Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Julie i Kate szÂły korytarzem, zastanawiajÂąc siĂŞ, gdzie sÂłyszaÂły nazwiska Railser i Landler.

- PrzysiĂŞgam, Âże gdzieÂś juÂż je usÂłyszaÂłam - powiedziaÂła niebieskooka.
- Ja te¿, tylko nie pamiêtam gdzie - odpar³a jej przyjació³ka.

ZajĂŞte myÂślami nie zauwaÂżyÂły dziewczynki idÂącej w przeciwnym kierunku, w efekcie czego Julie na niÂą wpadÂła.

- Przepraszam, nie widziaÂłam ciĂŞ - powiedziaÂła, pomagajÂąc jej zbieraĂŚ jakieÂś notatki. - Czy my siĂŞ juÂż kiedyÂś nie widziaÂłyÂśmy? - zapytaÂła.
- Tak, p³ynê³am z wami w ³ódce przed Ceremoni¹ Przydzia³u - odpowiedzia³a dziewczynka, bior¹c od niej pergaminy. - Jestem Eveline Railser z Ravenclawu, a wy?
- Ja jestem Julie Black, a to Kate Deamers. Obie jesteœmy z Gryffindoru - Gryfonka przedstawi³a przyjació³kê. - Ju¿ wiem gdzie s³ysza³am te nazwiska! McGonagall wywo³a³a je podczas przydzia³u.
- O jakie nazwiska chodzi? - zapytaÂła Krukonka marszczÂąc brwi.
- O twoje i Simona Landlera z Hufflepuffu - odpowiedzia³a Kate. - On te¿ p³yn¹³ z nami ³ódk¹.
- Ale o co chodzi? - nie rozumiaÂła Eveline.
- ChodÂź, znajdziemy pustÂą salĂŞ i tam ci wszystko powiem. Tylko najpierw poszukajmy tego Puchona - odpowiedziaÂła Julie.
- Dobra, tylko gdzie mamy go szu... - dziewczynka nie dokoĂączyÂła, bo korytarzem wÂłaÂśnie szedÂł Ernie Macmillan.
- Ernie, czekaj! - zawoÂłaÂła za nim Julie. - Nie widziaÂłeÂś gdzieÂś Simona Landlera? - zapytaÂła, gdy zwrĂłciÂł na niÂą uwagĂŞ.
- Simona? - powtĂłrzyÂł chÂłopiec. - Ostatnio mĂłwiÂł, Âże idzie do biblioteki.
- DziĂŞki - odparÂła Gryfonka.

Dziewczyny pobiegÂły nie oglÂądajÂąc siĂŞ za siebie. Z gÂłoÂśnym hukiem wpadÂły do biblioteki. Na ich nieszczĂŞÂście w pobliÂżu krĂŞciÂła siĂŞ pani Pince.

- Co wy sobie wyobraÂżacie?! To jest ÂświÂątynia wiedzy! Tu obowiÂązuje CISZA! - krzyknĂŞÂła wymachujÂąc mioteÂłkÂą z piĂłr.
- Przepraszamy, to wiĂŞcej siĂŞ nie powtĂłrzy - powiedziaÂła Kate, robiÂąc zawstydzonÂą minĂŞ.

Odczeka³y a¿ bibliotekarka siê oddali i wesz³y w g³¹b pomieszczenia. By³o prawie puste, nie licz¹c paru uczniów siedz¹cych przy stolikach. Jednym z nich by³ rudow³osy Puchon.

- To musi byĂŚ on - powiedziaÂła Julie, wskazujÂąc na chÂłopca.

PodeszÂły do niego. PodniĂłsÂł gÂłowĂŞ znad pergaminu, Âżeby na nie spojrzeĂŚ.

- CzeœÌ, jesteœ Simon Landler, prawda? - zapyta³a Julie.
- Tak - odpowiedzia³ Puchon. - Chyba p³ynêliœmy razem ³ódk¹, nie?
- Owszem. Ja jestem Julie Black, a to Kate Deamers i Eveline Railser. ChodÂź z nami, musimy porozmawiaĂŚ.
- Nie skoĂączyÂłem jeszcze referatu dla Snape'a.
- PóŸniej dokoùczysz.
- Nie moÂżemy rozmawiaĂŚ tutaj?
- Nie, nie chcĂŞ Âżeby ktoÂś nas podsÂłuchaÂł. No chodÂź, przerwa ci nie zaszkodzi.
- No dobra.

Simon w³o¿y³ pergamin, ka³amarz, pióro i ksi¹¿kê do torby, po czym wszyscy czworo opuœcili bibliotekê. Weszli do jakiejœ pustej, zagraconej sali.

- WiĂŞc o co chodzi? - zapytaÂła Eveline siadajÂąc na brzegu krzesÂła.
- O to - Julie podwinĂŞÂła rĂŞkaw, by pokazaĂŚ bliznĂŞ w ksztaÂłcie ognistej bÂłyskawicy.
- Ja mam podobnÂą - powiedziaÂł Simon, wytrzeszczajÂąc oczy.
- W ksztaÂłcie ziemnej bÂłyskawicy, a Eveline - powietrznej - odparÂła niebieskooka.
- Zgadza siĂŞ, ale skÂąd to wiesz? - zapytaÂł chÂłopiec.

Dziewczynka wyjĂŞÂła z torby KsiĂŞgĂŞ ZaÂłoÂżycieli.

- Przeczytajcie zaznaczone fragmenty. Tylko nie mĂłwcie nikomu, Âże jÂą mam. To jedyny egzemplarz, nie moÂże dostaĂŚ siĂŞ w niepowoÂłane rĂŞce.

Eveline i Simon zaczĂŞli czytaĂŚ, a z kaÂżdym wersem na ich twarzach malowaÂł siĂŞ coraz wiĂŞkszy szok i niedowierzanie. Gdy skoĂączyli, spojrzeli na Julie, jakby zobaczyli ducha.

- Czekajcie - zaczĂŞÂła Krukonka. - JeÂśli dobrze rozumiem, to my jesteÂśmy tymi dziedzicami? - zapytaÂła.
- Tak - odpowiedziaÂła Julie. - Ja - Gryffindora, ty - Ravenclaw, a Simon - Hufflepuff.
- W zeszÂłym roku... w czerwcu... obudziÂło mnie swĂŞdzenie blizny - przyznaÂł Puchon.
- Mnie te¿... to przecie¿ by³o tej nocy, w której Harry Potter z przyjació³mi poszed³ uratowaÌ kamieù filozoficzny przed Quirrellem i Voldemortem! - Na twarzy Eveline pojawi³a siê ekscytacja.
- Szkoda tylko, ¿e nie wiemy jakie znaczenie maj¹ te wasze blizny... i ró¿d¿ka Julie, bo nie s¹dzê, ¿eby to by³ przypadek, ¿e wybra³a w³aœnie j¹ - zauwa¿y³a Kate z zamyœlon¹ min¹, drapi¹c siê po podbródku.
- Jaka ró¿d¿ka? - spyta³a Krukonka.
- Z ÂłzÂą feniksa. Ollivander powiedziaÂł, Âże jest unikatowa - odpowiedziaÂła niebieskooka. - Mnie teÂż interesuje dlaczego wÂłaÂściwie wybraÂła akurat mnie - dodaÂła, wpatrujÂąc siĂŞ w bliÂżej nieokreÂślony punkt.
- Ej, a wÂłaÂściwie to czemu mamy w to wierzyĂŚ? - zapytaÂł podejrzliwie Simon, ÂłapiÂąc siĂŞ pod boki.
- Dotknijcie zwierzÂąt na herbie - odpowiedziaÂła spokojnie Julie.

Ch³opak dotkn¹³ poklei god³a Domów. Zgodnie z przewidywaniami Gryfonki, tylko borsuk go nie parzy³. To samo zrobi³a dziewczynka, lecz ona mog³a dotkn¹Ì tylko or³a.

- Sami widzicie, a raczej czujecie - powiedziaÂła niebieskooka i Âżeby nie mieli juÂż Âżadnych wÂątpliwoÂści, sama dotknĂŞÂła zwierzÂąt na herbie, wÂśrĂłd ktĂłrych tylko lew jej nie parzyÂł.

- No dobra, a co z tymi wisiorami? - zapytaÂła Eveline.
- Nigdy nie widzieliÂście Wisiora Powietrza i Wisiora Ziemi? - odpowiedziaÂła pytaniem Julie.
- Nie... chociaÂż.. mĂłj tata pokazaÂł mi tajnÂą skrytkĂŞ w domu, zanim pierwszy raz przyjechaÂłem do Hogwartu. ByÂło w niej jakieÂś pudeÂłko. PowiedziaÂł, Âże mam je zabraĂŚ, gdyby coÂś staÂło siĂŞ jemu lub mamie. Nie zobaczyÂłem jednak co byÂło w Âśrodku - przyznaÂł Simon. - Ale to caÂłkiem prawdopodobne, Âże jest to Wisior Ziemi, skoro ojciec umieÂściÂł go w ukrytym miejscu.
- Ja nigdy nie widzia³am Wisiora Powietrza, ale w moim domu jest jakaœ pozytywka. Niby wygl¹da zwyczajnie... ot, tancereczka obracaj¹ca siê w rytm melodii. Tylko, ¿e moi rodzice bardzo jej pilnuj¹. Pamiêtam jak kiedyœ próbowa³am j¹ otworzyÌ, ale nie da³o siê. - Na twarzy Krukonki pojawi³ siê wyraz g³êbokiego zamyœlenia. - A co z Wisiorem Ognia? - zapyta³a.
- Zagin¹³. Wiem tylko tyle, ¿e mój tata zostawi³ go komuœ na przechowanie zanim umar³. Problem w tym, ¿e nie wiem komu. Myœla³am, ¿e mo¿e zostawi³ go Paulowi, ale on chyba nawet nie s³ysza³ o Wisiorze Ognia - odpowiedzia³a Julie.
- Kto jest Paul? - zapytaÂł Puchon.

Dziewczynka opowiedziaÂła im o anonimowym liÂście i spotkaniu na WieÂży Astronomicznej.

- I naprawdĂŞ nie wiesz kto mĂłgÂłby mieĂŚ Wisior Ognia? - zapytaÂła Krukonka.
- Nie mam pojêcia. Snape powiedzia³ mi, ¿e mój ojciec okaza³ siê tak samo g³upi jak James Potter - odpowiedzia³a Gryfonka. - Ale to pewnie zwyczajna z³oœliwoœÌ. Wszyscy wiemy, ¿e on nie znosi³ taty Harry'ego - doda³a, choÌ sama nie by³a tego pewna. - Eveline, Simon, kojarzycie mo¿e Syriusza Blacka? - zapyta³a z nadziej¹ w g³osie.
- Syriusza Blacka? - powtĂłrzyÂł Puchon. - Hm... nigdy o kimÂś takim nie sÂłyszaÂłem - powiedziaÂł, drapiÂąc siĂŞ po brodzie.
- Dlaczego o niego pytasz? - zapytaÂła Krukonka.
- Mam wraÂżenie, Âże on coÂś moÂże wiedzieĂŚ. PytaÂłam o niego Dumbledore'a i Paula, ale obaj powiedzieli, Âże nie mogĂŞ siĂŞ z nim kontaktowaĂŚ. Ten drugi nawet siĂŞ wÂściekÂł, gdy o nim wspomniaÂłam, ale nie wiem dlaczego - wyjaÂśniÂła Julie.
- Ten Syriusz to jakiÂś twĂłj krewny? - zapytaÂł Simon.
- Daleki kuzyn taty, z tego co wiem - odpowiedziaÂła niebieskooka. - Jestem niemal pewna, Âże kiedyÂś o nim sÂłyszaÂłam, ale nie mogĂŞ sobie przypomnieĂŚ kiedy - dodaÂła. - Mnie bardziej interesuje komu tata zaufaÂł bardziej niÂż swojemu najlepszemu przyjacielowi. - ZaczĂŞÂła chodziĂŚ w tĂŞ i z powrotem.
- Ej, nie uwaÂżacie, Âże o czymÂś zapomnieliÂśmy? - zapytaÂła Kate.
- Niby o czym? - odpowiedziaÂła pytaniem Julie, zatrzymujÂąc siĂŞ obok przewrĂłconego stoÂłu.
- O Wisiorze Wody - odpar³a jej przyjació³ka. - Wiemy gdzie prawdopodobnie znajduj¹ siê Wisiory Powietrza i Ziemi oraz mniej-wiêcej kiedy zagin¹³ Wisior Ognia. Ale co z ostatnim? - zapyta³a, dziwi¹c siê, ¿e nikt prócz niej o tym nie pomyœla³.
- Hm... z KsiĂŞgi ZaÂłoÂżycieli wynika, Âże Salazar Slytherin zostawiÂł swĂłj wisior w zamku, gdy opuÂściÂł go na zawsze. MoÂże nadal jest gdzieÂś w Hogwarcie, a Dziedzic Slytherina, kimkolwiek jest, nie ma pojĂŞcia o jego istnieniu - zauwaÂżyÂła Gryfonka.
- Julie, chyba sama w to nie wierzysz? - zapyta³a Eveline, patrz¹c na ni¹ jak na dziecko, któremu trzeba kolejny raz coœ wyt³umaczyÌ. - Czarodziej czystej krwi nie wiedzia³by o takiej rzeczy? Niby nic nie wiadomo, ¿e o Wisiorach napisane jest w innej ksi¹¿ce ni¿ w Ksiêdze Za³o¿ycieli, ale nie wiadomo, czy Dziedzic Slytherina nie mia³ jej w rêkach - powiedzia³a tonem nauczycielki.
- Nie wiemy czy on jest czystej krwi - zauwaÂżyÂła niebieskooka.
- Gauntowie byli rodem czystokrwistych czarodziei - przypomniaÂła jej Krukonka.
- No wÂłaÂśnie, byli, dziedzic musi nosiĂŚ inne nazwisko.
- Ale skoro Gauntowie, jak moÂżna siĂŞ domyÂśleĂŚ, byli przywiÂązani do czystoÂści krwi... - Eveline prĂłbowaÂła siĂŞ broniĂŚ.
- Tak, bo w Âżadnym rodzie fanatykĂłw czystej krwi nigdy nie byÂło czarnej owcy. MĂłj ojciec i ten Syriusz Black, sÂądzÂąc po tym, Âże teÂż byÂł w Gryffindorze, to jakieÂś anomalie, co nie? - zakpiÂła Julie.
- No dobra, masz racjĂŞ - Eveline daÂła za wygranÂą. - ZastanĂłwmy siĂŞ lepiej, co teraz zrobimy.
- Mo¿e powinniœmy pójœÌ do Dumbledore'a? - zasugerowa³ Simon.
- Tak - zgodzi³a siê niebieskooka. - Ale najpierw musimy coœ sprawdziÌ. Pomó¿cie mi tu zrobiÌ trochê miejsca - powiedzia³a i, nie czekaj¹c na odpowiedŸ, zaczê³a przysuwaÌ stare krzes³a pod œcianê.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?