Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Julie kompletnie straci³a rachubê czasu, zreszt¹ nie bardzo j¹ obchodzi³o jaki jest dzieù. Bardziej zastanawia³o j¹ dlaczego wpada³a w stan pó³œwiadomoœci. Lucjusz Malfoy rzadko przychodzi³ do tajemniczego pokoju, a jak ju¿, to tylko na chwilê. Co jednak wystarcza³o mu na zadanie jej dodatkowych rozciêÌ, nie tylko na twarzy. Dziewczynka potrafi³a le¿eÌ w stanie pó³œwiadomoœci przez pó³ dnia. Mg³a na tajemniczej wysepce powoli opada³a, ujawniaj¹c ciemny zarys jakiegoœ budynku. Podczas jednego z takich momentów uda³o jej siê "dotrzeÌ" do œrodka owej budowli, która okaza³a siê byÌ niezbyt przyjemnie wygl¹daj¹c¹ twierdz¹. Przez moment wydawa³o jej siê, ¿e zobaczy³a jakiegoœ mê¿czyznê... A mo¿e wcale jej siê nie wydawa³o? On sprawia³ wra¿enie, ¿e wyczuwa³ jej obecnoœÌ. Ale jak?

- Black! - Ze stanu pó³œwiadomoœci wyrwa³ j¹ g³os Lucjusza Malfoya. - Co siê z tob¹ dzieje? Ju¿ któryœ raz zasta³em ciê w stanie, jakbyœ za chwilê mia³a zemdleÌ - powiedzia³ poirytowany œmiercio¿erca.
- Nie mam pojĂŞcia - odparÂła Julie. - Ale chĂŞtnie bym siĂŞ dowiedziaÂła dlaczego tak siĂŞ dzieje.
- Czy jak wpadasz w ten stan... widzisz coÂś? - zapytaÂł Malfoy, uwaÂżnie lustrujÂąc jÂą wzrokiem.
- Nie, nic. Kompletnie nic - skÂłamaÂła Julie. Kimkolwiek byÂł tamten mĂŞÂżczyzna, mĂłgÂł byĂŚ jej jedynym ratunkiem. O ile w ogĂłle istniaÂł, bo wcale nie byÂła pewna czy to, co widziaÂła, byÂło rzeczywistoÂściÂą.
- K³amiesz! - warkn¹³ Lucjusz celuj¹c w ni¹ ró¿d¿kê. Julie poczu³a jak z jej ³uku brwiowego sp³ywa krew.
- I tak ci nie powiem - odparÂła dziewczynka. - I KsiĂŞgi ZaÂłoÂżycieli teÂż nie dostaniesz.
- Jeszcze zobaczymy.

***

Chyba bĂŞdĂŞ musiaÂł znowu poprosiĂŚ Macnaira o pomoc - pomyÂślaÂł Malfoy, idÂąc korytarzem Hogwartu. ZastanawiaÂł siĂŞ jak moÂże zmusiĂŚ dziewczynkĂŞ do wyjawienia gdzie jest KsiĂŞga ZaÂłoÂżycieli, nie ryzykujÂąc przy tym tego, Âże aktywuje moc ognia. A moÂże jednak sprĂłbowaĂŚ Cruciatusa? JeÂśli bĂŞdzie jÂą trzymaĂŚ pod jego wpÂływem przez kilka sekund... i robiĂŚ przerwy... to moÂże zmniejszy ryzyko? A jakby tak zadawaĂŚ wiĂŞksze naciĂŞcia? Nie, nie moÂże pozwoliĂŚ jej siĂŞ wykrwawiĂŚ. Nie, dopĂłki nie ma ksiĂŞgi. Lucjusz rozmyÂślajÂąc omal nie wpadÂł na profesor McGonagall.

- Dobrze, Âże ciĂŞ widzĂŞ, Lucjuszu - powiedziaÂła, choĂŚ jej wzrok wcale nie okazywaÂł radoÂści na jego widok. WrĂŞcz przeciwnie, patrzyÂła na niego z pogardÂą. - MuszĂŞ z tobÂą pomĂłwiĂŚ, mogĂŞ prosiĂŚ do mojego gabinetu? - zapytaÂła uprzejmie.
- OczywiÂście, pani profesor - odpowiedziaÂł Malfoy, starajÂąc siĂŞ by jego gÂłos nie zdradziÂł, Âże coÂś ukrywa.

Przez ca³¹ drogê do gabinetu McGonagall oboje milczeli, choÌ nauczycielka transmutacji podejrzliwie ³ypa³a na œmiercio¿ercê. Odnios³a dziwne wra¿enie, ¿e zawsze opanowany Lucjusz Malfoy by³ podejrzanie nerwowy. McGonagall gestem rêki zaprosi³a go do swojego gabinetu. Odczeka³a a¿ Malfoy usi¹dzie na krzeœle, a sama zajê³a swoje miejsce za biurkiem.

- A wiĂŞc... o co chodzi? - zapytaÂł Lucjusz, starajÂąc siĂŞ brzmieĂŚ zdawkowo. Ta stara jĂŞdza coÂś podejrzewa, pomyÂślaÂł.
- Jak sam wiesz, dziedzic Slytherina ponownie otworzyÂł KomnatĂŞ Tajemnic i czyhajÂąca w niej groza zaczĂŞÂła atakowaĂŚ uczniĂłw - odpowiedziaÂła McGonagall.
- Tak, to naprawdê przykre. To okropne... jak ktoœ móg³by chcieÌ zrobiÌ krzywdê mugolakom? S³ysza³em, ¿e ministerstwo magii powa¿nie rozwa¿a decyzjê czy szko³y nie nale¿y zamkn¹Ì - powiedzia³ Malfoy, choÌ w jego g³osie wcale nie by³o zmartwienia.
- Owszem, ale nie o tym chcê mówiÌ. Ostatnio potwór spetryfikowa³ Kate Deamers. Zadziwiaj¹cy jest fakt, ¿e, oprócz jej w³asnej, znaleŸliœmy przy niej tak¿e ró¿d¿kê Julie Black. I to w³aœnie o niej chcê pomówiÌ - powiedzia³a nauczycielka.
- Och, coÂś siĂŞ staÂło? - zapytaÂł ÂśmiercioÂżerca, starajÂąc siĂŞ brzmieĂŚ zdawkowo.
- Tak, panna Black zniknĂŞÂła. JuÂż ponad miesiÂąc temu. OczywiÂście zaraz po zauwaÂżeniu jej znikniĂŞcia wysÂłaÂłam list do Dumbledore'a - odpowiedziaÂła McGonagall. - Ostatnio coÂś czĂŞsto widujĂŞ ciĂŞ w Hogwarcie...
- Jestem w Radzie Nadzorczej. MartwiĂŞ siĂŞ o bezpieczeĂąstwo uczniĂłw. W koĂącu mĂłj syn rĂłwnieÂż uczĂŞszcza do tej szkoÂły.
- Dormitorium Dracona znajduje siĂŞ w lochach. Jak wyjaÂśnisz to, Âże widujĂŞ ciĂŞ na wyÂższych piĂŞtrach?
- Ja tylko sprawdzaÂłem czy potwĂłr nie zaatakowaÂł kolejnego mugolaka.
- Dobrze ciĂŞ znam, Lucjuszu. MoÂżesz mydliĂŚ oczy Knotowi, ale ja wiem jaki jesteÂś naprawdĂŞ. Przez siedem lat nauczaÂłam ciĂŞ w Hogwarcie.
- Sugeruje pani, Âże mĂłgÂłbym chcieĂŚ zrobiĂŚ maÂłej Julie krzywdĂŞ?
- CzyÂżbym miaÂła powĂłd, przez ktĂłry mogÂłabym ciĂŞ o to podejrzewaĂŚ?
- Ale¿ sk¹d, oczywiœcie, ¿e nie. Nie mam najmniejszego pojêcia co sta³o siê z ma³¹ Julie. Nawet nie wiedzia³em, ¿e zniknê³a.
- JakoÂś ci nie wierzĂŞ.

Nagle otworzyÂły siĂŞ drzwi gabinetu i ich oczom ukazaÂła siĂŞ pani Pomfrey.

- Pani profesor, potwĂłr znowu zaatakowaÂł ucznia - poinformowaÂła pielĂŞgniarka, rzucajÂąc nieco zaskoczone spojrzenie na Malfoya.
- Och nie, kto tym razem? - zapytaÂła McGonagall z przejĂŞciem w gÂłosie.
- Hermiona Granger - odpowiedziaÂła pani Pomfrey. - ZnaleÂźliÂśmy przy niej lusterko.

McGonagall wyprostowaÂła siĂŞ na krzeÂśle, jakby jÂą piorun strzeliÂł.

- Gdzie znajdĂŞ pana Pottera i pana Weasleya? - spytaÂła, starajÂąc siĂŞ utrzymaĂŚ spokojny ton.
- Z tego co mi wiadomo pan Potter powinien za chwilê z dru¿yn¹ Gryfonów rozpocz¹Ì mecz z Puchonami. Pan Weasley zapewne jest ju¿ na trybunach - odpowiedzia³a pani Pomfrey.
- No tak, prawie o tym zapomnia³am - powiedzia³a nauczycielka, wstaj¹c z krzes³a. - Dziêkujê ci, Poppy. - Odczeka³a a¿ pielêgniarka wyjdzie i zwróci³a siê do Malfoya. - Mo¿esz ju¿ odejœÌ, Lucjuszu, ale wiedz, ¿e mam ciê na oku.
- Do widzenia, pani profesor - odparÂł ÂśmiercioÂżerca uprzejmie sztucznym tonem i opuÂściÂł gabinet nie zaszczycajÂąc McGonagall ani jednym spojrzeniem.

***

Syriusz sta³ w k¹cie celi obserwuj¹c jak dwoje czarodziejów z Brygady Uderzeniowej zagl¹da³o pod jego pryczê. Korneliusz Knot, który sta³ przed cel¹, wyraŸnie unika³ wzroku Hagrida. Gajowy wygl¹da³ jak siedem nieszczêœÌ, jakby odesz³a mu ochota do ¿ycia, co w tym miejscu by³o czymœ normalnym. Black mia³ ochotê wybuchn¹Ì œmiechem. To, czego szukali, by³o zbyt dobrze ukryte. I czy oni naprawdê myœleli, ¿e schowa³by coœ, co odpêdza dementorów od jego celi miêdzy deskami pryczy?

- Tu nic nie ma, panie ministrze - odezwaÂł siĂŞ jeden z czarodziei, gdy wreszcie uznali, Âże dalsze przetrzÂąsanie celi nie ma sensu.
- Tu musi coÂś byĂŚ! CzujĂŞ to - odparÂł oburzony Knot. - JeÂśli nie ma tego w samej celi, to Black musi mieĂŚ to blisko siebie - stwierdziÂł. - Sam go przeszukam - dodaÂł, widzÂąc Âże drugi z BrygadzistĂłw juÂż kierowaÂł siĂŞ w kierunku Syriusza.

Zewnêtrzny stra¿nik otworzy³ celê, by minister móg³ wejœÌ do œrodka. Black by³ spokojny, nie stawia³ oporu. Wiedzia³, ¿e i tym razem go nie znajdzie. Knot by³ zbyt g³upi, ¿eby na to wpaœÌ. Minister pcha³ mu d³onie do kieszeni tak mocno, jakby chcia³ w³o¿yÌ tam ca³e rêce. Po kilku minutach przetrz¹sania jego szaty, w której nie by³o zbyt du¿o kieszeni, musia³ odpuœciÌ.

- Cwany jesteÂś, Black, ale ja i tak to coÂś znajdĂŞ - powiedziaÂł chÂłodno Knot. - Black? - zapytaÂł marszczÂąc brwi.

Syriusz patrzyÂł nieobecnym wzrokiem, widziaÂł ministra, ale go nie dostrzegaÂł. ZnĂłw miaÂł to uczucie czyjejÂś obecnoÂści w jego celi... Tylko tym razem wyraÂźniejsze. I jakby gÂłos, ktĂłry z pewnoÂściÂą nie naleÂżaÂł ani do Knota ani do czarodziei z Brygady Uderzeniowej, a nawet nie do zewnĂŞtrznego straÂżnika.

- Black! - krzykn¹³ minister, machaj¹c mu d³oni¹ przed nosem.
- Co? - zapyta³ Syriusz. Tajemnicza obecnoœÌ os³ab³a, ale nie ca³kiem zniknê³a.
- Co z tob¹? Patrzy³eœ nieprzytomnym wzrokiem... Aha! W koùcu i na ciebie przysz³a pora, hê? Bardzo dobrze, najwy¿szy czas. Jesteœ tu prawie dwanaœcie lat, ju¿ dawno powinieneœ postradaÌ zmys³y. - Knot klasn¹³ w d³onie i zacz¹³ je pocieraÌ, jakby spe³ni³ siê jego nikczemny plan.

Syriusz tylko uœmiechn¹³ siê ironicznie. Nawet bez Wisiora Ognia dementorzy nie daliby rady odebraÌ mu zmys³ów. ŒwiadomoœÌ niewinnoœci by³a wystarczaj¹co silna, ¿eby go przed tym uchroniÌ, a nie by³a to szczêœliwa myœl, wiêc dementorzy nie mogliby mu jej zabraÌ. To nawet nie by³a myœl, bardziej obsesja. Odczeka³ a¿ czwórka czarodziejów opuœci Azkaban i usiad³ na pryczy. Tajemnicza obecnoœÌ znów sta³a siê wyraŸniejsza.

- Kim jesteÂś? - pomyÂślaÂł Syriusz, majÂąc nadziejĂŞ, Âże tajemniczy ktoÂś to usÂłyszy.
- Pomó¿ mi - odezwa³ siê g³os w jego g³owie. Poczu³ jak serce zabi³o mu mocniej. To by³ g³os dziewczynki. I by³ pewien, ¿e wiedzia³ kim ona jest, chocia¿ nigdy nie s³ysza³ jej g³osu. Nie licz¹c gaworzenia, gdy by³a niemowlakiem.

*W tym samym czasie

Julie znowu wpad³a w stan pó³œwiadomoœci, ale tym razem by³o inaczej. By³a tego œwiadoma, to znaczy, wiedzia³a gdzie jest jej podœwiadomoœÌ. Mo¿e nie do koùca wiedzia³a, ale potrafi³a zatrzymaÌ siê w miejscu i rozejrzeÌ siê. Zobaczy³a twierdzê. Czarne kamienne œciany sprawia³y, ¿e przeszed³ j¹ dreszcz, chocia¿ nie by³a tam obecna cia³em. I czu³a lodowate zimno. Nie by³o tutaj ¿adnego Ÿród³a œwiat³a, nawet przez ma³e otwory z kratami nie przebija³o siê œwiat³o s³oneczne. Julie czu³a siê tu tak, jakby nigdy nie mia³a byÌ szczêœliwa. Ale dlaczego podœwiadomoœÌ przywiod³a j¹ w³aœnie tutaj? Zauwa¿y³a, ¿e znajduje siê w ciasnym pomieszczeniu oddzielonym od reszty budynku kratami. Byli tu ludzie. A raczej wraki ludzi, którzy patrzyli przed siebie nieprzytomnym wzrokiem, skuleni w k¹tach cel. Obok nich co jakiœ czas przelatywa³y najstraszliwsze kreatury jakie kiedykolwiek widzia³a. Poczu³a ucisk w gardle, gdy dostrzeg³a, ¿e na pryczy w celi na przeciwko le¿a³ Hagrid. Chcia³a go zawo³aÌ, ale przypomnia³a sobie, ¿e przecie¿ by³a daleko, mo¿e nawet bardzo daleko st¹d. Gajowy nie móg³by jej us³yszeÌ. By³a w celi tego mê¿czyzny, którego widzia³a ju¿ wczeœniej. Przed nim sta³ minister magii, a obok dwóch czarodziei. Jednak oni nie sprawiali wra¿enia, jakby j¹ wyczuwali, w przeciwieùstwie do niego. Niech ju¿ sobie st¹d id¹ - pomyœla³a Julie. I rzeczywiœcie, Knot i czarodzieje po chwili opuœcili twierdzê, a wiêzieù usiad³ na pryczy.

Nagle, w swojej gÂłowie, usÂłyszaÂła czyjÂś gÂłos. Jego gÂłos.

- Kim jesteÂś?

Znowu poczu³a jak przeszywa j¹ dreszcz, ale i ekscytacja. Mê¿czyzna, choÌ równie¿ bardziej przypomina³ wrak ni¿ cz³owieka, to jednak coœ go ró¿ni³o od innych. By³ œwiadomy i najwyraŸniej wyczuwa³ jej obecnoœÌ. I chyba móg³ j¹ us³yszeÌ. Nagle zda³a sobie sprawê, ¿e w jego celi by³o ciep³o, a kreatury omija³y j¹ szerokim ³ukiem.

- Pomó¿ mi - pomyœla³a Julie, maj¹c nadziejê, ¿e on to us³yszy.

ZobaczyÂła jak w oczach mĂŞÂżczyzny, ktĂłre jako jedyne wyglÂądaÂły na Âżywe, pojawiÂł siĂŞ bÂłysk.

- Julie Black - odezwaÂł siĂŞ, bardziej chyba do siebie niÂż do dziewczynki.
- Tak, ale skÂąd... pan wiedziaÂł? I kim pan jest? Co to za miejsce? - zapytaÂła Julie.
- Nazywam siĂŞ Syriusz Black, a to miejsce... osobiÂście nazwaÂłbym go piekÂłem - odpowiedziaÂł mĂŞÂżczyzna, a w jego gÂłosie daÂło siĂŞ wyczuĂŚ gorycz.

Julie poczu³a jak serce wali jej w piersiach, co nie by³oby dziwne, gdyby nie fakt, ¿e tu by³a tylko jej podœwiadomoœÌ. Nagle zrozumia³a. To by³ Azkaban, wiêzienie czarodziejów. Przypomnia³a sobie, gdzie s³ysza³a o Syriuszu Blacku. Jej matka wspomina³a o nim tamtego wieczoru, zanim umar³a. Nie mog³a sobie jednak przypomnieÌ dlaczego o nim powiedzia³a.

- Dlaczego tu trafiÂłeÂś? - zapytaÂła Julie, uznajÂąc Âże nie chce wiedzieĂŚ jak nazywajÂą siĂŞ kreatury strzegÂące tego miejsca.
- ByÂłem gÂłupcem, skoĂączonym gÂłupcem, Julie. To dÂługa historia, kiedyÂś jÂą poznasz - odpowiedziaÂł Syriusz.
- ZnaÂłeÂś mojego ojca, prawda?

Julie przypomnia³a sobie rozmowê z Paulem. Mówi³, ¿e Black to potwór, nie cz³owiek. Wœciek³ siê, gdy o nim wspomnia³a. Ale jak teraz patrzy³a na Syriusza, nie mog³a w nim znaleŸÌ niczego, poza wiêzienn¹ szat¹, co by sugerowa³o, ¿e by³ z³ym cz³owiekiem. Prawdê mówi¹c, odnosi³a wra¿enie, ¿e znalaz³ siê tu przez pomy³kê.

- OczywiÂście, Âże znaÂłem Procjona. ByÂł niÂżej ode mnie w Hogwarcie. PrzyjaÂźniÂł siĂŞ z bratem mojego byÂłego przyjaciela - odparÂł Syriusz, z wyraÂźnÂą pogardÂą "wypowiadajÂąc" dwa ostatnie sÂłowa.
- A wiĂŞc znasz teÂż Paula - bardziej stwierdziÂła niÂż zapytaÂła Julie.
- Tak, ale teraz jest to najmniej istotne. Co siê dzieje? Dlaczego twoja podœwiadomoœÌ siê tu znalaz³a?
- Nie mam pojĂŞcia dlaczego.

Opowiedzia³a mu o Lucjuszu Malfoyu, uwiêzieniu w nieznanym miejscu i wpadaniu w stan pó³œwiadomoœci, co w koùcu "doprowadzi³o" j¹ tutaj. Nie powiedzia³a mu tylko czego chcia³ Malfoy.

- To Wisior Ognia musia³ przyci¹gn¹Ì tu twoj¹ podœwiadomoœÌ - stwierdzi³ Syriusz.
- Masz Wisior Ognia? - zapytaÂła ze zdziwieniem Julie.
- Tak, aÂż ciĂŞÂżko mi uwierzyĂŚ, Âże Knot naprawdĂŞ nie wpadÂł na to, gdzie go schowaÂłem - odpowiedziaÂł Black. - TwĂłj ojciec daÂł mi go na przechowanie, gdy miaÂłaÂś rok. MiaÂłem oddaĂŚ go tobie, jeÂśli Procjon nie bĂŞdzie mĂłgÂł po niego wrĂłciĂŚ, ale wyszÂło, jak wyszÂło, i dalej go mam.
- MoÂżesz mi go daĂŚ? - zapytaÂła dziewczynka z nadziejÂą w gÂłosie. - BĂŞdĂŞ mogÂła bez ryzyka uÂżyĂŚ mocy ognia przeciwko Malfoyowi.
- Niby jak mam to zrobiÌ? - ¿achn¹³ siê Syriusz. - Przecie¿ jest tu tylko twoja podœwiadomoœÌ. Zaczynam ¿a³owaÌ, ¿e nie da³em wisiora Dumbledore'owi, gdy tu by³.
- Dumbledore tu byÂł?
- Tak, pytaÂł o Wisior Ognia. Ale twĂłj ojciec kazaÂł mi oddaĂŚ go tylko tobie. Nikomu innemu.

Julie poczuÂła jakby serce podeszÂło jej do gardÂła. ByÂła pewna, Âże po jej czole spÂływaÂł teraz pot.

- A jak niby teraz masz zamiar oddaÌ mi Wisior Ognia? Przecie¿ nie powiem nikomu, ¿e moja podœwiadomoœÌ by³a w Azkabanie i z tob¹ rozmawia³a. Dumbledore powiedzia³ ci, ¿e bez Wisiora Ognia moc ognia mnie zabije? Nie wspomnê o mocy powietrza i ziemi Eveline i Simona. Bez mojego wisiora ich na niewiele siê zdadz¹ - powiedzia³a Julie. Dopiero po chwili zda³a sobie sprawê, ¿e "wypowiedzia³a" imiona dziedzica Ravenclaw i dziedzica Hufflepuff.

Syriusz jednak nie wyglÂądaÂł, jakby to sprawiÂło na nim wraÂżenie. Julie zastanawiaÂła siĂŞ czy powinna mu ufaĂŚ. Niby byÂło w nim coÂś, co wzbudzaÂło zaufanie, ale przecieÂż tu nie trafiaÂły zwykÂłe rzezimieszki. No i on miaÂł Wisior Ognia.

- Oddam ci wisior jak ucieknĂŞ - odparÂł Syriusz.
- Jak masz zamiar tego dokonaĂŚ? - zapytaÂła Julie.
- Jeszcze nie wiem, ale nie spocznĂŞ dopĂłki czegoÂś nie wymyÂślĂŞ - odpowiedziaÂł Black. - Ewentualnie mogĂŞ oddaĂŚ wisior Dumbledore'owi, ale wÂątpiĂŞ, Âżeby drugi raz siĂŞ tu pojawiÂł.
- Dlaczego nie oddaÂłeÂś mu go wtedy, gdy tu byÂł?
- Przyznam, zachowaÂłem siĂŞ samolubnie. Widzisz, Wisior Ognia odpĂŞdza dementorĂłw od mojej celi. DziĂŞki temu Âżycie tu, Âże tak powiem, jest bardziej znoÂśne. ChociaÂż nie obraziÂłbym siĂŞ, gdyby czasem tu zaglÂądali. Wiesz, czujĂŞ siĂŞ trochĂŞ samotny.
- Czyli bez Wisiora Ognia postradaÂłbyÂś zmysÂły tak jak inni?
- Nie, mam jednÂą myÂśl... bardziej obsesjĂŞ... ktĂłra nie jest szczĂŞÂśliwa, wiĂŞc dementorzy nie mogÂą mi jej wyssaĂŚ. To ona pozwala mi zostaĂŚ przy zdrowych zmysÂłach. DziĂŞki wisiorowi po prostu nie zabrali mi szczĂŞÂśliwych wspomnieĂą, przynajmniej nie tych najszczĂŞÂśliwszych, bo pamiĂŞci nie mam juÂż jednak takiej samej, odkÂąd tu trafiÂłem.
- Nie powiesz mi dlaczego tu trafiÂłeÂś?
- JuÂż ci mĂłwiÂłem, Julie. To dÂługa historia, ale kiedyÂś ci jÂą opowiem
- To pokaÂżesz mi chociaÂż Wisior Ognia? ÂŻebym na sto procent wiedziaÂła, Âże na pewno go masz?


Julie "usiadÂła" obok niego na pryczy.

- No to co ja mam zrobiĂŚ, Syriuszu? Malfoy powiedziaÂł, Âże poprosiÂł ten pokĂłj, Âżeby otwieraÂł siĂŞ tylko na jego rozkaz - powiedziaÂła dziewczynka.
- Co nie znaczy, Âże naprawdĂŞ tak jest. McGonagall zapewne juÂż zauwaÂżyÂła twoje znikniĂŞcie i powiadomiÂła Dumbledore'a - odparÂł Syriusz.
- Niby jak? PrzecieÂż ci mĂłwiÂłam, Âże Dumbledore'a nie ma w szkole.
- Ale nie mĂłwiÂłaÂś, Âże jego feniksa nie ma. A tak siĂŞ skÂłada, Âże te ptaki mogÂą deportowaĂŚ siĂŞ w Hogwarcie. I nie sÂądziÂłaÂś chyba, Âże Dumbledore naprawdĂŞ opuÂściÂłby Hogwart?
- OczywiÂście, Âże nie.

NastaÂła cisza, Âżadne z nich nie wiedziaÂło co "powiedzieĂŚ". Julie pomyÂślaÂła o Hagridzie. Jak on teraz musiaÂł siĂŞ czuĂŚ? Czy Knot naprawdĂŞ uwaÂżaÂł, Âże Hagrid byÂłby zdolny kogokolwiek skrzywdziĂŚ? PrzecieÂż on byÂł chyba najÂłagodniejszym czÂłowiekiem, jakiego znaÂła. W koĂącu nieraz byÂła u niego na herbatce.

- Ile najczĂŞÂściej tu wytrzymujÂą? - zapytaÂła Julie.
- Najs³absi wymiêkaj¹ po kilku godzinach, ale najwytrwalsi nadal siê trzymaj¹. Niektórzy g³ównie dlatego, ¿e chyba postradali zmys³y, zanim tu trafili. No, w ka¿dym razie ja jestem jedyny, który zachowa³ ca³kowit¹ œwiadomoœÌ, a siedzê tu ju¿ prawie dwanaœcie lat - odpowiedzia³ Syriusz. - Za co Hagrid tu trafi³? - spyta³.
- Malfoy powiedziaÂł mi, Âże Hagrid byÂł kiedyÂś oskarÂżony o otwarcie Komnaty Tajemnic - odpowiedziaÂła Julie.
- Co?! PrzecieÂż on nawet muchy by nie skrzywdziÂł! - powiedziaÂł zaskoczony Black.
- Mnie tego nie musisz mĂłwiĂŚ - odparÂła ponuro dziewczynka. - Na ile ciĂŞ tu posadzili? - zapytaÂła, chociaÂż dobrze znaÂła odpowiedÂź.
- DoÂżywocie, ale nigdy nie miaÂłem zamiaru siedzieĂŚ w tym miejscu do Âśmierci - odpowiedziaÂł Syriusz, a jego gÂłos staÂł siĂŞ nieco przygnĂŞbiony.
- To co ty tu jeszcze robisz? - zapytaÂła Julie, zanim zdoÂłaÂła siĂŞ powstrzymaĂŚ.
- Nikt wczeœniej st¹d nie uciek³. Potrzebowa³em motywacji, ¿eby zacz¹Ì myœleÌ jak tego dokonaÌ. A na pocz¹tku, gdy tu trafi³em, nie mia³em ochoty o czymkolwiek myœleÌ. I bynajmniej nie z powodu dementorów, bo nadal mia³em Wisior Ognia. Powiedzmy, ¿e przechodzi³em lekkie za³amanie. Druga sprawa to to, ¿e jeœli ju¿ uda mi siê st¹d uciec, przez pewien czas bêdê musia³ siê ukrywaÌ, bo na pewno bêd¹ mnie œcigaÌ - odpowiedzia³ Syriusz.
- SkÂąd ja mam wiedzieĂŚ, czy trafiÂłeÂś tu sÂłusznie, skoro nie chcesz mi powiedzieĂŚ dlaczego ciĂŞ tu zamknĂŞli? - zapytaÂła Julie, liczÂąc na to, Âże dowie siĂŞ o nim czegoÂś wiĂŞcej.
- Mocno bym skÂłamaÂł, gdybym powiedziaÂł, Âże jestem zupeÂłnie bez winy - przyznaÂł Black. - Ale jest ktoÂś, kto jest bardziej winny ode mnie. I nie spocznĂŞ, dopĂłki go nie dorwĂŞ. - W jego oczach pojawiÂło siĂŞ groÂźne spojrzenie.

Znowu zapad³a cisza. Julie odnios³a wra¿enie, ¿e Syriusz chcia³ o coœ zapytaÌ, ale nie wiedzia³ czy powinien. Poczu³a coœ w rodzaju wspó³czucia. To musia³o byÌ okropne uczucie. MieÌ œwiadomoœÌ, ¿e gdyby nie Wisior Ognia, który nawet nie nale¿a³ do niego, obok jego celi co jakiœ czas "przechodziliby" dementorzy. Dziewczynka mia³a nadziejê, ¿e szybko uda mu siê st¹d uciec.

- Ten potwĂłr z Komnaty Tajemnic... duÂżo mugolakĂłw zaatakowaÂł? - zapytaÂł Syriusz.
- Z tego co mi wiadomo, spetryfikowa³ czwórkê uczniów, w tym moj¹ przyjació³kê, i kotkê Filcha. Najbardziej oberwa³ Prawie Bezg³owy Nick, ale to duch. Nie umrze drugi raz - odpowiedzia³a Julie.
- Czyli nikt jeszcze nie zgin¹³? - upewni³ siê Black.
- Na szczĂŞÂście - stwierdziÂła dziewczynka.
- Harry... Harry Potter, jest z tobÂą w jednej klasie, prawda? - zapytaÂł nagle Syriusz.

Julie przez chwilĂŞ nie wiedziaÂła co odpowiedzieĂŚ. Dlaczego on pytaÂł o Harry'ego?

- No tak, jesteÂśmy w jednej klasie - odpowiedziaÂła. - Ale dlaczego o niego pytasz? - spytaÂła.
- Jak sobie radzi? - zapytaÂł Black, jakby nie usÂłyszaÂł pytania.
- Ee... chyba caÂłkiem nieÂźle. W zeszÂłym roku zostaÂł nawet szukajÂącym w druÂżynie GryfonĂłw. NajmÂłodszym w tym stuleciu - odparÂła Julie, kompletnie zaskoczona. Dlaczego on pytaÂł o obcego mu chÂłopca?
- Pewnie jest tak dobry w quidditcha jak James - powiedziaÂł Syriusz bardziej do siebie niÂż do Julie.
- ZnaÂłeÂś ojca Harry'ego? - zapytaÂła ze zdziwieniem dziewczynka.
- Tak, by³ moim przyjacielem, ale nie mówmy o nim teraz - odpar³ Black. - Nie mogê teraz oddaÌ ci Wisiora Ognia, ale myœlê, ¿e mo¿e uda mi siê przekazaÌ ci czêœÌ jego mocy. Musisz mnie tylko "dotkn¹Ì", Julie - powiedzia³, wyci¹gaj¹c do niej praw¹, szponiast¹ d³où.

Julie, czuj¹c jak serce wali jej w piersiach, choÌ by³a tu tylko podœwiadomoœci¹, zbli¿y³a swoj¹ rêkê do jego. Zd¹¿y³a jednak "dotkn¹Ì" tylko jego opuszek palców, gdy poczu³a, ¿e zaczyna "oddalaÌ" siê z tego miejsca. Nie potrafi³a tego powstrzymaÌ i ju¿ po chwili znów le¿a³a w tajemniczym pokoju. Dotknê³a swoich palców, którymi zd¹¿y³a "dotkn¹Ì" Syriusza. By³y ciep³e, ale wiedzia³a, ¿e to za ma³o, by ryzykowaÌ u¿ycie mocy ognia. A jeœli by tak znowu spróbowaÌ "dostaÌ siê" do Azkabanu? - pomyœla³a, lecz wszelkie próby ponownego wpadniêcia w stan pó³œwiadomoœci spe³z³y na niczym.

***

- To przeze mnie... to przeze mnie... - powtarzaÂł jak mantrĂŞ Simon.

Szed³ w³aœnie razem z Eveline na transmutacjê. Wkrótce po zaginiêciu Julie, McGonagall wypytywa³a ich kiedy ostatnio j¹ widzieli. Nie wspomnieli oczywiœcie o k³ótni Gryfonki z Simonem.

- Daj spokĂłj - powiedziaÂła Eveline. - Niby dlaczego przez ciebie? - zapytaÂła.
- Pok³óciliœmy siê z Julie przed jej zaginiêciem. I to o co? O to, ¿e Potter jest wê¿ousty - odpowiedzia³ Puchon.
- No dobra, a co by zmieni³o, gdybyœ TY siê nie pok³óci³ z Julie? - spyta³a Krukonka, unosz¹c lekko brew.
- Moglibyœmy to zrobiÌ razem... cokolwiek chcia³a zrobiÌ - odpar³ Simon. - Ty na pewno nie zostawi³abyœ ró¿d¿ki - zauwa¿y³.
- Tak, i s¹dzisz, ¿e ktokolwiek, kto porwa³ Julie, nie da³by sobie rady z trójk¹ dwunastolatków, nawet gdybyœmy wszyscy mieli ró¿d¿ki? Przecie¿ nie mo¿emy u¿ywaÌ magii ¿ywio³u, bo by nas zabi³a - powiedzia³a Eveline, krêc¹c g³ow¹ z dezaprobat¹.
- Ty w ogĂłle siĂŞ przejmujesz tym, co moÂże siĂŞ z niÂą staĂŚ? - zapytaÂł chÂłopiec, nieco oskarÂżycielskim tonem.
- Jasne, Âże siĂŞ przejmujĂŞ, ale nie uwaÂżam za mÂądre, gdybyÂśmy i my wpakowali siĂŞ w kÂłopoty tak jak ona - odparÂła dziewczynka.

Nagle obok nich przeszedÂł Lucjusz Malfoy. SzedÂł szybkim krokiem, prawdopodobnie nawet ich nie zauwaÂżyÂł.

- Dok¹d on... - zaczê³a Eveline, ale Simon ju¿ ci¹gn¹³ j¹ za rêkaw szaty.
- ChodÂź, pĂłjdziemy za nim, to siĂŞ dowiemy - powiedziaÂł chÂłopiec.
- Ale... mamy transmutacjĂŞ - zauwaÂżyÂła dziewczynka.
- OlaĂŚ to, on moÂże nas zaprowadziĂŚ do Julie - odparÂł Simon.
- Dlaczego tak sÂądzisz? - zapytaÂła Eveline, zerkajÂąc czy Malfoy nie zorientowaÂł siĂŞ, Âże za nim idÂą.
- To ÂśmiercioÂżerca. Nie wiem na pewno, ale on chyba byÂł jednym z tych ÂśmiercioÂżercĂłw, ktĂłrzy zabili jej rodzicĂłw - odpowiedziaÂł Puchon.

Nie odzywajÂąc siĂŞ do siebie szli za Malfoyem, uwaÂżajÂąc Âżeby nie usÂłyszaÂł ich krokĂłw.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.