Bohaterowie: własna postać.

Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Dajan wyszła ze swojego „więzienia” i stanęła w szerokim, jasnym korytarzu. Było to długie przejście ciągnące się przez kilkadziesiąt metrów. Wnętrze rozświetlały promienie słoneczne, wchodzące przez wielkie, podłużne, wysoko zawieszone okna z prawej strony. Po lewej rozciągał się szereg drzwi w kolorze zieleni. Dziewczyna nie miała pojęcia, co to za dziwne miejsce. Ruszyła przed siebie, nie myśląc za wiele. Chciała jak najszybciej dopaść Oriona i zemścić się. Poczuć ten słodki smak… Smak zemsty…

Zrobiła kilka kroków w przód, zaglądając do pierwszego pomieszczenia, a później kolejnych. Większość z nich była podobna do jej więzienia. Zimne, jak ona sama, i tak samo puste…

Miłość odeszła, nie było już kogo kochać. Strachu również nie czuła, była przecież potężna. Nienawiść… nie, nawet to uczucie wyparowało. W takim razie co zostało? Pustka… ogromna pustka, którą trzeba było wypełnić, by nie bolała. Łzy same napływały do oczu, rozmazując obraz otwieranych drzwi i pustkę dookoła, ogłuszając ciszę… Jakby nie było już nic… Dajan zamknęła oczy, oddychała głośno i głęboko. Niech to się wreszcie skończy, niech to się skończy… Nie miała już sił, pomimo ogarniającej ją mocy. Nie miała sił iść dalej, nie mogła oddychać… Upadła na kolana w wielkiej bezsilności i rozpaczy jaka ją ogarnęła. Kolano eksplodowało bólem, ale po chwili przestało. Dajan poczuła moc, leczącą jej nogę, ale ona przecież jej tam nie posyłała… Wszystko stało się samo…

Tak ją to zdziwiło, że skupiła się na energii wewnątrz siebie. Ona… wypływała. Cienkim strumykiem, ale nieustannie. Dziewczyna spróbowała ją „zatamować”, powstrzymać ucieczkę magii, ale nic to nie dało. Wystraszyła się. Miała mało czasu, za mało… Musi jak najszybciej stąd uciec, odejść jak najdalej. Tylko gdzie…? Przecież nie miała już dokąd iść… i po co? Musi znaleźć Oriona i… no właśnie, co wtedy? Co to da? Czy zapełni pustkę? Nieważne, musi go znaleźć i to szybko.

Wtedy podjęła decyzje i stało się coś, co ją zszokowało. Magia wytrysnęła z niej szerokim strumieniem i wszystkie drzwi na korytarzu otworzyły się z głośnym trzaskiem. Dajan patrzyła na to z szeroko otwartymi oczami, wiedząc, że dzieje się z nią coś niedobrego. Nie panowała nad mocą. Ona chciała się z niej uwolnić, jakby to nie było naturalne, jakby było złe. Wstała powoli, zawołało głośnym i zimnym głosem:
- Stań i walcz, tchórzu!

Nic to jednak nie dało. Cisza dzwoniła w uszach. Dajan pragnęła spotkać się z Orionem i przywołała go, dając upust mocy. Efekt był natychmiastowy. Na korytarzu pojawiło się dwóch mężczyzn, wywleczonych z pomieszczenia jakąś niewidzialną siłą. Jeden z nich, ubrany na czarno, miał różdżkę. Dajan poruszyła dłonią i broń znalazła się w jej ręku. Posłużyła się nią do związania uciekającej dwójki. Zaklęcie nie było mocne, ale przynajmniej dokładne.

Podeszła do nich, przyjrzała się im z bliska i wtedy zamarła. Oni byli identyczni. Miała przed sobą dwóch Orionów. Patrzyła na nich z niedowierzaniem.
- Powinnam zabić was obu – powiedziała spokojnie. Była pewna że Orion ją zdradził, wszystko jedno więc, który z nich był prawdziwy.
- Dajan… - zaczął ten z rozpuszczonymi włosami i czerwoną szatą. Dziewczyna spojrzała na niego ze złością, a w jego oczach zobaczyła… iskierki. To ją na chwile zmroziło. Zaczęła mieć wątpliwości. Przypomniała sobie coś, co do tej pory było niejasne. Nie… To niemożliwe…

Miała zaledwie sześć lat i razem z tatą puszczała latawiec na pobliskiej łące.
- Tato, wyżej, wyżej! – krzyczała radośnie.
Wysoki mężczyzną stał tyłem do niej i rozwijał sznurek. Latawiec poleciał wyżej, a ona śmiała się głośno. Słychać było też niski śmiech mężczyzny. I nagle linka pękła… Zabawka odleciała daleko, niesiona silnym powiewem wiatru. Zabawa urwała się w połowie, a Dajan miała łzy w oczach. Ojciec podszedł do niej i z radością powiedział, pocieszając:
- Latawiec bawi się teraz z wiatrem.
Dziewczynka spojrzała mu w oczy i dostrzegła tańcząca w nich iskierkę…

Iskierka… ta sama iskierka. Wiedziała, że gdzieś już widziała te oczy. Jak mogła zapomnieć?

- Tato, czy ty tez kiedyś odlecisz do nieba jak ten latawiec? – spytało dziecko, patrząc w niebo i niesiony z wiatrem kawałek papieru i drewna. Mężczyzna wziął ją w ramiona i mocno przytulił.
- Kiedyś tak kochanie, ale jeszcze nie dzisiaj, jeszcze nie teraz.
Kłamał…

Dajan patrzyła w oczy Oriona. W tę sama iskierkę, którą widziała u własnego ojca i również wiedziała, że to kłamstwo.

Pierwsze spotkanie jej i Oriona. Strach i coś, co przyciągało, kazało zaufać. Rozmowa po wyczarowaniu patronusa. Już wtedy mu uwierzyła. W jego dobre intencje i przyjaźń. Tajemnicza iskierka…
- A więc tu nie chodzi o wykorzystanie mojego daru? – zapytała tylko dla pewności.
- Nie, tu chodzi wyłącznie o ciebie.
Kłamał…

Tata obiecał jej, że nawet gdy odejdzie, będzie z nią. Będzie ją chronił i dbał o nią. Obiecał być zawsze obok, albo wysłać swojego Anioła Stróża.

- Tato, nie odchodź! – W zielonych oczach dziewczynki były łzy rozpaczy.
- Nie bój się skarbie, zawsze będę przy tobie, nawet jeśli nie będziesz mnie widzieć. Zadbam o ciebie i przyśle mojego Anioła Stróża. Zawsze będziemy razem. Kocham cię. – Mężczyzna ucałował córkę i odszedł.
Kłamał…

Dajan uwierzyła, że to Orion jest jej Aniołem, wysłanym przez ojca.

Kolejne spotkanie, wtedy, gdy powiedział jej, że musi podjąć decyzje natychmiast.
- O czym tym razem chce pan ze mną rozmawiać? - Była zła, bo miała się spotkać z Markusem… Jednak została, by z nim porozmawiać, tego właśnie pragnęła.
- O twoim darze oczywiście.
- Tylko o tym będziemy rozmawiać?
- Możemy rozmawiać, o czym tylko zechcesz.
Kłamał…

Pogrzeb ojca był krótki i pusty. Była tylko ona, matka i jacyś obcy ludzie z pracy taty. Właśnie wtedy w strugach deszczu, które kryły łzy na jej policzkach, postanowiła być silna, tak jak on…

Twój dar jest wspaniały córeczko – powiedział poważnie. Na jego koszuli rosła coraz większa plama czerwieni. – Zachowaj go dla innych, dla siebie, mnie już nie zdołasz uratować. – Krztusił się krwią, ledwie mówił i oddychał. Dajan nie miała pojęcia, co robić.
Po utracie latawca tata wziął ja na lody. W zaułku napadli na nich bandyci, raniąc ojca nożem. Różdżki nie miał przy sobie, był zwykłym, niemagicznym człowiekiem. Dla niej jednak był silny, dla niej był czystą magią. Bronił córki, zasłaniając ją własnym ciałem.
Zawahała się.
Umarł nim zdążyła go uzdrowić…
Płakała…

Śmierć jest ostatecznością, później nie ma już nic. Orion zasługiwał na szanse, choćby dlatego, że jej pomógł, że był jej Aniołem…

Nie wiedziała co ma robić… Tak niewiele czasu jej zostało na podjęcie decyzji. Była zdruzgotana, nie wiedząc do końca dlaczego. Wtedy to on był przy niej. Objął ją ramieniem i nie pozwolił, by była słaba. Pomógł, jak nikt wcześniej…
Płakała…

Wszystko to trwało chwile zaledwie. Różdżka w dłoni Dajan trzęsła się, celując w Oriona. Musiała poznać prawdę, choćby miała to być ostatnia rzecz, jaką zrobi w życiu. Chciała poznać prawdę, nawet jeżeli ta zaboli. Patrzyła w oczy Oriona, iskierki tańczyły nieprzerwanie w jego źrenicach, nie pozwalając odejść. Musiała go wysłuchać, chociażby dlatego, że był jej Aniołem. Ona w to wierzyła, nawet jeśli było to kłamstwem…

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?