Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Dajan obudziła się w białym, sterylnym pokoju. Białe ściany, białe łóżko, biała pościel, białe okna, a na sobie miała białe ubranie. Czystość tego miejsca powoli doprowadzała ją do szału. Usiadła na posłaniu i rozejrzała się dookoła. Pomieszczenie było małe, znajdowało się w nim jedynie łóżko i okno, do tego bez klamek. „Zamknęli mnie tu jak jakąś wariatkę!” W dziewczynie obudził się gniew. „Co oni sobie myślą? Przecież umiem nad sobą panować!” Dajan zaczęła krążyć po pokoju, chcąc rozładować nerwy. Nie miała pojęcia ile to trwało, ale zaczęła się dziwić, że na tej cholernie białej podłodze nie wytarła się ścieżka od jej kroków.
Z zamyślenie wyrwało ją pukanie do drzwi. Tak bardzo ją to zdziwiło, że stanęła w pół kroku, z jedna nogą uniesioną do góry i trwała tak bezruchu dobre pół minuty. Po chwili otworzyły się drzwi, a do pokoju weszła matka Dajan. Dziewczyna mimowolnie wstrzymała oddech, mocno zacisnęła zęby, a jej mięśnie twarzy napięły się wyraźnie. Patrzyła groźnie na stojącą w drzwiach kobietę. Jej postawa wyrażała skruchę, ale w intensywnie zielonych oczach nie widać było emocji. W Dajan pojawiły się sprzeczne uczucia, z jednej strony chciała wyrzucić matkę za drzwi i już nigdy więcej nie zobaczyć, a z drugiej pragnęła jej wysłuchać i dowiedzieć się, jaka była jej wersja wydarzeń.
- Wysłuchaj mnie proszę, ten jeden, ostatni raz. – Głos Nikki był spokojny i kryła się w nim dziwna nuta, której Dajan nigdy wcześniej nie słyszała. To ją przekonało, gestem pozwoliła mamie mówić. – Dziękuje – zaczęła. – Wiem, że masz prawo mnie nienawidzić, w sumie ci się nie dziwie, jestem chyba najgorszą matką na świecie, ale przenigdy nie chciałabym cię skrzywdzić.
Nie wiadomo dlaczego Dajan uwierzyła Nikki, tak od razu. Może po prostu chciała, żeby to była prawda. Już nie potrzebowała wyjaśnień. W jej oczach pojawiły się łzy i rzuciła się w ramiona mamy. Zaczęła płakać, wylewając z siebie całą frustrację, strach i złość, łzy przynosiły ukojenie…


- Dajan, obudź się!
Dziewczyna szybko otworzyła oczy. Leżała w swoim dormitorium w Wieży Ravenclawu, zdziwiona rozejrzała się dookoła. Tuz obok niej stał Dumbledore, patrząc na nią przenikliwym wzrokiem zza swoich okularów połówek. Jego niebieskie oczy przepełnione były troską. Dajan ścisnęło się serce, jej sen był taki realny, naprawdę uwierzyła w to, że jej mama jest niewinna, tak bardzo chciałaby się z nią spotkać, porozmawiać. Spuściła wzrok, wzięła głęboki oddech i ze smutkiem w głosie zapytała:
- I co teraz będzie?
Dyrektor usiadł obok niej na łóżku, chciał dodać jej otuchy.
- Na razie będziesz mieszkać tutaj. Nauczyciele będą do ciebie przychodzić i uczyć w wolnych chwilach, byś nie straciła roku, skrzaty domowe będą przynosić ci jedzenie, wszystko jakoś się ułoży. – Jego głos był uspokajający i pokrzepiający, ale Dajan nie tego oczekiwała.
- Czyli jestem tu więźniem tak? - spytała ostrzej niż zamierzała.
- Nie, Dajan – odparł Dumbledore, a w jego głosie można było wyczuć wielki smutek. – Wiesz, że nie tego chcę. Będziesz uczyć się kontroli i gdy tylko ją opanujesz, będziesz mogła żyć jak dawniej.
- Jak dawniej? – Dajan znów poczuła gniew, rodził się gdzieś wewnątrz niej i nie umiała nad nim zapanować. – Nic już nie będzie takie jak dawniej! Orion jest umierający, moja matka mnie zdradziła, a ja sama mam moc, nad którą nie można zapanować, jak może być jak dawniej? – krzyczała. Chciała wyrzucić z siebie całą frustrację, chciała pozbyć się tego gniewu, który zatruwał jej serce. Rozpłakała się, żal wypełniał jej serce. Spojrzała na dyrektora, w jego niebieskich oczach również pojawiły się łzy. Przytulił ją i pozwolił jej się wypłakać. Kolejny raz zastąpił jej ojca, o ile w ogóle można było go w jakimś stopniu zastąpić.

To był wyjątkowo upalny dzień. Dajan siedziała w swoim pokoju odliczając dni, kiedy znów będzie mogła być w Hogwarcie. Kochała swoją matkę, ale spędzanie z nią czasu nie zawsze należało do najprzyjemniejszych. Nagle ktoś zapukał do drzwi, Nikki nigdy tego nie robiła.
- Proszę – powiedziała uprzejmie. W drzwiach pojawił się Dumbledore. Dajan wstała automatycznie, witając się z przybyłym gościem. Uśmiech pojawił się na jej twarzy, jego odwiedziny nieodmiennie oznaczały coś dobrego. Ostatnio dzięki niemu nie musiała już uzdrawiać na każde zawołanie matki. Był jej obrońcą i dobrą duszą w świecie pełnym zła.
- Mam dla ciebie niespodziankę – zaczął wesoło. – Ostatni tydzień wakacji spędzisz w Rumunii, opiekując się smokami.
Dajan nie mogła w to uwierzyć. Smoki były jej pasją, wiedziała o nich wszystko, niestety nigdy żadnego nie widziała na żywo, a teraz jej marzenie się spełni. Rzuciła się na dyrektora i uściskała mocno.

Dumbledore nie był dla niej tylko dobry, opiekował się nią i w pewnym stopniu chyba czuł się za nią odpowiedzialny.

Dajan siedziała w Pokoju Wspólnym Ravenclawu, odrabiając zadanie domowe z eliksirów. Był to jej znienawidzony przedmiot szkolny, a profesor Snape doprowadzał ją do szału. Była dopiero na pierwszym roku i nie uczyła się za dobrze. Wolała leniuchować, poza tym miała spore zaległości przez stracony czas na uzdrawianie. Na szczęście nie będzie musiała już tego robić na każde zawołanie matki. Z zamyślenie wyrwało ją stukanie w szybę. Obróciła się w tamtą stronę i zobaczyła jedną ze szkolnych sów. Podeszła do okna i otworzyła je. Puchacz wleciał do środka, stanął na pergaminie, przy okazji niszcząc jej pracę i wyciągnął nóżkę, do której miał przywiązany list. Dajan odwiązała go i wypuściła ptaka. Otworzyła list i przeczytała na głos:
"Droga Dajan.
Przyjdź proszę do mojego gabinetu, musimy poważnie porozmawiać.
Z poważaniem
Albus Dumbledore"
Dziewczynka była na tyle zdziwiona i przestraszona, że bezzwłocznie udała się do gabinetu dyrektora.
- O, witaj Dajan – powitał ją z uśmiechem.
- Dobry wieczór, profesorze – Dziewczynka patrzyła zawstydzona w ziemię. Albus Dumbledore był człowiekiem, któremu wiele zawdzięczała i który jednocześnie onieśmielał ją jak nikt inny.
- Spójrz na mnie – poprosił dyrektor. Dajan nieśmiało podniosła wzrok i spojrzała w niebieskie oczy, patrzące na nią zza okularów połówek. Spodziewała się dostrzec surową minę i posępny wzrok, myliła się jednak. Dumbledore patrzył na nią z uśmiechem i zapraszającym gestem wskazał krzesło przy biurku za którym siedział. – Wiem, że to dopiero twój pierwszy rok w Hogwarcie i że nie był on tak beztroski jak innych. Powinnaś jednak trochę bardziej przyłożyć się do nauki, taka utalentowana czarownica jak ty nie powinna mieć złych ocen.
Po tych słowach dyrektora Dajan spłonęła takim rumieńcem, że jej twarz można by porównywać do cegły. Bardzo zawstydziła się słowami, które usłyszała. Ten człowiek uważał, że jest utalentowana, a ona nie robiła nic innego, jak użalanie się nad sobą. Musi wziąć się w garść. Z wielkim wstydem i zaciśniętym gardłem odpowiedziała:
- Obiecuję się poprawić, przepraszam za wszystko.
- Nie masz za co przepraszać, miłego wieczoru życzę, dobranoc.
Od tej pory Dajan była jednym z najlepszych uczniów w szkole. Zdanie Dumbledore’a znaczyło dla niej wiele. Złamałoby jej się serce gdyby go zawiodła.

W nocy Dajan nie mogła zasnąć, wiedziała że musi coś zrobić. Odwiedziny dyrektora bardzo jej pomogły, musiała jednak mu się sprzeciwić. Tak bardzo nie chciała go zranić, a jednak musiała to zrobić. W głowie miała już ułożony plan działania, pomyślała o wszystkim, musiało się udać. Jutro wszystko się rozstrzygnie.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.