Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Pierwsze co Julie zobaczy³a po przebudzeniu, to oœlepiaj¹ca biel. Zamknê³a oczy, a po chwili znowu powoli je otworzy³a, przyzwyczajaj¹c siê do œwiat³a. Krótkie spojrzenie wystarczy³o, ¿eby rozpozna³a, ¿e znajdowa³a siê w skrzydle szpitalnym. Zorientowa³a siê, ¿e prawy nadgarstek ju¿ jej nie bola³. Pani Pomfrey musia³a go nastawiÌ. Dziewczynka zerknê³a na gips i dopiero wtedy zrozumia³a, co to oznacza. By³a wolna. Usiad³a na ³ó¿ku i przekona³a siê, ¿e by³a tu sama, a na stoliku obok jej ³ó¿ka sta³ pokaŸny stos s³odyczy. Z uœmiechem chwyci³a czekoladow¹ ¿abê, odpakowa³a j¹ i ugryz³a kawa³ek, nawet nie zwracaj¹c uwagi na kartê. By³a bardzo g³odna. Nagle drzwi otworzy³y siê i do œrodka wesz³y trzy osoby. Julie na widok ca³ej i zdrowej Kate uœmiechnê³a siê. Rzuci³a napoczêt¹ ¿abê na stolik i szybko wysz³a z ³ó¿ka, by przytuliÌ przyjació³kê.

- Malfoy mĂłwiÂł, Âże zostaÂłaÂś spetryfikowana - powiedziaÂła Julie.
- Tak, ale mandragory ju¿ dojrza³y i pani Pomfrey poda³a wszystkim spetryfikowanym wywar - odpar³a Kate. - Nigdy wiêcej tego nie rób! Wiesz jak ja siê martwi³am? Trzymaj ró¿d¿kê. Nastêpnym razem nie pozwolê ci wychodziÌ w nocy z dormitorium, gdy po szkole pe³za bazyliszek - powiedzia³a stanowczo, oddaj¹c jej w³asnoœÌ.
- Bazyliszek? Jak? - zapytaÂła niebieskooka.
- Ogromny w¹¿, porusza³ siê kana³ami. Zabija wzrokiem, ale nikt nie spojrza³ mu prosto w oczy, wiêc zostaliœmy tylko spetryfikowani. Najbardziej oberwa³ Prawie Bezg³owy Nick, ale jest duchem. Nie umrze drugi raz - wyjaœni³a szatynka. - Na szczêœcie bazyliszek ju¿ nie ¿yje. Harry zabi³ go Mieczem Gryffindora.
- Ekhm - zakaszlaÂł Simon, chcÂąc zwrĂłciĂŚ na siebie uwagĂŞ. - Julie... ja... ee... chciaÂłem ciĂŞ przeprosiĂŚ - wydukaÂł.
- PrzeprosiĂŚ? Za co? - zdumiaÂła siĂŞ dziewczynka.
- Za to, Âże zachowaÂłem siĂŞ jak kretyn i myÂślaÂłem, Âże Potter jest Dziedzicem Slytherina - odpowiedziaÂł Puchon.
- Tak naprawdĂŞ jest nim Tom Marvolo Riddle. Czyli Lord Voldemort - powiedziaÂła Eveline. OpowiedziaÂła Julie wszystko, co wiedziaÂła o wydarzeniach z Komnaty Tajemnic.

Okaza³o siê, ¿e to Ginny Weasley, opêtana przez Riddle'a, pisa³a krwi¹ na œcianie i wypuszcza³a bazyliszka. W koùcu dziedzic Slytherina porwa³ dziewczynkê, do Komnaty Tajemnic. Niewiele brakowa³o, by umar³a, a Voldemort odzyska³ si³y, ale uratowali j¹ Harry i Ron. Potter zabi³ ogromnego wê¿a Mieczem Gryffindora, który przyniós³ mu feniks Fawkes i w jakiœ sposób zniszczy³ wspomnienie Riddle'a. Julie dowiedzia³a siê tak¿e, ¿e w Komnacie Tajemnic by³ równie¿ profesor Lokhart, który oberwa³ rykoszetem, gdy chcia³ wyczyœciÌ ch³opcom pamiêÌ z³aman¹ ró¿d¿k¹ Weasleya. W efekcie teraz nie pamiêta³ nawet jak siê nazywa.

- Czyli wiadomo juÂż, gdzie jest ta Komnata Tajemnic? - zapytaÂła Julie.
- W ÂŁazience JĂŞczÂącej Marty. To ona jest tÂą dziewczynkÂą, ktĂłrÂą bazyliszek zabiÂł ostatnim razem - odpowiedziaÂł Simon.

Julie stwierdzi³a, ¿e wcale nie zaskoczy³a jej informacja, ¿e dziedzicem Slytherina jest Voldemort. Czy to nie by³o oczywiste? Przyjrza³a siê uwa¿niej Simonowi i Eveline. Zamar³a, gdy dostrzeg³a co wisia³o na ich szyjach. Na piersi Krukonki b³yszcza³ niebiesko-br¹zowy wisior w kszta³cie orlego pióra, a na piersi Puchona - w kszta³cie ¿ó³to-czarnej grudki ziemi.

- Wisior Powietrza i Wisior Ziemi - powiedziaÂła ledwo sÂłyszalnie Gryfonka.
- Dumbledore powiedziaÂł, Âże dadzÂą nam odrobinĂŞ bezpieczeĂąstwa, dopĂłki nie znajdzie siĂŞ Wisior Ognia - wyjaÂśniÂła Eveline.
- Ale mamy je ukrywaĂŚ. Tylko na chwilĂŞ je wyjĂŞliÂśmy, Âżeby ci pokazaĂŚ - dodaÂł Simon, chowajÂąc swĂłj wisior za szatĂŞ. To samo zrobiÂła Krukonka.
- Rozumiem - powiedziaÂła Julie. CzuÂła wyrzuty sumienia, Âże nie moÂże przyznaĂŚ siĂŞ, Âże dobrze wie gdzie jest jej wisior.

Drzwi otworzy³y siê ponownie i wszed³ Dumbledore. Skin¹³ krótko na Kate, Eveline i Simona. Zrozumiawszy o co mu chodzi, po¿egnali siê z Julie i opuœcili skrzyd³o szpitalne.

- UsiÂądÂźmy - powiedziaÂł dyrektor.

Gryfonka usiad³a na ³ó¿ku i natychmiast wypali³a:

- Dlaczego Malfoyowi tak zaleÂżaÂło na KsiĂŞdze ZaÂłoÂżycieli?

Dumbledore nie odpowiedzia³ od razu, tylko przysun¹³ sobie krzes³o na którym usiad³.

- To bardzo ciekawe pytanie... a jednoznacznej odpowiedzi nie znam. ByÌ mo¿e Lucjusz myœla³, ¿e znajdzie w niej sposób, by przywróciÌ swemu panu dawne cia³o? Podejrzewam, ¿e na niewiele by mu siê zda³a, bo ¿eby przeczytaÌ ca³¹, trzeba mieÌ Wisior Ognia, Powietrza lub Ziemi - wyjaœni³ profesor.
- Lub Wody? - spytaÂła Julie.
- Och, nie, Wisior Wody nigdy nie dostaÂł mocy umoÂżliwiania wÂłaÂścicielowi przeczytania KsiĂŞgi ZaÂłoÂżycieli. Co jednak nie znaczy, Âże Voldemort nie mĂłgÂł przeczytaĂŚ wiĂŞcej niÂż mogÂłaÂś przeczytaĂŚ ty, Simon czy Eveline bez swoich wisiorĂłw - odpowiedziaÂł Dumbledore. - Jednak najwaÂżniejsze kwestie nadal sÂą niedostĂŞpne dla Toma.
- Czyli Voldemort miaÂł kiedyÂś KsiĂŞgĂŞ ZaÂłoÂżycieli? - zapytaÂła dziewczynka.
- Dawno temu. Po Âśmierci twoich rodzicĂłw znalazÂłem jÂą w opuszczonym Dworze Lestrange'Ăłw, gdzie spotykali siĂŞ ÂśmiercioÂżercy - odparÂł dyrektor.
- Co to za najwaÂżniejsze kwestie? - zapytaÂła Gryfonka.
- Dowiesz siĂŞ w swoim czasie, Julie - odpowiedziaÂł Dumbledore.

Chcia³a zaprotestowaÌ, ale zrezygnowa³a. Cokolwiek to by³o, na pewno wymaga³o wszystkich trzech wisiorów. Machinalnie spojrza³a na swoj¹ ró¿d¿kê, któr¹ nadal trzyma³a w rêku. Ró¿d¿kê, która ci¹gle stanowi³a dla niej zagadkê...

- Dlaczego ró¿d¿ka z ³z¹ feniksa wybra³a mnie? - zapyta³a. - Ollivander mówi³, ¿e ten sam kawa³ek ostrokrzewu zosta³ u¿yty do stworzenia ró¿d¿ek Harry'ego i Voldemorta.
- I znów zada³aœ bardzo ciekawe pytanie. Podejrzewam, ¿e twoja ró¿d¿ka w jakiœ sposób ³¹czy ciê z Voldemortem, ale nie do koùca jest dla mnie jasne w jaki sposób. Twoja blizna... i blizny twoich przyjació³... daj¹ o sobie znaÌ za ka¿dym razem, gdy Voldemort jest blisko, ale jest to inny rodzaj ostrze¿enia ni¿ to, które daje blizna Harry'ego. Œmiem podejrzewaÌ, Julie, ¿e twoja blizna ostrzega, gdy on jest blisko odzyskania cia³a - wyjaœni³ Dumbledore.
- Ale... panie profesorze, kiedy Voldemort porwaÂł Ginny nic nie poczuÂłam, ale wtedy, gdy pojawiÂł siĂŞ pierwszy napis na Âścianie, moja blizna byÂła wyraÂźniejsza i poruszaÂła siĂŞ. Sam pan to widziaÂł - zauwaÂżyÂła dziewczynka.
- Tak, ale wtedy ciĂŞ nie zaswĂŞdziaÂła. MyÂślĂŞ, Âże to byÂł znak, Âże Voldemort znĂłw podejmie prĂłbĂŞ, by powrĂłciĂŚ. A po porwaniu Ginny zapewne nie daÂła o sobie znaĂŚ, bo twoja moc ognia znĂłw zaczĂŞÂła siĂŞ wyzwalaĂŚ - odpowiedziaÂł Dumbledore.
- Nastêpnym razem mogê zgin¹Ì, prawda? - zapyta³a powa¿nie Julie.
- Obawiam siê, ¿e to bardzo mo¿liwe - odpowiedzia³ ze wspó³czuciem dyrektor. - Napisa³em do rodziców Simona i Eveline, ¿eby przys³ali im ich wisiory. To powinno zapewniÌ im odrobinê bezpieczeùstwa... ChoÌ zapewne niewiele to da. Pamiêtasz jak pyta³aœ mnie o Syriusza Blacka? - zapyta³, ³¹cz¹c ze sob¹ d³onie.

Julie poczuÂła, Âże serce podskoczyÂło jej do gardÂła.

- Tak - odpowiedziaÂła, starajÂąc siĂŞ brzmieĂŚ naturalnie.
- Gdy mia³aœ roczek poradzi³em twojemu ojcu, ¿eby odda³ komuœ Wisior Ognia na przechowanie. To mia³o daÌ pewnoœÌ, ¿e wisior bêdzie bezpieczny, gdyby jemu coœ siê sta³o. Oczywiœcie zaproponowa³em, ¿e ja przechowam twoj¹ w³asnoœÌ, ale twój ojciec nie zgodzi³ siê. By³em pewien, ¿e odda go Paulowi, byli najlepszymi przyjació³mi, lecz powierzy³ Wisior Ognia Syriuszowi Blackowi - powiedzia³ Dumbledore, patrz¹c na ni¹ uwa¿nie.
- Naprawdê? - zapyta³a dziewczynka udaj¹c zaskoczenie. - Ale... skoro wiadomo gdzie jest Wisior Ognia, to chyba nie zagin¹³? - zapyta³a szybko, choÌ oczywiœcie zna³a odpowiedŸ na to pytanie.
- Widzisz, Julie, twój ojciec pope³ni³ b³¹d powierzaj¹c wisior Blackowi. Wkrótce po tym zosta³ aresztowany i osadzony w Azkabanie na do¿ywocie. Gdybym wiedzia³... - Starzec pokrêci³ g³ow¹. - Ale gdyby ktoœ mi o tym powiedzia³, to nigdy bym mu nie uwierzy³...
- Za co go aresztowali? - zapytaÂła Julie, majÂąc nadziejĂŞ, Âże w koĂącu siĂŞ dowie.
- To nie jest istotne - odpowiedzia³ Dumbledore. Istotne jest to, ¿e œlad po Wisiorze Ognia znikn¹³ wraz z zatrzymaniem Blacka. Z pocz¹tku s¹dzi³em, ¿e gdzieœ go zostawi³, ale przeszuka³em wszystkie miejsca, w których móg³ byÌ Black i nic nie znalaz³em. Dziœ jestem prawie pewien, ¿e on nadal ma Wisior Ognia przy sobie.
- Nie powinni mu go zabraĂŚ, gdy go przeszukiwali przed zamkniĂŞciem w Azkabanie? - zapytaÂła Julie przybierajÂąc wyraz zdziwienia na twarz, ktĂłry nie byÂł do koĂąca udawany. Nie wiedziaÂła gdzie Syriusz ukrywaÂł Wisior Ognia.
- No i to jest bardzo dobre pytanie, jak przemyci³ wisior do Azkabanu? WiêkszoœÌ wiêŸniów prêdzej czy póŸniej traci tam zmys³y. Black mimo ¿e jest tam prawie dwanaœcie lat, nadal zachowuje pe³n¹ œwiadomoœÌ. Gdy go widzia³em, by³ jedynie znudzony - odpar³ dyrektor.
- ByÂł pan w Azkabanie, panie profesorze? - spytaÂła dziewczynka znĂłw udajÂąc zaskoczonÂą.
- Raz, tego dnia, w którym pierwszy raz straci³aœ panowanie nad moc¹ ognia. W³aœnie wróci³em z Azkabanu, gdy panna Deamers poinformowa³a mnie o tym. Jako Naczelny Mag Wizengamotu mam prawo wizytowaÌ wiêzienie czarodziejów, ale nigdy wczeœniej z tego nie korzysta³em. I prawdê mówi¹c, wola³bym ju¿ wiêcej tam nie wracaÌ, ale chyba bêdê musia³ - westchn¹³ starzec. - Wracaj¹c do Blacka, z jego celi bije dziwne ciep³o, chocia¿ nie powinno tak byÌ, i nie mog¹ do niej zbli¿yÌ siê dementorzy. Podejrzewam, ¿e to w³aœnie Wisior Ognia ich odpêdza i sprawia, ¿e Black nie straci³ zmys³ów. Chocia¿ s¹dzê, ¿e jest coœ jeszcze, co utrzymuje go w œwiadomoœci, poniewa¿ wisior bêdzie chroni³ ka¿dego prawdziwego Gryfona, ale po tym co Black zrobi³, nie zas³uguje na to miano.
- I co teraz? WrĂłci tam pan? - zapytaÂła Julie. Nie chciaÂła, Âżeby to zrobiÂł. Co jeÂśli trafiÂłby na moment, w ktĂłrym Syriuszowi uda siĂŞ przemieniĂŚ?
- Myœlê, ¿e tak - odpowiedzia³ ponurym g³osem Dumbledore. - I niestety, obawiam siê, ¿e jeœli Black nie odda mi Wisiora Ognia, bêdê zmuszony u¿yÌ si³y - westchn¹³. - Masz ju¿ trzynaœcie lat, nied³ugo zaczniesz dorastaÌ, a jak ju¿ wiesz, magia ¿ywio³u roœnie w si³ê wraz z wiekiem w³aœciciela. Jeœli nie dostaniesz szybko Wisiora Ognia, twoja moc ognia mo¿e obudziÌ siê sama, bez ¿adnych czynników z zewn¹trz, bez twojej woli. A wtedy Wisiory Powietrza i Ziemi na nic zdadz¹ siê Eveline i Simonowi.

Julie poczuÂła ucisk w gardle. Co Dumbledore miaÂł na myÂśli mĂłwiÂąc, Âże bĂŞdzie zmuszony uÂżyĂŚ siÂły? WyobraziÂła sobie dyrektora torturujÂącego Syriusza. WydaÂło jej siĂŞ to wrĂŞcz absurdalne. On nie skrzywdziÂłby drugiego czÂłowieka, niewaÂżne kim by byÂł. A Syriusz na pewno oddaÂłby mu wisior. Ale jeÂśli to zrobi, dementorzy bĂŞdÂą mogli zbliÂżyĂŚ siĂŞ do jego celi, co utrudni ucieczkĂŞ. Dziewczynka sama nie wiedziaÂła czemu, ale naprawdĂŞ zaleÂżaÂło jej, Âżeby Syriusz uciekÂł z Azkabanu i nie chodziÂło tu tylko o Wisior Ognia. Nagle dotarÂło do niej co powiedziaÂł Dumbledore.

- TrzynaÂście lat?! - zapytaÂła, tym razem naprawdĂŞ zaskoczona. - Ile tam byÂłam? I gdzie byÂłam?
- Spêdzi³aœ szeœc i pó³ miesi¹ca w Pokoju ¯yczeù. Uwolni³em ciê stamt¹d dwa dni temu. Nied³ugo zacznie siê uczta po¿egnalna - odpowiedzia³ Dumbledore. Opowiedzia³ jej jak dzia³a Pokój ¯yczeù, gdzie siê znajduje i co wydarzy³o siê, gdy j¹ znalaz³.
- Co z egzaminami? - To trywialne pytanie samo wcisnĂŞÂło siĂŞ Julie na usta.
- Och, nie przejmuj siê tym, odwo³a³em je. Uzna³em, ¿e nie warto marnowaÌ czasu na egzaminy, gdy nale¿y œwiêtowaÌ. Zapewne twoi przyjaciele zd¹¿yli ju¿ ci opowiedzieÌ o tym, co siê sta³o w Komnacie Tajemnic - odpar³ dyrektor.
- Tak - powiedziaÂła dziewczynka. - Hagrid! Malfoy powiedziaÂł mi, Âże zostaÂł aresztowany.
- Myœlê, ¿e Hagrid nied³ugo wróci. Poleci³em panu Weasleyowi wys³aÌ do ministerstwa sowê, ¿eby zwolnili pewnego wiêŸnia. - Starzec mrugn¹³ okiem.
- A co z Malfoyem? - zapytaÂła Julie, odetchnÂąwszy z ulgÂą.
- Zosta³ odwo³any z Rady Nadzorczej. Cz³onkowie stwierdzili, ¿e zaszanta¿owa³ ich, by odwo³ali mnie ze stanowiska dyrektora. Lucjusz spêdzi pó³ roku w Azkabanie - odpowiedzia³ Dumbledore.
- Tylko pó³ roku? Przecie¿ on móg³ mnie zabiÌ! - zdenerwowa³a siê dziewczynka.
- No có¿, Lucjusz nadal ma du¿e wp³ywy w ministerstwie. Korneliusz Knot, minister magii, uzna³, ¿e nie ma potrzeby surowo karaÌ Malfoya, skoro nie zrobi³ ci wiêkszej krzywdy - powiedzia³ dyrektor. - Prawdê mówi¹c próbowa³ zdobyÌ dla niego u³askawienie, ale Wizengamot siê na to nie zgodzi³.
- To Âśmieszne - prychnĂŞÂła Julie. - Nie miaÂł problemu z zamkniĂŞciem Hagrida w Azkabanie, a Malfoya chciaÂł uÂłaskawiĂŚ!
- Zawsze uwa¿a³em, ¿e ministerstwo magii potrzebuje gruntownych zmian - przyzna³ Dumbledore. - No dobrze, ja pójdê poprosiÌ pani Pomfrey, ¿eby zdjê³a ci ten gips. Mo¿e jeszcze zd¹¿yÌ odpakowaÌ prezenty, zanim zacznie siê uczta po¿egnalna. A trochê tego jest, bo przegapi³aœ i urodziny, i Bo¿e Narodzenie. - Uœmiechn¹³ siê. - Ach, bym zapomnia³, oczywiœcie fakt odwo³ania egzaminów nie zwalnia ciê z nadrobienia materia³u drugiej klasy zanim zaczniesz trzeci¹. Paul bêdzie uczy³ ciê przez wakacje w domu twoich dziadków.
- Czyli bĂŞdĂŞ musiaÂła zdradziĂŚ mu poÂłoÂżenie ich domu? - zapytaÂła Julie. Wcale jej siĂŞ to nie uÂśmiechaÂło. Niby Paul nie daÂł jej powodu, Âżeby mu nie ufaĂŚ, ale z drugiej strony nie wiedziaÂła nawet jak siĂŞ nazywaÂł.
- Nie, ZaklĂŞcie Fideliusa przestaÂło dziaÂłaĂŚ - odpowiedziaÂł dyrektor. - Gdy straciÂłaÂś panowanie nad mocÂą ognia, ona zniszczyÂła sekret, ktĂłry twĂłj ojciec ukryÂł w tobie kilka lat temu. NaÂłoÂżyÂłem na dom twoich dziadkĂłw zaklĂŞcia ochronne. Na razie powinno wystarczyĂŚ.

Dumbledore podniĂłsÂł siĂŞ z krzesÂła.

- Mo¿e jest coœ, o czym powinienem wiedzieÌ? - zapyta³, patrz¹c na Julie znad okularów-po³ówek.
- Nie, nic, zupeÂłnie nic, panie profesorze - skÂłamaÂła dziewczynka.

Pani Pomfrey marudzi³a, ¿e powinna zatrzymaÌ tu Julie jeszcze przez tydzieù, ale dyrektor zdo³a³ j¹ przekonaÌ, ¿eby wypuœci³a dziewczynkê ju¿ dzisiaj. Po wyjœciu ze skrzyd³a Gryfonka skierowa³a siê do Wie¿y Gryffindoru, ale nie po to, by obejrzeÌ prezenty. Odetchnê³a z ulg¹, gdy przekona³a siê, ¿e Ksiêga Za³o¿ycieli nadal by³a na swoim miejscu. Spakowa³a siê szybko, postanowiwszy, ¿e podarunki odpakuje póŸniej, po czym pobieg³a do Wielkiej Sali. Gdy wbieg³a do œrodka, pierwsze co rzuci³o jej siê w oczy, to Hagrid stoj¹cy na œrodku. Wszyscy uczniowie, klaskali na stoj¹co. Tak¿e nauczyciele do³¹czyli do aplauzu. Julie podbieg³a do olbrzyma, ignoruj¹c Harry'ego, Rona i Hermionê, którzy stali przed nim.

- Hagrid! - ucieszyÂła siĂŞ.
- Och, Julie, wspaniale, Âże jesteÂś caÂła i zdrowa - odparÂł Hagrid.
- Ty mia³eœ gorzej. - Uœmiechnê³a siê Julie i przy³¹czy³a siê do aplauzu.

Olbrzym tylko odwzajemniÂł uÂśmiech. W jego gĂŞstej brodzie zniknĂŞÂła pojedyncza Âłza.

***

Minê³a po³owa lipca, kiedy Dumbledore przyby³ do ministerstwa magii. Jego twarz wyra¿a³a zdecydowanie. Syriusz Black musi oddaÌ Wisior Ognia. Nie lubi³ stosowaÌ przemocy, ale jeœli nie odda go dobrowolnie, bêdzie musia³. Paul poinformowa³ dyrektora Hogwartu, ¿e dziewczynka jest bliska niezamierzonego uaktywnienia mocy ognia, jeœli ich lekcje trwaj¹ za d³ugo i dopada j¹ zmêczenie. By³o coraz mniej czasu. Po drodze do gabinetu ministra natkn¹³ siê na wielu zabieganych czarodziejów. Mia³ wra¿enie, ¿e ostatni raz taki chaos panowa³ tu, gdy nast¹pi³a fala aresztowaù po upadku Voldemorta. Zapuka³ do gabinetu Knota. Odpowiedzia³o mu krótkie, jakby przestraszone WejœÌ! Dumbledore wszed³ do œrodka. Zauwa¿y³, ¿e oprócz ministra by³o tu tak¿e dwóch zewnêtrznych stra¿ników Azkabanu, którzy ostatnim razem go tam wpuœcili. Wszyscy trzej byli przestraszeni i bladzi jak œciana. Coœ musia³o siê staÌ.

- Witam, muszĂŞ porozmawiaĂŚ z Syriuszem Blackiem. To pilne - powiedziaÂł dyrektor tonem nieznoszÂącym sprzeciwu. Cokolwiek siĂŞ staÂło, teraz go nie interesowaÂło.

StraÂżnicy wymienili siĂŞ nerwowymi spojrzeniami.

- Obawiam siĂŞ, Âże to niemoÂżliwe, Dumbledore - odezwaÂł siĂŞ jeden z nich.
- Dlaczego? - zapytaÂł starzec.
- On uciekÂł, Albusie - odpowiedziaÂł Knot grobowym tonem. - Syriusz Black uciekÂł.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?