Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

O ma³¹ wyspê uderza³y morskie fale. Albus Dumbledore patrzy³ na ten ponury krajobraz z twierdz¹ na czele. Komuœ obserwuj¹cemu to z oddali mog³oby siê wydawaÌ, ze srebrne w³osy starca s¹ jedynym jasnym punktem w tym miejscu. Dyrektor Hogwartu, choÌ jako Naczelny Mag Wizengamotu mia³ prawo do wizytowania Azkabanu, nie robi³ tego, jeœli nie musia³. Ostatni raz by³ tu wiele lat temu, aby wydobyÌ wspomnienia Morfina Gaunta. Teraz znowu by³ zmuszony wejœÌ do tego strasznego miejsca. Czu³ siê okropnie. Nie dlatego, ¿e siê ba³. Nie przez aurê dementorów. Ba³ siê rozmowy z tym, do kogo tu przyszed³. Us³ysza³ trzask towarzysz¹cy aportacji i ujrza³ dwóch mê¿czyzn ubranych w czarne szaty z emblematem Ministerstwa Magii na piersi. Mieli takie miny, jakby i z nich dementorzy wyssali ca³e szczêœcie. Dumbledore ze wspó³czuciem pomyœla³, ¿e zewnêtrzny stra¿nik Azkabanu, to najgorsza praca na œwiecie. Posiadali oni specjalne przywileje - mogli teleportowaÌ siê na wyspê lub wprost do Azkabanu. Urzêdnicy ministerstwa, którzy mieli prawo do wizytacji, mogli to zrobiÌ po zg³oszeniu, ¿e chc¹ tu przybyÌ. Oczywiœcie z podaniem celu. Gdyby ktoœ inny spróbowa³by siê aportowaÌ tu lub deportowaÌ, natychmiast zosta³oby powiadomione ministerstwo. Albus zobaczy³ jak smutni panowie stukaj¹ ró¿d¿kami w kamienny mur, mrucz¹c przy tym niezrozumia³e formu³ki. Pojawi³o siê wg³êbienie, do którego jeden ze stra¿ników w³o¿y³ d³où. Gdy j¹ wyj¹³, pojawi³ siê otwór, który rozrós³ siê do wielkoœci drzwi. Troje czarodziejów wzdrygnê³o siê z lodowatego zimna, które ich uderzy³o.

- Jest pan pewien, Âże nie chce, abyÂśmy weszli tam z panem? - zapytaÂł jeden ze straÂżnikĂłw.
- Tak, poradzê sobie - odpowiedzia³ Dumbledore i wyj¹³ ró¿d¿kê. - Expecto Patronum! - Z jej koùca wystrzeli³ srebrny feniks, przez co od razu zrobi³o siê cieplej.
- To nie byÂło konieczne - zauwaÂżyÂł drugi straÂżnik, choĂŚ w oczach obu mĂŞÂżczyzn jakby wrĂłciÂła chĂŞĂŚ do Âżycia.
- Wiem, ale nigdy nie mogê siê powstrzymaÌ - przyzna³ Albus. - Poza tym chcê mieÌ pewnoœÌ, ¿e dementorzy nie bêd¹ nam przeszkadzaÌ - doda³ z odraz¹ w g³osie.

Uwa¿a³, ¿e trzymanie tych kreatur w Azkabanie by³o niebezpieczne nie z powodu ich natury, lecz dlatego, ¿e prêdzej czy póŸniej wypowiedz¹ pos³uszeùstwo Ministerstwu Magii i przy³¹cz¹ siê do Lorda Voldemorta. Niestety, na wygnanie tych potworów nie zgodzi³ siê ani Bartemiusz Crouch ani Korneliusz Knot.

- le zrozumia³eœ, Dumbledore - odezwa³ siê pierwszy stra¿nik. - Dementorzy nie zbli¿aj¹ siê do jego celi. Pocz¹tkowo myœleliœmy, ¿e on nie daje im siê najeœÌ, ale chyba coœ innego ich od niego odpycha. Jakby nie mogli siê zbli¿yÌ - wyjaœni³.
- Rozumiem - odparÂł Albus, choĂŚ nie do koĂąca szczerze.

OtwĂłr byÂł dla niego zbyt niski, wiĂŞc musiaÂł siĂŞ pochyliĂŚ, Âżeby nie uderzyĂŚ gÂłowÂą w kamieĂą. CzuÂł siĂŞ tak, jakby wchodziÂł do czeluÂści piekieÂł. Patronus trochĂŞ pomagaÂł, ale nie tak, Âżeby nie daÂło siĂŞ odczuĂŚ aury dementorĂłw i Âśmierci czyhajÂącej w powietrzu. Dumbledore zobaczyÂł, jak wiĂŞÂźniowie przyciskali siĂŞ do krat, Âżeby poczuĂŚ ciepÂło srebrnego feniksa. Wszyscy, prĂłcz dwĂłjki z nich. Starzec zatrzymaÂł wzrok na czarnowÂłosej kobiecie, ktĂłra siedziaÂła na pryczy, patrzÂąc pogardliwym spojrzeniem.

- Rudolfie! Gdzie twoja godnoœÌ?! - warknê³a na mê¿czyznê, który wyci¹ga³ rêce przez kraty niczym karykatura zombie.
- To zabawne, Âże akurat ty mĂłwisz o godnoÂści, Bellatriks - stwierdziÂł Dumbledore.

Otwiera³a i zamyka³a usta, jakby chcia³a coœ powiedzieÌ, ale Albus ruszy³ dalej, a za nim jego patronus. Zatrzyma³ siê przed jego cel¹. Sta³ na œrodku ze zdumion¹ min¹. Nie trudno by³o odnieœÌ wra¿enie, ¿e jemu najwiêcej pozosta³o z cz³owieczeùstwa wœród osadzonych, choÌ i on bardziej przypomina³ trupa ni¿ ¿ywego cz³owieka.

- Dzie... - zacz¹³ Dumbledore, ale natychmiast umilk³. U¿ycie zwrotu "dzieù dobry" by³oby tu co najmniej nie na miejscu. - Witaj, Syriuszu - powiedzia³, staraj¹c siê brzmieÌ uprzejmie.

On wci¹¿ patrzy³ na niego ze zdumion¹ min¹, ale teraz dodatkowo zmarszczy³ brwi. Albus zrobi³ krok do przodu i od razu uderzy³o go ciep³o, o wiele silniejsze od tego emanuj¹cego ze srebrnego feniksa. Nasz³a go absurdalna myœl, któr¹ natychmiast odrzuci³. To by³o niemo¿liwe.

- Dumbledore - wychrypiaÂł Syriusz od dawna nie uÂżywanym gÂłosem. - Co pan tu robi? - zapytaÂł.
- Pozwól, ¿e najpierw upewniê siê, ¿e nikt nas nie pods³ucha - odpowiedzia³ Albus, wyjmuj¹c ró¿d¿kê. Dwóch dementorów natychmiast spojrza³o w jego stronê, ale nie zbli¿yli siê nawet o cal. - Muffliato! - zawo³a³.

Syriusz wytrzeszczyÂł oczy.

- Zna pan zaklĂŞcie Snape'a? - spytaÂł ze zdziwieniem w gÂłosie.
- OczywiÂście, Severus, jak sam zresztÂą wiesz, wymyÂśliÂł parĂŞ caÂłkiem poÂżytecznych zaklĂŞĂŚ - odpowiedziaÂł Dumbledore. - PrzejdÂźmy do rzeczy. Wiem, Âże Procjon powierzyÂł ci coÂś, zanim umarÂł. Czy pamiĂŞtasz co to byÂło? - zapytaÂł.

Twarz Blacka nagle zrobiÂła siĂŞ powaÂżna. PatrzyÂł na Dumbledore'a, ale go nie widziaÂł.

Do maÂłego mieszkania wszedÂł mÂłody mĂŞÂżczyzna o kasztanowych wÂłosach mokrych od deszczu. Jego zielone oczy ciskaÂły iskry, dyszaÂł szybko, jakby przebiegÂł maraton.

- Co ci siĂŞ staÂło, Procjonie? UciekaÂłeÂś przed ÂśmiercioÂżercami? - zapytaÂł mÂłody Syriusz.
- Nie, pok³óci³em siê z Paulem - odpowiedzia³ przybysz.
- Niech zgadnĂŞ, znowu o to, Âże zadajesz siĂŞ ze mnÂą? - zapytaÂł mĂŞÂżczyzna.
- Ta, i pewnie poleciaÂł do swojego brata, Âżeby zabroniĂŚ mu przyjaÂźnienia siĂŞ z tobÂą. Znowu - odpowiedziaÂł Procjon.
- Na szczĂŞÂście on jest trochĂŞ bardziej ogarniĂŞty - stwierdziÂł Syriusz. - Ale chyba nie przyszedÂłeÂś tu, Âżeby ponarzekaĂŚ na Paula?
- Oczywiœcie, ¿e nie. Chcê daÌ ci coœ na przechowanie. - Kasztanowo-w³osy wyj¹³ z kieszeni p³aszcza coœ niedbale zawiniêtego w szary papier.
- Co to jest? - zapytaÂł zaciekawiony Syriusz.
- Sam zobacz - odpowiedziaÂł Procjon, podajÂąc mu pakunek.

Syriusz odwin¹³ papier i rzuci³ go na pod³ogê. W rêku trzyma³ z³oto-szkar³atny wisior w kszta³cie p³omienia zawieszonego na cienkim, czarnym sznureczku.

- Wisior Ognia - zdumiaÂł siĂŞ. - Ale dlaczego mi go dajesz? - zapytaÂł.
- Jak dobrze wiesz, od pokoleù jest w mojej rodzinie. Rozmawia³em z Dumbledore'em i powiedzia³ mi, ¿e istnieje du¿e prawdopodobieùstwo, ¿e to Julie jest dziedziczk¹ Gryffindora. Myœlê, nie, ja wiem, ¿e on bêdzie chcia³ j¹ zabiÌ. Chcê mieÌ pewnoœÌ, ¿e Wisior Ognia bêdzie bezpieczny. Myœla³em nad tym, ¿eby powierzyÌ go Paulowi, ale postanowi³em, ¿e dam go tobie, Syriuszu - wyjaœni³ Procjon.
- Czyli chcesz utrzeĂŚ mu nosa? - spytaÂł mĂŞÂżczyzna, unoszÂąc jednÂą brew.
- MoÂżna tak to nazwaĂŚ - zgodziÂł siĂŞ jego kuzyn. - James powierzyÂł ci Âżycie swojej rodziny, wiĂŞc ja mogĂŞ daĂŚ ci na przechowanie Wisior Ognia.

Syriusz zawahaÂł siĂŞ. PowiedzieĂŚ mu? Lily i James na pewno nie bĂŞdÂą siĂŞ gniewaĂŚ... Nie! - pomyÂślaÂł. Ustalili, Âże nikt poza ich czwĂłrkÂą nie moÂże siĂŞ dowiedzieĂŚ. Procjon nie moÂże wiedzieĂŚ.

- No dobrze, przechowam to, ale... co dalej? - zapytaÂł.
- Gdy nadejdzie czas, zabiorĂŞ wisior od ciebie - odpowiedziaÂł Procjon. Przez chwilĂŞ zastanawiaÂł siĂŞ jak ubraĂŚ w sÂłowa to, co chciaÂł powiedzieĂŚ. - JeÂśli jednak zginĂŞ, zanim Julie bĂŞdzie wystarczajÂąco duÂża, ty oddasz jej Wisior Ognia. PamiĂŞtaj, tylko jej. Nikomu innemu. Dobrze go pilnuj.
- Masz to jak u Gringotta. - Syriusz wÂłoÂżyÂł wisior do kieszeni spodni. - BĂŞdĂŞ mieĂŚ go zawsze przy sobie - powiedziaÂł takim tonem, jakim zwykle wymawia siĂŞ przysiĂŞgĂŞ.

- Syriusz? - z zamyœlenia wyrwa³ go g³êboki g³os Dumbleodre'a.
- Wisior Ognia - powiedziaÂł przytomnie.
- Tak, pamiĂŞtasz co z nim zrobiÂłeÂś? - zapytaÂł spokojnie Albus, chociaÂż biÂła od niego wrĂŞcz namacalna magiczna aura.
- Ee... nie bardzo... znaczy... - Syriusz jÂąkaÂł siĂŞ, majÂąc przy tym minĂŞ skarconego dziecka.

Procjon kazaÂł mu przekazaĂŚ Wisior Ognia tylko Julie. Ale to przecieÂż Dumbledore. Co jeÂśli to jedyna okazja, Âżeby ona dostaÂła wisior? A moÂże to wcale nie jest Albus Dumbledore lecz jakiÂś oszust? Syriusz spojrzaÂł na srebrnego feniksa. Nikt poza dyrektorem nie miaÂł takiego patronusa. Ale czy to powinno zagwarantowaĂŚ, Âże jest prawdziwy?

- Czy jak ktoÂś zmienia postaĂŚ pod wpÂływem eliksiru wielosokowego, to dostaje teÂż jego patronusa? - zapytaÂł, nadal patrzÂąc na srebrnego feniksa.
- Och, oczywiœcie, ¿e nie. Patronus jest zwykle indywidualny i tylko silne uczucie mo¿e go zmieniÌ - odpowiedzia³ Dumbledore. - ChoÌ, nie ukrywam, to ca³kiem m¹dre pytanie. Myœlê jednak, ¿e œmiercio¿ercy mieliby problem ze zdobyciem choÌby mojego w³osa. Nie wspominaj¹c o tym, ¿e zewnêtrzni stra¿nicy w ministerstwie bardzo dok³adnie sprawdzaj¹, równie¿ pod k¹tem u¿ycia eliksiru wielosokowego, zanim zatwierdz¹ zgodê Ministra Magii na wizytacjê. Przeszukali nawet moj¹ brodê... Zreszt¹. - Dumbledore machn¹³ rêk¹: - Co ja ci bêdê mówi³. Pewnie sam wiesz jacy oni s¹ dok³adni.
- No... niezupeÂłnie. Mnie przeszukaÂł Knot, tych straÂżnikĂłw widziaÂłem ledwie dwa - trzy razy.
- WiĂŞc mĂłwisz, Âże nie pamiĂŞtasz co zrobiÂłeÂś z Wisiorem Ognia?
- Nie, pamiĂŞĂŚ trochĂŞ mi siĂŞ zatarÂła odkÂąd... odkÂąd tu jestem.
- NaprawdĂŞ nic sobie nie przypominasz? MoÂże pamiĂŞtasz gdzie go mogÂłeÂś zostawiĂŚ?
- Nie, w domu wuja Alpharda byÂłem tylko raz, wiĂŞc to wykluczone, a w moim starym mieszkaniu raczej bym go nie zostawiÂł.
- A w swoim rodzinnym domu? Wiem, Âże schowaÂłeÂś tam parĂŞ rzeczy.
- Tak, w moim dawnym pokoju. UznaÂłem ten dom za najbezpieczniejsze miejsce do ukrycia tych rzeczy, ale jestem pewien, Âże Wisiora Ognia tam nie zostawiÂłem. ZresztÂą, na pewno juÂż go pan przeszukaÂł.
- Nie mylisz siĂŞ, nie znalazÂłem ani Âśladu wisioru, wiĂŞc postanowiÂłem po raz pierwszy od wielu lat skorzystaĂŚ z uprawnienia do wizytacji tutaj.
- Co siê stanie jeœli Julie go nie dostanie? - zapyta³ Syriusz, patrz¹c Dumbledore'owi w oczy, czuj¹c jak przenikaj¹ go spojrzeniem, jakby starzec chcia³ zajrzeÌ mu w g³¹b duszy.
- Magia ¿ywio³u roœnie w si³ê wraz z wiekiem w³aœciciela. Julie wkrótce zacznie dojrzewaÌ. Jej moc ognia ju¿ ma wyj¹tkow¹ si³ê. Nieœwiadomie u¿y³a jej pod koniec pierwszego roku. To zdecydowanie szybko, szybciej ni¿ siê spodziewa³em. Jak wiesz, Wisiory Ognia, Powietrza i Ziemi, maj¹ za zadanie kontrolowaÌ magiê ¿ywio³ów. Jeœli dziedzice Gryffindora, Ravenclaw i Hufflepuff, strac¹ panowanie nad swoj¹ moc¹, a bez wisiorów z pewnoœci¹ tak siê stanie, to ich moc zabije nie tylko ich, ale i wszystko w otoczeniu - odpowiedzia³ Albus, ci¹gle œwidruj¹c go spojrzeniem.
- Ale... przecieÂż... na logikĂŞ rzecz biorÂąc Voldemort jest juÂż staruszkiem, choĂŚ w porĂłwnaniu z panem jest mÂłodzieniaszkiem... Czy zatem jego moc wody nie powinna go juÂż dawno zabiĂŚ?
- Teoretycznie tak, tylko Âże Tom Riddle nie jest juÂż czÂłowiekiem i nie sÂądzĂŞ, Âżeby kiedykolwiek potrafiÂł uaktywniĂŚ magiĂŞ wody. Jak wiesz, Salazar Slytherin zostawiÂł swĂłj, jeszcze zwyczajny wisior w Hogwarcie, gdy opuÂściÂł go na zawsze. MyÂślĂŞ, Âże nie miaÂł pojĂŞcia, co zrobili pozostali zaÂłoÂżyciele.
- Ale co majÂą do tego dziedzice Ravenclaw i Hufflepuff? Wisiory Powietrza i Ziemi przecieÂż nie zaginĂŞÂły, prawda?
- Nie, ale podejrzewam, jestem wrĂŞcz pewien, Âże te trzy wisiory w jakiÂś sposĂłb siĂŞ uzupeÂłniajÂą, podobnie jak blizny dziedzicĂłw.
- A co z Wisiorem Wody? Z nim siĂŞ nie uzupeÂłniajÂą?
- Nie, to znaczy, tak by pewnie byÂło, gdyby jego prawowity wÂłaÂściciel odkryÂł swojÂą moc wody.
- Odrzucony przez inne jak Slytherin przez pozostaÂłych zaÂłoÂżycieli?
- Tak... myÂślĂŞ, Âże moÂżna tak to nazwaĂŚ.

Syriusz zawahaÂł siĂŞ. Julie i dziedzice Ravenclaw i Hufflepuff zapewne nawet nie zdawali sobie sprawy z niszczycielskiej siÂły magii ÂżywioÂłu. Ale Wisior Ognia... Tak bardzo nie chciaÂł siĂŞ tego pozbawiaĂŚ... ale tu chodziÂło o czyjeÂś Âżycie...

- Syriusz, mogĂŞ uÂżyĂŚ na tobie legilimencji. ByĂŚ moÂże uda mi siĂŞ wygrzebaĂŚ wspomnienie tego, co zrobiÂłeÂś z Wisiorem Ognia - powiedziaÂł Dumbledore. Nie byÂła to propozycja, raczej stwierdzenie faktu.

Black siad³ na pryczy, jakby pchniêty niewidzialn¹ si³¹. Wytrzeszczy³ oczy, poczu³ na karku kropelki potu. Ale czego w³aœciwie siê ba³? Nie mia³ nic do ukrycia przed Dumbledorem, a to mog³a byÌ jego szansa... Jeœli on zobaczy, co naprawdê wydarzy³o siê jedenaœcie lat temu... Tylko czy Knot uwierzy w s³owa Albusa, niepoparte ¿adnymi dowodami? Nie... to nie mog³oby siê udaÌ. Syriusz prze³kn¹³ œlinê, gdy uœwiadomi³ sobie, ¿e jednak mia³ coœ do ukrycia przed profesorem. Coœ mu mówi³o, ¿e on nie mo¿e siê dowiedzieÌ siê o jego nielegalnej animagii. Nie teraz.

- To chyba nie jest najlepszy pomysÂł, panie profesorze - powiedziaÂł, starajÂąc siĂŞ ukryĂŚ drÂżenie w gÂłosie.
- Czy jest coÂś o czym powinienem wiedzieĂŚ? - zapytaÂł spokojnie Dumbledore.
- Nie, nie ma - skÂłamaÂł Syriusz.
- Wiesz moÂże skÂąd bije to ciepÂło odpychajÂące dementorĂłw od twojej celi?
- Nie mam pojĂŞcia, emanuje juÂż tak od dawna... wÂłaÂściwie odkÂąd tu trafiÂłem. Nie wiem, co to jest. MoÂże gdzieÂś tu pod ziemiÂą ukryte jest zÂłoÂże magmy?
- Z³o¿e magmy? Jesteœmy na œrodku morza Pó³nocnego! Zreszt¹, jeœliby samo ciep³o mog³oby odepchn¹Ì dementorów, to ¿eby je pokonaÌ wystarczy³oby po prostu wyczarowaÌ ogieù, a patronusy by³yby zbêdne.
- No... moÂże nie jest to zÂłoÂże magmy, ale ja naprawdĂŞ nie wiem skÂąd bierze siĂŞ to ciepÂło. Nie Âżeby mi przeszkadzaÂło. Bez dementorĂłw w pobliÂżu celi da siĂŞ tu nawet wytrzymaĂŚ.

Dumbledore odwrĂłciÂł siĂŞ. CzuÂł, Âże caÂła ta rozmowa poszÂła na marne. MiaÂł jednak wraÂżenie, Âże Syriusz coÂś przed nim ukrywaÂł.

- MoÂże jest coÂś w czym mĂłgÂłbym ci pomĂłc? - zapytaÂł, odwracajÂąc gÂłowĂŞ, by na niego spojrzeĂŚ.
- Nie, nie s¹dzê, profesorze, nie s¹dzê - odpowiedzia³ Black powa¿nym g³osem, jakby nienale¿¹cym do niego.

Syriusz, patrz¹c na oddalaj¹cego siê Albusa wraz ze srebrnym feniksem, poczu³ siê okropnie. ByÌ mo¿e w³aœnie straci³ jedyn¹ szansê, ¿eby odzyskaÌ wolnoœÌ. Przed laty nie powiedzia³ Procjonowi o zamianie. Gdyby to zrobi³, mia³by œwiadka, który potwierdzi³by jego wersjê. Czu³, ¿e zawiód³ i Jamesa, i Procjona. Ale to nie by³o najgorsze. Zachowa³ siê jak samolub, choÌ Dumbledore powiedzia³ mu, ¿e magia ¿ywio³u mog³a zabiÌ, jeœli by³a niekontrolowana. A mo¿e nie wszystko stracone? Syriusz podj¹³ decyzjê, nad któr¹ zastanawia³ siê odk¹d tu trafi³. Musia³ st¹d uciec. Tylko jak?

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?