Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

PROLOG

By³ ch³odny paŸdziernikowy wieczór. Po oœnie¿onej œcie¿ce sz³a zakapturzona postaÌ. Zesch³e liœcie nie trzeszcza³y jej pod nogami, poniewa¿ potrafi³a poruszaÌ siê bezszelestnie. Wokó³ rozchodzi³ siê rechot ¿ab zamieszkuj¹ce okoliczne zamulone jeziora. Drzewa rzuca³y z³owieszcze cienie. Nawet uliczne latarnie daj¹ce s³abe œwiat³o sprawia³y, ¿e cz³owieka przechodzi³ dreszcz, gdy têdy szed³. Nie by³o wiêc to czêsto uczêszczane miejsce, nawet za dnia. Tajemniczy mê¿czyzna jednak siê nie ba³. Wydawa³ siê doskonale znaÌ okolicê. Powolnym krokiem doszed³ do jedynego domu w okolicy. WidaÌ by³o, ¿e jego mieszkaùcy nale¿eli do Slytherinu. Zielone œciany, srebrne zas³ony w oknach, god³o Slytherina na drzwiach i srebrna klamka w kszta³cie wê¿a. Jedynie br¹zowy dach nie mial w sobie nic œlizgoùskiego. PostaÌ pchnê³a srebrn¹ bramê, po bokach której wznosi³y siê dumnie dwa wê¿e wykonane ze srebra. Sun¹³ po kamiennej œcie¿ce tu¿ obok zamarzniêtego stawu, w którym latem p³ywa³y karpie koi. By³ to jeden z kaprysów w³aœcicielki, która zawsze zazdroœci³a m³odszej siostrze pawi na jej podwórku. Mê¿czyzna podszed³ do drzwi i wysun¹³ bia³¹ rêkê o d³ugich palcach spod peleryny. Pog³adzi³ klamkê jakby by³a prawdziwym wê¿em. Jego wzrok pad³ na napis na drzwiach wykonany ze srebrnych literek, tu¿ nad god³em:

Dom rodu Lestrange

A pod nim:

Szlamom wstĂŞp wzbroniony

Tak, widaÌ by³o, ¿e mieszkaùcy tego domu bardzo ceni¹ swoj¹ czystoœÌ krwi. PostaÌ nacisnê³a klamkê w kszta³cie wê¿a i wesz³a do œrodka. Zdjê³a pelerynê i powiesi³a j¹ na srebrnym wieszaku w kszta³cie wê¿a o siedmiu g³owach. Funkcjê haczyków spe³nia³y ich jêzyki. Teraz mo¿na by³o zobaczyÌ twarzy mê¿czyzny. Upiornie blad¹, z czerwonymi Ÿrenicami i dziurkami jak u wê¿a zamiast nosa. Mo¿na by zadaÌ sobie pytanie czy jest w ogóle cz³owiekiem. Lord Voldemort wyj¹³ z peleryny jak¹œ ksiêgê w z³otej oprawie i ruszy³ w g³¹b domu. Na œcianach wisia³y portrety poprzednich w³aœcicieli, którzy witali go ze skinieniem g³owy. Wszed³ do przestronnego salonu, gdzie przy okr¹g³ym stole siedzia³o kilkunastu czarodziei. Zaj¹³ jedyne puste krzes³o, z najwy¿szym oparciem podtrzymywanym przez dwa srebrne wê¿e. Kobieta siedz¹ca najbli¿ej zerwa³a siê krzes³a.
- Panie mĂłj, podaĂŚ Ci coÂś do picia? - zapytaÂła z uwielbieniem w gÂłosie.
- Nie teraz, Bellatriks - odpowiedzia³ ch³odno Voldemort, k³ad¹c ksiêgê na stó³.
Czarownica skinê³a g³ow¹ i z powrotem usiad³a. Mia³a bujne, czarne w³osy uk³adaj¹ce siê w loki i oczy tego samego koloru, przywodz¹ce na myœl bezkresne tunele. Mog³aby uchodziÌ za piêknoœÌ, gdyby nie ciê¿kie, opadaj¹ce powieki. Czarny Pan spojrza³ na ksiêgê. Na przodzie widnia³ wykonany ze skóry wypuk³y herb Hogwartu. Przejecha³ d³ugim palcem po wê¿u w godle Slytherina, po czym otworzy³ j¹ na pierwszej stronie.
- Panie... - odezwaÂł siĂŞ ÂŚmiercioÂżerca o jasnych, niemalÂże biaÂłych, dÂługich wÂłosach
- Nie teraz, Lucjuszu - Voldemort przerwaÂł mu gestem rĂŞki.
Nikt wiêcej nie œmia³ mu przerwaÌ. W miarê czytania jego d³ugie palce coraz szybciej stuka³y o blat dêbowego sto³u. Niektórzy s³udzy co jakiœ czas próbowali zerkaÌ na ksiêgê, aby dowiedzieÌ siê o czym czyta, ale literki by³y zbyt ma³e, by mogli cokolwiek odczytaÌ z odleg³oœci w jakiej siedzieli. Godzinê póŸniej Voldemort zatrzasn¹³ ksi¹¿kê z g³oœnym hukiem. WidaÌ by³o, ¿e by³ wœciek³y, ale nikt nie œmia³ go zapytaÌ dlaczego.
Jego ÂświszczÂący oddech byÂł jedynym dÂźwiĂŞkiem w pomieszczeniu.
- Panie mĂłj, czy wszystko w porzÂądku? - zapytaÂła Bellatriks
- Nie, moja droga. WÂłaÂśnie dowiedziaÂłem siĂŞ, Âże zagraÂża mi nie jedno niemowlĂŞ, ale jeszcze trzy. - odpowiedziaÂł Voldemort. - WyobraÂżacie to sobie? MuszĂŞ zabiĂŚ czwĂłrkĂŞ niemowlÂąt. Problem w tym, Âże znam miejsce pobytu tylko dwĂłch. Nawet nie wiem, kim sÂą pozostaÂłe dwa.
- Panie, pierwsze niemowlĂŞ to dzieciak PotterĂłw, a te pozostaÂłe trzy? - zapytaÂł mĂŞÂżczyzna o czarnych, tÂłustych wÂłosach, haczykowatym nosie, ziemistej cerze i czarnych oczach
- To nie istotne, Severusie. MoÂże kiedyÂś wam powiem. Teraz jednak muszĂŞ zrobiĂŚ coÂś, na co czekaÂłem od paru miesiĂŞcy - odparÂł Czarny Pan.
Wsta³ od sto³u i wolnym krokiem wyszed³ z salonu. Zostawi³ ksiêgê na stole, ale nikt nie œmia³ jej dotkn¹Ì.
- Najpierw Harry Potter - powiedziaÂł do siebie Voldemort stojÂąc za drzwiami domu Lestrange'Ăłw.

*Cztery lata póŸniej.

Lucjusz Malfoy w towarzystwie krzepkiego, wysokiego mê¿czyzny wszed³ do salonu Lestrange'ów. Odk¹d w³aœciciele zostali zes³ani do Azkabanu, nikt nie sprz¹ta³ domu, wiêc wszêdzie zalega³a gruba warstwa kurzu. Nawet stó³, z wyj¹tkiem prostok¹tnego œladu po ksiêdze, któr¹ niegdyœ po³o¿y³ tu Voldemort.
- Po co mnie tu œci¹gn¹³eœ, Malfoy? - zapyta³ krzepki mê¿czyzna
- Wierz mi, Macnair, ¿e wola³bym powiedzieÌ o tym komuœ innemu, ale nie wielu z nas uda³o siê unikn¹Ì Azkabanu. - odpowiedzia³ ch³odno Lucjusz
- WiĂŞc o co chodzi?
- Czytaj. Strona numer 777.
Malfoy podsun¹³ Macnairowi pod nos z³ot¹ ksiêgê z herbem Hogwartu. Ten otworzy³ j¹ na wskazanej stronie. Gdy przeczyta³ spojrza³ na towarzysza nadal nic nie rozumiej¹c.
- Ale co niby mamy zrobiĂŚ? - zapytaÂł
- Czarny Pan nie zdoÂłaÂł zabiĂŚ pierwszego dzieciaka z tej trĂłjki, bo Potter jakimÂś cudem go pokonaÂł, ale my moÂżemy to zrobiĂŚ. - odpowiedziaÂł Lucjusz
- Po co, skoro on straciÂł moc?
- Czy¿byœ nie pragn¹³, ¿eby wróci³?
- OczywiÂście, Âże tak, ale...
- No wÂłaÂśnie. Nie ma Âżadnych ale.
- To gdzie mieszka ten dzieciak?
- Nie uwierzysz. W Dolinie Godryka. Obok domu, w którym mieszkali Potterowie. Powinno pójœÌ ³atwo. Jej matka jest w pi¹tym miesi¹cu ci¹¿y, a ona ma tylko piêÌ lat. Mo¿e byÌ problem z ojcem aurorem, ale przecie¿ chodzi nam o to, ¿eby zabiÌ dziewczynkê. A potem pozosta³ych dwóch.
- Czekaj... Czarnemu Panu zagraÂża DZIEWCZYNKA?
- Nie jest to bardziej dziwne niÂż fakt, Âże zagraÂża mu maÂły chÂłopiec.

*Tymczasem w Dolinie Godryka.

Obok ruin domu Potterów sta³ dom, który niczym nie ró¿ni³ siê niczym innym od innych domostw w wiosce. Ale tylko z zewn¹trz. By³ to bowiem dom czarodziejów. W salonie o œcianach w kolorze ciep³ej czerwieni, na jasnobr¹zowej zamszowej kanapie siedzia³a kobieta o czarnych w³osach i niebieskich oczach, odziana w luŸn¹ koszulê nocn¹ w kwiatki. WyraŸnie widaÌ by³o jej ci¹¿owy brzuszek. Obok niej siedzia³a ma³a, najwy¿ej piêcioletnia, dziewczynka. Mia³a kasztanowe w³osy opadaj¹ce na ramiona i niebieskie oczy jak matka.
- No, Julie, pora spaÌ - powiedzia³a kobieta, zamykaj¹c ksi¹¿eczkê z bajkami dla dzieci.
- Mamo, a mogĂŞ o coÂś zapytaĂŚ? - zapytaÂła dziewczynka
- WÂłaÂśnie to zrobiÂłaÂś, ale moÂżesz zapytaĂŚ jeszcze raz - odpowiedziaÂła jej matka.
- Co wydarzyÂło siĂŞ w tym domu obok nas? Dlaczego stoi w ruinie?
- Ech, no dobrze, i tak byÂś siĂŞ dowiedziaÂła. Cztery lata temu mieszkaÂła tam pewna rodzina. Byli to czarodzieje tak jak my. PoniewaÂż Voldemort czyhaÂł na ich Âżycie, postanowili siĂŞ ukryĂŚ pod ZaklĂŞciem Fideliusa, ale niestety zaufali niewÂłaÂściwej osobie.
- Kto tam mieszkaÂł?
- James i Lily Potterowie z synem, Harrym. Ja i twĂłj tata byliÂśmy jednymi z nielicznych, ktĂłrzy znali ich kryjĂłwkĂŞ. Niestety ich StraÂżnik Tajemnicy zdradziÂł sekret Voldemortowi. WszedÂł on do ich domu w Noc DuchĂłw 1981 roku. ZabiÂł Jamesa i Lily. ChciaÂł zabiĂŚ teÂż maÂłego Harry'ego, ale gdy rzuciÂł na niego zaklĂŞcie, to odbiÂło siĂŞ i ugodziÂło w Voldemorta. Tak straciÂł on swojÂą moc, a Harry Potter przeÂżyÂł jedynie z cienkÂą bliznÂą w ksztaÂłcie bÂłyskawicy na czole.
- UmarÂł?
- Nie, nadal Âżyje, ale jest zbyt sÂłaby, by zaatakowaĂŚ ponownie.
- Kto ich zdradziÂł?
- Syriusz Black. Jest w Azkabanie.
- A to nie jest jakiÂś kuzyn taty?
- Daleki. A teraz powiedz siostrzyczce dobranoc i do ³ó¿ka.
Julie poÂłoÂżyÂła dÂłoĂą na brzuchu mamy i poczuÂła mocne kopniĂŞcie nienarodzonego dziecka.
- Dobranoc, Amy - powiedziaÂła Julie.
Poca³owa³a mamê w policzek i wspiê³a siê na górê po mahoniowych schodach. Po³o¿y³a siê do ³ó¿ka i przykry³a siê ko³dr¹ w znicze, i zasnê³a, nieœwiadoma, ¿e przed jej domem w³aœnie aportowali siê dwaj zamaskowani Œmiercio¿ercy.

- Ciszej, Macnair! - sykn¹³ jeden z nich. - Chyba nie chcesz, ¿eby nas us³yszeli?
- Przepraszam - mrukn¹³ drugi
- OtwĂłrz drzwi.
Macnair wyj¹³ ró¿d¿kê i stukn¹³ ni¹ w zamek w drzwiach.
- Alohomora - powiedziaÂł i drzwi otworzyÂły siĂŞ z gÂłoÂśnym skrzypniĂŞciem.
Ally Black poderwa³a siê z kanapy z ró¿d¿k¹ w reku. By³o to trudne ze wzglêdu na brzuch. Wpatrywa³a siê w ciemny przedpokój, w którym w³aœnie pojawi³y siê dwie postacie.
- Procjon! Do domu weszli ÂŚmiercioÂżercy! - krzyknĂŞÂła w stronĂŞ schodĂłw.
Tymczasem Lucjusz Malfoy i Walden Macnair ju¿ stali w salonie. Pierwszy z nich wycelowa³ ró¿d¿kê w kobietê:
- Avada Kedavra!
Zielone ÂświatÂło wypeÂłniÂło caÂły salon. Ally padÂła na czerwono-zÂłoty dywan jak szmaciana lalka, ktĂłrÂą ktoÂś porzuciÂł.

*Tymczasem na gĂłrze.

Mê¿czyzna o kasztanowych w³osach i zielonych oczach wpad³ do pokoju Julie. W rêku mia³ ró¿d¿kê.
- Julie, wstawaj, szybko! - potrz¹sn¹³ córkê
- Cooo siĂŞ staaaÂło?-zapytaÂła dziewczynka ziewajÂąc
- Nie ma czasu na wyjaÂśnienia, chodÂź - odpowiedziaÂł Procjon
Wzi¹³ córkê na rêce. Machniêciem ró¿d¿ki spakowa³ najpotrzebniejsze rzeczy do dzieciêcego plecaka. Zawiesi³ go sobie na ramieniu.
- Trzymaj siĂŞ mocno - powiedziaÂł i Julie splotÂła palce na jego karku tak, Âże aÂż zbielaÂły jej knykcie.

Przez u³amek sekundy nie mog³a z³apaÌ oddechu. Gdy w koùcu jej siê to uda³o, okaza³o siê ¿e byli w domu jej mugolskich dziadków ze strony matki. Po schodach zesz³a rozespana kobieta, a za ni¹ jej m¹¿.
- Co tu robisz o tej porze, Procjonie? - zapytaÂł mĂŞÂżczyzna
Ojciec Julie jednak nie odpowiedziaÂł. PosadziÂł dziewczynkĂŞ na skĂłrzanej kanapie.
- PokaÂż prawÂą rĂŞkĂŞ, Julie - powiedziaÂł
Dziewczynka posÂłusznie podciÂągnĂŞÂła rĂŞkaw piÂżamki w miotÂły. Na jej przedramieniu blizna w ksztaÂłcie ognistej bÂłyskawicy. WczeÂśniej jej tu nie byÂło.
- Tato, skÂąd to siĂŞ wziĂŞÂło? - zapytaÂła
- Dowiesz siĂŞ, gdy bĂŞdziesz starsza - odparÂł Procjon. - Teraz posÂłuchaj mnie uwaÂżnie. ChcĂŞ rzuciĂŚ na ten dom ZaklĂŞcie Fideliusa. MyÂślĂŞ, Âże jesteÂś wystarczajÂąco duÂża, Âżeby byĂŚ StraÂżniczkÂą Tajemnicy. PamiĂŞtaj, Âżeby zastanowiĂŚ siĂŞ dziesiĂŞĂŚ razy, zanim komuÂś jÂą zdradzisz.
- To juÂż zaklĂŞcia ochronne nie wystarczÂą? I wÂłaÂściwie co siĂŞ staÂło?
- Do naszego domu wtargnĂŞli dwaj ÂŚmiercioÂżercy, ale nie mam pojĂŞcia kto...
- Zabili mamĂŞ? I Amy?
- Pewnie tak. Podejrzewam, Âże nadal sÂą w domu i szukajÂą ciebie.
- Mnie? Dlaczego?
- KiedyÂś siĂŞ dowiesz, ale jeszcze nie teraz.
MĂŞÂżczyzna wstaÂł z klĂŞczek i zwrĂłciÂł siĂŞ do teÂściĂłw:
- ChodÂźmy na gĂłrĂŞ, to wszystko wam wytÂłumaczĂŞ.
CaÂła trĂłjka weszÂła na gĂłrĂŞ i wrĂłcili po kilku minutach. Dziadkowie Julie mieli zadumane spojrzenia. Rzucenie ZaklĂŞcia Fideliusa na dom nie trwaÂło dÂłuÂżej niÂż minutĂŞ.
- Wracaj z babciÂą i dziadkiem do domu, Julie - rozkazaÂł Procjon
- A dokÂąd ty idziesz? - zapytaÂła dziewczynka
- Wracam do Doliny Godryka, zobaczyĂŚ co siĂŞ dzieje.
- Ale przecieÂż mogÂą ciĂŞ zabiĂŚ!
- Tak, tak pewnie zrobiÂą.
MĂŞÂżczyzna deportowaÂł siĂŞ.
- Tato! - zawoÂłaÂła za nim cĂłrka
- ChodÂź, Julie, nie stĂłjmy tak na mrozie - powiedziaÂła Âłagodnie jej babcia, patrzÂąc na trawnik pokryty Âśniegiem.
ByÂł bowiem grudzieĂą. Dziewczynka skinĂŞÂła gÂłowÂą i weszli do domu.

*Tymczasem w Dolinie Godryka.

Procjon Black deportowa³ siê przed drzwiami swojego domu. By³y uchylone. Wszed³ do œrodka i w salonie zobaczy³ martw¹ ¿onê z roz³o¿onymi ramionami. Nie zaskoczy³o go to, ale coœ uk³u³o go w serce, gdy pomyœla³ o nienarodzonej m³odszej córce... która ju¿ nigdy siê nie urodzi. Wszed³ na górê. Trafi³ akurat na moment, gdy Œmiercio¿ercy wychodzili z dzieciêcego pokoju. Nie mieli kapturów. Musia³y im spaœÌ, gdy szukali Julie.
- Gdzie dziewczynka? - zapytaÂł Macnair
- Uwa¿aj, bo ci powiem! - odpowiedzia³ Procjon, wyjmuj¹c ró¿d¿kê
ÂŚmiercioÂżerca byÂł jednak szybszy:
- Avada Kedavra!

Procjon Black padÂł martwy na podÂłogĂŞ tak jak jego Âżona.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.