Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Dworzec King's Cross pierwszego wrzeœnia by³ wyj¹tkowo zat³oczony. Podró¿ni œpieszyli siê na perony i tylko niektórzy zerkali nieufnie na wielk¹ sowê œnie¿n¹, która spa³a w klatce na kufrze Julie albo na bia³o-rudego kota Kate, który g³oœnym miauczeniem i drapaniem dawa³ do zrozumienia, ¿e nie lubi, gdy zamyka siê go w transporterze.

- No to ktĂłry to peron? - zapytaÂł pan Deamers
- 9 i 3/4 - odpowiedziaÂła Julie.
- Czyli powinien byĂŚ miĂŞdzy dziewiÂątym a dziesiÂątym. Tylko, Âże pomiĂŞdzy jest tylko Âżelazna barierka - zauwaÂżyÂła pani Deamers.
- Trzeba przez ni¹ przejœÌ. Jeœli paùstwo siê boj¹, to mog¹ tu zostaÌ, a my odprowadzimy dziewczynki na poci¹g - zaoferowa³a pani Colen.
- To pierwszy dzieĂą nowej szkoÂły naszej cĂłrki. Nie bĂŞdziemy tu czekaĂŚ - odparÂł ojciec Kate.

Pierwsza przez barierkê przesz³a Julie, za ni¹ jej przyjació³ka, potem Jamie z rodzicami i na koniec paùstwo Colen.

- To jest piĂŞkne! - powiedziaÂła z zachwytem Kate, wskazujÂąc na czerwony parowĂłz stojÂący na peronie
- Jest w pó³ do dziesi¹tej. Mamy trochê czasu do odjazdu - stwierdzi³a Julie.

Gwar rozmów miesza³ siê z pohukiwaniem sów, miauczeniem kotów i rechotaniem ropuch. Œnie¿ek wyrwany ze snu sam zacz¹³ ha³asowaÌ, a Merlin odzywa³ siê jeszcze g³oœniej.

- Sporo tu siĂŞ zmieniÂło odkÂąd byliÂśmy tu ostatni raz, Âżeby odprowadziĂŚ twojÂą mamĂŞ na pociÂąg - powiedziaÂł pan Colen do Julie.

Wszyscy rozglÂądali siĂŞ z zaciekawieniem dookoÂła. Prawie. Starszy brat Kate miaÂł markotnÂą minĂŞ.

- Mamo, tato, przyznajcie siĂŞ, Âże ja teÂż dostaÂłem list z Hogwartu, w zeszÂłym roku w moje jedenaste urodziny, ale go schowaliÂście - powiedziaÂł po dÂługiej chwili milczenia.
- GdybyÂś dostaÂł taki list to byÂśmy ci o tym powiedzieli - odparÂła pani Deamers.
- ZdarzyÂło ci siĂŞ kiedyÂś coÂś dziwnego? - zapytaÂła pani Colen
- Nie - odpowiedziaÂł chÂłopak.
- No wÂłaÂśnie. ZdolnoÂści magiczne ujawniajÂą siĂŞ mniej wiĂŞcej do szĂłstego roku Âżycia - powiedziaÂł pan Colen.
- Mo¿emy ju¿ wsi¹œÌ do poci¹gu i zaj¹Ì miejsca? - zapyta³a Julie
- Oczywiœcie, ale wróÌcie siê po¿egnaÌ - odpowiedzia³ jej dziadek.

Dziewczynki poci¹gnê³y swoje kufry w stronê Hogwart Express. Dwa pierwsze przedzia³y by³y zajête, ale trzeci by³ pusty, wiêc wtaszczy³y do niego baga¿e. Kot miaukn¹³ przeci¹gle.

- PóŸniej ciê wypuszczê, Merlin - powiedzia³a Kate.

Wysz³y z poci¹gu i pogr¹¿y³y siê w rozmowie z paùstwem Colen i paùstwem Deamers. Nawet Jamie nieco siê rozchmurzy³. By³o dziewiêÌ minut do odjazdu, gdy Julie dostrzeg³a jak pod ¿elaznym ³ukiem przechodzi rudy ch³opak ze srebrn¹ naszywk¹ z liter¹ "P" na piersi. Za nim pojawili siê dwaj bliŸniacy, tak samo rudzi jak on, przez co dziewczynka uzna³a ich za jego braci. Po nich na peron wbieg³... Julie musia³a zamrugaÌ parê razy, ¿eby upewniÌ siê czy dobrze widzi. Ch³opiec z czarnymi w³osami stercz¹cymi we wszystkie strony, zielonymi oczami... czo³o mia³ przykryte grzywk¹, ale dziewczynka mia³a dziwne wra¿enie, ¿e wie kim on jest. Na peronie pojawi³ siê m³odszy brat rudzielców, a za nim ich siostra z matk¹. Czarnow³osy ch³opiec uda³ siê stronê poci¹gu, ale Julie nie by³o dane d³u¿ej go obserwowaÌ.

- Musicie ju¿ wsiadaÌ, zosta³o szeœÌ minut - powiedzia³a mama Kate.
- Julie, moÂżemy prosiĂŚ ciĂŞ na moment na bok? - zapytaÂł pan Colen

Dziewczynka kiwnĂŞÂła gÂłowÂą. UÂścisnĂŞÂła na poÂżegnanie dÂłonie paĂąstwa Deamers i ich starszego syna, powiedziaÂła Kate Âżeby zaczekaÂła na niÂą w pociÂągu i poszÂła za dziadkami w najbardziej ustronne miejsce na peronie.

- Jak dobrze wiesz, masz ró¿d¿kê o potê¿nej mocy. Chcemy ciê prosiÌ, ¿ebyœ nikomu nie mówi³a o jej niezwyk³ym rdzeniu - powiedzia³a powa¿nie pani Colen.
- Dlaczego? - zapytaÂła Julie
- Si³y z³a nie œpi¹. Voldemort wci¹¿ ¿yje, ale jest zbyt s³aby ¿eby zaatakowaÌ - odpowiedzia³ jej dziadek.
- Chcecie powiedzieĂŚ, Âże on moÂże wrĂłciĂŚ? - zapytaÂła dziewczynka
- Tak. Lepiej ¿eby za wiele osób nie wiedzia³o o twojej ró¿d¿ce. Tylko najbardziej zaufane osoby - odpar³a jej babcia.
- ZastanĂłw siĂŞ dobrze zanim komuÂś zaufasz i o niej powiesz - poradziÂł pan Colen.

Julie przypomniaÂła sobie o tajemniczej karteczce - ogieĂą, powietrze, ziemia i woda. MoÂże by tak zapytaĂŚ?

- Babciu, dziadku, w nocy po moich urodzinach znalaz³am w encyklopedii w waszym salonie karteczkê... i na niej by³o napisane OGIEÑ, POWIETRZE, ZIEMIA i WODA. Czy to ma co¶ wspólnego z moj± blizn±? Z Gryffindorem, Ravenclaw, Hufflepuff i Slytherinem? Napisa³ to mój tata, prawda? - zapyta³a
- Tak, to on zostawiÂł tÂą karteczkĂŞ - odpowiedziaÂła pani Colen. - I tak, to ma wiele wspĂłlnego z ZaÂłoÂżycielami i twojÂą bliznÂą.
- KaÂżdemu z nich odpowiada jeden ÂżywioÂł. Godryk Gryffindor to ogieĂą, Rowena Ravenclaw - powietrze, Helga Hufflepuff - ziemia, a Salazar Slytherin - woda - powiedziaÂł Paul.
- Ale co to ma wspĂłlnego z mojÂą bliznÂą? - zapytaÂła Julie
- JesteÂś jeszcze na to za maÂła. Dowiesz siĂŞ, gdy bĂŞdziesz starsza - odpowiedziaÂła Sue. - Za trzy minuty odjazd, musisz juÂż wsiadaĂŚ.

Dziewczynka pozwoli³a dziadkom poca³owaÌ siê w policzek i pobieg³a, ¿eby wsi¹œÌ do poci¹gu. Kate siedzia³a w przedziale, g³aszcz¹c bia³o-rud¹ kulkê lez¹c¹ jej na kolanach.

- O czym chcieli z tobÂą rozmawiaĂŚ twoi dziadkowie? - zapytaÂła
- PowiedzieÌ, ¿ebym nie mówi³a wszystkim o mojej ró¿d¿ce - odpowiedzia³a Julie. - Zapyta³am ich o t¹ karteczkê.
- I co?
- Tak jak myÂślaÂłam. OgieĂą, powietrze, ziemia i woda oznaczajÂą ZaÂłoÂżycieli.

Gdy pociÂąg ruszyÂł Julie spojrzaÂła na drzwi przedziaÂłu.

- S³uchaj, muszê na chwilê wyjœÌ - powiedzia³a.
- Co? DokÂąd? - zapytaÂła Kate
- PóŸniej ci powiem.

Dziewczynka wyszÂła na korytarz. ZaglÂądaÂła na kaÂżdego przedziaÂłu w poszukiwaniu owego czarnowÂłosego chÂłopca. ZnalazÂła go na koĂącu pociÂągu, ale nie byÂł sam. TowarzyszyÂł mu najmÂłodszy z rudzielcĂłw.

- CzeœÌ, ja jestem Julie Black, a wy? - zapyta³a
- Ja jestem Ron Weasley - odpowiedziaÂł rudzielec.
- Harry Potter - przedstawiÂł siĂŞ drugi chÂłopiec.
- A wiĂŞc dobrze zgadÂłam. WidziaÂłam ciĂŞ na peronie, ale nie byÂłam pewna czy ty to ty, bo masz zakrytÂą bliznĂŞ - powiedziaÂła Julie siadajÂąc naprzeciwko Harry'ego.
- Dlaczego tu przyszÂłaÂś? - zapytaÂł Ron

Spojrza³a na niego uwa¿nie. Czy powinna mu zaufaÌ? Wydawa³ siê byÌ ca³kiem mi³y, chocia¿ by³ wyraŸnie speszony. Patrz¹c na fakt, ¿e siedzia³ w jednym przedziale z Ch³opcem-Który-Prze¿y³, nie by³o to ani trochê dziwne. Tylko czy Harry chce, ¿eby wiedzia³ o jednakowych rdzeniach jego i Voldemorta? Zreszt¹ w poci¹gu nie by³o ju¿ wolnych przedzia³ów, w którym mog³aby z nim swobodnie porozmawiaÌ.

- Harry, wiesz o jednakowych rdzeniach ró¿d¿ek twojej i Voldemorta? - zapyta³a Julie

Ron wzdrygn¹³ siê.

- Wiem, Ollivander mi powiedziaÂł, ale myÂślaÂłem, Âże nie wolno wypowiadaĂŚ tego imienia - odpowiedziaÂł Harry.
- Tak wiem, wszyscy mĂłwiÂą Sam-Wiesz-Kto albo Ten-KtĂłrego-Imienia-Nie-Wolno-WymawiaĂŚ, ale moi dziadkowie zawsze normalnie wypowiadali to imiĂŞ.
- WiĂŞc co chciaÂłaÂś powiedzieĂŚ?
- Feniks, którego pióra znajduj¹ siê w waszych ró¿d¿kach uroni³ ³zê na kawa³ek ostrokrzewu. Ten sam, z którego powsta³a twoja ró¿d¿ka, Harry. Ollivander powiedzia³, ¿e mia³ u¿yÌ do wyrobu drugiej w³osa z ogona jednoro¿ca, ale gdy na drewno spad³a ³za, nie mia³ wyjœcia i to ona sta³a siê rdzeniem. Ta ró¿d¿ka wybra³a mnie. Wypróbowa³am wszystkie w sklepie, ale dopiero z t¹ siê uda³o.
- Ale wÂłaÂściwie czemu mi to mĂłwisz?
- Bo to musi mieĂŚ coÂś wspĂłlnego z tym - Julie podciÂągnĂŞÂła rĂŞkaw ukazujÂąc bliznĂŞ w ksztaÂłcie ognistej bÂłyskawicy.
- SkÂąd jÂą masz?

Dziewczynka opowiedzia³a wszystko, co pamiêta³a z tamtej nocy, a tak¿e o tym, ¿e mog³a dotkn¹Ì tylko lwa na herbie Hogwartu i o karteczce, któr¹ zostawi³ jej ojciec.

- MyÂślisz, Âże jest jeszcze trzech takich jak ty... znaczy siĂŞ z powietrznÂą, ziemnÂą i wodnÂą bÂłyskawicÂą? - zapytaÂł Harry
- Tak. I Âże muszĂŞ odkryĂŚ kim oni i ja jesteÂśmy - odpowiedziaÂła Julie.
- MoÂże po prostu zapytaj czy ktoÂś nie ma blizny w ksztaÂłcie powietrznej, ziemnej lub wodnej bÂłyskawicy na prawym przedramieniu - zasugerowaÂł Ron.
- Dobry pomysÂł. StanĂŞ sobie na Âśrodku pociÂągu i krzyknĂŞ "Ej, czy ktoÂś z was nie ma na prawym przedramieniu blizny w ksztaÂłcie powietrznej, ziemnej lub wodnej bÂłyskawicy?" - zakpiÂła dziewczynka
- Ee... no chyba to faktycznie nie najlepszy pomysÂł - przyznaÂł speszony rudzielec.
- Dobra, ja idê - powiedzia³a Julie podnosz¹c siê z siedzenia. - Tylko nie mówcie nikomu o mojej ró¿d¿ce - doda³a wychodz¹c z przedzia³u.

Wróci³a do przedzia³u, gdzie zgodnie z obietnic¹, powiedzia³a Kate o swojej rozmowie z Harrym i Ronem. Podró¿ zesz³a im na rozmowie o Hogwarcie i zajadaniu s³odyczy z wózka. Poci¹g stan¹³ na stacji w Hogsmeade. Tradycyjnie Hagrid przewióz³ pierwszorocznych ³ódkami. Julie i Kate wesz³y do jednej z czarnow³os¹ dziewczynk¹ i ch³opcem o rudych w³osach, ale w zupe³nie innym odcieniu ni¿ mieli Weasleyowie.

W zamku olbrzym przedstawiÂł im profesor McGonagall.

- Za chwilê zostaniecie przydzieleni do jednego z czterech Domów. S¹ to Gryffindor, Ravenclaw, Hufflepuff i Slytherin. Ka¿dy z nich ma wspania³¹ historiê. Za dobre zachowanie dostaje siê punkty, a za z³e odejmuje siê. Pod koniec roku punkty sumuje siê i Dom, który zdobêdzie ich najwiêcej otrzymuje Puchar Domów. Mam wiêc nadziejê, ¿e nie przyniesienie swojemu Domowi haùby i bêdziecie mu wierni, bez wzglêdu na to, do którego traficie - powiedzia³a nauczycielka. - A teraz za mn¹!

Weszli do Wielkiej Sali. ByÂło to ogromne i imponujÂące pomieszczenie. PatrzÂąc w gĂłrĂŞ odnosiÂło siĂŞ wraÂżenie, Âże patrzy siĂŞ na niebo, choĂŚ w rzeczywistoÂści byÂł to zaczarowany sufit, pod ktĂłrym unosiÂły siĂŞ Âświecie. Przed pierwszorocznymi spoczywaÂła na stoÂłku postrzĂŞpiona Tiara PrzydziaÂłu. Trzy szwy rozpruÂły siĂŞ na ksztaÂłt oczu i ust i tiara zaczĂŞÂła ÂśpiewaĂŚ:

TysiÂąc lat temu, gdy jeszcze byÂłam nowa,
ÂżyÂło czterech potĂŞÂżnych czarodziei,
tknĂŞli we mnie to co ich dzieli,
i tak do przydziaÂłu byÂłam gotowa.
Tak wiĂŞc po dziÂś dzieĂą wyznaczam wam drogĂŞ.
Czy w Gryffindorze przyjdzie wam ÂżyĂŚ mĂŞÂżnie,
pokonujÂąc kaÂżdÂą trwogĂŞ?
Czy w Huffllepuffie, gdzie ceni siê pracowitoœÌ,
wiernoœÌ, przyjaŸù i lojalnoœÌ?
Czy w Ravenclawie, gdzie rozum Âświeci
i do nauki wielkie chĂŞci?
Czy w Slytherinie, gdzie sprytni
i ka¿dy czystoœÌ krwi ceni?
WiĂŞc ÂśmiaÂło na gÂłowy mnie wkÂładajcie,
przeznaczenie swoje poznajcie!

Gdy tiara skoùczy³a œpiewaÌ sk³oni³a siê w stronê wszystkich czterech sto³ów, a wszyscy klaskali.

- Ten, kogo nazwisko i imiĂŞ wyczytam, siada na stoÂłku i zakÂłada TiarĂŞ PrzydziaÂłu - powiedziaÂła McGonagall trzymajÂąc zwĂłj pergaminu. - Abbot, Hanna!

Dziewczynka o mysich wÂłosach usiadÂła na stoÂłku i pani profesor naÂłoÂżyÂła jej tiarĂŞ na gÂłowĂŞ

- HUFFLEPUFF! - krzyknĂŞÂła Tiara PrzydziaÂłu

Jedenastolatka zdjĂŞÂła tiarĂŞ z gÂłowy i pomaszerowaÂła w stronĂŞ stoÂłu PuchonĂłw.

- Black, Julie!

Dziewczynka wyszÂła z szeregu i usiadÂła na stoÂłku. Gdy tylko Tiara PrzydziaÂłu dotknĂŞÂła jej gÂłowy usÂłyszaÂła cienki gÂłosik:

- Wyczuwam w tobie wielkÂą odwagĂŞ, chĂŞĂŚ do wyczynĂłw, ale teÂż pragnienie zemsty... za rodzicĂłw i nienarodzonÂą siostrĂŞ, mam racjĂŞ?
- SkÂąd wiesz? - zapytaÂła szeptem Julie
- Wiem o wiele wiĂŞcej niÂż moÂżesz sobie wyobraziĂŚ. Hm... masz bardzo silne cechy Gryffindoru... silniejsze niÂż widziaÂłam u kogokolwiek... Tak, to musisz byĂŚ ty...
- Co?

Tiara jednak nie odpowiedziaÂła, tylko ryknĂŞÂła:

- GRYFFINDOR!

Julie zdjê³a tiarê i pomaszerowa³a w stronê sto³u Gryfonów. Kilkoro starszych uczniów przedstawi³o siê, m.in. starsi bracia Rona, Fred, George i Percy. Ostatni, bêd¹cy prefektem Domu, uœcisn¹³ jej d³où. Dziewczynka obserwowa³a dalsz¹ czeœÌ Ceremonii przydzia³u, co jednak nie by³o ³atwe, gdy¿ w jej g³owie ci¹gle powtarza³y siê s³owa tiary - Tak, to musisz byÌ ty...

- Bones, Susan! - zawoÂłaÂła McGonagall
- HUFFLEPUFF!
- Boot, Terry!
- RAVENCLAW!
- Brown, Lavender!
- GRYFFINDOR!
- Bulstrode, Milicenta!
- SLYTHERIN!
- Crabbe, Vincent!
- SLYTHERIN!
- Deamers, Kate!

WyraŸnie zdenerwowana przyjació³ka Julie usiad³a na sto³ku. McGonagall na³o¿y³a jej na g³owê Tiarê Przydzia³u i ta po chwili ciszy krzyknê³a:

- GRYFFINDOR!

Uradowana Kate usiad³a obok Julie. Percy prefekt uœcisn¹³ jej d³où.

- Finnigan, Seamus! - zawoÂłaÂła McGonagall
- GRYFFINDOR! - krzyknĂŞÂła Tiara PrzydziaÂłu
- Granger, Hermiona!
- GRYFFINDOR!
- Goyle, Gregory!
- SLYTHERIN!
...
- Malfoy, Draco!
- SLYTHERIN!
- Landler, Simon!

Z szeregu wyst¹pi³ owy rudow³osy ch³opiec, z którym Julie i Kate p³ynê³y ³ódk¹.

- HUFFLEPUFF!
- Longbottom, Neville!

Puco³owaty ch³opiec potkn¹³ siê w drodze do sto³ka. Siedzia³ na nim najd³u¿ej ze wszystkich a¿ w koùcu tiara krzyknê³a:

- GRYFFINDOR!

Neville zbyt szybko pobieg³ ku sto³owi Gryfonów, w efekcie czego znowu siê potkn¹³ przy akompaniamencie œmiechów.

- Parkinson, Pansy!
- SLYTHERIN!
- Patil, Padma!
- RAVENCLAW!
- Patil, Parvati!
- GRYFFINDOR!
- Potter, Harry!

Nasta³a cisza przerywana jedynie szeptami Potter? Ten Harry Potter?. Julie jednak nie do³¹czy³a siê do dyskusji na ten temat, w przeciwieùstwie do Kate, która chcia³a siê dowiedzieÌ czegoœ na temat Harry'ego. On tymczasem dosta³ przydzia³:

- GRYFFINDOR! - ryknĂŞÂła tiara tak gÂłoÂśno, Âże echo poniosÂło siĂŞ po caÂłej sali

Przy stole Gryffindoru wybuch³y okrzyki i burza oklasków, do której do³¹czy³a nawet Julie. Gdy w koùcu wrzawa ucich³a McGonagall kontynuowa³a Ceremoniê przydzia³u:

- Railser, Eveline!

Z szeregu wyst¹pi³a czarnow³osa dziewczynka, która p³ynê³a ³ódk¹ razem z Julie, Kate i Simonem.

- RAVENCLAW!
...
- Thomas, Dean!
- GRYFFINDOR!
- Weasley, Ronald!
- GRYFFINDOR!

Ostatni pierwszoroczniak, "Zabini, Blaise", trafiÂł do Slytherinu i na tym zakoĂączyÂła siĂŞ Ceremonia przydziaÂłu. PowstaÂł Albus Dumbledore.

- Witajcie w nowym roku w Hogwarcie - powiedzia³ rozpoœcieraj¹c rêce tak, jakby chcia³ wszystkich obj¹Ì. - Zanim rozpoczniemy ucztê mam do powiedzenia kilka s³ów. Oto one: Ciamajda! ŒmieÌ! Frajer! Pajac! Dziêkujê wam!

Gdy dyrektor usiad³ rozleg³y siê wiwaty i oklaski. Na stole pojawi³y siê najró¿niejsze potrawy - kie³baski, pudding, befsztyki i wiele innych. Znalaz³y siê nawet miêtówki. Rozleg³ siê szczêk sztuÌców. Ka¿dy chcia³ spróbowaÌ po trochu wszystkiego, oprócz miêtówek, które jad³ tylko Dumbledore. Gdy nadszed³ czas deseru, rozmowa zesz³a na koligacje rodzinne.

- Ja jestem pó³krwi. Tata mugol. Mama dopiero po œlubie powiedzia³a mu, ¿e jest czarownicê. Prze¿y³ niez³y szok - powiedzia³ Seamus

WypowiedziaÂł siĂŞ nawet Neville, informujÂąc kolegĂłw, Âże wychowaÂła go babcia.

- A ty, Julie, czemu nic nie mĂłwisz? - zapytaÂł Dean
- Ee... mnie wychowali mugolscy dziadkowie - odpowiedziaÂła Gryfonka grzebiÂąc ÂłyÂżeczkÂą w swoim ciastku z kremem.
- Mugolscy? Serio? - zapyta³a Parvati. - Bo... wiesz... s³ysza³am, ¿e Blackowie nale¿¹ do zagorza³ych fanatyków czystej krwi.
- WiêkszoœÌ tak - odpar³a Julie. - Ale niektórzy jak mój tata siê zbuntowali.
- A jak um... - zaczĂŞÂła Lavender, ale Kate trÂąciÂła jÂą Âłokciem, wiĂŞc zamilkÂła.

Julie by³a za to przyjació³ce bardzo wdziêczna, bo nie mia³a ochoty opowiadaÌ o œmierci rodziców, ani tym bardziej nienarodzonej siostry. O Amy, oprócz oczywiœcie paùstwa Colen, wiedzia³a tylko Kate. Julie nie wspomnia³a Harry'emu i Ronowi, ¿e jej matka by³a w ci¹¿y. Gdy wszyscy siê najedli, ponownie powsta³ Dumbledore:

- Moi drodzy, zanim udacie siê do swoich dormitoriów, mam parê uwag. Wstêp do Zakazanego Lasu i na Trzecie Piêtro jest surowo zakazane, chyba ¿e ¿ycie wam niemi³e. WoŸny, pan Filch, prosi tak¿e o przypomnienie, ¿e u¿ywanie zaklêÌ na szkolnych korytarzach jest zabronione. Chodzenie po zamku w nocy jest niedozwolone - tu Dumbledore spojrza³ z ukosa na rudych bliŸniaków, móg³by wygl¹daÌ groŸnie, gdyby nie uœmiecha³ siê pod nosem. - A teraz zmykaÌ do ³ó¿ek!

ZaczĂŞÂło siĂŞ szuranie krzeseÂł. Julie i Kate wraz innymi Gryfonami ruszyli za prefektem do Pokoju WspĂłlnego. Po drodze natknĂŞli siĂŞ na poltergeista Irytka, ktĂłry bĂŞbniÂł w blaszane zbroje. W koĂącu stanĂŞli przed portretem Grubej Damy na siĂłdmym piĂŞtrze.
- HasÂło? - zapytaÂła
- ÂŻabie udka - odpowiedziaÂł Percy.

Portret odsun¹³ siê ukazuj¹c dziurê, przez któr¹ przeleŸli. Pokój Wspólny Gryffindoru by³ pe³en wysiedzianych czerwonych foteli, a w kominku weso³o trzaska³y dogasaj¹ce p³omyki. Percy wskaza³ ch³opcom jedne schody prowadz¹ce do dormitorium, a dziewczêtom drugie. Julie i Kate wesz³y do dormitorium razem z Hermion¹, Parvati i Lavender. Dziewczyny przebiera³y siê w milczeniu. Pierwsza przerwa³a je Parvati:

- MuszĂŞ przyznaĂŚ, Julie, Âże gdybym nie usÂłyszaÂła twojego nazwiska wyczytanego przez McGonagall, to nigdy bym nie wpadÂła na to, Âże pochodzisz z rodu BlackĂłw - powiedziaÂła.
- Dlaczego? - zapytaÂła dziewczynka
- Wszyscy... no prawie wszyscy Blackowie... majÂą ciemne wÂłosy, czĂŞsto czarne, a ty masz kasztanowe - odpowiedziaÂła Gryfonka. - Ale pewnie masz je po matce, wiĂŞc w sumie nic dziwnego.
- Nie... moja mama miaÂła czarne wÂłosy. Kolor moich mam po tacie.

Julie tej nocy d³ugo nie mog³a zasn¹Ì. Ojciec nigdy nic nie mówi³ o swojej rodzinie, wiêc nie mia³a pojêcia, ¿e wyró¿nia siê wygl¹dem spoœród innych jej cz³onków. Zasypiaj¹c obieca³a sobie poszukaÌ w bibliotece czegoœ na temat rodu Blacków. Rano przy œniadaniu zosta³y rozdane plany lekcji. Okaza³o siê, ¿e pierwsz¹ lekcj¹ pierwszorocznych Gryfonów by³y dwie godziny eliksirów ze Œlizgonami. Tak jak mówi³ im Percy, profesor Snape dawa³ Slytherinowi taryfê ulgow¹. Za to Gryffindor ju¿ na pierwszej lekcji straci³ dwa punkty. Nie trudno by³o zauwa¿yÌ, ¿e mistrz eliksirów szczególnie uwzi¹³ siê na Harry'ego. Julie nie chc¹c podpaœÌ nauczycielowi w milczeniu zajmowa³a siê warzeniem wywaru lecz¹cego z czyraków. Zabiera³a siê w³aœnie za kruszenie k³ów wê¿a, gdy nagle nad ni¹ stan¹³ Snape. Jakby w³aœnie wyrós³ spod ziemi. Dziewczynka spojrza³a na swój wywar, zastanawiaj¹c siê do czego siê doczepi. On jednak nawet nie spojrza³ na kocio³ek. Patrzy³ na jej praw¹ rêkê. Rêkawy szaty mia³a podwiniête. Snape wpatrywa³ siê w jej bliznê, ale jego twarz nie wyra¿a³a ¿adnych emocji. Julie sama nie wiedz¹c czemu szybko naci¹gnê³a rêkawy. Mistrz eliksirów przez moment spojrza³ jej w oczy, po czym odszed³ i usiad³ za biurkiem.
***
Julie i Kate korzystajÂąc z popoÂłudniowej przerwy udaÂły siĂŞ do biblioteki. PodeszÂły do pani Pince.

- Przepraszam, czy znajdê tu jak¹œ ksi¹¿kê na temat rodów czystej krwi? - zapyta³a niebieskooka
- Powinno byĂŚ coÂś w dziale historii magii - odpowiedziaÂła bibliotekarka.

Dziewczynki ruszy³y do wskazanego dzia³u. Rega³y wype³nione ksi¹¿kami siêga³y do sufitu.

- MoÂże sprawdzimy Dzieje magii? - zasugerowaÂła Kate
- PrzecieÂż mam jÂą w kufrze. To obowiÂązkowy podrĂŞcznik do historii magi - odparÂła Julie.

W milczeniu czyta³y tytu³y na grzbietach ksi¹¿ek, co nie by³o ³atwe, bo w wiêkszoœci by³y one wyblak³e i ledwo widoczne. Uwagê niebieskookiej przyku³ gruby tom opatrzony tytu³em Staro¿ytne rody czystej krwi. Ostro¿nie wyjê³a go i zaczê³a przegl¹daÌ a¿ w oczy rzuci³o jej siê nazwisko Black.

- Kate, chyba coœ mam! - zawo³a³a Gryfonka do przyjació³ki stoj¹cej na drugim koùcu dzia³u

Szatynka podbiegÂła do niej.

- Przeczytaj to - powiedzia³a Julie wskazuj¹c palcem fragment ksi¹¿ki.

Kate g³oœno przeczyta³a treœÌ:

Oficjalna wersja g³osi, ¿e szlachetny i staro¿ytny ród Blacków powsta³, jak sama nazwa wskazuje, w staro¿ytnoœci. Istnieje jednak szereg dowodów, ¿e w rzeczywistoœci jego pocz¹tki siêgaj¹ œredniowiecza. Jednym z nich jest fakt, ¿e w jednej linii rodu rodz¹ siê dzieci o kasztanowych w³osach, przez co wyró¿nia siê spoœród pozosta³ych, w wiêkszoœci czarnow³osych cz³onków. Nie wiadomo jednak, sk¹d ta anomalia. Ciekawym jest natomiast to, ¿e najm³odszy potomek tej wyj¹tkowej linii uczêszczaj¹cy obecnie do Szko³y Magii i Czarodziejstwa Hogwart na pi¹tym roku. Procjon Black, jest pierwszym z tej linii i zarazem drugim cz³onkiem rodu, który trafi³ do domu Godryka Gryffindora, a nie do domu Salazara Slytherina. Pierwszym przypadkiem jest jego daleki kuzyn z szóstego roku, Syriusz Black.

Z tyÂłu na okÂładce widniaÂła data wydania:

15.05.1976

- Co o tym sÂądzisz? - zapytaÂła Julie
- Nie wiem, nie wiele mi to mĂłwi - odpowiedziaÂła Kate.
- Mam dziwne wraÂżenie, Âże gdzieÂś sÂłyszaÂłam to nazwisko - przyznaÂła niebieskooka patrzÂąc na ostatnie zdanie
- Pewnie wtedy, gdy Snape wyczyta³ twoje nazwisko przy sprawdzaniu obecnoœci - odpar³a jej przyjació³ka.
- Nie, nie to miaÂłam na myÂśli. Chodzi mi o tego Syriusza Blacka. GdzieÂś juÂż o nim sÂłyszaÂłam - wyjaÂśniÂła Julie.
- Ale gdzie?
- No w³aœnie nie pamiêtam. ChodŸmy ju¿ lepiej, bo jeszcze siê spóŸnimy na transmutacjê.

Julie od³o¿y³a ksi¹¿kê na miejsce i razem z Kate wysz³a z biblioteki.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.