Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Dajan nie zmrużyła oka przez całą noc. Nie mogła przestać analizować swojego planu działania, doszukując się w nim niedociągnięć. Wiedziała, że ma tylko jedną szansę i nie może się zawahać. Dlaczego życie musi być tak skomplikowane? Dlaczego zawsze każe jej wybierać między równoznacznymi rzeczami? Dlaczego za każdym razem jest to trudny wybór?
Musi uratować Oriona za wszelką cenę, z jej powodu narażał swoje życie, ta sprawa nie podlega dyskusji. Jednak robiąc to, musi sprzeciwić się Dumbledore'owi, zawieść jego zaufanie, a tego robić nie chce. Żadna decyzja nie jest dobra i każda niesie za sobą przykre konsekwencje. Co jest słuszne, jak powinna postąpić?

Podczas nowiu Dajan nigdy nie mogła zasnąć. Tej nocy nawet nie próbowała, ponieważ niebo było czyste i świeciły na nim miliony gwiazd. Krukonka wyszła z zamku i udała się nad jezioro, z daleka od świateł Hogwartu, gdzie najlepiej widać było niebo. Położyła się na trawie i spoglądała w górę, wyszukując swoich ulubionych konstelacji. Znalazła mały i duży wóz, Syriusza i Pas Oriona. Choć przez chwile mogła wyłączyć myśli i oddalić się od rzeczywistości. Chłodny wiatr muskał jej twarz, dzięki czemu poczuła orzeźwienie, choć przez chwile była wolna od podejmowania ciężkich decyzji. Zamknęła na chwile oczy, wyobrażając sobie, że jest gdzieś daleko stąd.
- Osobiście uważam, że leżenie na wilgotnej trawie w środku jesieni może spowodować przeziębienie.
Dajan szybko otworzyła oczy, słysząc znajomy głos. Stał przed nią Albus Dumbledore, na jego twarzy widniał serdeczny uśmiech. Ona poczuła się jednak trochę zmieszana, wstała i z rumieńcem na twarzy czekała na reakcje dyrektora. Ten przyglądał jej się uważnie zza okularów połówek. Po chwili zwrócił głowę ku niebu i rzekł:
- Gwiazdy, magiczne zjawisko, a jednak tak proste. Są tak dalekie, a wydają się nam tak bliskie.
Dajan również spojrzała w niebo, myśląc nad tym, co powiedział Dumbledore i chcąc wyrzucić z siebie to, co ją dręczyło.
- To podobnie jak z bliskimi: są tak blisko, a jednocześnie tak daleko od nas - mówiąc to, nie odrywała wzroku od gwiazd.
- Mówisz o mamie? - spytał łagodnie Dumbledore, zachęcając ją do kontynuowania.
- Dziś mija rok, odkąd nikogo nie uzdrowiłam, oczywiście matka nie zapomniała mi tego wypomnieć. Twierdzi, że nawet raz na rok nie mogę zrobić tego, o co mnie prosi i że jeżeli bym ją kochała, spełniłabym jej prośbę. Niczego nie rozumie. Uważa, że dla mnie to chwila bólu, a dla innych pozbycie się go do końca życia i że to warte poświęcenia.
Teraz miała już łzy w oczach, bolała ją postawa matki i brak zrozumienia z jej strony. Spuściła wzrok i zacisnęła mocno pięści.
- Spójrz na mnie, dziecko.
- To nie jest proste - mówiła dalej. - Kocham ją i tak bardzo chcę, żeby ona o tym wiedziała. Chciałabym uzdrawiać, bo wiem, że to pomaga innym i jak jest dla nich ważne. Pamiętam, jak ja się czułam, gdy nie mogłam nic zrobić, nie chce tego dla nikogo. - Przerwała na chwilę, wzięła głęboki oddech i spojrzała prosto w niebieskie oczy dyrektora. - Jest jeszcze druga strona medalu. Potwornie się boję. Tego, że ja mogę nie przeżyć i jak wiele mogę stracić. Nie ma słusznej decyzji, uzdrawianie mnie niszczy, a nie robienie tego niszczy innych, a co za tym idzie, mnie również. Co ja mam robić?
- Czasem wydaje nam się, że cokolwiek nie zrobimy i tak kogoś zranimy, a żadne wyjście nie jest do końca słuszne. Wtedy należy zaglądnąć głęboko do naszego serca, tam znajduje się odpowiedź. Serce wie, co robić - powiedział, wpatrując się w zieloną głębie oczu Dajan, po czym wyciągnął ręce i przytulił uczennice, dodając jeszcze: - Jestem pewny, że wiesz co robić. - Po czym puścił do niej oko i oddalając się w stronę zamku, powiedział jakby do siebie: - Wydaje mi się, że wszyscy uczniowie powinni być już w swoich łóżkach.

"Jestem pewny, że wiesz co robić" - echo tych słów dodało Dajan odwagi. Dumbledore wierzył, że podejmie dobrą decyzje, tak wtedy jak i teraz. Zawsze jej ufał, musi to zrobić również w tym wypadku.
Nagle ktoś zapukał. Dajan serce stanęło w gardle ze strachu. Od razu stanęła za drzwiami tak, by ten kto wejdzie, nie mógł jej zauważyć. Drzwi uchyliły się lekko. Wyglądała zza nich burza rudych włosów.
- Bill? - powiedziała i zamarła ze zdziwienia.
- O, tu się chowasz - odparł chłopak uśmiechając się szeroko.
- Co ty tu robisz? - zapytała zdziwiona Krukonka, gdyż jego się nie spodziewała.
- Postanowiłem cię odwiedzić i zapytać, jak się czujesz. Wyobrażam sobie jak musisz się nudzić sama całymi dniami. - Bill patrzył na nią niepewnie, nie wiedząc, co robić dalej, a Dajan straciła element zaskoczenia, który zamierzała wykorzystać na pierwszej osobie, która wejdzie do dormitorium. Zawsze był jednak plan B.
- Napijesz się soku? - zapytała dziewczyna, wskazując na stolik przy łóżku, na którym leżał sok dyniowy.
- Chętnie - odparł z uśmiechem.
Dajan podeszła do stolika i nalała soku do szklanki. Podając ją Billowi wyślizgnęła jej się jednak z ręki i upadła na podłogę, tłukąc się na małe kawałeczki.
- Oj przepraszam, niestety to była moja jedyna szklanka - powiedziała Dajan i zaczęła zbierać szkło z podłogi.
- Nie ma problemu, mogę to łatwo naprawić - odparł z uśmiechem Bill i wyciągnął różdżkę. - Reparo!
Na to czekała Dajan. Postanowiła działać szybko. Wyrwała koledze różdżkę z ręki i, nie czekając na jego reakcję, wycelowała i wypowiedziała zaklęcie:
- Petryfikus Toutalus! - Bill padł na podłogę, a Krukonka czując okropne wyrzuty sumienia, powiedziała: - Przepraszam, ale nie mam innego wyjścia.
Rzuciła na siebie zaklęcie kameleona, mając nadzieje, że to wystarczy. W końcu większość uczniów i nauczycieli byli teraz na lekcjach, równie dobrze mogła nie spotkać nikogo. Zbiegała po schodach najszybciej i najciszej jak potrafiła. Przemknęła przez Salę Wejściową i znalazła się na błoniach, nie spotkawszy nikogo. Teraz już tylko do bramy, a później do Hogsmeade. Serce biło jej tak mocno, iż wydawało jej się, że słychać je na kilometr. Nie zastanawiając się długo, znów zaczęła biec. Błonia pokonała w mgnieniu oka i po chwili była już poza granicami Hogwartu. "Teraz już nie ma odwrotu" powiedziała sobie i wolniejszym krokiem ruszyła w stronę wioski. Gdy do niej dotarła machnęła różdżką Billa i... z bijącym mocno sercem czekała.
Błędny Rycerz pojawił się po kilku minutach, bez chwili wahania weszła do niego i powiedziała:
- Szpital Świętego Munga, Londyn.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.