Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Dumbledore wróci³ do Hogwartu z g³ow¹ pe³n¹ myœli. By³ pewny, ¿e Syriusz Black wiedzia³, gdzie jest Wisior Ognia. Odniós³ wra¿enie, ¿e ukrywa³ coœ jeszcze, ale nie mia³ pojêcia co. No i to tajemnicze ciep³o odpychaj¹ce dementorów, które bi³o z czegoœ, co by³o w jego celi. W pierwszej chwili dyrektor pomyœla³ o Wisiorze Ognia, który wed³ug niego chroni³ ka¿dego prawdziwego Gryfona w jego pobli¿u. To jednak by³o wykluczone, bo jak seryjny morderca i zdrajca przyjació³ mia³by zas³ugiwaÌ na miano Gryfona? No i jak niby przemyci³by wisior do celi? Jakby tego by³o ma³o, to Prorok zacz¹³ interesowaÌ siê otwarciem Komnaty Tajemnic. Jeszcze tylko paniki wœród spo³ecznoœci brakowa³o. Albusa z zamyœlenia wyrwa³a Kate, która wpad³a na niego w biegu.



- DokÂąd siĂŞ tak Âśpieszysz, panno Deamers? - zapytaÂł Dumbledore. Jego wzrok padÂł na nadpalony, poskrĂŞcany i ubrudzony ziemiÂą rĂŞkaw jej szaty. - Co ci siĂŞ staÂło?

- Z Julie odkry³yœmy, kto jest Dziedzicem Ravenclaw i Dziedzicem Hufflepuff. Chcieli sprawdziÌ, czy Eveline i Simon te¿ mog¹ u¿ywaÌ magii ¿ywio³ów... Problem w tym, ¿e stracili nad tym panowanie, panie profesorze. Najgorzej jest z Julie - wyt³umaczy³a Kate.

- WiedziaÂłem, wiedziaÂłem, Âże to siĂŞ stanie. A mogÂłem uprzedziĂŚ, Âże to niebezpieczne - powiedziaÂł dyrektor, bardziej do siebie niÂż do dziewczynki. - Gdzie oni sÂą? ZaprowadÂź mnie tam natychmiast - rozkazaÂł.



Kate pobieg³a korytarzem. Ku uldze starca sala, w której zostawi³a kolegów, by³a niedaleko. Natychmiast uderzy³ ich gor¹cy wiatr. Przez dziurkê od klucza i szparê w drzwiach wydobywa³ siê dym. Czuli jak ziemia pod ich stopami siê trzêsie. Dumbledore wyj¹³ ró¿d¿kê i przy³o¿y³ d³où do drzwi. Musia³ j¹ jednak natychmiast puœciÌ, bo go poparzy³y.



- IdÂź do swojego dormitorium, Kate - nakazaÂł, nawet nie patrzÂąc w jej stronĂŞ.

- Ale... - zaczĂŞÂła szatynka, jednak nie dane byÂło jej skoĂączyĂŚ.

- Nic tu nie pomoÂżesz. Narazisz siĂŞ jedynie na ÂśmierĂŚ.

- Na ÂśmierĂŚ? Czyli oni... oni mogÂą umrzeĂŚ?

- ZrobiĂŞ wszystko, Âżeby temu zapobiec. A teraz stÂąd zmykaj. Szybko!



Dziewczynka niechêtnie oddali³a siê. Dumbledore odczeka³ a¿ ucichn¹ jej kroki i przy³o¿y³ ró¿d¿kê do w³asnej piersi.



- Ignis Clausus! Venti Clausus!



Starzec nie by³ pewien, czy to coœ da. Zaklêcie Blokuj¹ce doskonale chroni³o przed zwyk³ym ogniem, wiatrem lub wod¹, ale nie wiadomo, czy by³o wystarczaj¹co silne, ¿eby os³oniÌ przed Magi¹ ¯ywio³u. No i pozosta³a jeszcze ziemia. Nie istnia³o zaklêcie, które zapewnia³oby bezpieczeùstwo podczas trzêsienia, wiêc pozosta³o mu liczyÌ na szczêœcie. Skierowa³ ró¿d¿kê przed siebie i szybkim ruchem otworzy³ drzwi. Drewniane meble by³y trawione ogniem, wszêdzie lata³y stare bibeloty, sam Albus ledwo trzyma³ siê na nogach. Sytuacjê dodatkowo pogarsza³ fakt, ¿e pod³oga pêka³a. Dumbledore bez wahania podszed³ bli¿ej do Julie, która prawie ca³a p³onê³a.



- Julie! SÂłyszysz mnie?! Julie! - Dumbledore szarpaÂł jÂą za ramiona, ale nie odpowiadaÂła.



Spojrza³ na swoje d³onie. By³y tylko zaczerwienione, wiêc wygl¹da³o na to, ¿e jego zaklêcia pomaga³y. Gdyby dotkn¹³ jej bez nich, zapewne mia³by ju¿ zwêglone rêce. Wycelowa³ ró¿d¿kê dok³adnie w Gryfonkê i zawo³a³:



- Desine Aliquidstatem!



ZÂłoty promieĂą trafiÂł dziewczynkĂŞ w pierÂś. Dumbledore rzuciÂł zaklĂŞcie rĂłwnieÂż na Eveline i Simona. MinĂŞÂła dÂłuÂższa chwila zanim ich Magia ÂŻywioÂłu przestaÂła szaleĂŚ.



- Panie profesorze, ja nie mam pojĂŞcia jak to siĂŞ staÂło... - Julie chciaÂła siĂŞ wytÂłumaczyĂŚ, ale dyrektor jej przerwaÂł.

- Wiem. ChodÂźcie ze mnÂą.



Nikt nie odzywa³ siê, dopóki nie stanêli przed kamienn¹ chimer¹. Dumbledore poda³ has³o: Cytrynowy sorbet i po chwili znaleŸli siê w okr¹g³ym pomieszczeniu. Eveline i Simon, którzy byli w gabinecie dyrektora po raz pierwszy, rozgl¹dali siê z zaciekawieniem. Julie dobrze pamiêta³a to miejsce, poniewa¿ by³a ju¿ tu w pierwszej klasie. Uwagê dziewczynki przyku³a z³ota szkatu³ka, le¿¹ca na biurku Dumbledore'a.



- Na poczÂątku chciaÂłbym wiedzieĂŚ, co robiliÂście w tej sali - powiedziaÂł dyrektor.

- ChciaÂłam pokazaĂŚ ksiĂŞgĂŞ Eveline i Simonowi - odpowiedziaÂła Julie.

- SprawdzaliÂśmy, czy damy radĂŞ uÂżyĂŚ magii ÂżywioÂłu - poinformowaÂła Eveline.

- Tylko, Âże straciliÂśmy nad niÂą panowanie - dodaÂł Simon.

- Nie wiedzia³am, co siê ze mn¹ dzieje. Ogieù jakby przej¹³ nade mn¹ kontrolê - przyzna³a Gryfonka.

- Macie szczêœcie, ¿e Kate trafi³a na mnie. I ¿e zd¹¿y³em wróciÌ do szko³y. To, co zrobiliœcie, by³o wysoce nieodpowiedzialne, ale wiem, ¿e jest te¿ w tym mój b³¹d, bo nie ostrzeg³em Julie, gdy pierwszy raz u¿y³a magii ¿ywio³u.

- WrĂłciÂł? - powtĂłrzyÂła dziewczynka. - Gdzie pan byÂł, profesorze? - zapytaÂła.

- To nieistotne - odpowiedzia³ dyrektor. - Wa¿ne jest to, ¿e magia ¿ywio³u roœnie w si³ê wraz z wiekiem czarodzieja. Niekontrolowana mo¿e zniszczyÌ nie tylko w³aœciciela, ale i wszystko wokó³. Twoja moc, Julie, uaktywni³a siê zdecydowanie szybciej, ni¿ siê spodziewa³em. A z tego, co zaobserwowa³em, magia wiatru i magia ziemi Eveline i Simona, te¿ nie nale¿¹ do s³abych. Wkrótce zaczniecie dorastaÌ, a to bêdzie stanowiÌ powa¿ny problem, jeœli Wisior Ognia siê nie odnajdzie - wyjaœni³.



TrĂłjka uczniĂłw jeszcze nigdy nie widziaÂła go tak powaÂżnego. W milczeniu przetwarzali uzyskane informacje. W koĂącu pierwsza odezwaÂła siĂŞ Eveline:



- Ale panie dyrektorze, przecieÂż Wisior Powietrza i Ziemi nie zaginĂŞÂły i prawdopodobnie nawet wiemy, gdzie siĂŞ znajdujÂą. Dlaczego wiĂŞc ja i Simon nie moÂżemy ich dostaĂŚ, Âżeby kontrolowaÂły nasze moce? - spytaÂła.

- No wÂłaÂśnie, czemu mamy czekaĂŚ, aÂż znajdzie siĂŞ Wisior Ognia? - zastanawiaÂł siĂŞ Simon.

- Dlatego, Âże te trzy wisiory tak jakby siĂŞ uzupeÂłniajÂą. Jeden nie bĂŞdzie w stanie w peÂłni kontrolowaĂŚ magii ÂżywioÂłu, jeÂśli inny nie jest w rĂŞkach prawowitego wÂłaÂściciela. Tak wiĂŞc obecnie wasze wisiory nic by nie daÂły - wytÂłumaczyÂł Dumbledore.

- Ale... s¹ zaklêcia, prawda? - zapyta³a Julie. - Przecie¿ pan nie ma poparzonych r¹k, chocia¿ mnie pan dotkn¹³, gdy p³onê³am. I jakoœ pan to powstrzyma³ - zauwa¿y³a.

- Na³o¿y³em na siebie Zaklêcie Blokuj¹ce. Chroni przed zwyk³ym ogniem, wiatrem i wod¹, ale nie s¹dzê, by na d³u¿ej chroni³o przed magi¹ ¿ywio³u. No i jest jeszcze ziemia, a nie ma zaklêcia, które chroni³oby podczas trzêsienia - wyjaœni³ dyrektor. - Rzuci³em na was zaklêcie zatrzymuj¹ce moc ¿ywio³u, Desine Aliquidstatem. Dzia³a ono jednak tylko wtedy, gdy magia ¿ywio³u nie zosta³a wyzwolona ca³kowicie. Gdybym przyby³ kilka-kilkanaœcie minut póŸniej, mog³oby byÌ za póŸno.



ZapadÂła taka cisza, Âże niemal daÂło siĂŞ jÂą wyczuĂŚ. Przez dÂłuÂższÂą chwilĂŞ jedynym odgÂłosem byÂło szybkie bicie serc Julie, Eveline i Simona. Od czasu do czasu Fawkes wydawaÂł z siebie cichy, melodyjny dÂźwiĂŞk.



- Co jest w tej szkatuÂłce, panie profesorze? - zapytaÂł Puchon.

- Och, czeka³em a¿ któreœ z was o to zapyta. - Dumbledore uœmiechn¹³ siê, jakby dosta³ d³ugo wyczekiwan¹ odpowiedŸ na zadane pytanie. - Poka¿ê wam.



Dyrektor wyj¹³ ró¿d¿kê, stukn¹³ ni¹ w wieko szkatu³ki i ta natychmiast otworzy³a siê, ukazuj¹c wisior w kszta³cie kropli. Uczniowie musieli zmru¿yÌ oczy, ¿eby nie oœlepn¹Ì od jego blasku. Dumbledore z powrotem zamkn¹³ szkatu³kê.



- Wisior Wody - powiedziaÂła Julie. - SkÂąd pan go ma? - spytaÂła.

- ByÂł tu od zawsze. W przeciwieĂąstwie do Salazara Slytherina, Wisior Wody nigdy nie opuÂściÂł Hogwartu - odpowiedziaÂł starzec.

- Ale dlaczego nam go pan pokazaÂł? - zainteresowaÂła siĂŞ Eveline.

- ¯ebyœcie wiedzieli, gdzie siê znajduje. Tak na przysz³oœÌ - odpar³ tajemniczo Dumbledore.

- Co znaczy "na przysz³oœÌ"? - dopytywa³ Simon.

- Dowiecie siê w swoim czasie - odrzek³ dyrektor. - A teraz pos³uchajcie mnie uwa¿nie. Po pierwsze chcê was prosiÌ, ¿ebyœcie nie eksperymentowali z magi¹ ¿ywio³u, dopóki nie dostaniecie wisiorów, a to stanie siê dopiero wtedy, gdy odnajdzie siê Wisior Ognia. Po drugie, udawajcie, ¿e siê nie znacie. Im mniej osób wie, tym lepiej. Po trzecie, nie mówcie nikomu o tym, co tu us³yszeliœcie. W³¹czaj¹c w to pannê Deamers. Po czwarte, dla jej w³asnego bezpieczeùstwa, nie wtajemniczajcie jej we wszystko, czego siê dowiecie. Zrozumieliœcie?



Pokiwali w milczeniu gÂłowami.



- Panie profesorze, dlaczego Wisior Wody tak bÂłyszczaÂł? - zapytaÂła Julie.

- MyÂślĂŞ, Âże znasz odpowiedÂź na to pytanie - odparÂł Dumbledore.

- Dziedzic Slytherina - powiedziaÂła dziewczynka.

- Dok³adnie. Wisior Wody wie, ¿e jego prawowity w³aœciciel jest blisko - wyjaœni³ dyrektor. - Mo¿ecie ju¿ odejœÌ. Prosto do swoich dormitoriów - doda³.

- Panie profesorze, mogĂŞ o coÂś jeszcze zapytaĂŚ? - spytaÂła Gryfonka.

- JuÂż to zrobiÂłaÂś, ale moÂżesz zapytaĂŚ jeszcze raz - odpowiedziaÂł Dumbledore.

- Komu mĂłj ojciec powierzyÂł Wisior Ognia? - Julie zadaÂła pytanie, ktĂłre od dawna jÂą nurtowaÂło.

- KomuÂś, kto wydawaÂł mu siĂŞ godny zaufania, ale najwyraÂźniej nie byÂł. Nic wiĂŞcej nie mogĂŞ ci powiedzieĂŚ - odparÂł starzec.



***

Gdy Julie weszÂła do dormitorium, od razu podbiegÂła do niej Kate.



- I co wam powiedziaÂł Dumbledore? - zapytaÂła.

- ZabroniÂł nam o tym mĂłwiĂŚ - odpowiedziaÂła dziewczynka.



Szatynka chciaÂła powiedzieĂŚ coÂś jeszcze, ale w tej samej chwili otworzyÂły siĂŞ drzwi dormitorium i weszÂła Hermiona.



- SÂłyszaÂłyÂście? ByÂł kolejny atak - poinformowaÂła.

- Atak? - powtĂłrzyÂła Julie. - Kto? - zapytaÂła.

- Ten maÂły Colin Creevey. WidziaÂłam z Ronem jak Dumbledore i McGonagall nieÂśli go spetryfikowanego do skrzydÂła szpitalnego - odpowiedziaÂła brÂązowowÂłosa.

- To jest jakieÂś dziwne. Dlaczego to coÂś tylko petryfikuje swoje ofiary, a nie zabija? - zastanawia siĂŞ Kate.

- Zamierzam to sprawdziĂŚ - odparÂła Hermiona i, nie czekajÂąc na odpowiedÂź, wybiegÂła z dormitorium.

- DokÂąd ona pobiegÂła? - zapytaÂła szatynka.

- Pewnie do biblioteki. Jak zwykle - odpowiedziaÂła Julie.



Nagle us³ysza³y pukanie w szybê. Niebieskooka podesz³a otworzyÌ okno, myœl¹c, ¿e to sowa od Paula. Za szyb¹ znajdowa³ siê jednak czarny puchacz, w ogóle nie przypominaj¹cy tego nale¿¹cego do mê¿czyzny. Julie z szybko bij¹cym sercem wpuœci³a ptaka do œrodka. Sowa zrzuci³a zwitek pergaminu i od razu wyfrunê³a przez otwarte okno. Julie, czuj¹c jak serce wali jej jak m³otem, podnios³a pergamin i rozwinê³a go. TreœÌ nie by³a d³uga.



Wiem, Âże masz pewnÂą ksiĂŞgĂŞ. Z pewnoÂściÂą wiesz, o jakÂą mi chodzi. Nie podajĂŞ nazwy ze wzglĂŞdĂłw bezpieczeĂąstwa. Zostaw ksiĂŞgĂŞ w Izbie PamiĂŞci. To nie jest proÂśba. JeÂśli do Âświtu nie bĂŞdĂŞ jej miaÂł, poÂżaÂłujesz tego. DoceĂą mojÂą dobroĂŚ, bo mogĂŞ byĂŚ bardzo niemiÂły. Oddaj ksiĂŞgĂŞ, jeÂśli nie chcesz bym zrobiÂł ci krzywdĂŞ. Masz czas do Âświtu.



- Nie podpisaÂł siĂŞ? - zapytaÂła Kate.

- Pogró¿ek raczej siê nie podpisuje - zauwa¿y³a Julie.

- A jeÂśli to od tego Paula?

- Nie, to nie jego pismo.

- Oddasz ksiĂŞgĂŞ?

- Chyba Âżartujesz!



Julie podbieg³a do swojego kufra. Musia³a przekopaÌ siê przez ca³¹ zawartoœÌ, ¿eby j¹ znaleŸÌ. Ksiêga Za³o¿ycieli nadal tam by³a, zawiniêta w szary papier.



- Ech, gdybym tylko wiedzia³a, jak zamieniÌ ksi¹¿ki ok³adkami - westchnê³a Julie.

- Po co chcesz zamieniaÌ ksi¹¿ki ok³adkami? - zdziwi³a siê Kate.

- Dla bezpieczeùstwa. Jeœli mia³aby na przyk³ad ok³adkê podrêcznika z transmutacji, mog³oby to zmyliÌ tego, kto przys³a³ mi t¹ pogró¿kê - wyjaœni³a dziewczynka.

- ¯eby wejœÌ do naszej wie¿y, trzeba znaÌ has³o - zauwa¿y³a jej przyjació³ka. - Sk¹d niby ten ktoœ mia³by je znaÌ? Uwa¿am, ¿e powinnaœ pokazaÌ to Dumbledore'owi.

- Tak, myÂślĂŞ, Âże tak zrobiĂŞ, ale jutro.



Julie dla pewnoœci zawinê³a ksiêgê w sweter, zawi¹zuj¹c rêkawy w najciaœniejszy supe³ jaki potrafi³a. Umieœci³a pakunek g³êboko na dnie kufra i przykry³a reszt¹ rzeczy, które w nim trzyma³a.



- Wiesz, ¿e on móg³by po prostu rozwi¹zaÌ ten sweter za pomoc¹ magii? - zapyta³a Kate, patrz¹c z ukosa na przyjació³kê.

- Wiem, ale teraz przynajmniej nie wiadomo z góry, ¿e w papier zawiniêta jest ksi¹¿ka - odpowiedzia³a dziewczynka.



Le¿¹c w ³ó¿ku, Julie uœwiadomi³a sobie, ¿e przez prawie siedem lat przyjaŸni z Kate, nieœwiadomie nara¿a³a j¹ na niebezpieczeùstwo. By³a jakby bomb¹ z opóŸnionym zap³onem. Teraz jej przyjació³ka by³a w jeszcze wiêkszym zagro¿eniu z jej strony, a ona nie mog³a jej nawet o tym powiedzieÌ. Gdzie jest ten przeklêty Wisior Ognia? - pomyœla³a dziewczynka. Rano sprawdzi³a, czy Ksiêga Za³o¿ycieli jest na swoim miejscu. Ku zdziwieniu Julie, w ci¹gu kolejnych kilku dni nie wydarzy³o siê nic niepokoj¹cego. Nic, co wskazywa³oby na to, ¿e autor anonimu zamierza³ spe³niÌ swoj¹ groŸbê.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.