowiedÂź - odpowiedziaÂł starzec.

Paul zacisn¹³ d³onie na pod³okietnikach krzes³a. Zacz¹³ szybciej oddychaÌ, jakby próbowa³ zachowaÌ spokój.

- Zawsze podejrzewa³em, ¿e da³ Wisior Ognia jemu. Zrobi³ to na przekór mnie, a teraz... za³o¿ê siê, ¿e zosta³ zniszczony - stwierdzi³.
- Nie wiem co z nim zrobi³, ale nie móg³ go zniszczyÌ. Dobrze wiesz, ¿e wisiory mog¹ zniszczyÌ tylko moce ¿ywio³ów, przy czym nigdy ta, której cz¹stka znajduje siê w wisiorze - odpar³ Dumbledore.
- Czyli Voldemort mĂłgÂł go zniszczyĂŚ - zauwaÂżyÂł mĂŞÂżczyzna.
- Teoretycznie, ale w praktyce on nie byÂłby w stanie uÂżyĂŚ w peÂłni mocy wody, o ile w ogĂłle byÂł w stanie, bo nigdy nawet nie widziaÂł Wisiora Wody na oczy. ChoĂŚ myÂślĂŞ, Âże dobrze wiedziaÂł gdzie siĂŞ znajduje - wyjaÂśniÂł dyrektor.
- Gdzie? - zainteresowaÂł siĂŞ Paul.

Albus wyj¹³ z szuflady biurka z³ot¹ szkatu³kê. Stukn¹³ w wieko ró¿d¿k¹ i to natychmiast otworzy³o siê, ukazuj¹c ukryty we wnêtrzu przedmiot. By³ to wisior w kszta³cie b³yszcz¹cej, zielono-srebrnej kropli zawieszonej na cienkim, czarnym sznureczku.

- Tak, Paul, Wisior Wody w przeciwieĂąstwie do Salazara Slytherina nigdy nie opuÂściÂł murĂłw tego zamku - powiedziaÂł starzec, widzÂąc zdumienie na twarzy rozmĂłwcy.
- Zawsze siĂŞ tak bÂłyszczy? - zapytaÂł Paul.
- Nie - odparÂł Dumbledore. - On wie, Âże jego prawowity wÂłaÂściciel jest blisko.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?