Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Z Wielkiej Sali znik³y d³ugie sto³y, a na œrodku pojawi³ siê podest wokó³ którego zebra³ siê t³um. Wœród ¿eùskiej czêœci rozleg³o siê przeci¹g³e westchniêcie, gdy wszed³ Lokhart. Za nim jak cieù stan¹³ Snape.

- W zwiÂązku z ostatnimi atakami profesor Dumbledore pozwoliÂł mi na utworzenie Klubu PojedynkĂłw, Âżeby nauczyĂŚ was jak siĂŞ broniĂŚ - oznajmiÂł Lokhart, szczerzÂąc zĂŞby. - Profesor Snape zgodziÂł siĂŞ byĂŚ moim asystentem. Nie martwcie siĂŞ jednak, waszemu Mistrzowi EliksirĂłw nie stanie siĂŞ krzywda. - Nauczyciel rozeÂśmiaÂł siĂŞ, lecz Snape pozostaÂł niewzruszony.

Lokhart rzuci³ swoj¹ pelerynê w stronê grupki dziewczyn z pi¹tego roku, które wyda³y z siebie g³oœne westchniêcie i potraktowa³y j¹, jakby by³a czymœ œwiêtym. Obaj profesorowie stanêli naprzeciw siebie i wyjêli ró¿d¿ki.

- Raz... dwa... - odliczaÂł nauczyciel obrony.
- Expelliarmus! - zawo³a³ Snape, zanim zd¹¿y³ jego przeciwnik powiedzieÌ "trzy".

Lokhart ugodzony czerwonym promieniem przelecia³ przez pó³ sali, uderzy³ z ³oskotem o œcianê i osun¹³ siê po niej. Po chwili wsta³, otrzepuj¹c siê i uœmiechaj¹c, jakby nic siê nie sta³o.

- Bardzo sprytne, profesorze, bardzo sprytne. To doprawdy doskonaÂły pomysÂł, Âżeby zademonstrowaĂŚ to uczniom. Doskonale wiedziaÂłem, jaki byÂł pana zamiar i gdybym tylko chciaÂł, nie doszÂłoby do tego - stwierdziÂł nauczyciel, lecz twarz Snape'a nadal nie wyraÂżaÂła Âżadnych emocji.

NastĂŞpnie Lokhart podzieliÂł ich na pary. Ku przeraÂżeniu Julie, ustawiÂł jÂą naprzeciw Eveline. KÂątem oka zauwaÂżyÂła, Âże Kate stanĂŞÂła przed Simonem. Zachowuj siĂŞ naturalnie. Udawaj, Âże jej nie znasz - powiedziaÂła do siebie w myÂślach.

- ... Natomiast pan Potter zmierzy siĂŞ z... moÂże Weasley? - zaproponowaÂł Lokhart.
- Pan wybaczy, profesorze, ale ró¿d¿ka Weasleya sieje zamêt nawet przy najprostszych zaklêciach. Jeszcze wyœle Pottera po³amanego do szpitala - odpar³ Snape. - Pan pozwoli, ¿e sam wybiorê z kim Potter bêdzie siê pojedynkowaÌ - doda³ i nie czekaj¹c na odpowiedŸ wskaza³ na Draco Malfoya.

ÂŚlizgon spojrzaÂł na Harry'ego z pogardÂą, na co ten odpowiedziaÂł mu takim samym spojrzeniem.

- PamiĂŞtajcie, Âże ĂŚwiczymy zaklĂŞcia rozbrajajÂące i tylko takie. Nie chcĂŞ tu widzieĂŚ Âżadnych innych - powiedziaÂł Lokhart. - Start!

Wielk¹ Salê wype³ni³y œwietliste promienie. Ju¿ po kilku sekundach Neville le¿a³ na posadzce z kaktusem zamiast rêki, a Seamus podpali³ sobie w³osy. Julie szybko przekona³a siê, ¿e nie mia³a ³atwej przeciwniczki. Chcia³a zerkn¹Ì jak radzi sobie Kate, lecz nie by³o jej widaÌ wœród œmigaj¹cych tu i tam zaklêÌ. Eveline wykorzysta³a jej nieuwagê i trafi³a j¹ Tarantallegr¹. Gryfonka, próbuj¹c opanowaÌ nogi, rzuci³a rictusemprê, przez co Krukonka zanios³a siê niepohamowanym œmiechem. Nagle nasta³a cisza, œwietliste promienie przesta³y lataÌ w powietrzu, a uczniowie stali nieruchomo, jakby ktoœ zatrzyma³ czas. Julie szybko zobaczy³a, co by³o tego powodem. Na pod³odze miêdzy Malfoyem a Potterem wi³ siê d³ugi, czarny w¹¿, którego Draco musia³ przed chwil¹ wyczarowaÌ.

- Spokojnie, bez paniki, zajmĂŞ siĂŞ tym - powiedziaÂł Lokhart, choĂŚ uÂśmiech speÂłzÂł mu z twarzy.

Wycelowa³ ró¿d¿kê wê¿a, mrukn¹³ coœ niezrozumia³ego i gad podskoczy³ pod sufit, by po chwili znowu opaœÌ na podest, nie odnosz¹c ¿adnych obra¿eù. Zwierzê zaczê³o pe³zn¹Ì w stronê Justina Finch-Fletchleya. Nagle Harry zacz¹³ wydawaÌ z siebie dŸwiêk, który nie przypomina³ ¿adnego ludzkiego jêzyka. By³ to bardziej syk. W¹¿ znajduj¹cy siê ju¿ kilka cali od Puchona odwróci³ ku niemu swój ³eb. Snape wycelowa³ w gada ró¿d¿kê i ten znikn¹³ spowity k³êbem dymu. Wszyscy patrzyli na Pottera, jakby pope³ni³ jak¹œ zbrodniê, choÌ on sam nie wiedzia³ o co chodzi³o. Szczerze mówi¹c, Julie te¿ nie. Nagle poczu³a jak ktoœ ci¹gnie j¹ za rêkaw. By³ to Simon.
- Ej, co ty... - zaczĂŞÂła, ale chÂłopiec nie daÂł jej dokoĂączyĂŚ.
- Musimy porozmawiaÌ - powiedzia³. - Trzeba tylko znaleŸÌ Eveline. O! Tam jest!

Dalej ciÂągnÂąc jÂą za rĂŞkaw, podbiegÂł do Krukonki.

- MoÂżesz w koĂącu mnie puÂściĂŚ? - zdenerwowaÂła siĂŞ Gryfonka.
- Och, tak, jasne, sorry - odparÂł Simon i puÂściÂł jej rĂŞkaw.
- ChodŸcie, musimy znaleŸÌ jak¹ pust¹ salê - powiedzia³a Eveline.

TrĂłjka uczniĂłw weszÂła do pustej klasy, ktĂłra znajdowaÂła siĂŞ w pobliÂżu Wielkiej Sali. Po wiadrach, mopach i miotÂłach moÂżna byÂło stwierdziĂŚ, Âże byÂł to skÂładzik woÂźnego. A raczej kiedyÂś byÂł, bo przybory do sprzÂątania byÂły zakurzone i spowite pajĂŞczynÂą, jakby od dawna nikt z nich nie korzystaÂł.

- No wiĂŞc dowiem siĂŞ o co chodzi? - zapytaÂła zirytowana Julie.
- Potter jest wĂŞÂżousty - odpowiedziaÂł Simon.
- GadaÂł do tego wĂŞÂża, sama sÂłyszaÂłaÂś - dodaÂła Eveline.
- No dobra, ale co z tego? - Dziewczynka nadal nic nie rozumiaÂła.
- On jest Dziedzicem Slytherina - oznajmiÂł Puchon konspiracyjnym tonem.
- ZwariowaÂłeÂś, prawda? Niby dlaczego miaÂłby nim byĂŚ? - zapytaÂła Julie.
- Jak to "dlaczego"? To ty nie wiesz jaka byÂła najsÂłynniejsza cecha Salazara Slytherina? - zdziwiÂł siĂŞ chÂłopiec. - PrzecieÂż kaÂżdy czarodziej to wie!
- Przypominam ci, Âże mnie wychowali mugolscy dziadkowie. I jakoÂś nie interesuje mnie najsÂłynniejsza cecha goÂścia, ktĂłrego potomek chce mnie zabiĂŚ - odparÂła Gryfonka.

Simon zrobiÂł takÂą minĂŞ, jakby chciaÂł odpyskowaĂŚ, ale w porĂŞ odezwaÂła siĂŞ Eveline:

- UspokĂłjcie siĂŞ! Nie moÂżemy sobie pozwoliĂŚ na utratĂŞ panowania nad sobÂą!

Julie doskonale wiedzia³a o czym mówi³a. Tym razem Dumbledore móg³by nie zd¹¿yÌ na czas.

- No wiĂŞc moÂże mnie ktoÂś Âłaskawie oÂświeciĂŚ? - zapytaÂła, ÂłapiÂąc siĂŞ pod boki.
- Salazar Slytherin teÂż rozmawiaÂł z wĂŞÂżami - odpowiedziaÂła Krukonka. - I teraz wszyscy myÂślÂą, Âże Potter jest jego praprapraprawnukiem.
- Ale... przecieÂż to nie moÂże byĂŚ prawda - powiedziaÂła dziewczynka.
- Z tego co nam wiadomo, moÂże - odparÂł Simon.
- Nawet jeÂśli jest potomkiem Slytherina, to jeszcze nie znaczy, Âże jest Dziedzicem. Przodkiem Zachariasza Smitha byÂła Helga Hufflepuff, tak samo jak twojÂą, a jednak to ty jesteÂś jej Dziedzicem, nie on - zauwaÂżyÂła Julie.
- No... niby racja, ale dlaczego szczuÂł wĂŞÂża na Justina? - zapytaÂł Puchon.
- A skÂąd wiesz co chciaÂł zrobiĂŚ? PytaÂłeÂś go o to? RĂłwnie dobrze mĂłgÂł mu powiedzieĂŚ, Âżeby zostawiÂł go w spokoju - zauwaÂżyÂła dziewczynka.
- Tak, ale mowa wê¿y to umiejêtnoœÌ czarnoksiê¿ników. Nie znam ¿adnego normalnego czarodzieja, który gada³by z wê¿ami - odpar³ ch³opiec.
- PrzecieÂż Harry jest w Gryffindorze. JeÂśli byÂłby Dziedzicem Slytherina, to musiaÂłby byĂŚ w Slytherinie - powiedziaÂła Julie.
- SÂłyszaÂłam, Âże Tiara PrzydziaÂłu chciaÂła go w nim umieÂściĂŚ - stwierdziÂła Eveline.
- No nawet jeœli, to gdyby chcia³ mnie zabiÌ, ju¿ dawno by to zrobi³. Widujemy siê przecie¿ codziennie w Wie¿y Gryffindoru. No i to on pozbawi³ Voldemorta mocy - zauwa¿y³a Gryfonka. Na dŸwiêk imienia Czarnego Pana Simon wzdrygn¹³ siê.
- Gdyby próbowa³ ciê zabiÌ, od razu rzuci³by na siebie podejrzenia. Nie wiemy jak pokona³ Sama-Wiesz-Kogo. On by³ potê¿nym czarnoksiê¿nikiem. Mo¿e po prostu trafi³ na silniejszego od siebie... - zacz¹³ Puchon.
- ... niemowlĂŞcia - przerwaÂła mu Julie. - Nie wiem jak udaÂło mu siĂŞ przeÂżyĂŚ, ale nie sÂądzisz, Âże nawet jeÂśli miaÂłby byĂŚ tym Dziedzicem Slytherina, to nie pomogÂłoby mu to pokonaĂŚ najwiĂŞkszego czarnoksiĂŞÂżnika Âświata, majÂąc zaledwie roczek?
- No niby tak - zgodziÂł siĂŞ Simon. - Ale dotychczas ofiarami atakĂłw sÂą ci, ktĂłrzy w jakiÂś sposĂłb narazili siĂŞ Potterowi. Nie uwaÂżasz, Âże to nie moÂże byĂŚ przypadek? - zapytaÂł.
- Co masz na myÂśli? - Dziewczynka nie wiedziaÂła o co mu chodziÂło.
- Najpierw pani Norris - wszyscy wiemy, Âże Potter jej nie znosi - odparÂł Puchon.
- Podaj mi kogoÂś, kto lubi tÂą kotkĂŞ i nie nazywa siĂŞ Argus Filch - zadrwiÂła Julie.
- Colin Creevey. Potter mĂłgÂł siĂŞ wkurzyĂŚ na niego za te zdjĂŞcia. No i musiaÂłaÂś sÂłyszeĂŚ jak wyraÂżaÂł siĂŞ o tych mugolach, u ktĂłrych mieszka - powiedziaÂł Smon, ignorujÂąc jej wypowiedÂź.
- I wedÂług ciebie miaÂłby chcieĂŚ zrobiĂŚ maÂłemu Creeveowi krzywdĂŞ tylko dlatego, Âże robiÂł mu zdjĂŞcia? Dla twojej informacji, Harry opowiadaÂł mi o Dursleyach. I wierz mi, teÂż byÂś mĂłwiÂł o nich Âźle, gdybyÂś wiedziaÂł co to za ludzie. A Potter musiaÂł wytrzymaĂŚ z nimi dziesiĂŞĂŚ lat i nadal wraca do nich w wakacje - odparÂła Gryfonka.
- Jest coÂś, co wyklucza Pottera jako Dziedzica Slytherina - zauwaÂżyÂła Eveline. - W KsiĂŞdze ZaÂłoÂżycieli jest napisane, Âże ma pochodziĂŚ on z rodu GauntĂłw, lecz sam nosiĂŚ inne nazwisko, bo rĂłd wymarÂł.
- Nie wiemy nic o rodzinie Pottera, poza tym, Âże jego ojciec nazywaÂł siĂŞ James Potter, byÂł czystej krwi i oÂżeniÂł siĂŞ z mugolaczkÂą, Lily Evans - odparÂł Simon.
- OczywiÂście, jakoÂś tam Harry moÂże byĂŚ spokrewniony z Gauntami, bo w koĂącu wszystkie rody czystej krwi sÂą ze sobÂą powiÂązane, ale Dziedzic Slytherina prawdopodobnie pochodzi od GauntĂłw ze strony jednego z rodzicĂłw. Czyli pewnie matki, co by wyjaÂśniaÂło dlaczego rĂłd wymarÂł - powiedziaÂła Julie.
- Ty uparcie bronisz Pottera, bo jesteÂście z jednego Domu - stwierdziÂł oskarÂżycielsko Puchon.
- A ty chyba wzi¹³eœ sobie za punkt honoru, ¿eby udowodniÌ, ¿e jest Dziedzicem Slytherina - odpar³a k¹œliwie Gryfonka. - Odnoszê wra¿enie, ¿e nie przepadasz za nim od wyników zesz³ego Pucharu Domów.
- A jak mam za nim przepadaĂŚ? - zapytaÂł Simon. - Hufflepuff po raz pierwszy od wiekĂłw nie miaÂł ostatniego miejsca i co? Potter dostaÂł od Dumbledore'a punkty, Gryffindor skoczyÂł na pierwsze, a my znĂłw na czwarte! - ChÂłopiec zrobiÂł siĂŞ czerwony na twarzy.
- PragĂŞ zauwaÂżyĂŚ, Âże nie tylko Potter otrzymaÂł wtedy punkty. ZapomniaÂłeÂś chyba o Ronie Weasleyu, Hermionie Granger no i Neville'u Longbottomie, dziĂŞki ktĂłremu wygraliÂśmy Puchar - odparÂła Julie. PodeszÂła do drzwi, i zanim je otworzyÂła, jeszcze raz zwrĂłciÂła siĂŞ do Puchona. - NastĂŞpnym razem, jeÂśli nie chcecie mieĂŚ wiecznie ostatniego miejsca, zacznijcie coÂś robiĂŚ, a nie tylko siedzicie w cieniu. Podobno jesteÂście najbardziej pracowitym Domem, a jakoÂś nigdy nie sÂłyszaÂłam, Âżeby ktoÂś z Hufflepuffu szczegĂłlnie przysÂłuÂżyÂł siĂŞ Hogwartowi - zadrwiÂła i wyszÂła nie czekajÂąc na odpowiedÂź.

W Wie¿y Gryffindoru Julie spostrzeg³a, ¿e nawet Gryfoni patrzyli na Harry'ego, jakby by³ trêdowaty. Wszyscy oprócz Rona, Hermiony, Freda, George'a i Ginny. ChoÌ ta ostatnia tak naprawdê unika³a patrzenia na Pottera. On, Weasley i Granger wspiêli siê po schodach do dormitorium ch³opców. Dziewczynka pod¹¿y³a za nimi.

- Nie przejmuj siĂŞ, stary, niedÂługo zapomnÂą - pocieszyÂł go Ron. - W poprzednim roku straciliÂśmy kupĂŞ punktĂłw i ludzie szybko o tym zapomnieli.
- Ale tu nie chodzi o punkty - ¿achn¹³ siê Harry. - Co jeœli naprawdê jestem tym Dziedzicem Slytherina? - zapyta³.
- Nie jesteœ - odezwa³a siê Julie, zanim Ron lub Hermiona zd¹¿yli otworzyÌ usta. - Przecie¿ pamiêta³byœ jeœli byœ coœ wypuœci³ na mugolaków. I niby dlaczego mia³byœ to robiÌ? No i musia³byœ chcieÌ mnie zabiÌ.
- Tak, ale... zaraz... Mnie? A niby dlaczego musiaÂłbym ciĂŞ zabiĂŚ, jeÂśli rzeczywiÂście byÂłbym tym Dziedzicem Slytherina? - zapytaÂł zdziwiony Potter.

Dziewczynka nie wiedziaÂła co odpowiedzieĂŚ. MiaÂła przecieÂż nikomu nie mĂłwiĂŚ. Nawet Kate nie wiedziaÂła wszystkiego.

- Nie mogĂŞ ci powiedzieĂŚ, bo Dumbledore prosiÂł o dyskrecjĂŞ. MyÂślĂŞ, Âże moÂżesz jednak wiedzieĂŚ, Âże Dziedzic Slytherina pochodzi z rodu GauntĂłw, choĂŚ sam ma inne nazwisko - powiedziaÂła Julie. - Czyli nie moÂżesz to byĂŚ ty.
- Czy Ma... - zacz¹³ Ron, ale Hermiona da³a mu kuksaùca w bok, wiêc zamilk³.

***
Atmosfera w szkole pogorszy³a siê jeszcze bardziej. Na domiar z³ego potwór z Komnaty Tajemnic znów zaatakowa³. Tym razem spetryfikowany zosta³ Justin Finch-Fletchley, przez co Puchoni jeszcze bardziej utwierdzili siê w przekonaniu, ¿e Harry Potter by³ Dziedzicem Slytherina. Ch³opiec faktycznie znalaz³ jego nieruchome cia³o i Prawie Bezg³owego Nicka wisz¹cego w powietrzu. Duch oberwa³ najbardziej, ale drugi raz nie móg³ umrzeÌ. Julie tylko raz, podczas œniadania w Wielkiej Sali, odwa¿y³a siê zerkn¹Ì na Simona. Od rozmowy w starym sk³adziku nie odezwali siê do siebie ani razu. Mia³o to i dobre strony, bo tak ³atwo by³o im udawaÌ, ¿e siê nie znaj¹. Eveline próbowa³a ich pogodziÌ, ale ¿adne nie chcia³o jej s³uchaÌ. Chocia¿ Gryfonka w duchu przyzna³a jej racjê co do jednego - ch³opiec móg³ poczuÌ siê ura¿ony jej s³owami o Hufflepuffie. Nie mia³a jednak zamiaru go przepraszaÌ dopóki nie zrozumie, ¿e fakt bycia wê¿oustym nie oznacza od razu, ¿e lata siê po szkole i petryfikuje mugolaki. Pomyœla³a, ¿e naj³atwiej by³oby odkryÌ kim jest Dziedzic Slytherina, sprawdzaj¹c zamek noc¹.

- Oszala³aœ? - zapyta³a Kate, gdy póŸnym wieczorem w dormitorium Julie przedstawi³a jej swój plan.
- A znasz lepszy sposĂłb? - odpowiedziaÂła pytaniem dziewczynka.
- No nie, ale... to niebezpieczne.
- Dlatego biorĂŞ ze sobÂą lusterko. SÂłyszaÂłam, Âże Hermiona poradziÂła Penelopie Clearwater patrolowaĂŚ w ten sposĂłb korytarze.
- Mo¿e powinnam iœÌ z tob¹?
- Nie, jesteÂś z rodziny mugoli, to zbyt ryzykowne.
- A jeÂśli ci nie pozwolĂŞ?
- Od kiedy to muszĂŞ pytaĂŚ siĂŞ ciebie o pozwolenie, Âżeby coÂś zrobiĂŚ?
- Chcesz ryzykowaĂŚ tylko po to, Âżeby zÂłapaĂŚ tego caÂłego Dziedzica Slytherinu?
- ChcĂŞ ci przypomnieĂŚ Âże ten caÂły Dziedzic Slytherina chce mnie zabiĂŚ. Wiec nie oczekuj, Âże bĂŞdĂŞ grzecznie siedzieĂŚ i czekaĂŚ aÂż sam przyjdzie mnie ukatrupiĂŚ.
- No dobra, tylko uwaÂżaj na siebie.
- BĂŞdĂŞ.

Julie wysz³a z dormitorium. Kate siedzia³a os³upia³a na ³ó¿ku. Nie powinna by³a siê na to zgodziÌ. Spojrza³a na ³ó¿ko przyjació³ki i z przera¿eniem zobaczy³a na nim jej ró¿d¿kê. Zbieg³a na dó³, ale Julie ju¿ nie by³o w Pokoju Wspólnym. Dziewczynka schowa³a ró¿d¿kê do kieszeni spodni. Wziê³a w³asn¹ i lusterko na wszelki wypadek. Wysz³a z Wie¿y Gryffindoru, czuj¹c ¿e serce wali jej jak m³otem.

- Lumos! - szepnĂŞÂła Kate i strumieĂą ÂświatÂła oÂświetliÂł opustoszaÂły korytarz.

***
Julie sz³a ciemnym korytarzem, oœwietlanym tylko przez pochodnie. Ledwie co widzia³a w lusterku. Pomyœla³a, ¿e mog³aby oœwietliÌ drogê zaklêciem Lumos. Siêgnê³a po ró¿d¿kê, ale okaza³o siê, ¿e jej nie mia³a. Poczu³a jak ze strachu coœ œciska jej ¿o³¹dek. Nagle zrobi³o siê jasno. Ale przecie¿ ona nie mog³a tego zrobiÌ. Spojrza³a w lusterko i zobaczy³a blad¹ twarz mê¿czyzny z d³ugimi, niemal bia³ymi w³osami. Patrzy³ z wy¿szoœci¹ i pogard¹. W prawej rêce trzyma³ zapalon¹ ró¿d¿kê. Chocia¿ widzia³a go pierwszy raz, od razu wiedzia³a kim by³. Odwróci³a siê, by stan¹Ì z nim twarz¹ w twarz.

- Lucjusz Malfoy - powiedziaÂła zaskakujÂąco chÂłodnym gÂłosem.
- To doprawdy nierozsÂądne chodziĂŚ nocÂą po zamku, gdy tu dziejÂą siĂŞ takie nieszczĂŞÂścia - odparÂł Malfoy tonem, ktĂłry nie wyraÂżaÂł Âżadnych emocji. - Tak samo jak nie sÂłuchanie tego, co siĂŞ kaÂże.
- To ty przys³a³eœ tê pogró¿kê - Bardziej stwierdzi³a ni¿ zapyta³a Julie.

ChoÌ stara³a siê tego nie okazywaÌ, by³a przera¿ona. Sta³a na opustosza³ym korytarzu naprzeciw jednego ze œmiercio¿erców, którzy zabili jej rodziców i mieli zabiÌ j¹. W duchu przeklê³a siebie za to, ¿e zostawi³a ró¿d¿kê w dormitorium. Zerknê³a na portrety, ale postacie w nich g³oœno chrapa³y. A mo¿e to Malfoy jest Dziedzicem Slytherina? Gryfonka natychmiast odrzuci³a t¹ myœl. Gdyby tak by³o, ju¿ le¿a³aby spetryfikowana albo martwa. Pomyœla³a, ¿eby u¿yÌ Magii Ognia i podpaliÌ mê¿czyznê. UkaraÌ... Nie! - powiedzia³ jej jakiœ g³osik z ty³u g³owy. Nie potrafi panowaÌ nad Moc¹ ¯ywio³u. Mog³aby zrobiÌ krzywdê tak¿e sobie. Pozosta³o jej tylko uciekaÌ. Nie zd¹¿y³a jednak przebiec nawet kilkunastu cali, gdy poczu³a jak w plecy trafia j¹ zaklêcie. Ostatnie, co pamiêta³a, to rêka Lucjusza Malfoya ci¹gn¹ca j¹ po posadzce.

***
Julie obudzi³a siê w jakimœ ciemnym pomieszczeniu. Ku jej zaskoczeniu by³o wyj¹tkowo du¿e. Nie mog³a oprzeÌ siê wra¿eniu, ¿e to miejsce znajdowa³o siê blisko Hogwartu. W koùcu nie minê³o za wiele czasu odk¹d zaatakowa³ j¹ Malfoy, a chyba poczu³aby coœ, gdyby siê teleportowali. Poza tym w Hogwarcie nie mo¿na siê deportowaÌ. Podnios³a siê z pod³ogi, czuj¹c jak krêci siê jej w g³owie. Pokój by³ pusty, na pewno magiczny - aura by³a wrêcz namacalna. Potrzeba mi choÌ odrobiny œwiat³a - jêknê³a w myœlach. Ku jej zdumieniu na œrodku pomieszczenia pojawi³a siê ma³a œwieczka. Jej niewielki p³omyk pozwoli³ na rozró¿nianie szczegó³ów. Pomieszczenie by³o wielkie, prawie tak du¿e jak Wielka Sala. To by³o bez sensu. Dlaczego Lucjusz Malfoy mia³by j¹ wiêziÌ w takim pokoju? Nie dane by³o jej siê nad tym zastanowiÌ, poniewa¿ nagle poczu³a, ¿e odp³ywa. By³a ju¿ na granicy œwiadomoœci, gdy zobaczy³a ciemn¹ wodê... mnóstwo wody... jakby jakieœ morze albo ocean.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.