Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

„Zabiłam ją. Zabiłam człowieka. Przecież to niemożliwe. Ja nie chciałam, nie chciałam odbierać jej życia, nawet jeśli na to zasłużyła. Jestem mordercą. Jestem mordercą.”

Dajan stała nieruchomo w gabinecie dyrektora. Była zdruzgotana tym, czego się dowiedziała. Podejrzewała, że to ona zabiła Sofie, ale teraz, kiedy stało się to rzeczywistością, prawda przygniotła ją do ziemi. Słyszała obok siebie głos Dumbledore’a, ale nic do niej nie docierało. Stała za murem stworzonym z szoku i wyrzutów sumienia. Nigdy nie chciała nikogo zabić. Poczuła, że ktoś nią potrząsa, wyciąga ją zza bezpiecznej przystani ku rzeczywistości. Zaczęła z tym walczyć, ale mimo wszelkich starań mur runął, a ona stanęła przed łagodnymi, niebieskimi oczami, patrzącymi na nią zza okularów-połówek.
- Jaaa… nie… chciałam… - wykrztusiła przez zaciśnięte gardło. Nagle wszystko stało się skomplikowane. Nie może przed tym uciekać, musi stawić czoło konsekwencjom. Teraz spojrzała przytomnym wzrokiem na ostatnie zdarzenia. Nic nie usuwa jej winy, jest mordercą. Zabiła jednak bez świadomości, po wielotygodniowych torturach, nie mogła być do końca świadoma swojego czynu. To nie umniejsza tego co zrobiła, ale jednak trochę łagodzi konsekwencje. Tym razem odezwała się głośno i pewnie, a jej głos niósł się po cichym pomieszczeniu.
- Nie chciałam zabić Sofie, nie wiedziałam, co robię…
- Spokojnie – przerwał jej Dumbledore. – Wiem o tym, nikt cię o nic nie oskarża. Chciałbym tylko wiedzieć, co dokładnie wtedy się wydarzyło aby nie dopuścić do kolejnej podobnej sytuacji. – Głos mężczyzny łagodził ból Dajan, sprawił, że zaczęła mu ufać jeszcze bardziej.
- Ta nowa moc, ja jej nie kontroluje… - zaczęła cicho, ale stanowczo. – Energia, którą pobieram, sprawia mi wielką przyjemność, wprawia w euforie, tak, że chcę się więcej i więcej. Cały czas myślę tylko o tym jakby to było, jakbym jeszcze raz to zrobiła. Pragnę tego, nawet teraz. Podświadomie cały czas szukam źródła energii z którego mogłabym zaczerpnąć. Nie wiem czy potrafiłabym się powstrzymać, gdybym je znalazła. – Dajan zakończyła cicho i spuściła wzrok na ziemię. Nie chciała patrzeć w błękitne oczy dyrektora, bała się, że zobaczy w nich zawód. W końcu zawiodła wszystkich. Nie była wystarczająco dobra, by pokochała ją własna matka, Orion może stracić przez nią życie, nie ma przyjaciół, bo jest wielkim tchórzem i teraz to. Ma w sobie śmiercionośny dar i nie umie go kontrolować. Nagle poczuła obok siebie pulsującą moc, była tak blisko. Musi z niej zaczerpnąć. Energia jakby wołała do niej, kusiła swoim „blaskiem”.
- Dajan! – usłyszała gdzieś z daleka, ale teraz to nie było ważne. Teraz musiała dostać się do źródła mocy i jej zaczerpnąć, musi to zrobić!
Nagle poczuła ogromny ból w klatce piersiowej, upadła na podłogę, iskra energii znikła. Odzyskała panowanie nad sobą. Leżała na środku gabinetu, a Dumbledore celował w nią różdżką.
- Co się stało? – zapytała nie wierząc w to, co podpowiadała jej intuicja.
- Chcesz to zobaczyć, a może lepiej żebym ci opowiedział? – spytał łagodnie Dumbledore kierując swoją różdżkę w stronę głowy. Dajan spojrzała na myślodsiewnię. „Nie, nie chcę tego oglądać.” Zdecydowała i poprosiła dyrektora o opowiedzenie jej całego zdarzenia z jego perspektywy. Była w amoku i wiedziała na pewno, że to „coś” działa na nią narkotycznie, wyjaśnienia Dumbledore’a tylko to potwierdziły.
- Zdajesz sobie sprawę co to oznacza? – spytał dyrektor. Ton jego głosu tym razem był dziwnie pozbawiony uczuć. Dajan nic nie odpowiedziała, licząc na to, że będzie on kontynuował swoją wypowiedź. Dumbledore widząc jej milczenie, mówił dalej. – Twoja nowa moc jest bardzo niebezpieczna. – Niebieskie oczy z zza okularów połówek przeszywały Dajan. Poczuła dreszcze na całym ciele. – Nie można pozwolić jej po prostu trwać, nie w takiej formie. – Dyrektor był poważny, jak nigdy wcześniej. – Nie da się jej kontrolować, co przed chwilą udowodniłem, rozcinając sobie dłoń. Podejrzewam, że to z krwi pobierasz ową moc i czujesz ją dopiero wtedy, gdy ciągłość naczyń krwionośnych jest przerwana. Obawiam się, że jedynym wyjściem jest pozbycie się twojej mocy.

Po monologu Dumbledore’a nastała nieskazitelna cisza. Nawet portrety nie wydawały żadnego dźwięku. Dajan przełknęła ślinę, co było słyszalne w całym pomieszczeniu.
- Czy da się usunąć tylko tą cześć mojej mocy, a resztę zostawić? – zapytała Dajan ledwie dosłyszalnym głosem.
- Myślę, że znasz odpowiedź na to pytanie – odpowiedział smutno dyrektor.
Dajan wiedziała, że musi pozbyć się tej nowej mocy, ale nie chciała stracić możliwości uzdrawiania ludzi, nie teraz kiedy podjęła już decyzję, że jednak chce z tym żyć. Musi uzdrowić przynajmniej jeszcze jedną osobę.
- Dobrze możemy pozbyć się mojej mocy, ale najpierw uzdrowię Oriona – wypowiedziała to tak szybko, że ledwie można było ją zrozumieć.
- Obawiam się, że to niemożliwe – odparł spokojnie Dumbledore. – Nie można go narażać. A jeśli wtedy włączy się twoja druga moc i zamiast go uzdrowić, zabijesz? To zbyt wielkie ryzyko. Poza tym Orion na pewno by sobie tego nie życzył, pomyśl o tym.
- Jestem gotowa podjąć to ryzyko. Orion może umrzeć, muszę go uratować, bo jeśli umrze… - Głos ugrzęznął jej w gardle i nie zdołała dokończyć zdania.
- Kategorycznie odmawiam, to zbyt niebezpieczne – odpowiedział stanowczo dyrektor. – Jestem pewien, że jak dłużej nad tym pomyślisz, dojedziesz do tego samego wniosku – dodał łagodniej.
- Nie pozwolę pozbawić się mocy dopóki go nie uzdrowię! – wykrzyknęła sfrustrowana Dajan. Nie wiedziała co jeszcze może zrobić, nie widziała innego wyjścia z sytuacji.
- Oczywiście nie pozbawię cię mocy na siłę, bez twojej zgody, ale też nie mogę narażać swoich uczniów. Będziesz pod stałym nadzorem w zamkniętym pomieszczeniu, wtedy wszyscy będą bezpieczni. Możemy próbować uczyć cię kontroli nad darem, ale to na pewno długo potrwa. – Dumbledore był stanowczy, a w jego głosie wyczuć można było ostrzeżenie.
- Co? – Dajan nie mogła wierzyć własnym uszom. To była groźba.
- Nie chcę cię straszyć. Zrozum mnie, jak miałbym cię wypuścić na korytarze pełne niewinnych uczniów? – dodał już łagodnie Dumbledore.
– Obawiam się, że znów czeka cię trudny wybór.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.