Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Tej nocy Dajan miała mnóstwo snów. Sceny z jej życia przeplatały się z wyobrażeniami. Głównymi bohaterami byli Orion i Nikki, ale zawsze osobno.

Pierwsze spotkanie jej i Oriona. Ta iskierka w jego oczach, coś niezrozumiałego, tajemniczego i przyciągającego. Nigdy wcześniej kogoś takiego nie spotkała. Jednocześnie bała się mu zaufać i bardzo chciała to zrobić. Orion był pierwszą osobą, która wywołała w niej takie uczucia, chciała go poznać, dowiedzieć się kim jest. Z jakiegoś powodu potrafiła odczytywać jego uczucia, jakby był otwartą księgą… Ale to wszystko było przecież kłamstwem… Zdradził ją, stał się obcy i przerażający, nie był już tym samym człowiekiem. Jak to możliwe?

Jej matka, mimo iż zawsze zimna i nieodgadniona, okazała się ją kochać. Popełniła wiele błędów, ale któż ich nie robi? Może to był właśnie jej sposób na ocalenie córki? Może Nikki chciała jej pokazać, że lepiej schować swoje uczucia, ponieważ wtedy nikt nas nie może zranić.

Orion niby bezinteresowny chciał jej pomóc i zrozumieć. Dumbledore mu ufał, a przynajmniej tak się mogło wydawać. Pomógł jej zrozumieć swój dar i podjąć decyzję… Przecież on chciał, żeby go zatrzymała, pewnie był mu potrzebny… Chodziło tylko o to! Ale wspierał ją, nawet kiedy dowiedział się, że pozbyła się daru, tak mu przecież powiedziała.

Matka, która zawsze chciała od córki poświęcenia. Pragnęła, by zachowała dar i oczekiwała, że będzie uzdrawiać na każde jej zawołanie. Zawsze wymagała od niej za dużo, wiedząc ile ją to kosztuje. Czy ona w ogóle ją kochała? Może to wszystko było kłamstwem, żeby łatwiej było nią manipulować? Czy Nikki w ogóle była zdolna do miłości?

Wszystko wywróciło się do góry nogami, niczego nie była już pewna. Kto zdradził, kto kłamie, komu ma wierzyć? Obydwoje zmienili swoje zachowanie: matka z bezuczuciowej na wylewną i troskliwą; Orion z ciepłego i tajemniczego na zimnego i bezwzględnego. Nic nie było już takie samo.

Ze snu wyrwał ją dźwięk otwieranych drzwi. Obudziła się w ramionach matki, co wywołało w niej mieszane uczucia. Zdarzyło jej się to po raz pierwszy w życiu. Nikki nigdy wcześniej nie tuliła swojej córki do snu. Ręce bolały ją od kajdan i cała była odrętwiała od niewygodnej pozycji. Spojrzała przed siebie, chciała zobaczyć kto wszedł do pomieszczenia.
To był Orion, jego długie włosy związane były w kucyk z tyłu głowy. Miał na sobie czarne, wąskie spodnie, ciemną, obcisłą bluzkę i skórzane rękawiczki na dłoniach. Był do siebie taki niepodobny… Jego oczy nadal były zimne. Widok ten zmroził serce Dajan. Wszedł do pomieszczenia z mściwym uśmiechem na twarzy, spojrzał na więźniów i powiedział:
- No to zaczynamy zabawę, kochane!

Po tych słowach Nikki również się obudziła. Od razu stanęła na równe nogi, zasłaniając córkę własnym ciałem.
- Zostaw ją! – krzyknęła.
Orion popatrzył z pogardą na kobietę, podniósł różdżkę i machnął. Nikki podleciała do góry i w bok, z hukiem uderzając o ścianę. Opadła nieprzytomna na ziemię w dziwnej pozycji. Jedną nogę miała wykręconą w nienaturalny sposób, twarz przykryły jej włosy, a ręce leżały pod ciałem.
- Nie! – wrzasnęła dziewczyna i szarpnęła kajdanami, raniąc sobie nadgarstki. Mężczyzna zaczął się śmiać, ale dźwięk ten oddalał się od Dajan, jakby słyszała go zza ściany. Znów poczuła moc obok siebie i musiała do niej sięgnąć. Zaczęła się szarpać, nie zważając na ból. Jakimś cudem źródło mocy było coraz bliżej, już prawie je miała, wydawało się być na wyciągniecie ręki. Nie udało jej się, zabrakło milimetrów… Cisza bębniła jej w uszach, a może to pulsująca moc wydawała taki dźwięk? Po chwili usłyszała gdzieś z bardzo daleka:
- Dajan! Dajan! Opanuj się! Zabijesz własną matkę!
Matkę… Nikki… To przecież ją Orion zranił. Co ona wyprawiała?

Przestała się szarpać. Powoli świat wracał do jej świadomości. Zobaczyła ubranego na czarno mężczyznę tuż obok siebie, jego twarz była bardzo blisko przy jej głowie. Odsunęła się odruchowo, ale on złapał ją za rękę. Syknęła z bólu i spojrzała na swoje nadgarstki. Cała skóra była z nich zdarta i krwawiły mocno. Ciemne oczy wpatrywały się w nią uważnie. Po chwili mężczyzna odsunął się, dalej nie spuszczając z niej wzroku. Dajan spojrzała w bok na matkę, leżała nieprzytomna w sporej kałuży krwi, która sączyła się z jej głowy. Moc pulsowała coraz słabiej, jakby… nie, to niemożliwe...
Orion wyciągnął różdżkę i przesunął ciało kobiety bliżej dziewczyny, tak że mogła ją dotknąć. Uśmiechnął się szyderczo i wyszedł z pomieszczenia.

Dajan bała się poruszyć, żeby narkotyczne uczucie znów nią nie zawładnęło. Spojrzała na swoje ręce, które trzęsły się niemiłosiernie. Kałuża krwi powiększała się z każdą minutą…
Co robić… Co robić?
Skóra na twarzy Nikki zaczęła blednąć, a jej usta również straciły kolor. Niegdyś czerwone jak kwiat róży, teraz białe niczym pergamin…
- Mammmo? – wyszeptała drżącym głosem Dajan, mając nadzieje, że się ocknie.
A jakby tak zaczerpnąć tylko trochę mocy i uzdrowić Nikki jej własną magią? A jeśli to ją zabije? Jeśli czegoś nie zrobi na pewno umrą obydwie. Dajan miała trzy wyjścia z tej sytuacji. Nie zrobić nic, pozwolić wykrwawić się własnej matce i czekać aż Orion zamęczy ją na śmierć, zmuszając do uzdrowienia Voldemorta. Mogła ją uzdrowić ryzykując własnym życiem i tym, że sytuacja się powtórzy. Jeśli przeżyje uzdrawianie i tak umrze w torturach. Było jednak jeszcze jedno wyjście… Samolubne i egoistyczne… Dajan mogła zaczerpnąć moc od Nikki i spróbować uciec…
Siedziała tak tuż obok matki, kuszona mocą i szansą uratowania siebie, nie mogąc się zdecydować czyją śmierć wybrać – własną, czy matki.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.