Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Dajan stała, wpatrując się w nauczyciela i nie wiedząc co powiedzieć. Orion uśmiechnął się lekko i zaprosił ją do swojego gabinetu. Dziewczyna wciąż w szoku wywołanym udanym zaklęciem patronusa i słowom profesora, usiadła na pierwszym krześle, martwo wpatrując się w jeden punkt. Orion podał jej jakiś gorący trunek do wypicia. Wzięła go do ręki i upiły mały łyk. Był słodki, ciepły i gęsty.
- Gorąca czekolada, pomaga odzyskać siły.
- Tak, dziękuję. – Nagle jakby oprzytomniała. – Więc co chciał mi pan powiedzieć?
Profesor spuścił wzrok, patrzył teraz na swój kubek tak intensywnie jakby chciał go opróżnić siłą woli. Dajan wpatrywała się w niego, milcząc i dając mu chwilę do namysłu.
- Otóż zaskoczył mnie wygląd twojego patronusa.
- To już ustaliliśmy, ale mówił pan, że ma to jakiś związek z moją mocą uzdrawiania. O co chodzi?
- Dowiedziałem się od Dumbledora, że jest możliwość pozbawienia cię twojej mocy. Miałaś się nad tym zastanowić tak?
- Tak. –Dajan wciąż nie mogła zrozumieć o co tutaj chodzi.
- Czy mogę zadać ci osobiste pytanie?
- A czy będę musiał na nie odpowiadać?
- Nie, oczywiście, że nie. Chciałem tylko zapytać czy podjęłaś już decyzję.
Tak myślała, więc on również będzie próbował pozbawić ją samodzielnego wyboru. Nagle straciła ochotę na rozmowę. Nie chciała już słuchać tego, co ma jej do powiedzenia Orion.
- Nie, nie podjęłam! – Mówiąc to wstała gwałtownie, rozlewając swoją czekoladę. – I to nie pana interes! Nie będę słuchała kolejnej osoby, która wszystko wie najlepiej! Nie macie pojęcia co czuję! I w ogóle was to nie obchodzi. Przepraszam, ale muszę już iść.
Wyszła z gabinetu i prawie biegnąc pokonywała korytarz. Usłyszała za sobą szybkie kroki i nawoływania, ale się nie zatrzymywała. Nagle wyrosła przed nią niewidzialna ściana. Nie mogła zrobić ani jednego kroku dalej. Obróciła się gwałtownie z gniewnym wzrokiem. Orion Black stał spokojnie z różdżką w ręku i patrzył na nią. Po dłuższej chwili nauczyciel zaczął mówić:
- Wiem że jesteś zła i masz do tego pełne prawo. Ja proszę tylko o jedno: wysłuchaj mnie. Potem zdecydujesz, czy warto mi zaufać czy nie.
Dajan stała na środku korytarza, oddychając ciężko. Nie wiedziała co ma zrobić. Jedna część mówiła jej żeby go wysłuchała. Druga chciała rzucić na niego jakieś zaklęcie i uciec. Tego drugiego zrobić nie mogła, więc powiedziała:
- Dobrze, wysłucham pana.
Ruszyła korytarzem w stronę gabinetu Blacka. Mijając nauczyciela nie zaszczyciła go nawet jednym spojrzeniem. Dotarła na miejsce i usiadła na tym samym krześle co przedtem. Orion wszedł chwilę później, jednym zaklęciem posprzątał rozlany napój i również usiadł. Patrzył na nią długo, prosto w oczy. Dajan odwzajemniła spojrzenie. Znów dostrzegła w jego oczach tę dziwną iskierkę. Zaczęła trochę się uspokajać, złość w niej wygasała, a kiedy była już całkiem spokojna, spuściła wzrok. Chciała przeprosić za swoje zachowanie, ale Black odezwał się pierwszy.
- Nie musisz przepraszać, wiem że jest ci ciężko. Zresztą nie, nie wiem. Nie mam pojęcia co czujesz ani jak sobie z tym radzisz. – Zaskoczona Dajan znów spojrzała na nauczyciela. Patrzył na nią z dziwnym wyrazem twarzy. Po chwili dodał niepewnie. – Może mi opowiesz?
Już miała powiedzieć nie, gdy zdała sobie sprawę, że chce to powiedzieć i to właśnie jemu. Wzbudzał w niej jakieś dziwne uczucia, czuła, że może mu zaufać, u niego jej sekrety były bezpieczne. Wzięła głęboki oddech i zaczęła mówić:
- Czuję się strasznie. Chcę żyć, a czuję że z moim darem nie jest to możliwe. Czuję ból za każdym razem, kiedy o tym pomyślę. Z czystego egoizmu chcę się pozbyć tego daru, ale przecież nie mogę, prawda? Bo gdyby ktoś kogo kocham śmiertelnie zachorował, nie mogłabym sobie tego wybaczyć. Z drugiej strony przez ten dar nie mogę nikogo pokochać, bo się boję, że ktoś zbliża się do mnie tylko po to by mnie wykorzystać. To jest cholerne błędne koło i jakoś nie potrafię się z niego wyrwać! – Łzy zaczęły pojawiać się w jej oczach. Nie potrafiła ich powstrzymać, mimo iż tak bardzo chciała. – Nawet moja własna matka chce tylko tego, mojej cholernej mocy, dzięki temu może zarobić i czuć się ważna. Ale ja tak nie mogę żyć, ale nie mogę żyć też inaczej. Dlaczego? Dlaczego właśnie ja? – Zapadła głucha cisza. Nikt nie odważył się jej przerwać. W końcu cicho i nieśmiało odezwał się Orion:
- Musi być jakiś powód. Może tylko ty jesteś w stanie unieść to brzemię? – Niemożliwe, powiedział dokładnie to, co sama myślała na ten temat. Nagle poczuła się jakby ktoś ją rozumiał, już nie była sama na tym świecie. Powie mu, powie mu wszystko:
- To nie jest proste, tak jak inna magia. Żeby kogoś uzdrowić muszę wyprzeć się samej siebie. – Dajan zamknęła oczy, wszystkie wspomnienia napłynęły do niej wielką falą. – Przez dotyk wysyłam cząstkę samej siebie do osoby chorej, przyjmuję jej ból na siebie, ale dla mnie jest to ból dziesięciokrotnie większy. Muszę z nim walczyć i przyjąć go dobrowolnie. Po takiej terapii chory zdrowieje, a ja jestem wyczerpana bólem. – Spojrzała prosto w jego ciemne oczy i dostrzegła w nich strach i jakąś dziwną mieszaninę współczucia i bólu. – Raz nie odzyskałam przytomności przez tydzień. Podobno skręcałam się z bólu przez dwa dni. Odkąd pamiętam, mama zmuszała mnie do uzdrawiana. Spostrzegłam u siebie ten dar, gdy miałam pięć lat. Mój pies został wtedy potrącony przez mugolski samochód… Nie mogłam pozwolić mu odejść, chciałam mu jakoś pomóc i… udało się. Po powrocie do domu opowiedziałam wszystko mamie, a ona kazała spróbować mi uzdrowić jej reumatyzm. To też się udało. Jeden jedyny raz nie udało mi się kogoś uratować, po prostu nie zdążyłam… Do dziś nie mogę sobie tego wybaczyć, to była osoba którą kochałam. – Dajan nagle zrobiła się dziwnie poważna. Łzy przestały lecieć jej z oczu. Popatrzyła Orionowi w oczy, szukając w nich pocieszenia. Widziała w nich współczucie, ból, troskę i coś jeszcze, iskierkę której nie rozumiała. Po wypowiedzianych słowach, cisza jaka zapadła była nieznośna. Pierwszy odezwał się Black:
- Nie wiedziałem, że to tak wygląda. Jestem w szoku i… dziękuję, że mi o tym powiedziałaś.
- To ja dziękuję, że mnie pan wysłuchał i… że nie pozwolił mi pan odejść.
- Cieszę się, że sprawiło ci to ulgę. Trzymanie w sobie emocji nie jest dobre, trzeba je z siebie wyrzucić. – Mówiąc to uśmiechnął się serdecznie, tak że Dajanie poprawił się humor. Chwilę później zrobił się jednak poważny i zaczął mówić:
- Co do związku twojego daru i patronusa, to co wiesz o jednorożcach?
- Bardzo rzadko się je spotyka, włosy z ich ogona używa się jako rdzeń różdżki, zazwyczaj są białe.
- Dobrze, a co wiesz o mocy ich krwi?
- Yyy… Niestety chyba nic.
- Otóż krew jednorożca zapewnia życie każdemu, kto ją wypije, nawet jeśli będzie cal od śmierci, ale za straszliwą cenę. Zabicie czegoś niewinnego bezbronnego to wielka zbrodnia. To podobnie jak ty, prawda? Możesz uratować kogoś umierającego, tylko że cenę za to ponosisz ty, a nie ktoś inny. – Dajan wpatrywała się w Oriona dziwnym, zamglonym wzrokiem, zaczynała powoli wszystko rozumieć. – Postać patronusa przybiera określoną postać, składa się z naszych najszęśliwszych wspomnień, czyli jest to coś co kochamy. Być może jestem w błędzie, ale z tego wynika, że cenisz i w jakiś sposób kochasz tę część siebie, która potrafi uzdrawiać, mimo własnego bólu…

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.