Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Dajan otworzyła oczy. Była cała obolała. Wszędzie panowała ciemność. Dziewczyna leżała na wilgotnym, zimnym podłożu. "Gdzie ja jestem?" pomyślała i spróbowała wstać. Usłyszała dźwięk łańcuchów, coś ciężkiego było na jej rękach. Przykuli ją do ściany. Miała niewielką możliwość ruchów, ale na szczęście jakąś miała. Usiadła i oparła się o ścianę. Ciemność ją przerażała. Nie wiedziała gdzie jest, ani dlaczego się tu znalazła. Było głodna i spragniona, a na dodatek było jej zimno. Zwinęła się w kulkę, aby troszkę się rozgrzać.
Traciła poczucie czasu. Jedno, czego była świadoma, to ciemność. Aż w końcu po dniu, albo po tygodniu, nie miała pojęcia ile czasu minęło, usłyszała jakieś dźwięki. Po chwili oślepiło ją światło. Nic nie widziała, nie była w stanie otworzyć oczu.
- W końcu się ocknęła. - Usłyszała czyjś gruby i niski głos, zapewne był to mężczyzna.
- Przyprowadź ją do nas za chwile. Nie wiem jak to zrobisz, ale ma trzymać się na własnych nogach i być świadoma tego co się dzieje. - Odpowiedział surowy, kobiecy głos.
Usłyszała oddalające się kroki. Potem kajdany opadły jej z rąk, nadgarstki miała opuchnięte i okrwawione.
- Możesz otworzyć oczy, nie będą cię już boleć.
Dajan powoli rozwarła powieki. Faktycznie mogła swobodnie rozglądnąć się dookoła. Małe, kwadratowe pomieszczenie. Musiała to być jakaś piwnica. Ściany były krzywe i czarne, wszędzie było wilgotno. Wejście ograniczały kraty. Tuż za nimi stał wysoki, starszy mężczyzna. Miał czarne włosy przyprószone siwizna. Ubrany był w zielone szaty czarodzieja. W jednej dłoni trzymał lampę naftową, a w drugiej różdżkę.
- Możesz wstać? - Zapytał. Dajan dźwignęła się na nogi. Zaczęły się trząść i upadła. Spojrzała przestraszona na mężczyznę. Ten machnął różdżką, a dziewczyna poczuła się lepiej. Znów spróbowała wstać. Tym razem okazało się to dużo prostsze. Czarodziej uśmiechnął się i rzucił do niej butelkę z jakimś płynem. Wyglądało jak woda, ale czy nią było, nie wiadomo.
- Wypij do dna, poczujesz się lepiej.
- Co to jest? - Spytała zachrypniętym głosem Dajan.
- Po prostu wypij. - Powiedział spokojnie mężczyzna. Dajan będąc bardzo spragniona, nie miała wyjścia. Odkręciła butelkę i wypiła wszystko za jednym razem. Smakowało jak woda z cukrem i faktycznie poczuła się lepiej. Po chwili czarodziej otworzył kraty, szarpnął ją za rękę i wyprowadził po schodach na górę. Znaleźli się w jasnym i dużym przedsionku. Podłoga była z marmuru, a ściany ozdobione były zielonymi akcentami. Wszystko świeciło czystością i wydawało się doskonałe. Ruszyli do przodu i stanęli przed wielkimi, białymi, zdobionymi drzwiami. Po chwili otwarły się same. Widok, jaki się przed nimi rozciągnął, zaparł Dajanie dech w piersi. Wielka sala z okrągłym stołem pośrodku. Na ścianach wisiały obrazy i pięknie zdobione lampy. Całość po prostu zachwycała. Trzymający Dajan czarodziej przyprowadził ja do stołu, przy którym siedziało kilkoro ludzi. Dwie kobiety i pięcioro mężczyzn. Dziewczyna stanęła przed nimi z podniesionym czołem. Pierwsza odezwała się kobieta, ubrana w prostą, obcisłą, długą, szmaragdową suknie. Po głosie Dajan poznała, że to ta sama, która przyszła do piwnicy.
- Oto moja niespodzianka. - Powiedziała krótko. Wszyscy zaczęli się jej dokładnie przyglądać. W końcu odezwał się mężczyzna w czarnej szacie i jasnych włosach.
- To tylko zwykła dziewczyna, jak ona może nam pomóc?
- To nie jest zwykła dziewczyna, Malfoy. - Powiedziała przez zęby kobieta. - Ona potrafi uzdrawiać.
- A co, jesteś chora? - Odparł ironicznie Lucjusz.
- Nie rozumiesz? Potrafi uleczyć każdego. Możemy odnaleźć Czarnego Pana, który jest słaby i ledwie żywy, a ona go uzdrowi.
- Słyszałem, że pozbyła się swojego daru. - Wtrącił się czarodziej w zielono - srebrnej szacie. - Podobno Dumbledore zlikwidował jej umiejętność.
- Wątpię żeby było to możliwe, ale sprawdzimy.
- Nie jesteś pewna, czy ma moc, ale i tak tracisz nasz cenny czas? Czarny Pan nie żyje, Sofia, i wątpię, czy ta dziewczyna mogłaby mu jakoś pomóc. Mam dość tej dziecinady, wychodzę! - Zdenerwowany Lucjusz pospiesznie opuścił salę. Za nim wyszło jeszcze dwóch innych mężczyzn.
- Ktoś jeszcze chce dołączyć do Malfoy'a, Crabbe'a i Goyle'a? - Nikt nie ruszył się z miejsca. - Wspaniale, więc teraz zobaczymy co potrafisz, dziewczynko. - Mówiąc to, Sofia spojrzała na Dajan. Dziewczyna była przerażona. "Co oni ze mną zrobią?" Bała się, że będą ją torturować. Jednego była pewna. Bez względu na to co jej zrobią, nie zamierza nikogo uzdrawiać. Chciała uciec, zaczęła się wyrywać. Podszedł do niej mężczyzna w zielono - srebrnej szacie i mocno przytrzymał.
- Możesz już odejść. - Powiedział do starszego czarodzieja. Ten, nie patrząc na nią, po prostu wyszedł. Dajan szarpała się coraz mocniej, mimo iż nie miała szans z o wiele silniejszym od siebie mężczyzną. Czarodziej chwycił ją za ręce i przytrzymał na plecach, mocno wykręcając jej stawy. To ograniczyło możliwość jej ruchów. Podeszła do nich Sofia i wyciągnęła różdżkę. Reszta przyglądała się im z za stołu.
- O widzę, że jesteś waleczna. Będziesz współpracować sama, czy mam ci pomóc?
- Nie mam mocy. Dumbledore mi ją odebrał. - Wykrztusiła Dajan.
- I tak ci nie wierze. - Odpowiedziała spokojnie kobieta, po czym wyciągnęła nóż i przecięła sobie dłoń. Krople krwi kapały na białą marmurową posadzkę. - Uzdrów mnie. - Rozkazała Sofia.
- Nie potrafię! - Odpowiedziała ze łzami w oczach Dajan.
- Crucio!
Dziewczynę ogarnął ból tak ogromny, że znów zaczęła się szarpać. Mężczyzna puścił ją, a ta uderzyła o twardą podłogę. Była przyzwyczajona do bólu, w końcu tyle razy doznawała go po uzdrawianiu. Ten ból był jednak inny, tworzony z nienawiści. Nie mogła go znieść. Po chwili, która dla niej wydawała się wiecznością, wszystko ustało. Pozostało tylko tępe echo, tego co czuła przedtem.
- Spróbujemy jeszcze raz. Uzdrów mnie. - Kobieta wyciągnęła do niej dłoń. Kropla krwi spadła dziewczynie na twarz.
- Nie potrafię. - Panika w jej głosie była wyraźna.
- W takim razie nie mam innego wyjścia. Crucio!
Znowu ból. "Nie wytrzymam go, nie dam rady!" Kiedy znowu ustał, Dajan ledwie mogła się poruszać. Z trudnością otworzyła oczy i spojrzała na surowa twarz Sofie. "Jak taka piękna kobieta może być tak okrutna?" Zobaczyła wyciągniętą w jej stronę krwawiącą dłoń. "Nie poddam się." Pomyślała, zamknęła oczy i czekała na nową fale bólu.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.