Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23].

RozdziaÂł 13. Witaj, Syriuszu!


Dwie najlepsze rzeczy w Âżyciu to ciepÂły croissant i szybki powrĂłt do domu.
— Stephen King „Czarna bezgwiezdna noc”



Syriusz Black zawsze spodziewaÂł siĂŞ, Âże umrze w walce, a takÂże Âże w chwili Âśmierci zobaczy anioÂły piĂŞkne jak jutrzenki, ktĂłre wystÂąpiÂą spoÂśrĂłd jasnoÂści przy chĂłrze trÂąb i tym podobnych. Jednak tego, czego nie braÂł pod uwagĂŞ, to bĂłlu w kaÂżdej koÂści oraz wdzierajÂącego siĂŞ w nozdrza smrodu spalonych desek. OtworzyÂł oczy i jĂŞkn¹³. A tak dobrze wszystko siĂŞ zapowiadaÂło — wykonaÂł zadanie i miaÂł wrĂłciĂŚ do Anglii.

Zdrêtwia³ymi palcami siêgn¹³ do kieszeni. Z³oto zab³yszcza³o w s³oùcu. Kluczyk. Rozeœmia³ siê s³abo.

Przeturlawszy siê na bok, kopn¹³ koùcem buta martwego œmiercio¿ercê, tak dla dobra sprawy. Chwiejnie podŸwign¹³ siê na nogi i zamruga³. Z kryjówki, w której zatrzyma³ siê miêdzy aportacjami, pozosta³o jedynie gruzowisko oraz osmolone œciany. Jak te zakapturzone kanalie wytropi³y go, pozostawa³o poza jego zdolnoœci¹ pojmowania. Œciskaj¹c w d³oni ró¿d¿kê, pokuœtyka³ do drzwi. Ostro¿nie wyjrza³ na zewn¹trz, gotowy do obrony, jeœli napastników by³o wiêcej ni¿ trzech. Jednak nikt nie wyskoczy³ z ciemnoœci, nie rzuci³ z ukrycia zaklêcia ani nie wykrzycza³ zabijaj¹cej kl¹twy.

Pospiesznie na³o¿y³ czary maskuj¹ce oraz neutralizuj¹ce wszelkie œlady magii, po czym przetransmutowa³ ka¿de cia³o w koœÌ i schowa³ do woreczka. Nastêpnie aportowa³ siê o trzydzieœci mil na pó³noc, ¿eby zakopaÌ je w lesie. Uœmiechn¹³ siê z³oœliwie. Barany nie zawiadomi³y Voldemorta, wiêc przez jakiœ czas ich pan bêdzie mia³ nie lada problem z dojœciem, gdzie podziali siê brakuj¹cy zwolennicy.

Od kiedy Syriusz wyruszyÂł w drogĂŞ powrotnÂą, spotykaÂły go same kÂłopoty. Zaraz po opuszczeniu chaty natrafiÂł na mantykorĂŞ, ktĂłra uparÂła siĂŞ go poÂżreĂŚ. Bez szans zwyciĂŞstwa w walce jeden na jeden prĂłbowaÂł aktywowaĂŚ Âświstoklik, ale wypadÂł mu z rÂąk, gdy stworzenie zamachnĂŞÂło siĂŞ na niego ogonem uzbrojonym w trujÂące ¿¹dÂło. DosÂłownie w ostatniej chwili udaÂło mu siĂŞ aportowaĂŚ, lecz na afrykaĂąskiej granicy niefortunnie przyuwaÂżyli go miejscowi aurorzy. Ci powiadomili angielskÂą ambasadĂŞ, a tamci z kolei skontaktowali siĂŞ z ambasadami we WÂłoszech. PoÂścig za nim ciÂągn¹³ siĂŞ aÂż do Wenecji, w ktĂłrej udaÂło mu siĂŞ wmieszaĂŚ w tÂłum mugoli, a nastĂŞpnie jako pies przedostaĂŚ mugolskim Âśrodkami transportu do SÂłowenii. Nieznany mu wczeÂśniej kraj okazaÂł siĂŞ spokojny i wzglĂŞdnie wolny od aurorĂłw, wiĂŞc zdecydowaÂł siĂŞ spĂŞdziĂŚ w nim trzy dni. W koĂącu na stacji benzynowej wypatrzyÂł ciĂŞÂżarĂłwkĂŞ udajÂącÂą siĂŞ z towarem do Niemiec. Tym sposobem przebyÂł AustriĂŞ i Czechy, aÂż dotarÂł do Frankfurtu. StamtÂąd pod osÂłonÂą nocy aportowaÂł siĂŞ do Belgii i francuskiego Calais, po czym przeci¹³ kanaÂł La Manche do nadbrzeÂżnego Dover. BĂŞdÂąc juÂż w Anglii, zrobiÂł postĂłj w jednej z dawnych kryjĂłwek Zakonu, jednak jakimÂś cudem ÂśmiercioÂżercy wywĂŞszyli jego trop i tak oto jest tutaj — poobijany, choĂŚ wci¹¿ Âżywy.

Syriusz wyci¹gn¹³ z kieszeni lusterko i rzuci³ na siebie kilka zaklêÌ zmieniaj¹cych wygl¹d. Przetransmutowa³ wyœwiechtan¹ szatê w surdut, wyczarowa³ siw¹ brodê oraz dopasowa³ do niej kolor w³osów. Tu i ówdzie doda³ te¿ kilka zmarszczek oraz spêdzi³ trochê czasu na manipulowaniu kszta³tem swojej twarzy, wzoruj¹c siê szczególnie na nosie Snape'a. Kiedy ju¿ upewni³ siê, ¿e nikt go nie rozpozna, pozostawi³ za sob¹ las z zakopanymi œmiercio¿ercami, omin¹³ Londyn i po kilku aportacjach pojawi³ siê przed posiad³oœci¹ Albusa Dumbledore'a. Przekuœtyka³ przez ogród i ko³atk¹ w kszta³cie feniksa zastuka³ do frontowych drzwi. Wkrótce ujrza³ w nich znajom¹ twarz dyrektora.

Albus omiĂłtÂł jego sylwetkĂŞ, dÂłuÂżej zatrzymujÂąc siĂŞ na oczach. A niech to! ZupeÂłnie zapomniaÂł ich zmieniĂŚ.

— ZgubiÂłem Âświstoklik — wypaliÂł, wiedzÂąc, Âże zostaÂł rozpoznany. — A uÂściÂślajÂąc, zjadÂła go mantykora. DÂługa historia…

Srebrne brwi Dumbledore'a wystrzeliÂły w gĂłrĂŞ.

— Ach tak. W kaÂżdym razie dobrze ciĂŞ w koĂącu widzieĂŚ.

— Wzajemnie, bo niewiele brakowaÂło.

— M-hm…

Broda starszego czarodzieja zako³ysa³a siê, gdy cofn¹³ siê o krok, wpuszczaj¹c swojego goœcia do œrodka. Syriusz rozejrza³ siê ciekawie po oœwietlonym holu, przez moment rozkoszuj¹c siê grub¹ warstw¹ ochronnej magii, która kr¹¿y³a w powietrzu i otula³a jego cia³o niczym miêkki, ciep³y koc. Pewnie dziêki zaklêciom Albus wiedzia³, kim jest naprawdê ju¿ w momencie pojawienia siê w ogrodzie. Dumbledore zaprowadzi³ ich do salonu i kaza³ siê rozgoœciÌ. Z westchnieniem przyjemnoœci Syriusz opad³ na pluszow¹ kanapê.

— PrawdĂŞ powiedziawszy — zacz¹³ Albus, przywoÂłujÂąc z kuchni dwie filiÂżanki oraz liÂście czarnej herbaty. ZalaÂł je gorÂącÂą wodÂą wyczarowanÂą z ró¿dÂżki — zastanawiaÂłem siĂŞ, czy kogoÂś po ciebie nie wysÂłaĂŚ, ale doniesienia z czarodziejskiego rzÂądu byÂły obiecujÂące.

— NaprawdĂŞ?

— Bezskutecznie Âścigano ciĂŞ przez caÂłe paĂąstwo, a potem znikn¹³eÂś jak druzgotek w wodĂŞ. Cukru? — Kiedy Syriusz skin¹³ gÂłowÂą, Albus przywoÂłaÂł srebrnÂą cukiernicĂŞ. — Podejrzewam, Âże ÂŁapa miaÂł w tym swĂłj udziaÂł.

— Owszem, ale wÂłaÂśnie przez to moja podró¿ wydÂłuÂżyÂła siĂŞ.

— Czy zdobyÂłeÂś to, o co prosiÂłem?

Syriusz wyci¹gn¹³ kluczyk z kieszeni. Dumbledore chwyci³ przedmiot pomarszczonymi palcami i przyjrza³ mu siê z bliska.

— Niesamowite… GdybyÂś tylko miaÂł pojĂŞcie, Septimusie.

— MĂłwiÂłeÂś, Âże przed ÂśmierciÂą przekazaÂł ci pewne wspomnienia… i to dziĂŞki nim odkryÂłeÂś, gdzie powinniÂśmy szukaĂŚ. Rozumiem, Âże miaÂł kontakty, choĂŚ wci¹¿ nie mam pojĂŞcia, skÂąd. Zastanawiam mnie jednak, co dokÂładnie znajdziemy, gdy otworzymy skarbiec? JeÂśli oczywiÂście gobliny nam pozwolÂą?

— WiedzĂŞ — odparÂł zwiĂŞÂźle Albus. Nie wyjaÂśniajÂąc nic wiĂŞcej, wyczarowaÂł piĂłro, kaÂłamarz oraz kawaÂłek pergaminu. NastĂŞpnie naskrobaÂł dwie wiadomoÂści. KÂątem oka Syriusz zauwaÂżyÂł, Âże adresatami byli Lupin oraz londyĂąski Gringott. — WróÌ do domu i odpocznij. — Dumbledore przywoÂłaÂł Fawkesa i przekazaÂł mu zapieczĂŞtowane listy. — Jutro czeka nas wszystkich bardzo ciĂŞÂżki dzieĂą.

Syriusz zmarszczy³ brwi. Spodziewa³ siê, ¿e przez najbli¿sze kilka miesiêcy bêdzie umiera³ z nudów. Albus kategorycznie zabroni³ mu brania udzia³u w jakichkolwiek misjach. Jedynym wyj¹tkiem by³a podró¿ do Afryki.


* * *

NastĂŞpnego ranka dokÂładnie zrozumiaÂł, co Dumbledore miaÂł na myÂśli.

Lupin, ten podstĂŞpny futrzak, ÂśmiaÂł mu powiedzieĂŚ, Âże wszystko jest w porzÂądku! OczywiÂście Syriusz nie bardzo w to wierzyÂł. Po Voldemorcie i ÂśmiercioÂżercach na wolnoÂści moÂżna spodziewaĂŚ siĂŞ tylko chaosu. Jednak byÂł tak zmĂŞczony, Âże oczy same siĂŞ zamykaÂły i groziÂło mu zaÂśniecie na stojÂąco. ZaÂłoÂżyÂł wiĂŞc, Âże jeÂśli wydarzyÂłoby siĂŞ coÂś naprawdĂŞ powaÂżnego, jego przyjaciel nie zataiÂłby tego przed nim.

Niestety myliÂł siĂŞ.

NietkniĂŞta herbata ostygÂła, a talerz ze Âśniadaniem leÂżaÂł porzucony nieopodal. Syriusz zaciskaÂł kurczowo palce na Proroku Codziennym i z niedowierzaniem wpatrywaÂł siĂŞ w pierwszÂą stronĂŞ. Z kaÂżdym poruszeniem oczu ÂśledzÂących tekst jego twarz przybieraÂła coraz bardziej szarawy odcieĂą.

Napad na Privet Drive... porwanie... ÂśmierĂŚ najbliÂższej rodziny... zdementowano... przemĂłwienie w ministerstwie... atak Sami-Wiecie-Kogo... wyczerpanie magiczne... utrata opieki... sierociniec...

— MiaÂłeÂś go chroniĂŚ! — zagrzmiaÂł Black. — To... to... — PotrzÂąsn¹³ gwaÂłtownie gazetÂą. — Powinienem zostaĂŚ, powinienem... Gdzie on jest? GDZIE ON JEST?!

— Harry jest bezpieczny i nie trafiÂł do sierociĂąca.

— Czy nic mu nie jest? Jest zdrowy?

Lupin spojrza³ na Dumbledore'a z niepokojem. Starszy czarodziej westchn¹³.

— Obecnie jego Âżyciu nie grozi niebezpieczeĂąstwo.

— Obecnie...? — wyszeptaÂł. PatrzyÂł na Dumbledore'a, jakby ten na jego wÂłasnych oczach przeistoczyÂł siĂŞ w zjawĂŞ. — Co to znaczy obecnie?

Dumbledore wytÂłumaczyÂł mu, Âże podczas ucieczki Harry zostaÂł zÂłapany przez Lucjusza Malfoya. Jednak zamiast zaprowadziĂŚ chÂłopca do Voldemorta, mĂŞÂżczyzna postanowiÂł zemÂściĂŚ siĂŞ na nim, uÂżywajÂąc klÂątwy Cruciatus. Albus zapewniÂł, Âże Harry znajduje siĂŞ teraz w bezpiecznym miejscu, a nowo wynaleziony eliksir Severusa pozwoli na peÂłne wyleczenie. Gdy skoĂączyÂł mĂłwiĂŚ, na twarzy Syriusza widaĂŚ byÂło czystÂą determinacjĂŞ. — ChcĂŞ go zobaczyĂŚ. Natychmiast.

— ZaaranÂżujĂŞ spotkanie tylko pod warunkiem, Âże wysÂłuchasz mnie do koĂąca. SÂą rzeczy, ktĂłre Prorok nie opisaÂł, a ktĂłre musisz wiedzieĂŚ. — Dumbledore zawahaÂł siĂŞ, ale po chwili kontynuowaÂł: — Pewna osoba sprzeciwiaÂła siĂŞ wyjawieniu komukolwiek, jak naprawdĂŞ wyglÂąda obecna sytuacja. Ostatecznie jednak doszliÂśmy do porozumienia, Âże bĂŞdzie najlepiej, jeÂśli dla was obu zrobimy wyjÂątek. — Pomin¹³ fakt, Âże Severus jasno wyraziÂł siĂŞ, Âże skoro Albus ma zamiar powiedzieĂŚ prawdĂŞ Blackowi, to rĂłwnie dobrze moÂże od razu jÂą zdradziĂŚ Lupinowi, bo „pewnikiem ten zapchlony kundel i tak wszystko wygada swojemu przyjacielowi od siedmiu boleÂści”.

Syriusz przytakn¹³ w zgodzie. W d³oni trzyma³ ró¿d¿kê, jakby by³ gotów w ka¿dej chwili wypaœÌ z kuchni i aportowaÌ siê do miejsca, w którym przebywa³ Harry. Bez zbêdnych wstêpów Dumbledore wyjaœni³, w jaki sposób odkryli mo¿liwoœÌ unikniêcia oddania jego chrzeœniaka do sierociùca i uniemo¿liwienia procedury adopcyjnej. Kiedy wyjawi³, ¿e biologicznym ojcem Harry'ego jest nie James Potter a Severus Snape, Syriusz wygl¹da³, jakby go spetryfikowano. Tylko mruganie powiekami œwiadczy³o, ¿e jeszcze ¿yje.

— Dobrze siĂŞ czujesz? — zapytaÂł Lupin.

Syriusz zamruga³, po czym wybuchn¹³ gromkim œmiechem.

— A to dobre! — Dumbledore uwaÂżnie obserwowaÂł zza okularĂłw-po³ówek, jak Syriusz zgina siĂŞ w pó³, ÂśmiejÂąc siĂŞ tak mocno, Âże caÂłe krzesÂło siĂŞ trzĂŞsÂło. Wzrok Lupina pod¹¿aÂł nerwowo miĂŞdzy nimi. — Co obiecaÂłeÂś Snape'owi, Âżeby siĂŞ na to zgodziÂł? Merlinie… jego mina musiaÂła byĂŚ bezcenna… — W koĂącu opanowaÂł siĂŞ na tyle, Âżeby usi¹œÌ prosto i wytrzeĂŚ Âłzy z oczu. Mimo to wci¹¿ z jego ust wymykaÂły siĂŞ pojedyncze chichoty. — Przynajmniej mi mogÂłeÂś powiedzieĂŚ prawdĂŞ, Albusie. Umiem dotrzymaĂŚ kaÂżdej tajemnicy. Doprawdy, Harry synem Snape'a… — PokrĂŞciÂł gÂłowÂą z niedowierzaniem. — Nie mam najmniejszego pojĂŞcia, jak udaÂło ci siĂŞ przekonaĂŚ ludzi do tego pomysÂłu, ale widzĂŞ, jak na to wpadÂłeÂś. Jasne, wszyscy wiedzÂą, Âże przez wiĂŞkszoœÌ swojego Âżycia siĂŞ przyjaÂźnili, a do tego teraz uwaÂżany jest za szpiega jasnej strony — pomin¹³, Âże wci¹¿ mu nie ufa — wiĂŞc Snape jest idealnym kandydatem dla bajki, jakoby mieli romans. Poza tym bardzo wygodny jest fakt, Âże James zagin¹³ krĂłtko przed Âślubem, a Harry jest wczeÂśniakiem. Skoro kaÂżdy byÂł przekonany, Âże James nie Âżyje, to kto by obwiniaÂł Lily? — Nagle spowaÂżniaÂł. Bolesne wspomnienia usunĂŞÂły wszystkie Âślady wczeÂśniejszego rozbawienia. — Nawet ja sam namawiaÂłem jÂą, Âżeby zaczĂŞÂła siĂŞ z kimÂś spotykaĂŚ. Trudno byÂło spodziewaĂŚ siĂŞ, Âże tak szybko zapomni, ale nie mogÂłem patrzeĂŚ, jak codziennie pÂłacze.

Dumbledore westchn¹³ ciê¿ko.

— SĂŞk w tym, Âże Severus naprawdĂŞ jest ojcem Harry'ego.

Tym razem Syriusz gapiÂł siĂŞ na Dumbledore'a tĂŞpo. Przez chwilĂŞ zdawaÂł siĂŞ szukaĂŚ na jego twarzy oznak Âżartu, ale znalazÂł jedynie ÂśmiertelnÂą powagĂŞ. Momentalnie zbladÂł.

— Lunatyku, powiedz mi, Âże to nieprawda. — Lupin spojrzaÂł na niego bezradnie. — WiedziaÂłeÂś!?

— Albus powiedziaÂł mi tydzieĂą temu.

— Harry synem Snape'a? Jak to jest moÂżliwe? No jak!?

Widz¹c nieunikniony wybuch, Lupin chwyci³ przyjaciela za ramiê i powtarza³ jego imiê za ka¿dym potrz¹œniêciem.

— Syriuszu, uspokĂłj siĂŞ!

GÂłowa Syriusza obrĂłciÂła siĂŞ tak gwaÂłtownie, Âże w pokoju rozbrzmiaÂło gÂłoÂśne strzykniĂŞcie koÂści.

— Ty mi mĂłwisz, Âże mam siĂŞ uspokoiĂŚ? Jak ja mam siĂŞ uspokoiĂŚ?

Wyrwa³ ramiê z uœcisku i wsta³ tak gwa³townie, ¿e krzes³o przewróci³o siê z ³oskotem. Nastêpnie zacz¹³ chodziÌ od œciany do œciany, wydeptuj¹c w dywaniku dziurê.

— Nie wierzĂŞ… Po prostu nie wierzĂŞ…

Wszelka racjonalnoœÌ uleciaÂła z niego, niczym powietrze z przekÂłutego balonika. Jego umysÂł wirowaÂł od natÂłoku myÂśli — a kaÂżda kolejna byÂła straszniejsza od poprzedniej. Jest ojcem chrzestnym syna Snape'a! Snape'a. Gdy tak miotaÂł siĂŞ po jadalni, zupeÂłnie przegapiÂł znaczÂące spojrzenie Albusa pod tytuÂłem „Remusie, bÂądÂź mu gÂłosem rozsÂądku”. Lupin westchn¹³ ciĂŞÂżko, jakby zbyt zmĂŞczony Âżyciem.

Dopiero po godzinnej perswazji, podczas ktĂłrej Lunatyk wybijaÂł mu z gÂłowy coraz to nowsze pomysÂły, a szczegĂłlnie te, ktĂłre koĂączyÂły siĂŞ bolesnÂą ÂśmierciÂą Snape'a, Syriusz pozwoliÂł posadziĂŚ siĂŞ na krzeÂśle. Dumbledore zrobiÂł Âświe¿¹ herbatĂŞ, po czym suto przyprawiÂł jÂą eliksirem uspokajajÂącym. Black zaakceptowaÂł napĂłj bez dyskusji i wypiÂł go duszkiem. TrzymajÂąc w rĂŞku pustÂą filiÂżankĂŞ, spojrzaÂł na jej dno, jakby oczekiwaÂł zobaczyĂŚ tam przyszÂłoœÌ. ZmarszczyÂł brwi. Nie poparzyÂł siĂŞ, wiĂŞc Albus musiaÂł schÂłodziĂŚ herbatĂŞ…

Lupin bezgÂłoÂśnie powiedziaÂł do Albusa „Âźle z nim”. RĂłwnie bezgÂłoÂśnie dyrektor odrzekÂł „to widaĂŚ” i dodaÂł „jaka szkoda”, co sprawiÂło, Âże Lupin spojrzaÂł na niego dziwnie.

W koĂącu Syriusz wyrwaÂł siĂŞ z otĂŞpienia.

— To jest… nawet nie wiem, jak to okreÂśliĂŚ…

Remus straci³ cierpliwoœÌ i warkn¹³:

— JeÂśli dla ciebie jest to trudne, to pomyÂśl, jak czuje siĂŞ sam Harry. WeÂź siĂŞ w garœÌ, Black!

ÂŁapa spojrzaÂł na Lunatyka w zdziwieniu. Ostatni raz jego przyjaciel uÂżyÂł tego tonu, gdy Syriusz prĂłbowaÂł spotykaĂŚ siĂŞ z trojaczkami Swanson jednoczeÂśnie.

— Remus ma racjĂŞ — wtrÂąciÂł siĂŞ Albus. — A zwaÂżywszy na ostatnie wydarzenia, trzeba podejœÌ do tej sytuacji ostroÂżnie. — Nagle spojrzaÂł na Syriusza przenikliwie. Jego niebieskie oczy zdawaÂły siĂŞ przeszywaĂŚ na skroÂś. — Zastanawia mnie, czy moje obawy sÂą sÂłuszne.

— Jakie obawy? — zapytaÂł Syriusz.

— MoÂżliwe, Âże siĂŞ mylĂŞ, ale nie potrafiĂŞ oprzeĂŚ siĂŞ wraÂżeniu, Âże miÂłoœÌ i lojalnoœÌ wzglĂŞdem Jamesa mogÂą… ach, jakby to powiedzieĂŚ… zaÂślepiĂŚ ciĂŞ.

Syriusz zamrugaÂł, wpatrujÂąc siĂŞ tĂŞpo w Albusa.

— Co masz na myÂśli?

— ÂŻe odrzucisz Harry'ego, tak jak to zrobiÂł Severus, gdy myÂślaÂł, czyim jest synem.

Te sÂłowa podziaÂłaÂły na niego, jak kubeÂł zimnej wody, a jednoczeÂśnie wywoÂłaÂły kolejnÂą falĂŞ zÂłoÂści.

— JeÂśli sÂądzisz, Âże zni¿ê siĂŞ do poziomu tej ÂśmiercioÂżerczej kanalii…!

Wsta³ gwa³townie, ponownie przewracaj¹c krzes³o. Och, bola³o go jak cholera, ¿e James nie pozostawi³ po sobie potomka i œwiat³a linia Potterów wymar³a bezpowrotnie. Snape zabra³ jego przyjacielowi to, co by³o najdro¿sze ka¿demu czarodziejowi! Dziedzica! Do tego nie móg³ uwierzyÌ, ¿e ze wszystkich ludzi, Lily wybra³a w³aœnie jego! Owszem, przyjaŸnili siê, ale przecie¿ ju¿ wtedy podejrzewali, ¿e ten sukinsyn przy³¹czy³ siê do Voldemorta. Jak ona mog³a tak po prostu pójœÌ do jego domu? A gdyby ten bydlak coœ jej zrobi³? Syriusz potrz¹sn¹³ g³ow¹. Nie ma sensu zastanawiaÌ siê nad niebezpieczeùstwami, które nie maj¹ teraz znaczenia.

Syriusz pomyœla³ o Harrym. Zna³ go od ko³yski. Wystarczy³o raz na malca spojrzeÌ i cz³owiek przepada³ bezpowrotnie, wiêc naturalnie by³ oczkiem w g³owie ka¿dego. Potem na w³asne oczy widzia³, na jak wspania³ego i odwa¿nego ch³opca wyrós³. Gryfon z krwi i koœci! Ile trzeba mieÌ ikry, by stan¹Ì do walki przeciw ca³ej hordzie dementorów i ratowaÌ azkabaùskiego zbiega przed Poca³unkiem? Na dodatek na hipogryfie?

Pocieszy³ siê faktem, ¿e Snape nie wychowywa³ Harry'ego, wiêc nie zd¹¿y³ go zepsuÌ. Ju¿ sobie wyobra¿a³, jak uczy go czarnej magii i bycia tchórzliw¹ kreatur¹ bez zasad oraz krêgos³upa moralnego. Wzdrygn¹³ siê. Syn Lily w ³apach Snape'a, to¿ to potworne! Westchn¹³ ze zrezygnowaniem. No có¿, rodziny siê nie wybiera, sam po sobie wiedzia³ to najlepiej. Nie by³o powodu winiÌ Harry'ego, ¿e ma takiego ojca.

Jego rozwaÂżania przerwaÂł gÂłos Albusa.

— ChcĂŞ wiedzieĂŚ, co zamierzasz. TwĂłj chrzeÂśniak czy nie, nie dopuszczĂŞ do tego, ÂżebyÂś go zraniÂł.

Syriusz machn¹³ rêk¹ lekcewa¿¹co.

— Tak, tak… Jasne, rozumiem. — Dumbledore spojrzaÂł na niego ostro. W b³êkitnych oczach nie byÂło ani krztyny ÂłagodnoÂści. Syriusz wyrzuciÂł w gĂłrĂŞ rĂŞce w geÂście poddania. — Przyrzekam, Âże nie zraniĂŞ go.

Albus skin¹³ g³ow¹ i wsta³.

— Zatem porozmawiam z Severusem. I tak jest kilka rzeczy, ktĂłre miaÂłem z nim omĂłwiĂŚ. — SpojrzaÂł znaczÂąco na najnowsze wydanie Proroka Codziennego le¿¹ce na stole. Na jego pierwszej stronie widniaÂło zdjĂŞcie Lucjusza Malfoya. — JeÂśli nie bĂŞdzie Âżadnych przeszkĂłd, myÂślĂŞ, Âże godzina szesnasta bĂŞdzie najodpowiedniejsza. Severus otworzy dla ciebie kominek. Wystarczy, Âże wypowiesz „Prince Manor”. — Na odchodnym dodaÂł: — Nie rozczaruj mnie, Syriuszu.


* * *

Snape nie ÂżartowaÂł. Po trzech godzinach Harry miaÂł nadziejĂŞ juÂż nigdy wiĂŞcej nie widzieĂŚ kocioÂłka. To, nad czym przyszÂło mu pracowaĂŚ, byÂło tak obrzydliwe, Âże nie dawaÂło siĂŞ tego opisaĂŚ sÂłowami. MiaÂło czuÂłki, drgaÂło, pulsowaÂło, ÂśmierdziaÂło zgniÂłymi jajkami oraz wyÂślizgiwaÂło siĂŞ z rÂąk, czyniÂąc jego zadanie, jakim byÂło wyrywanie czuÂłek, prawie niemoÂżliwym. Na dodatek Âśluz przyczepiaÂł siĂŞ do palcĂłw tak mocno, iÂż Harry podejrzewaÂł, Âże bĂŞdzie musiaÂł zetrzeĂŚ skĂłrĂŞ, by siĂŞ go pozbyĂŚ.

Po raz kolejny jego Âżo³¹dek skrĂŞciÂł siĂŞ od ostrego zapachu i nawet oddychanie ustami nie pomagaÂło. Oczy ÂłzawiÂły mu przez prawie caÂły czas, wiĂŞc zacz¹³ powaÂżnie zastanawiaĂŚ siĂŞ, czy moÂżna w ten sposĂłb siĂŞ odwodniĂŚ. Nawet nie mĂłgÂł wytrzeĂŚ mokrych policzkĂłw, bo rĂŞce miaÂł sklejone Âśluzem, a nie byÂł na tyle szalony, by zbliÂżaĂŚ je w okolice twarzy. Co te… stworzenia w sobie majÂą? Wywar z cebuli zamiast krwi? Wreszcie Harry'emu udaÂło siĂŞ zÂłapaĂŚ wijÂącÂą siĂŞ czuÂłkĂŞ, wiĂŞc szybko wyrwaÂł jÂą. WydaÂła z siebie obrzydliwy dÂźwiĂŞk, przypominajÂący chrzĂŞst Âłamanych kostek skrzyÂżowany z obscenicznym mlaÂśniĂŞciem.

— Do czego uÂżywa siĂŞ… tego czegoÂś? — zapytaÂł, marszczÂąc nos i krzywiÂąc siĂŞ jednoczeÂśnie.

— Do Confinium Exiti¹. Wysoce leczniczej mikstury dziaÂłajÂącej na wszystkie komĂłrki. CzuÂłki mucocela, znanego teÂż jako fundir lub Âśluzowiak pensylwaĂąski, wytwarza Âśluz, ktĂłry jest wykorzystywany w eliksirach…

— Fuj…

— …odkaÂżajÂących ze wzglĂŞdu na wÂłaÂściwoÂści utleniajÂące. Same czuÂłki jednakÂże posiadajÂą gruczoÂły uaktywniajÂące pewne procesy. Bez nich mucocele nie mogÂłyby wyprodukowaĂŚ i roznieœÌ na swoim odwÂłoku chroniÂącego ich Âśluzu. DziĂŞki wykorzystaniu tego samego mechanizmu jest moÂżliwe rozprzestrzenianie leczniczego eliksiru na caÂły organizm czarodzieja, jak rĂłwnieÂż zwielokrotnienie siÂły jego dziaÂłania. Confinium Exiti stosuje siĂŞ, gdy trzeba dziaÂłaĂŚ szybko, a nie jest znana przyczyna choroby ani jej umiejscowienie. Analogicznie rzecz ujmujÂąc, jest ekwiwalentem bezoaru zwalczajÂącego trucizny.

— Ekwiwalentem?

— Odpowiednikiem. CzymÂś o tej samej wartoÂści.

Harry powrĂłciÂł do pracy, juÂż tak bardzo nie przejmujÂąc siĂŞ tym, jak okropne byÂło to zajĂŞcie. Taki eliksir mĂłgÂł uratowaĂŚ niejedno Âżycie. JeÂśli trzeba siĂŞ troszeczkĂŞ namĂŞczyĂŚ przy czuÂłkach, byÂło warto.


* * *

Harry opadÂł z jĂŞkiem na ³ó¿ko. ByÂł wykoĂączony. OczywiÂście Snape nie uÂłatwiaÂł mu Âżycia i zaraz po pracy w laboratorium daÂł mu szczegó³owy wykÂład na temat tego, jak gÂłupim wyskokiem byÂła jego ucieczka poprzedniego dnia. MĂŞÂżczyzna wymieniÂł wszystkie niebezpieczeĂąstwa, na ktĂłre Harry mĂłgÂł siĂŞ naraziĂŚ i przedstawiÂł kaÂżdy scenariusz, jaki mĂłgÂł go czekaĂŚ, a wszystkie koĂączyÂły siĂŞ w ten sam sposĂłb: jego ÂśmierciÂą — czasami powolnÂą i bolesnÂą, a niekiedy szybkÂą jak mrugniĂŞcie okiem, ale zawsze ÂśmierciÂą. Snape ostrzegÂł go teÂż, Âże poniewaÂż nie moÂżna mu ufaĂŚ w tak elementarnej kwestii jak wÂłasne bezpieczeĂąstwo, naÂłoÂżyÂł na posiadÂłoœÌ zaklĂŞcie, ktĂłre natychmiast powiadomi go, jeÂśli Harry choĂŚ zbliÂży siĂŞ do jej granic.

Wygl¹da³o na to, ¿e wczoraj Snape specjalnie odpuœci³ sobie strofowanie go, by nastêpnego dnia Harry by³ boleœnie œwiadom ka¿dego us³yszanego s³owa. Mo¿liwe równie¿, ¿e mê¿czyzna nie chcia³ ryzykowaÌ ponownej utraty panowania nad sob¹. Pomimo ¿e przez ca³y czas tyrady jedynie groŸnie górowa³ nad Harrym, to pod koniec sprawia³ wra¿enie, jakby tylko nadludzk¹ si³¹ woli powstrzymywa³ siê przed wywleczeniem go z pokoju i zaprowadzeniem do sali tortur. Harry ju¿ wola³ pracowaÌ nad czu³kami œluzaków pensylwaùskich, ni¿ prze¿ywaÌ to doœwiadczenie.

Kiedy Snape przedstawiÂł mu wszystkie konsekwencje, ktĂłre musiaÂłoby ponieœÌ multum osĂłb, czuÂł siĂŞ naprawdĂŞ podle. Od Âśrodka zÂżeraÂły go potworne wyrzuty sumienia i miaÂł ochotĂŞ pacn¹Ì sam siebie za bycie takim idiotÂą. MiaÂł prawdziwe szczĂŞÂście, Âże dom Snape'a jest poÂłoÂżony na odludziu. Co by byÂło, gdyby natrafiÂł na ÂśmiercioÂżercĂłw? GÂłupi, gÂłupi…

SchowaÂł twarz w poduszce, starajÂąc siĂŞ o niczym nie myÂśleĂŚ, a juÂż na pewno nie o tym, Âże na odchodnym mistrz eliksirĂłw powiedziaÂł, Âże oczekuje od niego rozpoczĂŞcia pracy nad zadaniami domowymi.

Po pó³godzinie pogr¹¿ania siê w ponurych myœlach zdecydowa³, ¿e woli nie wystawiaÌ swojego szczêœcia na próbê. Zwlók³szy siê z pos³ania, usiad³ przy biurku. Nastêpnie rozwin¹³ rolkê z tematami i po dwukrotnym ich przejrzeniu, wybra³ zaklêcia. Mia³ wymieniÌ i sklasyfikowaÌ wszystkie czary zmieniaj¹ce objêtoœÌ, a nastêpnie scharakteryzowaÌ jedno zwiêkszaj¹ce i jedno zmniejszaj¹ce z uwzglêdnieniem sposobu ich dzia³ania, ograniczeù oraz wp³ywu na sta³e cechy ró¿nych rodzajów obiektów. Zadanie by³o trudne, ale konkretne i przynajmniej Harry wiedzia³, od czego powinien zacz¹Ì. Z pó³ki wybra³ podrêcznik do klasy czwartej i otworzy³ go na odpowiednim rozdziale. Na czystym arkuszu pergaminu spisa³ wszystkie wymienione w ksi¹¿ce kategorie oraz rozpocz¹³ przyporz¹dkowanie znanych mu zaklêÌ. Teoretycznie zawsze odrabia³ zadania domowe, korzystaj¹c z tego, co mia³ pod rêk¹. Jego oceny pozostawia³y wiele do ¿yczenia, ale nie spêdza³o mu to snu z powiek.

Harry zamarÂł z koĂącĂłwkÂą piĂłra zawieszonÂą tuÂż nad pergaminem i rozszerzyÂł oczy. Przez gÂłowĂŞ przeszÂła mu potworna myÂśl, Âże byĂŚ moÂże Snape zechce przejrzeĂŚ to, co Harry napisaÂł. Och nie… Mistrz eliksirĂłw szydziÂł ze wszystkich jego prac i juÂż wyobraÂżaÂł sobie, jak po raz kolejny staje siĂŞ poÂśmiewiskiem.

Zdecydowa³, ¿e tu¿ przed obiadem znajdzie bibliotekê i poszuka paru ksi¹¿ek na temat zaklêÌ zmieniaj¹cych objêtoœÌ.


* * *

Harry przystan¹³ w po³owie korytarza, rozgl¹daj¹c siê wokó³. Kompletnie siê pogubi³ i rozwa¿a³ poproszenie o pomoc któryœ z portretów, gdy zza drzwi po prawej stronie us³ysza³ st³umione g³osy. Móg³by przysi¹c, ¿e jeden z nich nale¿a³ do dyrektora. Wiedziony ciekawoœci¹ podszed³ bli¿ej.

— Jak Harry sobie radzi?

— Sam go zapytaj.

— ChciaÂłbym usÂłyszeĂŚ to od ciebie.

— A niby skÂąd ja mam wiedzieĂŚ?

W szczelinie miêdzy drzwiami Harry zobaczy³ doœÌ gustownie urz¹dzony gabinet. Za masywnym biurkiem siedzia³ Snape. Dumbledore natomiast sta³ odwrócony plecami i wpatrywa³ siê w oszklon¹ gablotê oraz znajduj¹cy siê w niej rz¹d fiolek o ró¿nych kszta³tach i kolorach.

— Opiekujesz siĂŞ nim, prawda?

— JeÂśli niepokoisz siĂŞ, Âże twojemu ZÂłotemu ChÂłopcu dzieje siĂŞ krzywda, to moÂżesz spaĂŚ spokojnie. Jeszcze siĂŞ nie pozabijaliÂśmy.

Dumbledore odwrĂłciÂł siĂŞ, Âżeby spojrzeĂŚ na Snape'a, i Harry zobaczyÂł jego profil. Na twarzy starszego czarodzieja widniaÂła lekka nagana.

— Nie o to mi chodziÂło.

KÂącik ust Snape uniĂłsÂł siĂŞ lekko, jakby mĂŞÂżczyzna prĂłbowaÂł ukryĂŚ uÂśmiech, ale nie do koĂąca mu siĂŞ to nie udaÂło.

— Och, ale ja dobrze zdajĂŞ sobie z tego sprawĂŞ. Jednak nic z tego. Jak juÂż mĂłwiÂłem, jeÂśli chcesz cokolwiek wiedzieĂŚ, sam go zapytaj.

— Nie sÂądzĂŞ, Âże w tej chwili byÂłoby to dobrym posuniĂŞciem. ChciaÂłbym ograniczyĂŚ z nim kontakty do czasu rozwiÂązania naszego problemu.

Snape zmarszczyÂł brwi.

— Jakiego problemu?

Przez dÂługÂą chwilĂŞ Dumbledore milczaÂł, na powrĂłt wpatrujÂąc siĂŞ w gablotĂŞ. Kiedy w koĂącu odezwaÂł siĂŞ, jego gÂłos brzmiaÂł bardzo powaÂżnie.

— Czy czytaÂłeÂś dzisiejsze wydanie Proroka?

— Nie miaÂłem okazji. TwĂłj idealny pupilek sprawiÂł, Âże nie tkn¹³em nawet prywatnej korespondencji.

Dumbledore dotkn¹³ szk³a d³ugimi palcami i przez chwilê obserwowa³, jak cieù jego rêki za³amuje œwiat³o na buteleczkach, zmieniaj¹c ich barwê.

— Lucjusza Malfoya zwolniono z powodu braku dowodĂłw. — Snape przymkn¹³ oczy, a jego usta lekko siĂŞ poruszaÂły. WyglÂądaÂło to, jakby liczyÂł do dziesiĂŞciu. Dumbledore kontynuowaÂł: — PoniewaÂż Kingsley znalazÂł go ogÂłuszonego w Âśrodku lasu, adwokat podwaÂżyÂł zarzut, jakoby braÂł udziaÂł w wydarzeniach na Privet Drive. LiniÂą obrony Marvella byÂła prĂłba wrobienia jego klienta poprzez obezwÂładnienie go i zostawienie w lesie po uprzednim podrzuceniu maski oraz szaty ÂśmiercioÂżercy. Wypalony znak jest oczywiÂście kwestiÂą zamkniĂŞtÂą, jako Âże w poprzednim procesie Lucjusz zostaÂł uniewinniony. Ta sprawa nawet nie zostaÂła podjĂŞta. Nie ma teÂż ÂświadkĂłw, bo oficjalnie ciebie tam nie byÂło i twoje zeznanie nie wchodzi w grĂŞ.

— A ró¿dÂżka?

— Nie miaÂł jej.

— Jak to nie miaÂł jej?

— Kingsley osobiÂście oddaÂł jÂą urzĂŞdnikom, ale jakimÂś sposobem zniknĂŞÂła, podobnie jak dokumenty potwierdzajÂące jej przekazanie. MoÂżesz sobie wyobraziĂŚ aferĂŞ, jaka wybuchÂła.

— Ale przecieÂż musieli sprawdzaĂŚ jÂą na miejscu. KtoÂś na pewno sporzÂądzaÂł protokó³…

— No wÂłaÂśnie, ktoÂś. Problem w tym, Âże nie wiadomo kto.

— To jakiÂś absurd!

Dumbledore odwrĂłciÂł siĂŞ od gablotki, Âżeby spojrzeĂŚ na Snape'a.

— Wizengamot ma zawiÂązane rĂŞce, a opinia publiczna podzieliÂła siĂŞ. Sporo osĂłb widzi, Âże znikniĂŞcie dowodĂłw nie jest kwestiÂą zwykÂłej niekompetencji pracownikĂłw. PoniewaÂż jednak sprawa dotyczy Lucjusza Malfoya, szanowanego czÂłonka czarodziejskiej spoÂłecznoÂści, niektĂłrzy wierzÂą, Âże aresztowano go przez pomyÂłkĂŞ.

— To niech Potter zeznaje. MoÂżna powoÂłaĂŚ siĂŞ na specjalne okolicznoÂści, jakim jest jego stan zdrowia. Wybierz kogoÂś zaufanego i zrĂłb przesÂłuchanie tutaj.

— Bez dowodu zbrodni nie bĂŞdzie miaÂło prawnej mocy.

— Tylko pod warunkiem, Âże nie zostanie zÂłoÂżony wniosek o uÂżycie Veritaserum. Wtedy kaÂżde sÂłowo Pottera bĂŞdzie miaÂło stopieĂą dowodu.

— Harry nie moÂże w ten sposĂłb zeznawaĂŚ.

Snape spojrzaÂł Albusa z widocznym oszoÂłomieniem.

— JeÂśli to jedyna moÂżliwoœÌ...

Dumbledore uniĂłsÂł dÂłoĂą.

— UtajniÂłeÂś dokumenty Harry'ego, a wiĂŞc dostĂŞp do nich majÂą tylko Naczelni Magowie Wizengamotu. W przesÂłuchaniu muszÂą wzi¹Ì udziaÂł dwaj Âświadkowie oraz protokolant, co oznacza, Âże caÂły proces spada na mnie, AureliĂŞ i Emeralda. To jest bardzo wygodna sytuacja, bo wszystkich nas obowiÂązuje PrzysiĂŞga TajnoÂści, dziĂŞki ktĂłrej nie moÂżemy zdradzaĂŚ danych z teczek bez zgody ich wÂłaÂścicieli. Co wiĂŞcej, Harry zeznawaÂłby pod starym imieniem i nazwiskiem, poniewaÂż jeszcze nie zalegalizowaÂłeÂś jego nowych danych. Mimo to samo przesÂłuchanie zostanie zapisane na dokumencie otwartym, a tutaj... — Dumbledore wyciÂągn¹³ mocno sfatygowanÂą kopertĂŞ i podaÂł go mistrzowi eliksirĂłw. — ...posiadam dowĂłd, Âże sÂą rzeczy, o ktĂłrych ministerstwo wiedzieĂŚ nie powinno. I to jest teraz nasz problem i priorytet.

MĂŞÂżczyzna przyjrzaÂł siĂŞ listowi, natychmiast rozpoznajÂąc pismo.

— To od Pottera, tak? SkÂąd...

— Hedwiga przyleciaÂła do mnie w dniu napadu na Privet Drive. MiaÂła zwichniĂŞte skrzydÂło i wszystko wskazywaÂło na to, Âże zostaÂła zaatakowana. OddaÂłem jÂą pod opiekĂŞ Hagrida, ktĂłry zaj¹³ siĂŞ jej leczeniem. Podejrzewam, Âże juÂż wrĂłciÂła do Harry'ego.

— Czyli prĂłbowano przechwyciĂŚ pocztĂŞ Pottera. Nie jest takie zaskakujÂące, skoro obserwowano go przez caÂły czas. Wiadomo, kiedy list wysÂłano? Nie widzĂŞ daty…

— Rzucone przeze mnie zaklĂŞcie ujawniÂło, Âże Harry napisaÂł go dwudziestego szĂłstego czerwca, czyli dokÂładnie dwa tygodnie przed atakiem. — Snape otworzyÂł usta, ale domyÂślajÂąc siĂŞ pytania, Dumbledore zaprzeczyÂł: — Nie, przede mnÂą nikt go nie czytaÂł. To takÂże sprawdziÂłem.

Nast¹pi³a d³uga cisza, podczas której Snape pogr¹¿y³ siê w lekturze. W koùcu podniós³ g³owê.

— Sny...?

— Nie takie zwykÂłe sny. Harry ma moÂżliwoœÌ ³¹czenia swojego umysÂłu z umysÂłem Voldemorta.

— Ale to niemoÂżliwe. — Snape spojrzaÂł ponownie na list. — Na odlegÂłoœÌ? Jak dotÂąd ÂżyjĂŞ, pierwsze sÂłyszĂŞ. Potter musiaÂł mieĂŚ jakieÂś omamy. Pewnie to zwykÂłe koszmary lub reminiscencje po porwaniu.

— OsobiÂście sprawdziÂłem wszystkie ofiary, o ktĂłrych Harry ÂśniÂł. KaÂżdÂą z nich zamordowano z uÂżyciem zabijajÂącej klÂątwy. — Czarodziej poprawiÂł okulary na nosie i spojrzaÂł Severusowi prosto w oczy. — Wydarzenia na Privet Drive ÂściÂśle ³¹czÂą siĂŞ z Voldemortem, wiĂŞc padnÂą pytania z nim z wiÂązane. A ta informacja — wskazaÂł rĂŞkÂą w kierunku listu — absolutnie nie moÂże wypÂłyn¹Ì.

Severus westchn¹³ cierpiêtniczo.

— Rozumiem. I podejrzewam teÂż ku czemu zmierza ta rozmowa…

— Harry musi nauczyĂŚ siĂŞ oklumencji. ChcĂŞ, Âżeby zamkn¹³ dostĂŞp do swojego umysÂłu.

DÂłuÂżej Harry nie sÂłuchaÂł. ByÂło mu niedobrze, serce dudniÂło w piersi, a nogi drÂżaÂły tak mocno, Âże ledwo byÂł w stanie siĂŞ na nich utrzymaĂŚ. Fragmenty rozmowy przemykaÂły szaleĂączo przez jego umysÂł.

Lucjusza Malfoya zwolniono z powodu braku dowodĂłw… Harry ma moÂżliwoœÌ ³¹czenia swojego umysÂłu z umysÂłem Voldemorta… ChciaÂłbym ograniczyĂŚ z nim kontakty do czasu rozwiÂązania naszego problemu…

Wróci³ do swojego pokoju, choÌ sam nie wiedzia³, jak mu siê to uda³o. Gdy zamkn¹³ drzwi, osun¹³ siê po nich, a nastêpnie opar³ czo³o na zgiêtych kolanach.


* * *

Potter spóŸnia³ siê. Severus zacz¹³ rozwa¿aÌ, czy nie wys³aÌ po niego Milly, gdy w progu dostrzeg³ ruch. Ch³opak wszed³ do jadalni œmiertelnie blady, dr¿¹c na ca³ym ciele. Severus podszed³ do niego i uniós³ d³où. Potter szarpn¹³ siê do ty³u, ale mê¿czyzna z³apa³ go za nadgarstek i przyci¹gn¹³ do siebie. Ignoruj¹c fakt, ¿e ch³opak zesztywnia³ z zaciœniêtymi powiekami, przycisn¹³ d³où do czo³a. By³o nieco zbyt ciep³e, ale nic nie wskazywa³o na gor¹czkê.

— CoÂś siĂŞ staÂło — stwierdziÂł. Potter otworzyÂł oczy. WidaĂŚ byÂło w nich strach. — Powiedz, co siĂŞ staÂło.

Ch³opak otworzy³ usta, ale natychmiast zamkn¹³ je, nie wypowiadaj¹c ani s³owa. W tym momencie Severus powa¿nie zaniepokoi³ siê. Co wywo³a³o tak¹ reakcjê? Mo¿e to jakiœ efekt uboczny eliksiru post-Crucio?

Skierowa³ Pottera ku krzeœle i delikatnie popchn¹³, zmuszaj¹c go, by usiad³. Wyci¹gn¹wszy ró¿d¿kê, wymrucza³ zaklêcie diagnostyczne. Sfera zaœwieci³a na niebiesko w okolicach czo³a, co oznacza³o, ¿e ch³opak by³ w szoku. Co u licha? Chyba nie spowodowa³a tego dzisiejsza rozmowa? Wczoraj Severus zrobi³ to, co zwykle: skupi³ siê na jednym celu, odsuwaj¹c wszystko inne na bok. Nie by³o miejsca na jego w³asne uczucia, nie w tamtej chwili. Ch³opak by³ w totalnej rozsypce i jego organizm nie poradzi³by sobie z kolejnym stresem. Tak wiêc zachowa³ idealny spokój, a nawet odwlek³ moment uœwiadomienia Potterowi jego w³asnej g³upoty. Dopiero dziœ, gdy zacz¹³ mówiÌ o tym, jak katastrofalnie mog³a skoùczyÌ siê ucieczka, czu³, ¿e jego opanowanie wymyka mu siê z r¹k. Mimo to s¹dzi³, ¿e upora³ siê z sytuacj¹ ca³kiem dobrze. Przynajmniej ani razu nie nazwa³ Pottera idiot¹. To ju¿ jakiœ postêp, prawda?

Machniêciem ró¿d¿ki przywo³a³ eliksir uspokajaj¹cy. Potter spojrza³ na fiolê z obaw¹, ale ostatecznie da³ siê nak³oniÌ do wypicia. Po kilku minutach jego oddech unormowa³ siê, a dr¿enie cia³a ust¹pi³o.

Snape przysun¹³ krzes³o i usiad³ naprzeciwko.

— ChcĂŞ wiedzieĂŚ, co siĂŞ staÂło. — Potter zamarÂł, jakby zamieniono go w kamieĂą i jedynie wpatrywaÂł siĂŞ w Severusa nawiedzonym wzrokiem. — Powiesz mi po dobroci albo wyciÂągnĂŞ to z ciebie si³¹. Wybieraj.

Ostre sÂłowa w koĂącu otrzÂąsnĂŞÂły go z otĂŞpienia. Bardzo dobrze. Jeden krok naprzĂłd. Teraz drugi. Severus nie czekaÂł dÂługo.

— Ja… — odchrzÂąkn¹³. — UsÂłyszaÂłem rozmowĂŞ… w gabinecie… z profesorem Dumbledore'em.

Nagle Snape poczuÂł przemoÂżne pragnienie, Âżeby chwyciĂŚ Pottera za ucho i wytarmosiĂŚ, aÂż wreszcie coÂś trafi do jego pustego Âłba. Czy nie nauczono go, Âże cudzych rozmĂłw siĂŞ nie podsÂłuchuje? Z drugiej strony chÂłopak dostaÂł juÂż swojÂą nauczkĂŞ, wiĂŞc ostatecznie powiedziaÂł tylko:

— Zatem juÂż wiesz o Lucjuszu oraz wiĂŞzi umysÂłowej z Czarnym Panem.

Potter przytakn¹³.

— Ale coÂś siĂŞ zmieniÂło… od… od tamtej nocy z Malfoyem. ÂŻaden sen nie jest juÂż tak wyraÂźny. Mam wraÂżenie, jakbym oglÂądaÂł wszystko przez zamglonÂą szybĂŞ.

— To da siĂŞ Âłatwo wyjaÂśniĂŚ. Twoje nerwy nie sÂą w peÂłni naprawione, wiĂŞc kaÂżda wiĂŞÂź natury umysÂłowej moÂże byĂŚ teraz zak³ócona. Sytuacja zmieni siĂŞ wraz z postĂŞpem leczenia.

Nagle obaj us³yszeli trzask drzwi i natychmiast Severus siêga³ po ró¿d¿kê. W nastêpnej sekundzie w progu stan¹³ nie kto inny jak Syriusz Black. Piêkne wyczucie czasu, kundlu, zd¹¿y³ pomyœleÌ Severus, zanim ciemne oczy Blacka omiot³y ca³¹ sceneriê i skupi³y siê na wci¹¿ bladym Harrym.

— Co mu zrobiÂłeÂś, Snape?!

W mgnieniu oka mistrz eliksirów wsta³ i stan¹³ przed Blackiem, odcinaj¹c go od Harry'ego.

— Nic mu nie zrobiÂłem, idioto!

— Jasne, bo akurat tobie moÂżna wierzyĂŚ — warkn¹³ Black, co brzmiaÂło jak prawdziwe szczĂŞkniĂŞcie.

Merlinie, jak ten czÂłowiek dziaÂłaÂł mu na nerwy…

— To juÂż twĂłj problem. Albo skulisz ogon, jak przystaÂło na grzecznego kundla, albo ciĂŞ stÂąd wyrzucĂŞ i nie bĂŞdzie mnie obchodziĂŚ, Âże chÂłopak jest twoim chrzeÂśniakiem. To ja jestem jego ojcem. Wystarczy jedno moje sÂłowo, a juÂż nigdy wiĂŞcej go nie zobaczysz.

To, co wypÂłynĂŞÂło z ust Syriusza, byÂło najbardziej obraÂźliwszÂą i skandalicznÂą litaniÂą przekleĂąstw, jakÂą Harry w Âżyciu sÂłyszaÂł.

— Dumbledore dowie siĂŞ o tym! — SpojrzaÂł na Harry'ego, ktĂłry obserwowaÂł teraz ca³¹ scenĂŞ zza ramienia Snape'a. — Jest caÂły roztrzĂŞsiony! Co za niezwykÂły zbieg okolicznoÂści, Âże akurat pod twojÂą opiekÂą!

Snape zwĂŞziÂł oczy i niebezpiecznie niskim gÂłosem wysyczaÂł:

— Potter sam jest sobie winien. Gdyby nie…

Jednak nie dokoùczy³ zdania, bo Syriusz wyszarpn¹³ ró¿d¿kê z kieszeni i w u³amku sekundy wystrzeli³ zaklêcie. Wokó³ posypa³y siê iskry, gdy czerwony promieù rozbi³ siê o tarczê Snape'a. W nastêpnej chwili obaj jednoczeœnie wykrzyczeli Expelliarmus! Ich ró¿d¿ki wylecia³y w powietrze, zatoczy³y ³uk, po czym spad³y z trzaskiem na ziemiê. Zanim mistrz eliksirów zd¹¿y³ odzyskaÌ równowagê, Syriusz z³apa³ Harry'ego za nadgarstek i gwa³townie przyci¹gn¹³ do siebie. Mimowolnie Harry podci¹gn¹³ ramiona do góry i schyli³ g³owê. To sprawi³o, ¿e Black zamar³.

Po kilku dÂługich sekundach, podczas ktĂłrych nikt nie poruszyÂł siĂŞ ani nie odezwaÂł, Harry uchyliÂł zaciÂśniĂŞte powieki. SpojrzaÂł na Syriusza, a potem na Snape'a. Obaj wpatrywali siĂŞ w niego — Snape z wÂściekÂłoÂściÂą, a Syriusz z bolesnym zdumieniem.

— Harry, ty… boisz siĂŞ mnie?

Harry potrz¹sn¹³ g³ow¹ w zaprzeczeniu, ale nie zmieni³ obronnej postawy. Nagle ciszê przeci¹³ pe³ny furii syk Snape'a:

— Ty zapchlony gÂłupcze, przez ciebie bĂŞdĂŞ miaÂł tu kolejny atak postcruciatusowy. — Syriusz rozszerzyÂł oczy i zbladÂł. — Jasne, nawet nie przyszÂło ci to do gÂłowy, prawda? Nic dziwnego, skoro jest kompletnie pusta! ChÂłopak byÂł przez godzinĂŞ torturowany przez Lucjusza, wiĂŞc wpadÂłeÂś na genialny pomysÂł, Âżeby rozpĂŞtaĂŚ bĂłjkĂŞ, a potem nim szarpaĂŚ.

Syriusz skrzywi³ siê ze z³oœci¹, ale zacisn¹³ usta, milcz¹c. Nastêpnie zrobi³ krok do ty³u.

— Przepraszam… — wyszeptaÂł Harry, prĂłbujÂąc jakoÂś naprawiĂŚ tĂŞ sytuacjĂŞ. To byÂł tylko gÂłupi odruch. Od czasu spotkania z Lucjuszem byÂł przewraÂżliwiony, ale przecieÂż tak naprawdĂŞ nie obawiaÂł siĂŞ, Âże Syriusz zrobi mu krzywdĂŞ.

— Nie — uci¹³ Snape. — Nie bĂŞdziesz tego kundla przepraszaÂł.

— Wybacz, Harry — powiedziaÂł Syriusz lekkim tonem, zupeÂłnie ignorujÂąc Snape'a. — RzeczywiÂście moja reakcja byÂła zbyt gwaÂłtowna. — RozejrzaÂł siĂŞ po jadalni i westchn¹³. — MoÂżemy usi¹œÌ i porozmawiaĂŚ?

Harry przytakn¹³. Syriusz wypatrzy³ ró¿d¿kê i schowa³ j¹ do kieszeni. Kiedy zauwa¿y³, ¿e Snape wci¹¿ stoi poœrodku jadalni ze skrzy¿owanymi na piersi rêkoma, rzuci³ nieuprzejmie:

— MĂłgÂłbyÂś usun¹Ì stÂąd swojÂą czarujÂącÂą obecnoœÌ?

— Nie wiem, czy to bezpieczne zostawiaĂŚ ciĂŞ z nim samego, Black.

Harry modliÂł siĂŞ w duchu, Âżeby Snape sobie poszedÂł. NaprawdĂŞ chciaÂł z Syriuszem porozmawiaĂŚ.

W koĂącu mistrz eliksirĂłw wyprostowaÂł siĂŞ sztywno i w Âłopocie szat wymaszerowaÂł z jadalni. Gdy jego kroki ucichÂły, Syriusz spojrzaÂł na swojego chrzeÂśniaka.

— Jak siĂŞ trzymasz, Harry? — WskazaÂł kciukiem na drzwi, za ktĂłrymi Snape znikn¹³. — Pewnie nie sÂą to wymarzone wakacje, ale chyba da siĂŞ jakoÂś przeÂżyĂŚ starego nietoperza, co?

Harry próbowa³ siê uœmiechn¹Ì, ale wysz³o mu to raczej blado.

— Hej, co jest?

— Przyzwyczajam siĂŞ.

Syriusz spojrzaÂł na niego twardo.

— SkÂądÂś znam ten ton. ÂŹle ciĂŞ traktuje? Wystarczy powiedzieĂŚ, a przeklnĂŞ go tak, Âże zobaczy gwiazdy.

Harry nie mia³ zamiaru niczego zdradzaÌ z poprzedniego dnia. Ju¿ wyobra¿a³ sobie, jak Syriusz by zareagowa³. Pewnie wœciek³by siê na Snape'a i o wszystko go obwini³, a przecie¿ to Harry nie powinien zaczynaÌ k³ótni, a tym bardziej uciekaÌ.

— Nie jest Âłatwo. My… nie lubimy siĂŞ. — Kogo ty oszukujesz, Harry? To jest grube niedopowiedzenie. — Ale… mam wszystko, co trzeba; nowe ubrania, ksi¹¿ki, wÂłasny pokĂłj, codzienne posiÂłki. Jest… dobrze. — I byÂło. ChoĂŚ jeszcze dwa dni temu nie potrafiÂł wyobraziĂŚ sobie, Âże kiedykolwiek bĂŞdzie to moÂżliwe. OczywiÂście gdzieÂś w g³êbi duszy wÂątpiÂł w zapewnienia Snape'a. PodejrzewaÂł, Âże to tylko kwestia czasu, aÂż mĂŞÂżczyzna zmĂŞczy siĂŞ nim. Jednak przynajmniej na razie, pomimo caÂłej wÂładzy, jakÂą nad Harrym posiadaÂł, nie miaÂł zamiaru jej naduÂżywaĂŚ. Nagle Harry spojrzaÂł na ojca chrzestnego z obawÂą. — Nie przeszkadza ci, Âże... nie jestem synem Jamesa?

Syriusz westchn¹³.

— DowiedziaÂłem siĂŞ dopiero dzisiaj i przyznam, Âże jeszcze nie do koĂąca to do mnie dotarÂło. Wci¹¿ wyglÂądasz jak James, chociaÂż… — NachyliÂł siĂŞ, Âżeby przyjrzeĂŚ mu siĂŞ z bliska. — Tak, widzĂŞ ró¿nice. ChociaÂżby twoje wÂłosy nie sÂą juÂż tak rozczochrane jak wczeÂśniej. Zazwyczaj sterczaÂły we wszystkich kierunkach. Zawsze ÂśmiaÂłem siĂŞ z Jamesa, Âże ktĂłryÂś z jego przodkĂłw skrzyÂżowaÂł siĂŞ z jeÂżozwierzami…

Nagle zasĂŞpiÂł siĂŞ, jakby bolaÂło go, Âże wyglÂąd Harry'ego jest tylko iluzjÂą.

— Teraz bĂŞdzie juÂż inaczej, hĂŞ?

Harry potrz¹sn¹³ g³ow¹.

— Nieprawda. On wci¹¿ byÂł moim tatÂą, choĂŚby przez tamten krĂłtki czas. Nie pamiĂŞtam go, mimo Âże bardzo chciaÂłbym. Wiem, Âże kochaÂł mnie i oddaÂł za mnie Âżycie, a to jest waÂżniejsze niÂż wiĂŞzy krwi. — Harry odsun¹³ grzywkĂŞ z oczu i spojrzaÂł na swoje palce. KiedyÂś byÂły krĂłtsze doœÌ niezgrabne, a teraz wydÂłuÂżyÂły siĂŞ oraz staÂły siĂŞ szczuplejsze i jakby bardziej delikatne. Takie jak Snape'a. — Wiesz, Âże od kiedy spĂŞdziÂłem wakacje z rodzinÂą Rona, marzyÂłem, Âżeby byÂła mojÂą? Tak ich traktujĂŞ. Jak mojÂą rodzinĂŞ. I tak traktujĂŞ ciebie. — ProszĂŞ, nie odrzucaj mnie.

Syriusz uœmiechn¹³ siê krzywo, czochraj¹c mu w³osy.

— Wci¹¿ jesteÂś synem Lily. Te piĂŞkne zielone oczy nigdy nie zniknÂą. — Nagle skrzywiÂł siĂŞ lekko. — Mam nadziejĂŞ, Âże nos teÂż nie zniknie. ZnajÂąc wyglÂąd Snape'a, to byÂłaby wielka szkoda!

Tym razem na ustach Harry'ego pojawiÂł siĂŞ szczery uÂśmiech. PotarÂł nos. Nie, przez ostatnie dwa tygodnie nie zmieniÂł siĂŞ ani odrobinĂŞ, wiĂŞc moÂże taki juÂż zostanie.


________________________
[1] Âłac. confinium — kres, Âłac. exitium — destrukcja, zagÂłada.


NASTÊPNY ROZDZIA£: PIERWSZA LEKCJA OKLUMENCJI

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.