Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

By³ wieczór siódmego czerwca 1991 roku. W pokoju o czerwonych œcianach przyozdobionych pionowymi, z³otymi pasami siedzia³y dwie najwy¿ej jedenastoletnie dziewczynki. Pierwsza mia³a d³ugie, kasztanowe w³osy zaplecione w warkocz i niebieskie oczy. Ubrana by³a w ciemne jeansy i zielony T-shirt z nadrukiem. Na prawym przedramieniu wyraŸnie widaÌ by³o bliznê w kszta³cie ognistej b³yskawicy. Druga dziewczyna, drobna szatynka o szarych oczach z zafascynowaniem wpatrywa³a siê w kawa³ek pergaminu le¿¹cy na biurku obok listu z czerwon¹ piecz¹tk¹ i herbem - lwem, or³em, borsukiem i wê¿em wokó³ wielkiej litery "H". Po raz któryœ czyta³a treœÌ listu:

Szanowna Panno Black,

Mam przyjemnoœÌ poinformowaÌ, ¿e zosta³a panna przyjêta do Szko³y Magii i Czarodziejstwa Hogwart. Do³¹czamy listê niezbêdnych ksi¹¿ek i wyposa¿enia. Rok szkolny zaczyna siê 1 wrzeœnia.

Z wyrazami szacunku,
Minerwa McGonagall,
zastĂŞpca dyrektora

- Ale ci zazdroszczĂŞ, Julie. Jak ja bym chciaÂła nie musieĂŚ wiĂŞcej wkuwaĂŚ matmy - powiedziaÂła szatynka.
- Tak, wkuwanie na pamiĂŞĂŚ zasad i reguÂłek transmutacji jest zdecydowanie ciekawsze niÂż uÂłamki i procenty - zaÂśmiaÂła siĂŞ niebieskooka.

Kate Deamers by³a najlepsz¹ przyjació³k¹ Julie i jedyn¹ mugolk¹, która zna³a po³o¿enie domu jej dziadków.

- Ej, a niemagicznym rodzicom moÂże urodziĂŚ siĂŞ magiczne dziecko? - zapytaÂła po chwili namysÂłu
- Tak, wtedy takie dziecko nazywane jest mugolakiem. Moja matka pochodziÂła z rodziny mugoli - odpowiedziaÂła Julie. - A czemu pytasz?
- Wiesz, nigdy wczeœniej ci tego nie mówi³am, ale czasami gdy Jamie mnie wkurzy, to wokó³ dziej¹ siê dziwne rzeczy. Ostatnio np. st³uk³a siê szklanka - odpowiedzia³a Kate.
- Hm... to faktycznie zastanawiajÂące. Ale jesteÂś absolutnie pewna, Âże jej nie strÂąciÂłaÂś czy coÂś?
- Tak. Po prostu staÂła na stole i nagle pĂŞkÂła.
- A moÂże za gÂłoÂśno krzyknĂŞÂłaÂś na brata?
- Nie krzyczaÂłam.
- W takim razie wszystko wyjaÂśni siĂŞ 12 sierpnia. W twoje jedenaste urodziny.
- Fajnie by byÂło, gdyby siĂŞ okazaÂło, Âże jestem czarownicÂą. Tylko czy w takim razie Jamie teÂż nie powinien byĂŚ magiczny?
- Niekoniecznie. Czy wokó³ niego dzia³o siê kiedyœ coœ niezwyk³ego?
- Nie, tylko wokó³ mnie.
- Czyli na pewno jest mugolem.

Nasta³o milczenie. Wzrok Kate pad³ na tajemnicz¹ bliznê przyjació³ki.

- Julie, skÂąd wÂłaÂściwie masz tÂą bliznĂŞ? - zapytaÂła
- Nie mam pojêcia. Pojawi³a siê, gdy mia³am piêÌ lat. Ledwo pamiêtam co siê sta³o. - odpowiedzia³a dziewczynka zerkaj¹c na jedyne magiczne zdjêcie w tym pomieszczeniu - przedstawiaj¹ce mê¿czyznê o kasztanowych w³osach obejmuj¹cego czarnow³os¹ kobietê w ci¹¿y. - Nawet nie wiem kto i dlaczego zabi³ moich rodziców i nienarodzon¹ siostrê. Dziadkowie nigdy mi nie powiedzieli. Blizna pojawi³a siê nagle.
- MyÂślisz, Âże to coÂś znaczy?
- Pewnie tak. Takie coÂś nie pojawia siĂŞ ot tak, nie? MoÂże znajdĂŞ coÂś na ten temat w bibliotece Hogwartu.

Dziewczynka dotknĂŞÂła wĂŞÂża Slytherina na herbie Hogwartu widniejÂącym na kopercie. Momentalnie poderwaÂła dÂłoĂą, bo parzyÂł. To byÂło dziwne. PrzytknĂŞÂła palec do orÂła Ravenclawu. To samo. Na Borsuku Hufflepuffu teÂż nie mogÂła trzymaĂŚ palca dÂłuÂżej niÂż uÂłamek sekundy. PoÂłoÂżyÂła kciuk na lwie Gryffindoru. Tym razem nie parzyÂło.

- Co jest? - zapytaÂła szatynka
- Dotknij po kolei kaÂżde zwierzĂŞ w herbie - odpowiedziaÂła Julie.

Przyjació³ka wykona³a proœbê.

- No i co to miaÂło daĂŚ? - zapytaÂła
- Nie parzyÂło ciĂŞ? - odpowiedziaÂła pytaniem niebieskooka
- Dlaczego niby miaÂłyby mnie parzyĂŚ? To tylko znaczek.
- Mnie parzyÂły. Wszystkie prĂłcz lwa.
- Jak myÂślisz, co to moÂże znaczyĂŚ?
- ÂŻe jestem uczulona na Slytherin, Ravenclaw i Hufflepuff. A tak na serio to nie wiem.
- Mo¿e spróbuj zapytaÌ dziadków? Ja idê, bo moi rodzice zaczn¹ siê denerwowaÌ. Wiesz jak nie lubi¹, gdy póŸno wracam.

Kate zerknê³a na zegarek na œcianie wskazuj¹cy na dwudziest¹ drug¹. Dziewczynki zesz³y razem do schludnie wygl¹daj¹cego salonu, gdzie na kanapie siedzia³o ma³¿eùstwo. Pani o czarnych w³osach przyprószonych siwizn¹ i czarnych oczach, oraz ³ysiej¹cy, jasnow³osy pan o niebieskich oczach. Przyjació³ka Julie grzecznie po¿egna³a siê z paùstwem Colen i wysz³a. Po zamkniêciu za ni¹ drzwi m³oda czarownica usiad³a w fotelu tak, ¿eby widzieÌ twarze Sue i Paula.

- Babciu, dziadku, skÂąd to siĂŞ wziĂŞÂło? - zapytaÂła wyciÂągajÂąc prawÂą rĂŞkĂŞ z bliznÂą
- To nic takiego, kochanie. Po prostu kiedyÂś siĂŞ sparzyÂłaÂś - skÂłamaÂła pani Colen.
- Tak, wyla³aœ sobie na rêkê wrz¹tek - potwierdzi³ jej m¹¿.
- Ech, nigdy nie umieliÂście dobrze kÂłamaĂŚ. MoÂże nie pamiĂŞtam zbyt wiele, ale nie zapomniaÂłam, Âże miaÂłam jÂą, gdy tata mnie tu przyniĂłsÂł - powiedziaÂła Julie patrzÂąc na nich spod byka.
- No dobra, to nie jest zwyk³a blizna. Ale dlaczego j¹ masz dowiesz siê póŸniej - odpar³a jej babcia.
- A mogĂŞ siĂŞ dowiedzieĂŚ dlaczego parzÂą mnie wszystkie zwierzĂŞta w herbie Hogwartu na kopercie, tylko nie lew? - zapytaÂła dziewczynka

PaĂąstwo Colen wymienili siĂŞ spojrzeniami. WidaĂŚ byÂło, Âże sami siĂŞ tego nie spodziewali.

- MusiaÂło ci siĂŞ coÂś przyÂśniĂŚ - powiedziaÂł dziadek.
- Wcale mi siĂŞ nie przyÂśniÂło. Kate byÂła przy tym - odparÂła Julie.

Z g³êbokim westchniêciem rozejrza³a siê po pokoju. Na komodzie sta³y jej zdjêcia z wczesnego dzieciùstwa. Na niektórych rzuca³a siê w oczy tajemnicza blizna. ChoÌ teraz by³a bledsza, nadal nie da³o jej siê przeoczyÌ. Musia³a za wszelk¹ cenê dowiedzieÌ siê sk¹d j¹ ma.

***
Jedenastolatka le¿a³a w ³ó¿ku nas³uchuj¹c kiedy dziadkowie pójd¹ spaÌ. Próbowa³a przypomnieÌ sobie szczegó³y z tamtej nocy, ale jedyne, co zachowa³o siê w jej myœlach, to ojciec wpadaj¹cy nagle do jej pokoju i zabieraj¹cy j¹ do dziadków, gdzie dowiaduje siê, ¿e ktoœ zabi³ jej mamê i nienarodzon¹ siostrê, Amy. Potem ta blizna w kszta³cie ognistej b³yskawicy, Zaklêcie Fideliusa i tata deportuj¹cy siê z powrotem do Doliny Godryka. Nigdy nie mog³a zrozumieÌ po co tam wróci³, skoro wiedzia³, ¿e ju¿ za póŸno, ¿eby uratowaÌ jej ciê¿arn¹ matkê? Wiedz¹c zapewne, ¿e sam zginie? Julie przez ponad rok po œmierci rodziców zadawa³a sobie dwa pytania: Dlaczego zginêli i czemu ojciec j¹ zostawi³, chocia¿ móg³ nie wracaÌ do Doliny od razu, tylko póŸniej? Gdy ju¿ w ich domu nie by³o morderców? Gdy w domu nasta³a cisza przerywana jedynie tykaniem zegara i pohukiwaniem sów za oknem, Julie ostro¿nie wygramoli³a siê z ³ó¿ka, wziê³a ma³¹ latarkê z szuflady i wysz³a po cichu na palcach z pokoju. W salonie uwa¿aj¹c ¿eby nie wpaœÌ na ulubiony bujany fotel dziadka, podesz³a do rega³u z ksi¹¿kami. Zapali³a latarkê, ¿eby widzieÌ tytu³y. Sama nie wiedzia³a czego tu szuka³a. Nie by³o tu ksi¹¿ek czarodziei. Jedynym magicznym przedmiotem by³o zdjêcie jej rodziców w pokoju. Przejecha³a palcem po grzbietach ksi¹g, jakby spodziewa³a siê, ¿e mo¿e znajdzie wœród nich odpowiedŸ na swoje pytania. Musia³a sama przed sob¹ przyznaÌ, ¿e w Królewnie Œnie¿ce czy Baœniach Andersena nic nie znajdzie. Dziewczynka ju¿ mia³a zgasiÌ latarkê, gdy jej uwagê przyku³a kawa³ek kartki wystaj¹cy z encyklopedii. Ostro¿nie wyjê³a ciê¿ki wolumin i otworzy³a go, aby wyj¹Ì znalezisko. Na kawa³ku postrzêpionej karteczki ktoœ napisa³:

OGIEÑ, POWIETRZE, ZIEMIA I WODA

Julie nic z tego nie rozumiaÂła. SpojrzaÂła na drugÂą stronĂŞ, ale byÂła czysta. WsadziÂła papierek do kieszeni piÂżamy i encyklopediĂŞ z powrotem na regaÂł.

Le¿¹c w ³ó¿ku i gapi¹c siê w sufit, zastanawia³a siê nad sensem s³ów i kto móg³ je napisaÌ. Podejrzewa³a, ¿e zrobi³ to jej ojciec w noc, w któr¹ j¹ tu zostawi³. Powtarza³a sobie w myœlach s³owa z kartki jak mantrê - ogieù, powietrze, ziemia i woda... ogieù... ognista b³yskawica... ogieù, powietrze, ziemia i woda... Gryffindor, Ravenclaw, Hufflepuff i Slytherin. Tak, to by wyjaœnia³o dlaczego mog³a dotkn¹Ì tylko lwa na herbie Hogwartu. Podekscytowana wysz³a z ³ó¿ka i chwyci³a za swój telefon komórkowy. Chcia³a natychmiast powiadomiÌ o swoim odkryciu Kate, wiêc wys³a³a do niej SMS-a. Julie tej nocy ju¿ nie zasnê³a. Wiedzia³a ju¿, co oznaczaj¹ te s³owa i ¿e jej blizna musi mieÌ coœ wspólnego z Godrykiem Gryffindorem. Tylko co? By³a pewna, ¿e na œwiecie ¿yj¹ jeszcze trzy osoby z podobnymi bliznami w kszta³cie b³yskawicy - powietrzn¹, ziemn¹ i wodn¹. Czy oni te¿ byli tak jak ona jedenastolatkami, którzy mieli rozpocz¹Ì magiczn¹ edukacjê? Mo¿e te¿ zastanawiali siê dlaczego maj¹ te znamiona?

Rano zastaÂła dziadka czytajÂącego gazetĂŞ i babciĂŞ robiÂącÂą jajecznicĂŞ w kuchni. Julie usiadÂła na stole i chwyciÂła tosta.

- Kiedy idziemy na zakupy? - zapytaÂła
- W sierpniu - odpowiedziaÂła Sue.
- Dopiero? Ale wtedy na PokÂątnej bĂŞdÂą tÂłumy, nie lepiej teraz?
- MoÂże i lepiej, ale ty jeszcze masz do skoĂączenia podstawĂłwkĂŞ.
- Babciu, uÂłamki na nic zdadzÂą mi siĂŞ w Âświecie magii. Ale jak tak bardzo chcesz to mogĂŞ jÂą skoĂączyĂŚ, ale egzaminu koĂącowego nie bĂŞdĂŞ pisaĂŚ. Tylko papier by siĂŞ zmarnowaÂł.
- Jak tam chcesz.
***
W szkole Julie poszÂła z Kate do Âłazienki, Âżeby nikt nie podsÂłuchaÂł ich rozmowy. Nie byÂło to wcale konieczne, bo kaÂżdy rozmawiaÂł albo o zbliÂżajÂących siĂŞ egzaminach albo o wakacjach i nikogo nie interesowaÂły cudze rozmowy.

- Jesteœ tego absolutnie pewna? - zapyta³a szatynka, gdy przyjació³ka opowiedzia³a jej o karteczce i wnioskach wyci¹gniêtych z czterech s³ów, chocia¿ to samo napisa³a jej w nocy w SMS-ie
- Sama pomyœl. Najpierw nie mogê dotkn¹Ì ¿adnego zwierzêcia na herbie po za lwem Gryffindoru. Potem ta karteczka... ogieù, powietrze, ziemia i woda. Gryffindor, Ravenclaw, Hufflepuff i Slytherin. Ognista b³yskawica. Wszystko ³¹czy siê w ca³oœÌ, tylko nadal nie wiem co to znaczy.

Tak pogr¹¿y³y siê w dyskusji, ¿e nie us³ysza³y dzwonka na lekcjê. By³o ju¿ dobre dziesiêÌ minut po, gdy wysz³y z ³azienki. Na swoje nieszczêœcie natknê³y siê na swoj¹ matematyczkê. By³a to najstarsza nauczycielka jak¹ mo¿na sobie wyobraziÌ. Zmarszczki na jej zszarza³ej od papierosów twarzy wygl¹da³y jak zagniecenia na przeœcieradle. By³y tak g³êbokie, ¿e mog³yby tam chodziÌ mrówki. Na nosie spoczywa³y kwadratowe okulary, zaœ siwe w³osy by³y tak ciasno spiête w kok, ¿e a¿ nasuwa³o siê pytanie czy aby na pewno do jej skóry g³owy dociera krew. Pani Root by³a nieobliczalna jak pierwiastki, których uczy³a. Ju¿ dawno powinna odejœÌ na emeryturê, ale tego nie zrobi³a. NajwyraŸniej jej ¿yciowym celem by³o gnêbiÌ uczniów do koùca ¿ycia, bo z ca³¹ pewnoœci¹ nie lubi³a swojej pracy.

- Black, Deamers, proszĂŞ mi natychmiast wyjaÂśniĂŚ dlaczego nie ma was w mojej klasie - powiedziaÂła surowym tonem.
- Bo my siĂŞ trochĂŞ zagadaÂłyÂśmy w Âłazience i nie sÂłyszaÂłyÂśmy dzwonka - wytÂłumaczyÂła siĂŞ Julie.
- A co takiego jest waÂżniejsze od matematyki? - zapytaÂła Root
- Ee... bo my rozmawiaÂłyÂśmy o zadaniu domowym - skÂłamaÂła Kate.
- ÂŚwietnie, to wam je sprawdzĂŞ - zadecydowaÂła nauczycielka.

Dziewczyny wyszÂły z lekcji matematyki z dwoma uwagami, bo oczywiÂście nie miaÂły zadania.

- Julie, przysiĂŞgnij mi, Âże zamienisz tÂą starÂą jĂŞdzĂŞ w ropuchĂŞ jak juÂż bĂŞdziesz umiaÂła - poprosiÂła szatynka.
- No wiesz, nieletnim nie wolno czarowaÌ poza szko³¹, a gdy skoùczê siedemnaœcie lat, ona ju¿ pewnie nie bêdzie ¿y³a - odpar³a niebieskooka.
- Mam nadziejĂŞ, bo jak na razie mam wraÂżenie, Âże jest nieÂśmiertelna.
- Nie ty jedna, ale juÂż nie dÂługo nie bĂŞdziemy musiaÂły siĂŞ z niÂą wiĂŞcej uÂżeraĂŚ.

Przyjació³ki wesz³y do domu Kate. Jej rodziców czêsto nie by³o, poniewa¿ matka by³a lekarzem, a ojciec prawnikiem.

-Hej, a wiecie, Âże prawdopodobnie bĂŞdziemy chodziĂŚ do jednej klasy w Smeltingu, bo chyba nie uda mi siĂŞ zaliczyĂŚ chemii - oznajmiÂł zadowolony Jamie.

ByÂł to brÂązowowÂłosy chÂłopak o oczach w tym samym kolorze.

- Co? - zapytaÂła Kate nie wierzÂąc wÂłasnym uszom

Chodzenie do jednej klasy ze starszym, denerwujÂącym bratem byÂło ostatnim o czym marzyÂła.

- Ja nie idĂŞ do Smeltinga - powiedziaÂła Julie.
- To gdzie? Chyba nie do Stonewall? - zapytaÂł Jamie
- Nie. Do pewnej szkoÂły z internatem. Daleko - odpowiedziaÂła Julie.
- Jakiej?
- To nieistotne.
- MoÂże ja teÂż bĂŞdĂŞ tam chodziĂŚ - wtrÂąciÂła siĂŞ Kate.
- Rodzice nic na ten temat nie mĂłwili - zauwaÂżyÂł jej brat.
- Wiem.

Dziewczyny poszÂły do pokoju szatynki, byle by tylko pozbyĂŚ siĂŞ towarzystwa chÂłopaka.

- Odda³abym swoj¹ rêkê, ¿ebym dosta³a list z Hogwartu - powiedzia³a Kate siadaj¹c na ³ó¿ku.
- Lepiej nie, bo nie mogÂłabyÂś czarowaĂŚ bez rĂŞki. Chyba Âże drugÂą - odparÂła Julie.

Dziewczyny rozeÂśmiaÂły siĂŞ.

Dni mija³y w szybkim tempie. Ani siê obejrza³y, a ju¿ zaczê³y siê egzaminy, na których ma³a czarownica oczywiœcie siê nie pojawi³a. Po nich czas nagle przyœpieszy³ i sierpieù przyszed³ bardzo szybko. Julie spa³a w najlepsze, gdy obudzi³ j¹ SMS. Jako, ¿e dzwonkiem by³a syrena okrêtowa, a poprzedniego dnia ustawi³a g³oœnoœÌ na maksimum s³uchaj¹c jakiejœ metalowej piosenki, czu³a siê jakby omal nie zesz³a na zawa³. Wœciek³a za wczesn¹ pobudkê odczyta³a wiadomoœÌ od Kate:

Julie, chodÂź szybko do mnie! Musisz to zobaczyĂŚ!

To jeszcze bardziej rozwœcieczy³o dziewczynkê. Co niby mo¿e byÌ takiego wa¿nego, ¿eby budziÌ j¹ o szóstej rano w wakacje? Zaraz... Spojrza³a na datê... dwunasty sierpnia... Jedenaste urodziny Kate! Julie natychmiast siê rozbudzi³a. Ju¿ wiedzia³a, co chcia³a pokazaÌ jej przyjació³ka. Nawet siê nie przebra³a tylko zbieg³a na dó³ i w³o¿y³a buty i bluzê, bo by³o ch³odno, i wybieg³a z domu. Starsze panie id¹ce na porann¹ mszê do koœcio³a patrzy³y na ni¹ dziwnym wzrokiem, gdy je mija³a, ale w ogóle siê tym nie przejmowa³a. Zapuka³a do drzwi Deamersów. Otworzy³a jej rozpromieniona dziewczynka.

- Mam nadziejĂŞ, Âże masz waÂżny powĂłd, Âżeby mnie budziĂŚ o tej porze - powiedziaÂła Julie.
- Wiesz, nie musiaÂłaÂś tu przychodziĂŚ w piÂżamie - odparÂła rozbawiona Kate. - DostaÂłam list! Z Hogwartu!

Poda³a list przyjació³ce, która przeczyta³a jego treœÌ:

Szanowna Panno Deamers,

Mam przyjemnoœÌ poinformowaÌ, ¿e zosta³a panna przyjêta do Szko³y Magii i Czarodziejstwa Hogwart. Do³¹czamy listê niezbêdnych ksi¹¿ek i wyposa¿enia. Rok szkolny zaczyna siê 1 wrzeœnia.

Z wyrazami szacunku,
Minerwa McGonagall,
zastĂŞpca dyrektora

- Super! Mam nadziejĂŞ, Âże bĂŞdziemy w jednym Domu - ucieszyÂła siĂŞ niebieskooka. - PowiedziaÂłaÂś juÂż rodzicom i bratu?
- Jeszcze nie. Bêdê mog³a iœÌ z tob¹ i twoimi dziadkami na zakupy? Bo wiesz, rodzice s¹ zbyt zajêci, a twoja babcia i twój dziadek ju¿ wiedz¹ gdzie co kupiÌ.
- Jasne, na pewno siĂŞ zgodzÂą. PokaÂż na chwilĂŞ kopertĂŞ.

Kate poda³a przyjació³ce to, o co prosi³a. Dziewczynka dotknê³a po kolei ka¿dego zwierzêcia w herbie. Tak jak przy dotykaniu ich na swojej kopercie nie parzy³ jej tylko lew. Odda³a j¹ szatynce.

- Pozostaje tylko powiedzieĂŚ moim rodzicom i Jamiemu.
- Poczekaj na mnie, tylko pobiegnĂŞ do domu siĂŞ przebraĂŚ.
- Ok.

Dom dziadkĂłw Julie byÂł zaledwie dwie ulice stÂąd. Jako Âże pozostawaÂł niewidoczny dla innych wszyscy dziwili siĂŞ brakiem domu nr. 7, chociaÂż niektĂłrzy mieszkaĂący okolicy zarzekali siĂŞ, Âże kiedyÂś tu staÂł. Musieli wiĂŞc znaĂŚ ten dom zanim zostaÂł objĂŞty ZaklĂŞciem Fideliusa. Dziewczynka zastaÂła babciĂŞ i dziadka w kuchni. WÂłaÂśnie jedli Âśniadanie.

- Julie, gdzie ty byÂłaÂś? I dlaczego w piÂżamie? - zapytaÂł pan Colen
- U Kate. DostaÂła list z Hogwartu - odpowiedziaÂła dziewczynka.
- O, to wspaniale - ucieszyÂła siĂŞ pani Colen.
- Bêdzie mog³a pójœÌ z nami na zakupy?
- OczywiÂście.
- Super, pĂłjdĂŞ siĂŞ przebraĂŚ i lecĂŞ z powrotem.
- A Âśniadanie?
- Zjem u Kate.

Julie pobieg³a na górê i szybko przebra³a siê w dresy. W³o¿y³a do kieszeni swój list z Hogwartu. Gdy pojawi³a siê z powrotem w domu przyjació³ki jej rodzice i brat ju¿ wstali. Mary Deamers by³a drobn¹, br¹zowook¹ szatynk¹. Natomiast Oliver Deamers mia³ br¹zowe w³osy i szare oczy.

- Mamo, tato, Jamie, muszĂŞ wam coÂś powiedzieĂŚ - powiedziaÂła Kate.
- Co takiego, kochanie? - zapytaÂła pani Deamers
- JadĂŞ do Hogwartu - odpowiedziaÂła z dumÂą dziewczynka
- DokÂąd? To jakaÂś szkoÂła z internatem? - zapytaÂł pan Deamers
- Tak jakby - odparÂła szatynka.
- Chwila... Julie, czy czasem nie o tej szkole mĂłwiÂłaÂś w czerwcu? - zapytaÂł Jamie
- WÂłaÂśnie o tej - odpowiedziaÂła niebieskooka. - To szkoÂła magii i czarodziejstwa.

Ojciec Kate zakrztusiÂł siĂŞ kawÂą, ktĂłrÂą akurat piÂł.

- SzkoÂła czego? - zapytaÂł nie wierzÂąc wÂłasnym uszom
- Magii i czarodziejstwa - powtĂłrzyÂła Julie. - Ja teÂż tam jadĂŞ. Moi rodzice byli czarodziejami.
- Ale my nimi nie jesteÂśmy - zauwaÂżyÂła matka szatynki.
- Wiem. W rodzinie mugoli... znaczy siĂŞ niemagicznych ludzi teÂż moÂże urodziĂŚ siĂŞ czarodziej. Nazywany jest mugolakiem. Moja matka nim byÂła.
- Czy czasem ja teÂż nie powinienem byĂŚ czarodziejem? - zapytaÂł Jamie
- Nie, nie ma Âżadnej reguÂły, ktĂłra by mĂłwiÂła, Âże mugolak nie moÂże mieĂŚ mugolskiego rodzeĂąstwa - odparÂła dziewczynka. - Kate, pokaÂż swĂłj list.

Jedenastolatka podaÂła swojej mamie list. Julie na wszelki wypadek pokazaÂła jej teÂż swĂłj.

- Nie, nie, to na pewno sÂą jakieÂś Âżarty - skwitowaÂła Mary, gdy skoĂączyÂła czytaĂŚ oba i podaÂła je mĂŞÂżowi.
- To nie Âżarty, proszĂŞ pani. MoÂże pani zapytaĂŚ moich dziadkĂłw - powiedziaÂła Julie
- Tak zrobiĂŞ.

Kobieta podeszÂła do telefonu, podniosÂła sÂłuchawkĂŞ i wykrĂŞciÂła numer. Po krĂłtkiej rozmowie niedowierzanie ustÂąpiÂło miejsca zdumieniu.

- Na zakupy idĂŞ z Julie i paĂąstwem Colen, wiĂŞc nie musicie siĂŞ martwiĂŚ, Âże bĂŞdziecie musieli zwolniĂŚ siĂŞ pracy - powiedziaÂła Kate.
- Jeszcze siĂŞ nie zgodziliÂśmy - przypomniaÂł jej ojciec.
- Poza tym czym chcesz zapÂłaciĂŚ? Nie mamy przecieÂż czarodziejskich pieniĂŞdzy - dodaÂła matka.
- W banku Gringotta, tj. banku czarodziei moÂżna wymieniĂŚ mugolskie pieniÂądze na galeony, sykle i knuty - wyjaÂśniÂła Julie.
- ProszĂŞ, zgĂłdÂźcie siĂŞ! - szatynka uÂłoÂżyÂła rĂŞce w bÂłagalnym geÂście
- No dobrze, skoro tak bardzo chcesz - zgodziÂł siĂŞ Oliver.
***
Tydzieù przed rozpoczêciem roku szkolnego Julie i Kate wraz z dziadkami tej pierwszej udali siê na Pok¹tn¹. Zgodnie z przewidywaniami panny Black ulica by³a zat³oczona. Po pó³torej godzinie zakupili ju¿ wszystko oprócz ró¿d¿ek i zwierz¹t.

- Najpierw idziemy do Ollivandera. Do Eylopy na koniec - powiedziaÂła pani Colen.

Sklep wytwórcy ró¿d¿ek mia³ najbardziej magiczny klimat ze wszystkich na Pok¹tnej. D³ugie pude³ka piêtrzy³y siê na rega³ach, które siêga³y sufitu.

- MogĂŞ ja pierwsza? - zapytaÂła Kate
- OczywiÂście - odpowiedziaÂł pan Colen.

PojawiÂł siĂŞ pan Ollivander.

- Witam, witam, jak siĂŞ panienka nazywa? - zapytaÂł
- Kate Deamers - odpowiedziaÂła dziewczynka
- KtĂłra rĂŞka ma moc?
- Yy... jestem praworĂŞczna.

NastĂŞpnie miarka sama zaczĂŞÂła jÂą mierzyĂŚ. Po tym to samo zrobiÂła z Julie. Gdy skoĂączyÂła zwinĂŞÂła siĂŞ i wpadÂła do szuflady.

- ProszĂŞ sprĂłbowaĂŚ tej - wiÂśnia, 13 cali, wÂłos z ogona jednoroÂżca, sztywna - powiedziaÂł wytwĂłrca, podajÂąc Kate dÂługie pudeÂłeczko

Chwyci³a ró¿d¿kê w palce, ale nic siê nie sta³o.

- No nic, to mo¿e ta - g³óg, 10,5 cala, pióro feniksa, elastyczna.

TeÂż nic.

- Cedr, 12,5 cala, w³ókno ze smoczego serca, giêtka.

Kate chwyci³a ró¿d¿kê w palce. Z jej koùca wystrzeli³ promieù œwiat³a.

- Brawo! No to teraz panna Julie Black - powiedziaÂł Ollivander swym tajemniczym gÂłosem.
- SkÂąd pan wie jak mam na imiĂŞ? - zapytaÂła niebieskooka
- Có¿, pochodzisz z jednego najstarszych rodów czystej krwi - odpowiedzia³ mê¿czyzna.

Dziewczynka odnios³a wra¿enie, ¿e nie mówi³ do koùca prawdy, ale nie pyta³a dalej. Najpierw wypróbowa³a dwie ró¿d¿ki, które odrzuci³y Kate, ale i jej ¿adna nie wybra³a.

- ProszĂŞ sprĂłbowaĂŚ tej - mahoĂą, 11 cali, wÂłos z ogona jednoroÂżca - powiedziaÂł Ollivander, podajÂąc jej kolejne pudeÂłeczko.

Julie chwyci³a ró¿d¿kê w palce, ale nic siê nie sta³o. Sprawdza³a po kolei ka¿d¹, ale ¿adna nie by³a t¹ w³aœciw¹. W ten sposób wypróbowa³a ju¿ po³owê jaka by³a w sklepie. Na ladzie i krzes³ach piêtrzy³y siê d³ugie pude³ka. Pan Ollivander czêœÌ z nich musia³ po³o¿yÌ na pod³odze, ¿eby by³o go widaÌ. A i tak musia³ stan¹Ì na taborecie.

- Wrzos, 9 cali, w³ókno ze smoczego serca, doœÌ giêtka - powiedzia³ z nieukrywanym zachwytem w g³osie.

Musia³ lubiÌ klientów, którzy mieli problem ze znalezieniem odpowiedniej ró¿d¿ki. Julie chwyci³a wrzosow¹, ale równie¿ nic siê nie sta³o. I tak wypróbowa³a wszystkie ró¿d¿ki ze sklepu. Zaczê³a siê baÌ, ¿e jest za ma³o magiczna, ¿eby j¹ dostaÌ.

- To juÂż wszystkie? - zapytaÂła
- Te w sprzedaÂży tak - odpowiedziaÂł Ollivander. - Ale mam jeszcze jednÂą - dodaÂł i wyszedÂł na zaplecze.

Wróci³ po chwili z kolejnym pude³kiem. Wyj¹³ z niego ró¿d¿kê i poda³ dziewczynce. Chwyci³a j¹ w palce i poczu³a jak przez rêkê przep³ywa jej energia. Z koùca ró¿d¿ki wystrzeli³y czerwono-z³ote iskry. Odetchnê³a z ulg¹ i od³o¿y³a przedmiot do pude³ka.

- Z czego ona jest? - zapytaÂła
- Ostrokrzew, 12 cali, Âłza feniksa, giĂŞtka - odpowiedziaÂł wytwĂłrca.
- Co? Przecie¿ do wyrobu ró¿d¿ek u¿ywa siê piór tych ptaków, nie ³ez.
- Tak. To jest unikatowa, jedyna taka ró¿d¿ka. Mia³a mieÌ rdzeù z w³osa z ogona jednoro¿ca, ale feniks uroni³ ³zê na kawa³ek ostrokrzewu. A musi panienka wiedzieÌ, ¿e z tego kawa³ka ostrokrzewu wytworzy³em jeszcze jedn¹ ró¿d¿kê. T¹, któr¹ kilka minut temu zakupi³ u mnie Harry Potter. BliŸniacza ró¿d¿ka Sama-Wiesz-Kogo.
- Chce pan powiedzieĂŚ, Âże... - zaczĂŞÂła dziewczynka.
- T¹ ³zê uroni³ ten sam feniks, którego pióra znajduj¹ siê w ró¿d¿kach pana Pottera i Tego-Którego-Imienia-Nie-Wolno-WymawiaÌ - odpar³ Ollivander.
- Dlaczego byÂła na zapleczu?
- Ju¿ samo po³¹czenie ostrokrzewu z piórem feniksa daje niezwyk³¹ moc w³aœcicielowi takiej ró¿d¿ki. Pani ró¿d¿ka jest najprawdopodobniej najpotê¿niejsz¹ ró¿d¿k¹, która istnieje, a w ka¿dym razie nie stwierdzono istnienia silniejszej, chocia¿ s¹ pewne legendy. Podejrzewam, ¿e nawet, gdyby ktoœ odebra³ j¹ panience w pojedynku, to nigdy by jej w pe³ni nie posiad³.

Wychodz¹c ze sklepu Julie nie wiedzia³a co myœleÌ. By³o mo¿liwe, ¿e mia³a najpotê¿niejsz¹ ró¿d¿kê. Jedyn¹ w swoim rodzaju. Ale dlaczego w³aœnie j¹ wybra³a? Mia³a niejasne wra¿enie, ¿e mia³o to coœ wspólnego z blizn¹ w kszta³cie ognistej b³yskawicy. W Centrum Handlowym Eylopa zakupi³a samca sowy œnie¿nej, któr¹ nazwa³a Œnie¿ek. Natomiast jej przyjació³ka naby³a ma³ego bia³o-rudego kotka, którego nazwa³a Merlin.

W domu Julie rozmyœla³a nad swoj¹ ró¿d¿k¹. Zda³a sobie sprawê, ¿e zapomnia³a zapytaÌ czy ten feniks do kogoœ nale¿a³. W tym samym czasie, gdy ona le¿a³a w ³ó¿ku, obracaj¹c w palcach przedmiot z ³z¹ feniksa, paùstwo Colen przywi¹zali do nó¿ki swojej ma³ej, br¹zowej p³omykówki imieniem Spark, bêd¹cej prezentem od córki, krótki liœcik o takiej treœci:

Drogi profesorze Dumbledore,

Procjon prosi³, ¿eby pana powiadomiÌ, jeœli to siê stanie. Ró¿d¿ka z ³z¹ paùskiego feniksa wybra³a Julie.

Z powaÂżaniem,
Sue i Paul Colenowie

Sue i Paul obserwowali sowĂŞ, aÂż znikÂła im z pola widzenia.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.