Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23].

RozdziaÂł 14. Pierwsza lekcja oklumencji


Serce miej otwarte dla wszystkich, zaufaj niewielu

- William Szekspir


Rozmawiali przez niemal ca³¹ godzinê. Niekiedy o b³ahych, prozaicznych sprawach, a niekiedy o tym, co dzia³o siê w czarodziejskim œwiecie. Syriusz nie omieszka³ opowiedzieÌ o Zakonie Feniksa oraz tajnej misji dla Dumbledore'a. I choÌ nie zdradzi³ ¿adnych szczegó³ów, jak na przyk³ad czego dotyczy³a, przez d³ug¹ chwilê snu³ historiê o podró¿y po Europie i Afryce. Harry z fascynacj¹ ws³uchiwa³ siê w ka¿de s³owo, próbuj¹c wyobraziÌ sobie rozpalone s³oùcem stepy, krwio¿ercz¹ mantykorê oraz miasto na wodzie pe³ne w¹skich uliczek z licznymi straganami, kana³ów z przecinaj¹cymi je gondolami i katedr.

W koĂącu Syriusz spojrzaÂł na zegar.

— Podejrzewam, Âże wkrĂłtce wrĂłci nietoperz, by mnie stÂąd wygoniĂŚ.

Harry przygryzÂł nerwowo wargĂŞ. ZastanawiaÂł siĂŞ, kiedy jego ojciec chrzestny bĂŞdzie mĂłgÂł go ponownie odwiedziĂŚ. PodejrzewajÂąc, co chodzi mu po gÂłowie, Syriusz dodaÂł:

— Bez obaw, Harry. Przed wyjÂściem utnĂŞ ze Snape'em ma³¹ pogawĂŞdkĂŞ na temat kolejnej wizyty. ChĂŞtnie zaprosiÂłbym ciĂŞ do mojego domu, ale teraz jest siedzibÂą Zakonu i codziennie przewija siĂŞ przez niego tabun ludzi. Weasleyowie zostali nawet na resztĂŞ wakacji.

Harry'emu zabiÂło szybciej serce.

— Ron jest teraz u ciebie?

— Zgadza siĂŞ. Hermiona teÂż przyjechaÂła. DziÂś rano min¹³em jÂą na korytarzu.

— MoÂżesz im przekazaĂŚ, Âże wszystko ze mnÂą w porzÂądku i Âżeby siĂŞ nie martwili? Oraz Âże odpiszĂŞ, jak tylko bĂŞdĂŞ mĂłgÂł? — Jeszcze nie wiedziaÂł, co dokÂładnie przekaÂże im w listach, tak, aby wszystko wyjaÂśniĂŚ bez zdradzania niczego istotnego, ale na pewno coÂś wymyÂśli. — Wiem z listu, Âże Hermiona i tak nie wierzy w moje rzekome magiczne wyczerpanie. Ona nie wierzy nawet, Âże w ogĂłle byÂłem wtedy w ministerstwie. Nie ma wiĂŞc sensu udawaĂŚ, Âże tak strasznie Âźle ze mnÂą, Âże aÂż jestem nieprzytomny.

— Nie ma problemu — zapewniÂł go Syriusz. NastĂŞpnie poÂłoÂżyÂł mu dÂłonie na ramionach i spojrzaÂł prosto w oczy. — Niczym siĂŞ nie przejmuj i dbaj o siebie. I pamiĂŞtaj, Âże zawsze moÂżesz na mnie liczyĂŚ. GdybyÂś miaÂł jakieÂś kÂłopoty, wyÂślij sowĂŞ.

Harry przytakn¹³, czuj¹c, ¿e g³os odmawia mu pos³uszeùstwa. Nie umia³ wyraziÌ, jak bardzo jest wdziêczny za to, ¿e Syriusz nie odwróci³ siê od niego. Coœ z tych emocji musia³o pojawiÌ siê na jego twarzy, bo mê¿czyzna zdawa³ siê go rozumieÌ. Harry nie wiedzia³ jednak, czemu to sprawi³o, ¿e Syriusz posmutnia³.

Mê¿czyzna uœmiechn¹³ siê pokrzepiaj¹co, choÌ uœmiech ten nie obejmowa³ jego oczu. Po¿egnawszy siê, wyszed³ z jadalni.


* * *


Ju¿ nastêpnego ranka przy œniadaniu wielki puchacz wlecia³ do jadalni i wyl¹dowa³ obok talerza Harry'ego. Snape spojrza³ na ptaka z odraz¹, na co sowa odwdziêczy³a siê, k³api¹c groŸnie dziobem. Harry odwi¹za³ pergamin od nó¿ki wyci¹gniêtej zapraszaj¹co w jego stronê i od razu rozpozna³ pismo ojca chrzestnego. Syriusz informowa³ go, ¿e ponownie odwiedzi Prince Manor dopiero pod koniec tygodnia, poniewa¿ najpierw musi uprz¹tn¹Ì swój dom z najbardziej groŸnych czarnomagicznych obiektów. Jego rodzina nie nale¿a³a do zbyt przyjaznych, wiêc chwilowo nie jest w nim bezpiecznie (ostatnio srebrna cukiernica próbowa³a odgryŸÌ Fredowi wszystkie palce). Napisa³ te¿, ¿e zabierze ze sob¹ Lunatyka. Harry schowa³ list do kieszeni i zaoferowa³ sowie kawa³ek bekonu. Puchacz po¿ar³ go w mgnieniu oka, po czym wzbi³ siê w powietrze z potê¿nym zamachniêciem skrzyde³. Snape w porê uchyli³ siê, unikaj¹c grzmotniêcia w g³owê.

W porównaniu z ostatnimi wydarzeniami dzieù min¹³ spokojnie. Harry skupi³ siê na odrabianiu zadaù domowych i czytaniu oprawionej w skórê ksiêgi, z któr¹ mistrz eliksirów nakaza³ mu siê zapoznaÌ (Podstawy czarodziejskiego prawa i ustroju politycznego Anglii), a tak¿e poma³u przyzwyczaja³ siê do towarzystwa Snape'a oraz rutyny panuj¹cej w Prince Manor. Mê¿czyzna ju¿ wiêcej nie wraca³ do incydentu z ucieczk¹, ale widaÌ by³o, ¿e postawi³ sobie za punkt honoru pilnowanie Harry'ego. Jakimœ dziwnym trafem w pobli¿u wci¹¿ krz¹ta³a siê Milly, ale nie przeszkadza³o mu jej towarzystwo. Zbyt siê obawia³ ponownego ataku postcruciatusowego i uspokaja³a go myœl, ¿e zawsze jest ktoœ obok.

Nadal piÂł eliksir post-Crucio, ale czuÂł siĂŞ gorzej niÂż przed prĂłbÂą ucieczki. Dotyk nie sprawiaÂł mu dyskomfortu, jak w pierwszych dniach po odzyskaniu przytomnoÂści, ale za to nieustannie chodziÂł zmĂŞczony, Âłatwo siĂŞ irytowaÂł, a jego ciaÂło odmawiaÂło mu posÂłuszeĂąstwa. ByÂły to drobne rzeczy — kilka razy potkn¹³ siĂŞ, choĂŚ nie powinien, lub nie mĂłgÂł uchwyciĂŚ piĂłra — jednak udowodniaÂły, Âże jego zdrowie pogorszyÂło siĂŞ i czeka go jeszcze dÂługa droga zanim zupeÂłnie je odzyska.

W wolnym czasie wypakowaÂł prezenty od przyjació³ — Hermiona kupiÂła mu ksi¹¿kĂŞ na temat ochronnych zaklĂŞĂŚ, Ron pó³rocznÂą prenumeratĂŞ magazynu ÂŚwiat Quidditcha, paĂąstwo Weasleyowie, jak i Hagrid, wielkie pudÂło sÂłodyczy, a Syriusz futeraÂł na ró¿dÂżkĂŞ oraz specjalny naramiennik („Taki jak majÂą aurorzy! Ró¿dÂżka w mig gotowa do pojedynku!” jak gÂłosiÂła karteczka przypiĂŞta do opakowania) — i sprĂłbowaÂł uÂłoÂżyĂŚ list. Ostatecznie postanowiÂł zaadresowaĂŚ go wspĂłlnie do Rona i Hermiony.


Drogi Ronie i Hermiono,
dowiedzia³em siê od Syriusza, ¿e znajdujecie siê teraz w jego domu, który jest kwater¹ Zakonu Feniksa. Jestem pewien, ¿e przekaza³ Wam ode mnie wiadomoœÌ.

Harry zagapiÂł siĂŞ w pusty pergamin, zastanawiajÂąc siĂŞ, jak ma ten caÂły baÂłagan wyjaÂśniĂŚ. W koĂącu — po bardzo dÂługiej chwili — zanurzyÂł piĂłro w kaÂłamarzu i napisaÂł:

Masz racjĂŞ, Hermiono, nie ja przemawiaÂłem w ministerstwie. Profesor Dumbledore wypiÂł eliksir wielosokowy, zmieniajÂąc siĂŞ we mnie, i to on rzuciÂł tamto zaklĂŞcie. Jednak to prawda, Âże nie wracam do Hogwartu.

Zacisn¹³ d³où w piêœÌ. Nienawidzi³ k³amaÌ przyjacio³om, ale nie móg³ powiedzieÌ im prawdy. Przynajmniej nie ca³ej. Staraj¹c siê przekazaÌ przykre wydarzenia jak najbardziej zwiêŸle i rzeczowo, kontynuowa³:

W momencie napadu œmiercio¿erców na Privet Drive znajdowa³em siê poza domem i kiedy zobaczy³em, co siê dzieje, próbowa³em uciec. Wkrótce jednak wynik³a walka i straci³em ró¿d¿kê. Mimo ¿e przedtem uda³o mi siê przywo³aÌ B³yskawicê, nie zda³o siê to na wiele. Oberwa³em zaklêciem œledz¹cym, a jedna z kl¹tw uszkodzi³a miot³ê. Lucjusz Malfoy dopad³ mnie i próbowa³ zemœciÌ siê za zniszczenie dziennika Voldemorta.

MoÂżna powiedzieĂŚ, Âże kiedy mnie znaleziono, nie byÂłem w dobrym stanie. Gdyby nie eliksir, ktĂłry Snape dla mnie uwarzyÂł, prawdopodobnie nawet nie mĂłgÂłbym napisaĂŚ samodzielnie tego listu. To dlatego do tej pory nie byÂło ode mnie Âżadnej odpowiedzi oraz nie wrĂłcĂŞ do Hogwartu. Minie jeszcze dÂługi czas zanim zupeÂłnie stanĂŞ na nogi.

Wiele nie mogĂŞ zdradziĂŚ, ale miejsce, w ktĂłrym teraz przebywam, bĂŞdzie moim domem przez najbliÂższe lata. Mam tu wszystko, czego potrzebujĂŞ, a dom jest Âładny i ma wspaniaÂły ogrĂłd. Wiem, Âże jestem tu raczej bezpieczny, bo sam profesor Dumbledore rzuciÂł kilka swoich zaklĂŞĂŚ.

Ron, Hermiona napisaÂła, Âże martwisz siĂŞ najbliÂższym sezonem quidditcha. GÂłowa do gĂłry! Na pewno znajdÂą kogoÂś odpowiedniego na moje miejsce. A nawet jeÂśli nie, to moÂże sam siĂŞ zgÂłosisz? Wiem, Âże wolisz byĂŚ bramkarzem, ale wierzĂŞ, Âże byÂś sobie poradziÂł. Ja i tak, nawet gdybym byÂł w Hogwarcie, nie mĂłgÂłbym graĂŚ.

Harry

PS DziĂŞkujĂŞ za prezenty.
PSS Od teraz listy bĂŞdzie przekazywaĂŚ profesor Dumbledore, bo przesyÂłanie ich przez sowĂŞ nie byÂłoby bezpieczne.


Zwin¹³ pergamin w rulonik i odÂłoÂżyÂł na blat biurka, Âżeby póŸniej przekazaĂŚ Snape'owi, po czym rozprostowaÂł zdrĂŞtwiaÂłe od pisania palce. WiedziaÂł, Âże przez najbliÂższy czas mĂŞÂżczyzna bĂŞdzie monitorowaÂł treœÌ jego listĂłw, by upewniĂŚ siĂŞ, Âże Harry niczego waÂżnego nie zdradzi — przypadkowo czy teÂż nie. Nie podobaÂło mu siĂŞ to, ale jeÂśli chciaÂł byĂŚ w kontakcie z przyjació³mi, nie miaÂł innego wyboru, jak pozwoliĂŚ Snape'owi wÂścibiaĂŚ nos w cudze sprawy.

Nagle w ciszy pokoju rozbrzmiaÂł gÂłoÂśny trzask i Harry aÂż podskoczyÂł. Gdy siĂŞ rozejrzaÂł, wszystko wyglÂądaÂło tak samo, ale na szklanym stoliku — jeszcze chwilĂŞ temu pustym — zmaterializowaÂła siĂŞ srebrna taca z lunchem.

Wypuœci³ d³ugi oddech i nieznacznie rozluŸni³ ramiona. Kiedy pomasowa³ pierœ, pod koszulk¹ poczu³ szaleùcze bicie serca. To tylko aportacja domowego skrzata. Jakiœ czas temu Milly musia³a znikn¹Ì, czego nie zauwa¿y³. By³a praktycznie bezszelestna, dopóki nie przenosi³a ze sob¹ przedmiotów.

PokrĂŞciÂł gÂłowÂą z rozdraÂżnieniem i podszedÂł do stolika. Dopiero teraz zauwaÂżyÂł liÂścik z eleganckim pismem, ktĂłre mogÂło naleÂżeĂŚ tylko do Snape'a:


MusiaÂłem opuÂściĂŚ rezydencjĂŞ w pilnej sprawie. Nie wiem, kiedy wrĂłcĂŞ. W razie problemĂłw wezwij Milly.
SS


Mimo Âże Harry nie byÂł szczegĂłlnie gÂłodny, przysun¹³ sobie tacĂŞ i nalaÂł do szklanki dyniowego soku. PrzeÂżuwajÂąc kawaÂłek tostu, zastanawiaÂł siĂŞ, jaka to pilna sprawa zmusiÂła Snape'a do opuszczenia Prince Manor. CzyÂżby odbyÂło siĂŞ spotkanie Zakonu? A moÂże… moÂże to Voldemort go wezwaÂł? Uch, nawet nie chciaÂł o tym myÂśleĂŚ.

W koùcu doszed³ do wniosku, ¿e by³a to idealna okazja, by bezpiecznie zbadaÌ dom. Po pods³uchaniu rozmowy Snape'a z Dumbledore'em Harry zaprzesta³ prób znalezienia biblioteki, a rozpaczliwie jej potrzebowa³ (utkn¹³ na siedmiu zasadach transmutacji zwierzêcej). Nic nie zapowiada³o te¿, ¿eby mia³ opuœciÌ Prince Manor w bli¿szej czy dalszej przysz³oœci. Równie dobrze móg³ lepiej poznaÌ miejsce, w którym przysz³o mu ¿yÌ. Kiedy opuszcza³ pokój, drzemi¹cy w swoich ramach Sigur uchyli³ powieki i puœci³ do niego oczko.

W ciÂągu dwĂłch godzin Harry odkryÂł, Âże dom wcale nie byÂł taki wielki, jak mu siĂŞ wczeÂśniej wydawaÂło. Mimo Âże budynek posiadaÂł dwa spore skrzydÂła, skÂładaÂł siĂŞ tylko z piwnicy, parteru, pierwszego piĂŞtra oraz strychu.

Lewa czêœÌ domu okazaÂła siĂŞ peÂłniĂŚ funkcjĂŞ goÂścinnÂą — tutaj mieÂściÂły siĂŞ sypialnie oraz maÂły salon z porozrzucanymi pufami i kredensem peÂłnym najrozmaitszych trunkĂłw. W prawej z kolei wybudowano sporych rozmiarĂłw oranÂżeriĂŞ, gdzie rosÂły ró¿ne dziwaczne roÂśliny. Gdy z niejakÂą podejrzliwoÂściÂą przyjrzaÂł siĂŞ im, kilka rozpoznaÂł z lekcji zielarstwa. Jedna nawet prĂłbowaÂła go ugryŸÌ i tĂŞ akurat pamiĂŞtaÂł aÂż za dobrze — byÂła to jadowita tentakula. Najprawdopodobniej Snape hodowaÂł tutaj zioÂła, ktĂłre wykorzystywaÂł póŸniej w eliksirach.

Zaraz obok oranÂżerii trafiÂł na coÂś, co wyglÂądaÂło na pracowniĂŞ po³¹czonÂą z bawialnÂą — znajdowaÂły siĂŞ w niej instrumenty, takie jak pianino, harfa czy skrzypce, ale teÂż przybory malarskie wraz ze stelaÂżem i p³ótnami, magiczny model ukÂładu sÂłonecznego oraz pokaÂźny globus, na ktĂłrego powierzchni leniwie pÂłynĂŞÂły chmury i ktĂłry sam obracaÂł siĂŞ wokó³ wÂłasnej osi. Harry przez chwilĂŞ podziwiaÂł, jak w okolicach Ameryki Pó³nocnej przebiega tornado, a nad Pacyfikiem trzaskajÂą bÂłyskawice. ByÂło tu teÂż wiele innych przyrzÂądĂłw — mieniÂących siĂŞ w sÂłoĂącu, klikajÂących, wirujÂących lub zupeÂłnie nieruchomych, a przeznaczenia ich wszystkich mĂłgÂł siĂŞ tylko domyÂślaĂŚ.

Na piĂŞtrze natomiast, tuÂż nad oranÂżeriÂą i bawialnio–pracowniÂą, znalazÂł salĂŞ balowÂą z wielkimi oknami otwartymi na zachĂłd oraz krysztaÂłowym Âżyrandolem. W centralnym miejscu nad kominkiem wisiaÂł ogromny herb przedstawiajÂący jastrzĂŞbia na purpurowym tle oraz wygrawerowany zÂłotymi literami ÂłaciĂąski napis LEX, ONUS ET IUSTITIAE1.

Podczas myszkowania Harry natkn¹³ siĂŞ takÂże na kilka pokoi zamkniĂŞtych. WywnioskowaÂł, Âże Snape specjalnie je przed nim nie pozamykaÂł, nie chcÂąc, by do nich wchodziÂł. Na przykÂład pokĂłj przylegajÂący do sypialni Snape'a aÂż wibrowaÂł od ochronnej magii (do samej sypialni nawet nie prĂłbowaÂł wchodziĂŚ — nie jest samobĂłjcÂą, a poza tym nie sÂądziÂł, by znalazÂł tam cokolwiek ciekawego). A gdy dotkn¹³ dodatkowych drzwi w salonie z trunkami, poczuÂł elektryzujÂące mrowienie w palcach. Natychmiast opuÂściÂł rĂŞkĂŞ, obawiajÂąc siĂŞ jakiejÂś paskudnej klÂątwy.

Kiedy ju¿ nic nie zosta³o do obejrzenia, skierowa³ kroki ku centralnej czêœci domu, gdzie mieœci³a siê g³ówna bawialnia, gabinet Snape'a oraz jadalnia z kuchni¹. Wiedzia³, ¿e gdzieœ tutaj powinna byÌ te¿ biblioteka, skoro ta czêœÌ domu by³a przeznaczona do codziennego u¿ytku. Jednak szybko okaza³o siê, ¿e zacz¹³ kr¹¿yÌ w miejscu. W koùcu podda³ siê i poprosi³ jeden z portretów o wskazanie drogi.

— TuÂż za tobÂą, kochaneczku — odpowiedziaÂła mÂłoda czarownica z dÂługim, zÂłotym warkoczem. Harry obrĂłciÂł siĂŞ na piĂŞcie i zamrugaÂł. MĂłgÂłby przysiÂąc, Âże jeszcze sekundĂŞ temu tych drzwi tutaj nie byÂło. — Nie krĂŞpuj siĂŞ. Biblioteka posiada bardzo cenne zbiory, wiĂŞc zostaÂła zaczarowana tak, aby niepowoÂłani goÂście nie mogli jej znaleŸÌ. Teraz, kiedy juÂż wskazano ci drogĂŞ, zawsze bĂŞdzie ci siĂŞ ukazywaĂŚ.

Harry podziêkowa³ za pomoc i otworzy³ drzwi. Rozpostar³a siê przed nim ogromna przestrzeù pe³na pó³ek piêtrz¹cych siê od pod³ogi do sufitu, a w powietrzu poczu³ zapach starych ksi¹g.

— ÂŁaÂł…

— Robi wraÂżenie, czyÂż nie?

Na obrazie tuÂż obok drzwi Sigur opieraÂł siĂŞ o fotel starszej czarownicy, ktĂłra mruÂżyÂła groÂźnie oczy i wykrzywiaÂła siĂŞ kwaÂśno.

— Racja.

Biblioteka nie rĂłwnaÂła siĂŞ z tÂą w Hogwarcie, ale Harry musiaÂł przyznaĂŚ, Âże byÂła imponujÂąca. Hermiona pewnie umarÂłaby ze szczĂŞÂścia, gdyby miaÂła jÂą do dyspozycji tylko dla siebie. Nagle wrĂłciÂła do niego myÂśl, ktĂłra przez ostatnie dwie godziny nie dawaÂła mu spokoju.

— Skoro ten dom naleÂży do Snape'a, jak to moÂżliwe, Âże Voldemort nie bĂŞdzie mnie tu szukaĂŚ? To znaczy, czy Snape nie spotyka siĂŞ czasami na jakieÂś ÂśmiercioÂżercze herbatki czy coÂś w tym stylu?

Sigur uniĂłsÂł brwi i poprawiÂł swĂłj monokl.

— Chyba nie sÂądzisz, mÂłodzieĂącze, Âże ktoÂś taki jak Severus Snape nie braÂłby pod uwagĂŞ tak podstawowych rzeczy?

Harry spojrzaÂł na staruszka bez sÂłowa i skrzyÂżowaÂł rĂŞce na piersi.

— Ja nic nie sÂądzĂŞ. To po prostu dziwne. JeÂśli ktĂłryÂś z jego mrocznych koleÂżkĂłw zechce do niego zafiukaĂŚ, trafi na zablokowany kominek. Czy to nie bĂŞdzie podejrzane?

— ÂŻeby to zrozumieĂŚ, trzeba najpierw znaĂŚ historiĂŞ rodziny Snape'Ăłw i Prince'Ăłw. KtĂłra zresztÂą jest doœÌ podobna do BlackĂłw i PotterĂłw, z tÂą tylko ró¿nicÂą, Âże Âżaden Potter nie prĂłbowaÂł poÂślubiĂŚ czÂłonka rodziny Black i vice versa. — Sigur zamilkÂł, gdy starsza czarownica posÂłaÂła Harry'emu gniewne spojrzenie i bez sÂłowa wymaszerowaÂła z obrazu. Czarodziej rozsiadaÂł siĂŞ wygodnie w jej fotelu. — Podczas gdy Prince'owie gardzili czarnymi mocami oraz wspierali politykĂŞ promugolskÂą, Snape'owie znani byli z wrĂŞcz fanatycznego zamiÂłowania do czystoÂści krwi oraz czarnej magii. Jak byÂło do przewidzenia, Sebald i Rozalia Prince'owie nie podzielali wyboru swojej cĂłrki, Eileen, i wybuchÂła scysja. To byÂł prawdziwy skandal, wyobraÂź sobie: ojciec krzyczÂący na Âślubie o niewdziĂŞcznoÂści cĂłrki i rzucajÂący klÂątwĂŞ na pana mÂłodego! KrĂłtko po tym wydarzeniu Sebald wydziedziczyÂł Eileen i kontakt miĂŞdzy rodzinami siĂŞ urwaÂł. Po latach sprawa ucichÂła, bo od tamtej pory Sebald zachowywaÂł siĂŞ, jakby nie posiadaÂł cĂłrki. W koĂącu zaczĂŞto zapominaĂŚ, Âże obie rodziny miaÂły ze sobÂą cokolwiek wspĂłlnego. Niestety Eileen przedwczeÂśnie zmarÂła, zostawiajÂąc Severusa zaraz po tym, jak ukoĂączyÂł Hogwart. A kiedy na dobre rozpĂŞtaÂła siĂŞ Pierwsza Wojna, ÂśmierĂŚ zabraÂła takÂże Tobiasza. Nawet wtedy Sebald byÂł nieugiĂŞty i nie chciaÂł przyj¹Ì wnuka do rodziny. Tym bardziej, Âże Severus nie zrobiÂł nic, by zrehabilitowaĂŚ siĂŞ w oczach dziadka. Prince'owie walczyli po stronie Dumbledore'a, a chodziÂły pogÂłoski, Âże potomek Snape'Ăłw idzie w Âślady ojca, wspierajÂąc Voldemorta.

Sigur westchn¹³ z nostalgi¹.

— Jednak kochana Rozalia nie pozwoliÂła, by majÂątek przepadÂł, rozszarpany przez dalekie kuzynostwo, ktĂłre tchĂłrzliwie wyemigrowaÂło juÂż za czasĂłw Grindelwalda. Kiedy stary Sebald umarÂł, zmieniÂła zapisy w testamencie, Âżeby wszystko odziedziczyÂł Severus. ByÂło to juÂż po procesie w ministerstwie, kiedy sam Albus Dumbledore broniÂł Severusa przed Wizengamotem, porĂŞczajÂąc, Âże byÂł szpiegiem dziaÂłajÂącym po Jasnej Stronie. PiĂŞĂŚ lat póŸniej Rozalia zmarÂła. Mimo zmiany testamentu ani razu nie skontaktowaÂła siĂŞ z wnukiem. MyÂślĂŞ, Âże wedÂług niej byÂło juÂż za póŸno, by naprawiaĂŚ b³êdy przeszÂłoÂści. Biedaczka. Wszyscy jej trzej synowie polegli w walce, a przez nieugiĂŞtÂą postawĂŞ mĂŞÂża straciÂła nie tylko jedynÂą cĂłrkĂŞ, ale rĂłwnieÂż jedynego wnuka. Pod koniec swojego Âżycia zostaÂła sama w tym wielkim domu, majÂąc za towarzystwo jedynie skrzatkĂŞ oraz portrety. — Staruszek pokrĂŞciÂł gÂłowÂą smutno. — NiegdyÂś wielka rodzina rozkruszyÂła siĂŞ, osÂłabiona wojnÂą. Ilu jest teraz o nazwisku Black, ilu PotterĂłw, Dumbledore'Ăłw czy PrewettĂłw? Dekada po dekadzie zaczĂŞliÂśmy wymieraĂŚ i pomimo caÂłej naszej dumy nic po nas nie zostaÂło.

— Tak wiĂŞc kto miaÂłby wiedzieĂŚ, co staÂło siĂŞ z majÂątkiem Prince'Ăłw? Kto miaÂłby tutaj szukaĂŚ Severusa, skoro po Âśmierci Tobiasza dostaÂł w spadku rodzinny dom w Spinner's End i to tam od zawsze przebywaÂł? Nawet po otrzymaniu listu od goblinĂłw z zawiadomieniem przekazania majÂątku, w ciÂągu pierwszych trzech lat pojawiÂł siĂŞ tu tylko raz. Przypuszczam, Âże czuÂł zbyt wielki Âżal do rodziny, ktĂłra w tak bezwzglĂŞdny sposĂłb potraktowaÂła jego matkĂŞ. Bo widzisz, Snape'owie naleÂżeli do starej, czystokrwistej familii, ale nie byli zamoÂżni. Znane powszechnie problemy finansowe Tobiasza sprawiÂły, Âże Âżycie Severusa byÂło bardzo trudne.

Sigur zamilkÂł na moment i spojrzaÂł na Harry'ego uwaÂżnie.

— Jednak dwa lata temu coÂś siĂŞ zmieniÂło. MogÂłem tylko zgadywaĂŚ, dlaczego Severus nagle zacz¹³ interesowaĂŚ siĂŞ Prince Manor. MoÂże przeczuwaÂł bliski powrĂłt Voldemorta i wywnioskowaÂł, Âże przyda mu siĂŞ miejsce, w ktĂłrym ukryje siĂŞ w razie nagÂłego wypadku. Niemniej okazaÂło siĂŞ, Âże postanowiÂł zrobiĂŚ z domu g³ównÂą siedzibĂŞ Zakonu Feniksa, ale trwaÂło to zaledwie miesiÂąc i sprawa rozeszÂła siĂŞ po koÂściach.

— SkÂąd tyle wiesz? — zapytaÂł Harry. — Bez obrazy, ale jest pan tylko portretem.

Sigur uœmiechn¹³ z wy¿szoœci¹.

— MogĂŞ nim byĂŚ, ale mam oczy i uszy, nawet jeÂśli namalowane. ObserwujĂŞ i sÂłucham. Pomaga teÂż wymienianie siĂŞ informacjami z innymi obrazami, szczegĂłlnie tymi, ktĂłre majÂą swoje kopie w znanych instytucjach w Anglii. Aleksander Prince, ktĂłry w tysiÂąc siedemset piĂŞĂŚdziesiÂątym Ăłsmym zostaÂł ministrem magii, przynosi codziennie Âświe¿¹ porcjĂŞ plotek prosto z ministerstwa.

Po skoùczeniu rozmowy Harry przespacerowa³ siê miêdzy pó³kami w poszukiwaniu przydatnych ksi¹¿ek na temat transmutacji zwierzêcej, ale w g³owie wci¹¿ rozbrzmiewa³y mu us³yszane s³owa. Bardzo wiele dziœ dowiedzia³ siê o Snapie. Mimowolnie zastanowi³ siê, jak mê¿czyzna zareagowa³by, gdyby odkry³, ¿e Sigur tak beztrosko dzieli siê faktami z jego ¿ycia.

By³ tak bardzo pogr¹¿ony w swoich myœlach, ¿e w pewnym momencie przesta³ zwracaÌ uwagê na to, gdzie idzie. Wróci³ do rzeczywistoœci dopiero, gdy wpad³ na niewidzialn¹ barierê, o ma³o nie ³ami¹c przy tym nosa. Okaza³o siê, ¿e sta³ w tylnej czêœci biblioteki, a przed nim rozpoœciera³ siê d³ugi rz¹d niezbyt ciekawie wygl¹daj¹cych ksi¹g. Po plecach Harry'ego przebieg³ dreszcz, gdy zobaczy³, ¿e jedna z ok³adek jest poplamiona zaschniêt¹ krwi¹, a na innej z³uszczon¹ farb¹ widnieje napis Magia dusz. Nie maj¹c ochoty przebywaÌ tu ani sekundy d³u¿ej, zawróci³ i tym razem skupi³ siê wy³¹cznie na znalezieniu tego, czego potrzebowa³.

W koĂącu wyszukaÂł dwie obiecujÂąco wyglÂądajÂące pozycje. MajÂąc nadziejĂŞ, Âże Snape nie bĂŞdzie siĂŞ wÂściekaĂŚ za wyniesienie ich z biblioteki, wymaszerowaÂł z ksiĂŞgami pod pachÂą.


* * *


WkrĂłtce Snape zacz¹³ wprowadzaĂŚ w Âżycie swĂłj plan edukacji Harry'ego, choĂŚ w nieco innej kolejnoÂści, niÂż pierwotnie zapowiadaÂł. Po Âśniadaniu zaszywaÂł siĂŞ w laboratorium i nie wychodziÂł stamtÂąd aÂż do lunchu. Harry miaÂł wtedy czas na pĂłjÂście do biblioteki i odrobienie zadaĂą domowych. W poÂłudnie spotykali siĂŞ na wspĂłlny posiÂłek, a po nim Snape sprawdzaÂł postĂŞpy Harry'ego, wskazujÂąc b³êdy w jego pracach i niekiedy nawet pomagajÂąc mu w formuÂłowaniu prawidÂłowych wnioskĂłw. Wtedy teÂż przepytywaÂł go z materiaÂłu przeczytanego z poÂżyczonej ksiĂŞgi oraz uzupeÂłniaÂł jego wiedzĂŞ o niewspomniane w niej fakty. Harry nie wiedziaÂł, czym jest bardziej zszokowany — tym, Âże Snape cierpliwie tÂłumaczyÂł mu zagadnienia bez wyzywania go od baÂłwanĂłw, czy tym, Âże dziĂŞki jego pomocy duÂżo wiĂŞcej rozumiaÂł.

Po obiedzie Snape znowu na kilka godzin wracaÂł do warzenia, a Harry wychodziÂł do ogrodu, by kontynuowaĂŚ lekturĂŞ o czarodziejskim prawie i ustroju politycznym. Niekiedy zdarzaÂło siĂŞ, Âże zasypiaÂł osÂłoniĂŞty cieniem korony rozÂłoÂżystego buku, zbyt zmĂŞczony i znuÂżony nieinteresujÂącym go tematem. NiedÂługo po tym ktoÂś potrzÂąsaÂł jego ramieniem i gdy Harry sennie uchylaÂł powieki, napotykaÂł czarne oczy Snape'a. Za kaÂżdym razem obawiaÂł siĂŞ, Âże mĂŞÂżczyzna zgani go za lenistwo, ale nic takiego siĂŞ nie dziaÂło. Snape mĂłwiÂł tylko „wkrĂłtce bĂŞdzie kolacja”, jakby rozumiaÂł, Âże ciaÂło Harry'ego potrzebowaÂło wiĂŞcej odpoczynku niÂż zwykle.

Wieczorami natomiast Snape wprowadzaÂł go w tajniki oklumencji.

I juÂż pierwsza lekcja okazaÂła siĂŞ katastrofÂą.

— To by wiele wyjaÂśniaÂło — mrukn¹³ Snape pierwszego dnia, brzmiÂąc, jakby kierowaÂł te sÂłowa bardziej do siebie niÂż do Harry'ego. Stali poÂśrodku jednej z sypialĂą, ktĂłra na potrzeby ĂŚwiczeĂą zostaÂła uprzÂątniĂŞta z prawie wszystkich mebli. Zostawiono w niej jedynie kanapĂŞ, stolik oraz krzesÂło z wysokim oparciem. — Po ataku na Privet Drive zbadaÂłem twĂłj umysÂł w celu oceny wyrzÂądzonych szkĂłd i napotkaÂłem coÂś, co mnie zupeÂłnie zaskoczyÂło. PanowaÂł w nim chaos i nie mogÂłem zrozumieĂŚ, co to oznacza.

— A teraz wiadomo, co to oznacza? — zapytaÂł Harry, dziwnie czujÂąc siĂŞ z myÂślÂą, Âże ktoÂś tak skrupulatnie analizuje stan jego gÂłowy.

Snape skin¹³ krótko g³ow¹.

— DziaÂło siĂŞ tak, poniewaÂż dzieliÂłeÂś umysÂł z drugÂą osobÂą. Z jednej strony klÂątwa Cruciatus osÂłabiÂła po³¹czenie z Czarnym Panem, a z drugiej zniszczyÂła twoje naturalne bariery, maksymalnie otwierajÂąc ciĂŞ na wpÂływy z zewnÂątrz. Wiele razy zastanawiaÂło mnie, dlaczego w czasie ataku na ministerstwo magia wirowaÂła wokó³ ciebie, sprawiajÂąc, Âże wszystko podskakiwaÂło, a ty sam rzucaÂłeÂś siĂŞ na ³ó¿ku. TwĂłj umysÂł musiaÂł przeÂżywaĂŚ rozgrywajÂące siĂŞ tam wydarzenia. — Snape wyciÂągn¹³ ró¿dÂżkĂŞ. — Ale zostawmy ten temat. Czas, ÂżebyÂś nauczyÂł siĂŞ sztuki oklumencji…

ChociaÂż Snape wyjaÂśniÂł Harry'emu, na czy owa oklumencja polegaÂła, nadal byÂło to dla niego strasznie mĂŞtne. WiedziaÂł, Âże ma „oczyÂściĂŚ umysÂł”, ale za nic nie potrafiÂł sobie wyobraziĂŚ, jak naleÂży to zrobiĂŚ. StaraÂł siĂŞ. NaprawdĂŞ siĂŞ staraÂł. Ale z kaÂżdÂą kolejnÂą prĂłbÂą szÂło mu coraz gorzej. WkrĂłtce Snape zacz¹³ szydziĂŚ z niego jak za starych czasĂłw, aÂż Harry miaÂł ochotĂŞ dÂźgn¹Ì go jego wÂłasnÂą ró¿dÂżkÂą.

Po pó³godzinie podpiera³ siê na czworakach, ³api¹c z trudem oddech i wpatruj¹c siê w dywan, którego misterny wzorek wirowa³ mu dziko przed oczami. Snape zmusi³ go do ogl¹dania po kolei czterech lat ¿ycia w Hogwarcie, pocz¹wszy od pierwszej uczty powitalnej, a skoùczywszy na dotkniêciu pucharu w g³êbi labiryntu. Zdawa³ siê tym szydziÌ z Harry'ego i jego s³aboœci, pokazuj¹c mu, ¿e mo¿e przebieraÌ w jego wspomnieniach jak w cukierkach i decydowaÌ o tym, co dok³adnie chce zobaczyÌ.

— Potter — warkn¹³ Snape. — Czy ty w ogĂłle prĂłbujesz siĂŞ czegoÂś nauczyĂŚ?

Harry zacisn¹³ zêby. Po plecach sp³ywa³a mu stró¿ka potu, a szata klei³a siê nieprzyjemnie do cia³a.

— Staram siĂŞ, ale nie wiem jak!

— PowiedziaÂłem, Âże masz oczyÂściĂŚ umysÂł z emocji…

— Wiem to, ale nie wiem jak.

Snape zamilk³. Westchn¹wszy, schowa³ ró¿d¿kê do kieszeni.

— UsiÂądÂź. I tak nie moÂżemy dÂłuÂżej ĂŚwiczyĂŚ, bo bĂŞdzie to dla ciebie zbyt duÂżym obci¹¿eniem.

Z trudem Harry podŸwign¹³ siê na nogi i opad³ na kanapê. Skuliwszy ramiona, pomasowa³ skronie. Mia³ wra¿enie, jakby ktoœ roz³upa³ mu czaszkê na pó³, a stado dzikich s³oni przebiega³o po jego mózgu.

Nagle coœ b³ysnê³o w zasiêgu jego wzroku. Uniós³ nieco g³owê i zobaczy³, ¿e Snape wyci¹gn¹³ w jego stronê fiolkê; pomaraùczowy p³yn zamigota³ w œwietle œwiec unosz¹cych siê w powietrzu.

— Na bĂłl gÂłowy.

Tym razem Harry przyj¹³ eliksir bez wahania i wkrótce dudnienie ust¹pi³o. Kiedy odda³ Snape'owi pust¹ fiolkê, mê¿czyzna przysun¹³ sobie krzes³o i usiad³ naprzeciwko.

— Powiedz mi, w jaki sposĂłb prĂłbowaÂłeÂś wykonaĂŚ zadanie, o ktĂłre ciĂŞ prosiÂłem?

— StaraÂłem siĂŞ o niczym nie myÂśleĂŚ, bo powiedziaÂłeÂś, Âżebym oczyÂściÂł umysÂł.

Prawe oko Snape'a zadrga³o, podobnie jak jego nozdrza. Oznacza³o to, ¿e Harry da³ bardzo, ale to bardzo z³¹ odpowiedŸ.

— Nie kazaÂłem ci nie myÂśleĂŚ. ChoĂŚ rozumiem, dlaczego ten pomysÂł wydawaÂł ci siĂŞ tak atrakcyjny. PrzecieÂż ty i tak rzadko kiedy myÂślisz!

Harry poczerwienia³ na twarzy. Ledwo powstrzymywa³ siê przed powiedzeniem czegoœ naprawdê okropnego, ale wiedzia³, ¿e nie by³by to dobry pomys³. Snape zacisn¹³ usta, ale po chwili pokrêci³ g³ow¹, jakby siê rozmyœlaj¹c. Kiedy ponownie siê odezwa³, jego ton brzmia³ spokojnie i rzeczowo.

— CaÂły czas mĂłwiÂłem o emocjach, o maksymalnym wyzbyciu siĂŞ emocji, a nie myÂśli. Tylko wtedy jesteÂśmy w stanie sprawowaĂŚ peÂłnÂą wÂładzĂŞ nad naszym umysÂłem. NiektĂłre z nich mogÂą nam pomagaĂŚ, ale nie radziÂłbym tego poczÂątkujÂącym, bo trzeba mieĂŚ nad nimi idealnÂą kontrolĂŞ. W wiĂŞkszoÂści przypadkĂłw niszczÂą naszÂą koncentracjĂŞ, poniewaÂż to nie my je kontrolujemy, ale one nas. Co wiĂŞcej, emocje ³¹czÂą siĂŞ z obrazami, a im uczucia sÂą silniejsze, tym wyraÂźniej dane wydarzenie zapamiĂŞtujemy. Jak dokÂładnie potrafisz przywoÂłaĂŚ nudne dni przepeÂłnione naukÂą, a jak bardzo Âżywe sÂą spotkania z Czarnym Panem?

Snape miaÂł racjĂŞ. Dni, w ktĂłrych nic ciekawego siĂŞ nie wydarzyÂło, zlewaÂły siĂŞ w jednÂą niewyraÂźnÂą smugĂŞ. Nigdy jednak nie zapomni walki z bazyliszkiem w Komnacie Tajemnic czy odrodzenia Voldemorta na cmentarzu. WydawaÂłoby siĂŞ, jakby miaÂły miejsce wczoraj.

— Swobodnie rzucone zaklĂŞcie Legilimens wyÂławia najpierw obrazy znajdujÂące siĂŞ na powierzchni umysÂłu, czyli te, ktĂłre najlepiej zapamiĂŞtaliÂśmy. MogÂą to byĂŚ wydarzenia, ktĂłre miaÂły niedawno miejsce lub nurtujÂące nas problemy. Dopiero wyzbywajÂąc siĂŞ niepotrzebnych emocji, moÂżemy sterowaĂŚ wÂłasnymi wspomnieniami i myÂślami, a nawet caÂłkowicie zablokowaĂŚ dostĂŞp do umysÂłu. Ale Âżeby to pokazaĂŚ, moÂże zrĂłbmy ma³¹ demonstracjĂŞ.

Snape zaoferowa³ Harry'emu swoj¹ ró¿d¿kê, ustawiaj¹c j¹ na otwartej d³oni. Harry wpatrywa³ siê w ni¹ w os³upieniu.

— No bierz. Znasz formu³ê i wiesz, co naleÂży zrobiĂŚ.

Czy Snape naprawdê sugerowa³, ¿eby Harry u¿y³ na nim Legilimens? Z wahaniem uchwyci³ ró¿d¿kê. Drewno by³o ciemne, prawie czarne, i le¿a³o niezgrabnie w d³oni.

— ÂŚmiaÂło, zbyt dobrze znam magiĂŞ umysÂłu, ÂżebyÂś zrobiÂł mi krzywdĂŞ, nawet uÂżywajÂąc obcej ró¿dÂżki. W najgorszym wypadku zaklĂŞcie nie zadziaÂła.

Pomimo zapewnieù Harry nadal by³ niezdecydowany. Wiedzia³ jednak, ¿e Snape bêdzie czeka³ tak d³ugo, a¿ spe³ni jego polecenie. Uniós³ wiêc ró¿d¿kê i wypowiedzia³ inkantacjê, wykonuj¹c kolisty ruch nadgarstka, który przez ostatnie pó³ godziny widzia³ wystarczaj¹co wiele razy. Uda³o mu siê rzuciÌ zaklêcie dopiero za czwartym podejœciem. Przeb³yski obcych wspomnieù rozwinê³y siê przed jego oczami niczym taœma z filmem.

Snape pi³ herbatê w jadalni, a naprzeciwko niego siedzia³ Harry, z roztargnieniem rozd³ubuj¹c widelcem swoj¹ jajecznicê. W swoim gabinecie Snape przewraca³ kartê opas³ej ksiêgi, gdy nagle z okolicy okna rozbrzmia³o stukniêcie sowy przynosz¹cej list. Snape sta³ nad kocio³kiem, dodaj¹c pokruszone liœcie, w porê odsuwaj¹c siê, gdy buchn¹³ z niego k³êb niebieskawej pary.

We wszystkich obrazach mĂŞÂżczyzna miaÂł na sobie identycznÂą szatĂŞ, jakby wydarzenia naleÂżaÂły do tego samego dnia. Przy kilku wspomnieniach Harry prĂłbowaÂł zatrzymaĂŚ siĂŞ dÂłuÂżej, ale szybko byÂły zastĂŞpowane kolejnymi. W koĂącu zostaÂł wypchniĂŞty z umysÂłu Snape'a i przez chwilĂŞ mrugaÂł zawziĂŞcie, przyzwyczajajÂąc oczy do otoczenia.

— Opowiedz mi, co widziaÂłeÂś.

Nie majÂąc pojĂŞcia, do czego to prowadzi, Harry zrobiÂł, jak mu kazano. W koĂącu Snape wyjaÂśniÂł:

— Pomimo Âże uzyskaÂłeÂś dostĂŞp do mojego umysÂłu, nie miaÂłeÂś nade mnÂą Âżadnej wÂładzy. To ja kontrolowaÂłem ciebie, wybierajÂąc, co chcĂŞ ci pokazaĂŚ, jak dÂługo oraz kiedy skoĂączyĂŚ penetracjĂŞ. A wszystko dlatego, Âże kontrolujÂąc emocje, kontrolujĂŞ myÂśli, a kontrolujÂąc myÂśli, kontrolujĂŞ caÂły umysÂł. Nawet gdybyÂś byÂł wyĂŚwiczonym legilimentÂą, wci¹¿ miaÂłbym moÂżliwoœÌ oszukiwania ciĂŞ, dajÂąc zÂłudne poczucie wÂładzy. Oklumencja nie zawsze polega na caÂłkowitym zamkniĂŞciu dostĂŞpu do umysÂłu, choĂŚ w twoim przypadku wÂłaÂśnie to jest priorytetem.

— Ale jak to osiÂągn¹Ì? — zapytaÂł bezradnie Harry. — Okej, mam kontrolowaĂŚ emocje, ale co dalej?

— Od tego momentu proces jest intuicyjny i kaÂżdy znajduje swĂłj wÂłasny sposĂłb. To dlatego zaczĂŞliÂśmy od razu od ĂŚwiczeĂą. PrzykÂładowo dla mnie jest to podobne do tkania pajĂŞczej sieci. PrzygotowujĂŞ wspomnienia, ktĂłre chcĂŞ pokazaĂŚ i na nich siĂŞ skupiam. ÂŁÂączĂŞ je ze sobÂą, Âżeby mĂłc pÂłynnie przejœÌ od jednego do drugiego, dziĂŞki czemu intruzowi wydaje siĂŞ, Âże pÂłynÂą strumieniem jak w przypadku niechronionego umysÂłu. A jeÂśli nie chcĂŞ w ogĂłle wspomnieĂą pokazaĂŚ… — Snape zmarszczyÂł brwi, intensywnie zastanawiajÂąc siĂŞ. — Z poczÂątku prĂłbowaÂłem zbudowaĂŚ wokó³ siebie pró¿niĂŞ, miejsce bez emocji i wspomnieĂą, Âżeby przeciwnik nie miaÂł Âżadnego punktu zaczepienia. MyÂślaÂłem tylko o zwalczeniu obcej obecnoÂści. Z czasem jednak blokowanie przychodziÂło z mniejszym wysiÂłkiem. Teraz jest to tak naturalne jak oddychanie i caÂły proces odbywa siĂŞ bez udziaÂłu ÂświadomoÂści.

— Czy to znaczy, Âże teraz nikt nie wÂłamie siĂŞ do twojego umysÂłu bez twojej zgody? — zapytaÂł Harry z ciekawoÂściÂą.

— W przypadku legilimencji naturalnej, owszem, ale przy zaklĂŞciu rzuconym bezpoÂśrednio zawsze trzeba walczyĂŚ. GdybyÂś byÂł wyĂŚwiczonym legilimentÂą, a ja byÂłbym nieprzygotowany na atak lub gdybym odczuwaÂł bardzo silne emocje, mĂłgÂłbyÂś na krĂłtkÂą chwilĂŞ wejœÌ do mojego umysÂłu. Bardzo szybko wypchn¹³bym ciĂŞ z niego, ale nie zmieniaÂłoby to faktu, Âże uzyskaÂłbyÂś dostĂŞp.

— Legilimencji naturalnej?

— Jest bardzo subtelna, bo dziaÂła na powierzchni umysÂłu, a ci, ktĂłrzy posiadajÂą wrodzony talent do tej dziedziny magii, mogÂą siĂŞ niÂą posÂługiwaĂŚ, nawet nie zdajÂąc sobie z tego sprawy. DziĂŞki niej moÂżna wyczuĂŚ, jeÂśli ktoÂś kÂłamie lub o czym dana osoba myÂśli. Niekiedy nawet pozwala zobaczyĂŚ echa wspomnieĂą. Jest zwykle niewykrywalna, choĂŚ niektĂłrzy intuicyjnie jÂą wyczuwajÂą w postaci przeszywajÂącego ich spojrzenia.

Oczy Harry'ego rozszerzyÂły siĂŞ w szoku.

— Profesor Dumbledore… — Nagle zaschÂło mu w ustach. — On czytaÂł mi w myÂślach, prawda? Nieraz czuÂłem, jakby przeÂświetlaÂł mnie rentgenem.

Snape spojrzaÂł na Harry'ego w sposĂłb, jakby chciaÂł zapytaĂŚ, co to jest rentgen, ale powstrzymaÂł siĂŞ i zamiast tego wytkn¹³, jak nieodpowiednim terminem jest zwrot „czytanie w myÂślach”. Potem jednakÂże odparÂł:

— Bardzo moÂżliwe. Wiele osĂłb uwaÂża, Âże Albus Dumbledore jest naiwnym gÂłupcem, ktĂłry zbyt Âłatwo ufa ludziom i daje szanse tym, ktĂłrzy na to nie zasÂługujÂą. A on po prostu wie, kogo obdarzyĂŚ zaufaniem, a kogo nie. BĂŞdÂąc legilimentÂą, nie musi zgadywaĂŚ.

Harry poczu³ uk³ucie potwornego zawodu. Czy¿by dyrektor obawia³ siê, ¿e Harry mo¿e nie byÌ godny zaufania i dlatego sprawdza³ jego umys³ jak otwart¹ ksiêgê? Przycisn¹³ piêœci do oczu, sprawiaj¹c, ¿e pod powiekami wykwit³y mu ró¿nokolorowe plamy. Czu³ siê zmêczony i sko³owany.

— ChodÂź, Potter — odezwaÂł siĂŞ Snape. — Jest juÂż póŸno i najwyÂższa pora do ³ó¿ka.


* * *


Gdy ponownie Syriusz odwiedzi³ go w Prince Manor, Harry wci¹¿ nie potrafi³ przestaÌ myœleÌ o odkryciu, ¿e Dumbledore grzeba³ w jego g³owie.

— JesteÂś dziÂś bardzo cichy — zauwaÂżyÂł Remus.

Siedzieli na kocu w cieniu starego dĂŞbu. W oddali bÂłyszczaÂła tafla stawu, a wiatr przyjemnie mierzwiÂł Harry'emu wÂłosy. Syriusz, w swojej psiej formie, skakaÂł za ptakami, pÂłoszÂąc je i podrywajÂąc do lotu. Od czasu do czasu rozbrzmiewaÂł gÂłoÂśny szczek, gdy prawie udawaÂło mu siĂŞ zÂłapaĂŚ przeraÂżonÂą kaczkĂŞ.

Harry westchn¹³ ciê¿ko. Nie chcia³ wypowiadaÌ siê Ÿle o dyrektorze, ale naprawdê potrzebowa³ z kimœ o tym porozmawiaÌ.

— Wiesz, Âże Snape zacz¹³ uczyĂŚ mnie oklumencji?

— Nie miaÂłem pojĂŞcia. Kto wpadÂł na pomysÂł, ÂżebyÂś siĂŞ tego nauczyÂł?

— Eee… profesor Dumbledore uznaÂł, Âże mi siĂŞ to przyda.

Harry nie wyjaœni³, dlaczego mia³oby mu siê to przydaÌ. Nie chcia³ zdradzaÌ swojego po³¹czenia z Voldemortem, bo obawia³ siê, jak Remus zareagowa³by na tak¹ rewelacjê. Zwykle by³ wyj¹tkowo wyrozumia³y i nawet bez ¿adnych problemów zaakceptowa³ fakt, czyim Harry jest synem. Jednak umiejêtnoœÌ wchodzenia do g³owy czarodzieja, którego boi siê wiêkszoœÌ ludzi, nie nale¿a³a do informacji, które przyjmuje siê lekko.

Syriusz szczekn¹³ g³oœno w oddali, anonsuj¹c kolejne zwyciêstwo, po czym przysiad³ na trawie z wywieszonym jêzykiem i zamerda³ dziko ogonem. Remus przeczesa³ d³oni¹ ŸdŸb³a trawy, zastanawiaj¹c siê nad s³owami Harry'ego.

— No có¿, podejrzewam, Âże ma racjĂŞ. Raczej maÂło prawdopodobne, Âże ktoÂś bĂŞdzie miaÂł powĂłd, by wÂłamaĂŚ siĂŞ do twojego umysÂłu, ale skoro masz zachowaĂŚ toÂżsamoœÌ w tajemnicy, lepiej dmuchaĂŚ na zimne. Tym siĂŞ tak martwisz? Nie dajesz sobie rady?

— Nie o to chodzi. Po prostu… w tym tygodniu Snape wytÂłumaczyÂł mi pewne rzeczy i odkryÂłem, Âże profesor Dumbledore uÂżywaÂł na mnie legilimencji. Dlaczego to robiÂł, Remusie? Czy chociaÂż raz daÂłem mu powĂłd, Âżeby mi nie ufaÂł?

Gdy Harry zamilk³, znowu poczu³ nieprzyjemny skurcz w ¿o³¹dku. Remus spojrza³ na niego z niepokojem. Po chwili odezwa³ siê, ostro¿nie dobieraj¹c s³owa:

— TeÂż czasami miaÂłem wraÂżenie, Âże to robi. Nie znam oklumencji ani nie umiem legilimencji, wiĂŞc nie jestem w stanie powiedzieĂŚ na pewno. Ale czasami Albus wiedziaÂł, co myÂślĂŞ, i stÂąd moje podejrzenia. SÂądzĂŞ jednak, Âże nie jest to kwestia zaufania czy teÂż jego braku, ale tego, Âże czasami jest to jedyny sposĂłb na podjĂŞcie wÂłaÂściwej decyzji. ÂŁatwiej opieraĂŚ siĂŞ na faktach zamiast na domysÂłach. PamiĂŞtasz dzieĂą, w ktĂłrym uratowaÂłeÂś Syriusza od pocaÂłunku dementora?

— OczywiÂście.

— Syriusz dokÂładnie opowiedziaÂł mi, co siĂŞ wtedy wydarzyÂło. KrĂłtko przed tym, jak go uratowaliÂście, Albus przyszedÂł do klasy, w ktĂłrej go zamkniĂŞto. I gdy Syriusz wszystko mu wyjaÂśniÂł, dyrektor uwierzyÂł mu na sÂłowo, choĂŚ bez dowodu byÂło to szaleĂąstwem. Teraz jednak myÂślĂŞ, Âże po prostu wiedziaÂł, Âże Syriusz mĂłwiÂł prawdĂŞ.

— WiĂŞc co? — zapytaÂł Harry. — UÂżywa tego tylko wtedy, kiedy nie ma innego wyboru?

Remus uœmiechn¹³ siê krzywo.

— Lub kiedy jest to przydatne. WidzĂŞ, Âże nie podoba ci siĂŞ to tak samo jak mnie, ale przyznasz, Âże jest to spora oszczĂŞdnoœÌ czasu i jedyna gwarancja unikniĂŞcia pomyÂłek. WaÂżne jest jednak, kiedy czuÂłeÂś, Âże profesor Dumbledore uÂżywaÂł na tobie legilimencji?

Harry zamyÂśliÂł siĂŞ, marszczÂąc czoÂło. Pierwszy raz wydarzyÂło siĂŞ to w drugiej klasie, gdy zaczĂŞÂły siĂŞ tajemnicze ataki dziedzica Slytherina. Nagle zdaÂł sobie sprawĂŞ, Âże wcale nie byÂło to takie czĂŞste.

— Tylko kilka razy — przyznaÂł. — G³ównie kiedy w wydarzenia zamieszany byÂł Voldemort.

— A nie pomyÂślaÂłeÂś, Âże moÂże chodziÂło o zobaczenie pewnych rzeczy z twojej perspektywy, twoimi wÂłasnymi oczami? — Harry spojrzaÂł na Remusa ze zdziwieniem. MĂŞÂżczyzna uÂśmiechn¹³ siĂŞ Âłagodnie. — Nie twierdzĂŞ, Âże wiem, jakie byÂły jego motywy, ale na barkach profesora Dumbledore'a spoczywa wielka odpowiedzialnoœÌ. KaÂżdy szczegó³, ktĂłry dotyczy Voldemorta, choĂŚby wydawaÂł siĂŞ najbardziej bÂłahy, moÂże zawaÂżyĂŚ o wielu sprawach. — Remus zÂłoÂżyÂł dÂłonie na kolanach. — Jak sam przyznaÂłeÂś, to nie tak, Âże nieustannie kontroluje twĂłj umysÂł, czytajÂąc kaÂżdÂą twojÂą myÂśl. Chyba Âże jest inaczej?

Harry potrz¹sn¹³ gwa³townie g³ow¹.

— Nie.

— A wiĂŞc nie przejmowaÂłbym siĂŞ tym tak bardzo. Poza tym ja zawsze przyrĂłwnywaÂłem Albusowy wzrok do siĂŞgania do ludzkich serc. On nie szuka informacji, ktĂłre mĂłgÂłby przeciw nam wykorzystaĂŚ, ani nie sprawdza nieustannie, czy kÂłamiemy. On szuka prawdy o ludziach. Tylko wtedy moÂże nam tak naprawdĂŞ pomĂłc, niekiedy chroniÂąc nas przed nami samymi.

Remus zapatrzy³ siê w dal na Syriusza, który przewróci³ siê na grzbiet i zacz¹³ turlaÌ siê po trawie. Harry pomyœla³, ¿e w tych s³owach zawiera siê du¿o wiêcej, ni¿ zosta³o powiedziane na g³os.


______________________
[1] ³ac. Prawo, obowi¹zek i sprawiedliwoœÌ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.