Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Nie... to była tortura. Dziewczyna od zawsze niekochana przez własną matkę, a przynajmniej tak się wydawało, teraz już nigdy nie miała dowiedzieć się prawdy. Umrą tu, obydwie. Zginą w męczarniach.
Wyciągnęła rękę w stronę Nikki. Dłoń drżała. Zamknęła oczy, poczuła słabo pulsującą moc...

- Mamo, nie mogę tego zrobić! Nie tym razem!
- Dajan, proszę, wysłuchaj mnie.
- Nie! - Miała łzy w oczach, wiedziała jak to się skończy. Chciała wyjść z pomieszczenia, uciec daleko stąd...
Nikki wyciągnęła różdżkę i zablokowała dziewczynie drogę.
- Wysłuchasz mnie, czy tego chcesz, czy nie. - Jej głos był twardy i nieznoszący sprzeciwu.
- Mamo... - chciała zaprotestować dziewczyna, ale nie pozwolono jej dojść od słowa.
- To dziecko umrze. Nigdy nie pozna świata, nie będzie się śmiało, nie zakocha się, nie poczuje ciepła promieni słońca i chłodu zimy. Tego chcesz? - Matka często próbowała wzbudzić w niej wyrzuty sumienia.
- Nie... - odparła cicho. - Mamo, ona umiera... Uzdrowienie jej zagrozi mojemu życiu, czy w ogóle cię to interesuje?
- Nie przesadzaj, do tej pory nic ci się nie stało. Posłuchaj, matka tego dzieciaka mi płaci... Mamy długi. Chcesz zrujnować własną rodzicielkę?
- Ja mogę umrzeć! Nie dociera to do ciebie?! - W krzyku dziewczyny było przerażenie, cierpienie i niedowierzanie. Frustracja i poczucie niezrozumienia.
- Dajan, ja nie mam wyjścia, obiecałam tej kobiecie... ona może mnie zniszczyć - zaczęła tłumaczyć się Nikki.
- Ja mogę umrzeć! Już nigdy nikogo nie uzdrowię, stracisz za dużo!
- Nie krzycz na mnie gówniaro - zmieniła taktykę czarownica. - Masz ją uzdrowić albo nie wrócisz do Hogwartu i nawet Dumbledore ci nie pomoże, jasne?!
- Ale...

Wspomnienie to wbiło się w jej głowę z wielką siłą. Nikki nieraz narażała ją na śmiertelne niebezpieczeństwo. I to z błahych powodów... Pieniądze nie są przecież najważniejsze. Teraz było inaczej... To matka miała się poświecić dla Dajan. Przecież jeśli teraz umrze, nigdy nie pozna świata, nigdy więcej się już nie uśmiechnie, nigdy nie zakocha, nie poczuje ciepła słońca i chłodu zimy. Nie... przecież ją narazi... Może się nie udać zaczerpnąć tylko odrobinę mocy.
Dlaczego ona się zastanawia? Jak nie spróbuje, będą stracone...
A jeśli się coś stanie? Będzie miała na sumieniu jeszcze jedno życie, życie własnej matki...
Ale czy ma jakieś wyjście?
To ją zabije...

Teraz nie może liczyć na niczyją pomoc, to jej jedyna szansa. Przypomniała sobie, jak wypełniała ją moc Sofie... Westchnęła głośno, zbliżyła drżącą rękę do rany na głowie matki i... zaczerpnęła moc.

Chciała wziąć tylko odrobinę... Tylko tyle, żeby się uwolnić i uciec...

Poczuła euforie, moc pulsowała w niej z niewiarygodną siłą. Wzięła głęboki oddech, napawając się energią, wypełniającą każdą cząstkę jej ciała. Przeszły ją przyjemne dreszcze, a skóra na nadgarstkach zaczęła piec. Spojrzała na nie i otworzyła szeroko oczu ze zdziwienia. Rany zaczęły się zasklepiać tak, że nie było po nich śladu. Dajan uzdrawiała sama siebie... Skupiła się również na reszcie swojego ciała, nic ją nie bolało, a przecież... Jak to możliwe? Nie mogła uwierzyć własnym oczom.

Po chwili dziewczyna przypomniała sobie o matce i rzuciła się w jej stronę. Szarpnęły ją kajdany. Wysłała do nich odrobinę mocy, a te rozpadły się na kawałki, rozpryskując we wszystkie strony. Dajan nie zwróciła na to wielkiej uwagi i uklękła obok Nikki.
- Mamo! Mamo! - krzyczała coraz głośniej, potrącając kobietą mocniej i mocniej. - Mamo, nie!

Płakała... Tak, jak jeszcze nigdy... Serce pękało z bólu... Nie udało się.

Dajan wzięła ciało matki w ramiona. Wtuliła twarz w jej włosy, pachnące rumiankiem. Łzy ginęły w splątanych pasmach i przyklejały się do twarzy dziewczyny. Nie tak miało być... Nagle przestało się liczyć, czy Nikki kiedykolwiek ją kochała, liczyło się tylko to, że Dajan kochała ją całym sercem. To była jedyna osobą, którą kiedykolwiek pokochała i teraz to się skończyło... Siedziała, przytulając się i kołysząc, cały czas powtarzając:
- Przepraszam mamo, przepraszam...

Z każdą sekundą uczucia z niej uciekały, opuszczały, jakby były tylko pyłem na wietrze. Musiała to zrobić, by w ogóle móc oddychać, by móc podnieść się, zrobić jakikolwiek ruch.

Nie wiedziała, ile to trwało, ale nic nie miało teraz znaczenia. To było pożegnanie. Pożegnanie z osobą, która oddała za nią życie. Chciała o tym myśleć w ten sposób. Na razie nie mogła inaczej... Po jakimś czasie po prostu wstała, kładąc ciało matki przy oknie.
- Przepraszam - powtórzyła jeszcze raz i wysłała iskierkę mocy. Ciało stanęło w płomieniach. Łzy przestały już płynąc. Teraz była już tylko wrakiem człowieka, wypranym z wszelkich uczuć.
Zabrano jej coś, co miała najcenniejszego - miłość. Teraz już nic nie miało znaczenia. Teraz chciała się jedynie zemścić, zemścić na tym, który miał być jej przyjacielem. Nie ma wybaczenia, jest tylko zemsta. Znajdzie go i sprawi, że będzie żałował... żałował, że w ogóle się urodził. Odwróciła się od płomieni, wyważyła drzwi i wyszła na poszukiwanie Zemsty.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.