Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Julie obudziÂła siĂŞ z dziwnym uczuciem, jakby z niepokojem. Nie miaÂła pojĂŞcia czemu, ale wiedziaÂła, Âże wkrĂłtce coÂś stanie siĂŞ w Hogwarcie. Nie potrafiÂła jednak okreÂśliĂŚ co. Po raz pierwszy chciaÂła, Âżeby zjawiÂł siĂŞ Lucjusz Malfoy. MoÂże przynajmniej pozbyÂłaby siĂŞ tego dziwnego przeczucia. Lecz wcale nie to najbardziej jÂą przeraÂżaÂło. ByÂło jej ciepÂło, gorÂąco, a ten pokĂłj byÂł przecieÂż chÂłodny. Julie obawiaÂła siĂŞ, Âże traci panowanie nad mocÂą ognia. A jedyna rzecz, ktĂłra mogÂłaby jÂą przed tym ocaliĂŚ, znajdowaÂła siĂŞ wiele mil stÂąd. Wszystko zaleÂżaÂło od tego, jak szybko Syriuszowi uda siĂŞ uciec.

- Opanuj siĂŞ. Bez paniki. Nic siĂŞ nie dzieje - powtarzaÂła dziewczynka, jakby prĂłbowaÂła przekonaĂŚ samÂą siebie. - BĂŞdzie dobrze. Syriusz ucieknie z Azkabanu i odda mi Wisior Ognia. Uda mu siĂŞ. Musi.

Wszyscy uczniowie majÂą natychmiast udaĂŚ siĂŞ do swoich dormitoriĂłw - rozlegÂł siĂŞ donoÂśny, choĂŚ przytÂłumiony gÂłos McGonagall.

Julie z walÂącym sercem wstaÂła, podeszÂła do Âściany i przytknĂŞÂła do niej ucho, majÂąc nadziejĂŞ, Âże coÂś usÂłyszy, ale nic to nie daÂło. DowiedziaÂła siĂŞ jednego. Nadal byÂła w Hogwarcie. Nagle musiaÂła odskoczyĂŚ, bo pojawiÂły siĂŞ drzwi. Do pokoju wszedÂł Lucjusz Malfoy. Dziewczynka zerknĂŞÂła na kamiennÂą ÂścianĂŞ, ale po drzwiach juÂż nie byÂło Âśladu.

- Co tam siĂŞ dzieje? Czemu McGonagall kazaÂła wracaĂŚ co dormitoriĂłw? - zapytaÂła Gryfonka, czujÂąc Âże dziwne uczucie nasila siĂŞ. ByÂło jej coraz bardziej ciepÂło.
- Nic, co powinno ciĂŞ interesowaĂŚ - odpowiedziaÂł chÂłodno Malfoy, a w jego gÂłosie daÂło siĂŞ wyczuĂŚ nutkĂŞ satysfakcji. - Gdzie jest KsiĂŞga ZaÂłoÂżycieli? - spytaÂł po raz setny.
- Nie powiem ci - odparÂła Julie. - To musi mieĂŚ zwiÂązek z dziedzicem Slytherina - pomyÂślaÂła. - Co tym razem zrobiÂł, Âże McGonagall wysÂłaÂła uczniĂłw do dormitoriĂłw?
- Nie bÂądÂź gÂłupia, Black - powiedziaÂł ÂśmiercioÂżerca. - WidzĂŞ w jakim jesteÂś stanie. Tracisz panowanie nad mocÂą ognia. Uwierz mi, ja bym stÂąd Âłatwo uciekÂł, a twoje zwĂŞglone ciaÂło zostaÂłoby tu na zawsze.

Julie przeÂłknĂŞÂła ÂślinĂŞ. On miaÂł racjĂŞ. Nie wiedziaÂła co robiĂŚ. BaÂła siĂŞ utraty kontroli, ale jednoczeÂśnie nie chciaÂła mĂłwiĂŚ Malfoyowi gdzie jest ksiĂŞga. Nie mogÂła mu powiedzieĂŚ.

- Nie powiem - powiedziaÂła i zamknĂŞÂła oczy, czekajÂąc na reakcjĂŞ Malfoya, spodziewajÂąc siĂŞ bĂłlu. Ten jednak nie nadchodziÂł. OdwaÂżyÂła siĂŞ otworzyĂŚ jedno oko.

Lucjusz Malfoy sta³ z uniesion¹ ró¿d¿k¹, ale d³où, w której j¹ trzyma³, zamar³a mu w powietrzu, jakby ktoœ rzuci³ na ni¹ petryfikusa. Powoli opuœci³ rêkê. Nie móg³ pokazaÌ ma³ej, ¿e siê ba³. Dobrze wiedzia³ jak¹ niszczycielsk¹ si³ê ma niekontrolowana magia ¿ywio³u.

- Wrócê tu póŸniej - oznajmi³ zimnym g³osem, licz¹c, ¿e to tylko chwilowe i jej przejdzie. Poza tym nie móg³ ryzykowaÌ, ¿e ktoœ go zobaczy w zamku, gdy dziedzic Slytherina zabra³ ma³¹ zdrajczyniê krwi. Wyszed³ z pokoju zostawiaj¹c os³upia³¹ Julie.

***

McGonagall wraz z ca³ym personelem Hogwartu, wy³¹czaj¹c Lockharta i Filcha, który mia³ sprawdziÌ czy wszyscy uczniowie zastosowali siê do polecenia, wesz³a do gabinetu dyrektora. Nauczycielka transmutacji mia³a zmartwion¹ minê, jak wszyscy zreszt¹. Oprócz Snape'a, którego twarz jak zwykle nie wyra¿a³a cienia emocji.

- Molly i Artur pojawiÂą siĂŞ wkrĂłtce. Nie mam pojĂŞcia jak im to powiemy. Ich jedyna cĂłrka... I dalej nie wiemy gdzie jest Julie Black - powiedziaÂła McGonagall powaÂżnym tonem, choĂŚ w jej gÂłosie daÂło siĂŞ wyczuĂŚ troskĂŞ.
- A jeÂśli obie dziewczynki sÂą w Komnacie Tajemnic? - zapytaÂła profesor Sprout.
- Nie sadzĂŞ. JeÂśli dziedzic Slytherina porwaÂł pannĂŞ Black, to juÂż dawno byÂłoby o tym napisane na Âścianie - odpowiedziaÂł Snape.
- PowiadomiĂŞ Albusa. Bez niego nic nie zdziaÂłamy - zdecydowaÂła nauczycielka transmutacji. - Fa... Fawkes? - WyciÂągnĂŞÂła rĂŞkĂŞ, Âżeby przywoÂłaĂŚ feniksa, ale ten teleportowaÂł siĂŞ, znikajÂąc w pÂłomieniach.
- Ju¿ wie? - spyta³a cicho pani Pomfrey, lecz nikt jej nie odpowiedzia³. Ka¿dy patrzy³ w miejsce, w którym znikn¹³ ptak.

Nie minĂŞÂło nawet kilka sekund, gdy Faweks wrĂłciÂł, lecz nie sam.

- Albusie! Wiesz juÂż co siĂŞ staÂło? - zapytaÂła McGonagall, gdy feniks puÂściÂł swojego wÂłaÂściciela na ziemiĂŞ, a sam usiadÂł na Âżerdzi.
- O czym, Minerwo? Z jakiego powodu to zebranie? - odpowiedziaÂł pytaniem Dumbledore, choĂŚ tak naprawdĂŞ domyÂślaÂł siĂŞ, Âże staÂło siĂŞ to, czego siĂŞ obawiaÂł.
- PotwĂłr z Komnaty Tajemnic zabraÂł Ginny Weasley - odparÂł profesor Flitwick zmartwionym gÂłosem. - Co teraz zrobimy, Albusie? - zapytaÂł.
- Bez wiedzy gdzie znajduje siĂŞ Komnata, obawiam siĂŞ, Âże niewiele, Filiusie - odpowiedziaÂł starzec. - SÂą teÂż dobre wiadomoÂści. WrĂłciÂłem, bo mam podejrzenia, Âże Julie nadal jest w Hogwarcie.

Dumbledore podszed³ do szklanej gabloty, za któr¹ spoczywa³ Miecz Gryffindora. Zauwa¿y³, ¿e rubiny, którymi by³a wysadzana rêkojeœÌ, b³yszcza³y jak nigdy wczeœniej. Ostro¿nie wyj¹³ artefakt.

- Jest ciep³y - szepn¹³ do siebie. - Trzeba siê œpieszyÌ.

W tym momencie drzwi gabinetu otwarÂły siĂŞ i wszedÂł Argus Filch. WyraÂźnie zaskoczyÂł go widok Dumbledore'a.

- Witaj Argusie, rozumiem Âże sprawdziÂłeÂś czy wszyscy uczniowie sÂą w dormitoriach? - zapytaÂł uprzejmie starzec.
- OczywiÂście, dyrektorze. Brakuje dwĂłch uczniĂłw. Pana Pottera i pana Weasleya - odpowiedziaÂł Filch, a przez jego twarz przebiegÂł cieĂą satysfakcji.
- Och, oczywiÂście... - powiedziaÂł Dumbledore, jakby woÂźny przyniĂłsÂł radosnÂą nowinĂŞ.
- Dyrektorze, dlaczego miecz jest ciepÂły? Czy to ma zwiÂązek... z tym? - spytaÂł Snape, lecz nie uzyskaÂł odpowiedzi.

Dumbledore zdj¹³ z pó³ki Tiarê Przydzia³u i powoli w³o¿y³ do niej miecz. Wydawa³oby siê, ¿e d³ugi przedmiot nie zmieœci siê do kapelusza, ale on po prostu znikn¹³ w jego wnêtrzu. Starzec po³o¿y³ tiarê na biurku. Podszed³ do Faweksa i pog³adzi³ go palcem po ³ebku.

- Gdy... ktoÂś poprosi o pomoc, przyÂślij mu to, dobrze? - zapytaÂł Dumbledore, wskazujÂąc na TiarĂŞ PrzydziaÂłu. - Potem pomoÂżesz im siĂŞ wydostaĂŚ.

Feniks wydaÂł z siebie cichy, melodyjny dÂźwiĂŞk na znak zgody.

- Co mamy robiĂŚ, Albusie? WysÂłaĂŚ uczniĂłw do domĂłw? - zapytaÂła McGonagall nie rozumiejÂąc co, podobnie jak wszyscy zebrani, Dumbledore miaÂł na myÂśli proszÂąc Fawkesa, by przysÂłaÂł tiarĂŞ z mieczem Gryffindora.
- Nie, na razie niech zostanÂą w swoich dormitoriach... - odpowiedziaÂł starzec.
- PowiadomiĂŞ RadĂŞ NadzorczÂą. MuszÂą wiedzieĂŚ, co siĂŞ staÂło. I przywrĂłciĂŚ ciĂŞ na stanowisko - powiedziaÂła nauczycielka.
- Dobrze, a teraz wybaczcie, ale muszĂŞ siĂŞ poÂśpieszyĂŚ - odparÂł Dumbledore, podchodzÂąc do drzwi.
- A co z Potterem i Weasleyem? - spytaÂł Snape. - Znowu wpakowali siĂŞ w kÂłopoty, prawda?
- DadzÂą sobie radĂŞ, Severusie - odpowiedziaÂł spokojnie starzec i wyszedÂł.

***

Syriusz po raz pierwszy w ¿yciu marzy³, by poczuÌ to samo zimno, co inni wiêŸniowie... Albo przynajmniej lekki ch³ód, ¿eby poczuÌ choÌ odrobinê ulgi. Wisior Ognia okropnie parzy³. Doskonale wiedzia³, co to oznacza. Mia³ niewiele czasu. Problem w tym, ¿e nadal nie wiedzia³ jak przejœÌ obok dementorów tak, ¿eby go nie wyczu³y.

- Syriuszu... - UsÂłyszaÂł sÂłaby gÂłos gdzieÂś obok siebie.
- Julie, co siĂŞ dzieje? - zapytaÂł Black. - Nie powinnaÂś tak po prostu traciĂŚ panowania nad magiÂą ÂżywioÂłu.
- Nie mam pojĂŞcia. ZaczĂŞÂło robiĂŚ mi siĂŞ ciepÂło, coraz cieplej. Nie potrafiĂŞ tego powstrzymaĂŚ. WrĂłciÂłam tu, Âżeby choĂŚ "czĂŞÂściowo" byĂŚ blisko Wisiora Ognia. Tylko Âże to raczej niewiele da - odpowiedziaÂła dziewczynka. - BÂłagam, powiedz, Âże wiesz juÂż jak stÂąd uciec. - W jej gÂłosie daÂło siĂŞ wyczuĂŚ rozpacz i strach zmieszane z bÂłagalnÂą nutkÂą.
- Prawie. Cele otwieraj¹ tylko trzy razy, ¿eby daÌ jedzenie, jeœli mo¿na to tak nazwaÌ. Najlepszym rozwi¹zaniem by³oby zwiaÌ w porze "obiadowej". W godzinach popo³udniowych w ministerstwie zawsze wszyscy s¹ zabiegani i panuje chaos. Zanim zorientuj¹ siê, ¿e w Azkabanie brakuje wiêŸnia, ja bêdê ju¿ daleko st¹d. Problem stanowi¹ dementorzy. Od razu mnie wyczuj¹, jeœli sobie wyjdê z celi. No i otwieraj¹ je tylko odrobinê. Co prawda jestem na tyle chudy, ¿eby siê przeœlizn¹Ì, ale zanim by mi siê to uda³o, oni by mnie dopadli - odpar³ Syriusz. - W tym planie brakuje jeszcze jednego elementu, ale nie wiem jakiego.
- Masz Wisior Ognia. Dementorzy nie mogÂą siĂŞ zbliÂżyĂŚ do twojej celi - zauwaÂżyÂła Julie.
- Na krĂłtkÂą chwilĂŞ sÂą w stanie siĂŞ do mnie zbliÂżyĂŚ. To by im wystarczyÂło, Âżeby mnie z powrotem tu wsadziĂŚ. Poza tym widujĂŞ tylko po kilka z nich, ale jestem pewien, Âże jest ich tu caÂła chmara - wyjaÂśniÂł Black
- Czyli cz³owiek nie mo¿e st¹d wyjœÌ? - zapyta³a dziewczynka. - Nie mówi³eœ tego wczeœniej.
- Bez ró¿d¿ki nie ma szans - odpowiedzia³ gorzko Syriusz. - Chwila... no tak... - Podniós³ siê z pryczy, a na jego twarzy po raz pierwszy od lat pojawi³ siê uœmiech. - Ju¿ wiem czego brakuje w moim planie ucieczki. Dziêki, Julie.
- PrzecieÂż ja nic nie powiedziaÂłam - zauwaÂżyÂła Gryfonka.
- Zauwa¿y³aœ, ¿e cz³owiek nie mo¿e st¹d wyjœÌ. A wiêc muszê zmieniÌ siê w swoj¹ drug¹ formê. Dementorzy nie wyczuwaj¹ zwierz¹t, ich umys³ jest mniej z³o¿ony. Pomyœl¹, ¿e po prostu tracê zmys³y, jak wszyscy tutaj - wyjaœni³ mê¿czyzna podekscytowanym g³osem.
- ZwierzÂąt? Umiesz zmieniaĂŚ siĂŞ w zwierzĂŞ? - zapytaÂła Julie.
- Tak, jestem animagiem. Wielkim, czarnym psem - odpowiedzia³ Syriusz. - Ach, nie s¹dzi³em, ¿e a¿ tak têskniê za moim drugim ja. Nawet wliczaj¹c w to pch³y - doda³ rozmarzonym g³osem. Oczami wyobraŸni widzia³ siebie jak w swojej psiej formie biega po jakiejœ kwiecistej ³¹ce.
- JesteÂś pewny, Âże siĂŞ nie domyÂślÂą, Âże uciekÂłeÂś jako pies? - Dziewczynka nadal nie byÂła przekonana.
- Ministerstwo Magii nie wie, Âże jestem animagiem. ZostaÂłem nim nielegalnie jak miaÂłem piĂŞtnaÂście lat - odparÂł Black. No to do dzieÂła

Stan¹³ na œrodku celi. Julie "stanê³a" w k¹cie, chc¹c daÌ Syriuszowi jak najwiêcej wolnej przestrzeni. ChoÌ i tak jej nie widzia³ ani nie móg³ dotkn¹Ì. Zamkn¹³ oczy i zacisn¹³ d³onie w piêœci. Próbowa³ skupiÌ siê na przemianie. Kiedyœ to by³o takie proste. Zmienia³ siê przecie¿ wiele razy. Po jego czole zaczê³y sp³ywaÌ stru¿ki potu. Nabrzmia³a ¿y³a pulsowa³a mu z wysi³ku, a wychud³a pierœ falowa³a w szybkim oddechu. Serce wali³o jak oszala³e.

- Syriusz! - krzyknĂŞÂła Julie, gdy mĂŞÂżczyzna niespodziewanie upadÂł na ziemiĂŞ.

PodniĂłsÂł siĂŞ powoli, masujÂąc obolaÂłe ramiĂŞ. MusiaÂł zamrugaĂŚ parĂŞ razy, bo widziaÂł zamazany obraz. ByÂł wÂściekÂły na samego siebie. Dlaczego zemdlaÂł? OdpowiedÂź natychmiast przyszÂła mu do gÂłowy.

- W porzÂądku, Julie - powiedziaÂł siadajÂąc na pryczy. - Niemal dwanaÂście lat tego nie robiÂłem. ZapomniaÂłem, Âże jestem sÂłaby. Bardzo.
- Co teraz? - zapytaÂła dziewczynka.
- MuszĂŞ nabraĂŚ siÂł. MyÂślĂŞ, Âże uda mi siĂŞ na tyle, Âżeby siĂŞ przemieniĂŚ i uciec - odpowiedziaÂł Syriusz. - BĂŞdĂŞ prĂłbowaÂł co jakiÂś czas.
- Tylko siĂŞ nie przemĂŞcz - poprosiÂła Julie.
- BĂŞdĂŞ uwaÂżaÂł - obiecaÂł Black. - Jak z tobÂą? JuÂż przeszÂło? - zapytaÂł.
- Chyba jest trochĂŞ lepiej - stwierdziÂła dziewczynka. - PĂłjdĂŞ juÂż. Powodzenia Syriuszu.

***
Albus Dumbledore staÂł przed kamiennÂą ÂścianÂą na siĂłdmym piĂŞtrze.

- To musi byÌ tutaj... - mrukn¹³ do samego siebie.

Przeszed³ obok œciany trzy razy powtarzaj¹c w myœlach "chcê wejœÌ tam, gdzie uwiêziono Julie Black." Drzwi jednak siê nie pokaza³y.
Spróbowa³ inaczej sformu³owaÌ proœbê, lecz nadal nic siê nie dzia³o. A mo¿e siê pomyli³? Tylko raz przypadkiem znalaz³ siê w tym pokoju. Nawet nie by³ pewien, czy mu siê to nie przyœni³o. Nie by³ wcale pewien czy dobrze próbuje siê dostaÌ do œrodka. Po³o¿y³ d³onie na kamiennej œcianie. By³a ciep³a, wrêcz gor¹ca. Zosta³o naprawdê niewiele czasu. Zaledwie sekundy mog³y dzieliÌ Julie od utraty panowania. O ile ju¿ go nie straci³a. Dumbledore zastanowi³ siê dlaczego Lucjusz Malfoy wybra³ akurat to miejsce. Czy¿ nie ryzykowa³ tym, ¿e ktoœ przypadkowo tu wejdzie i znajdzie dziewczynkê? Nagle wpad³ na pewien pomys³. Tak, to mog³o siê udaÌ. Dumbledore kolejny raz przeszed³ trzy razy obok œciany. W myœlach powtarza³ "poka¿ mi miejsce, które mo¿esz pokazaÌ tylko Lucjuszowi Malfoyowi." Czu³ ¿e serce mu przyœpiesza, gdy jego oczom ukaza³y siê drzwi. A wiêc ten pokój istnia³ naprawdê. Z ró¿d¿k¹ w pogotowiu wszed³ do œrodka. Julie sta³a oparta o œcianê naprzeciwko. Jej oczy p³onê³y, a cia³o otacza³y ogniste p³omyki. Nie by³o jak wtedy, gdy pierwszy raz straci³a kontrolê. Zd¹¿y³ w ostatniej chwili.

- Desine Aliquidstatem! - zawo³a³ Dumbledore, celuj¹c ró¿d¿k¹ w dziewczynkê.

Z³oty promieù trafi³ j¹ w pierœ. Ogieù natychmiast znikn¹³. Julie zd¹¿y³a jedynie zarejestrowaÌ podchodz¹cego do niej Dumbledore'a, zanim osunê³a siê po œcianie trac¹c przytomnoœÌ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.