Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Po wyjściu z gabinetu Oriona Dajan skierowała się od razu do biblioteki. Chciała się dowiedzieć jak najwięcej o jednorożcach. Po drodze natknęła się jednak na Marcusa.

- O hej! Właśnie zastanawiałem się czy nie znajdę cię w bibliotece.

- Akurat tam zmierzałam. - Odpowiedziała dziewczyna, trochę zaskoczona nerwowym zachowaniem Marcusa.

- Bo właśnie tak sobie myślałem, że na dworze piękna pogoda i że to pewnie ostatnie cieplejsze dni w tym roku... I że szkoda je marnować siedząc w bibliotece... Może pójdziesz ze mną na spacer?

Dajan odebrało mowę. Pierwszy raz w życiu ktoś zaprosił ją na spacer. Nie miała pojęcia co odpowiedzieć.

- Yyy... no więc... Yyy... Chętnie. Chyba...

- To świetnie!- Marcus wyraźnie się ucieszył. - Co tam u ciebie? Bardzo was męczą zadaniami domowymi?

- O tak! A Snape jest najgorszy! Czy on na prawdę myśli, że nie mamy innych przedmiotów?

- Myślę że tak. Ja na szczęście nie chodzę już na eliksiry i mam spokój. Ale pamiętam jak...

Wyszli na błonia cały czas rozmawiając. Dajan był zdziwiona jak swobodnie się z nim rozmawia. Przez chwilę zapomniała nawet o swoich problemach. To co się działo pochłonęło ją zupełnie. Nie zauważała nawet ciekawskich spojrzeń innych uczniów. Spacerując odeszli daleko od zamku. Zaczęli okrążać jezioro. Po chwili usiedli pod jednym z drzew w cieniu i ciszy.

- Słyszałem, że wyczarowałaś patronusa.

Nagle niechciane myśli powróciły. Wszystkie wątpliwości i to co powiedział profesor Orion. Nagle nie wiadomo dlaczego poczuła ciężar odpowiedzialności za swój dar, bardziej niż dotychczas.

- Tak to prawda.- Mówiąc to wyraźnie posmutniała.

- Uraziłem cię? Przepraszam nie chciałem. - On również przestał się uśmiechać.

"Czar prysł" - pomyślała Dajan.

- Nie, nic się nie stało, po prostu coś mi się przypomniało. - Dziewczyna starała się uśmiechnąć, ale chyba nie bardzo jej to wyszło.

- Chcesz już wracać do zamku? Kolacja pewnie się już zaczęła.

Dajan spojrzała w oczy Marcusowi. Po raz pierwszy się im przyjrzała. Były niebieskie. Jasne i piękne. Zaczęła się w nich zatapiać. Po chwili wyrwała się z tego stanu i uśmiechnęła, ale tym razem szczerze.

- Właściwie to nie jestem głodna, ale chętnie ci potowarzyszę.

Marcus również się uśmiechnął. Wstał i podał jej rękę. Dziewczyna ujęła ją, a on pomógł jej wstać. Stali tak przez chwile patrząc sobie w oczy. Po chwili ruszyli do zamku, trzymając się za ręce. Szli w milczeniu. "Milczy się z nim tak samo dobrze jak rozmawia." Pomyślała Dajan. "Jego dłoń jest taka ciepła i dobrze czuć ją w swojej dłoni." Idąc tak myślała o tym jak dobrze się czuję. Po raz pierwszy od bardzo długiego czasu, albo nawet po raz pierwszy w życiu. Dotarłszy do zamku usiedli z dala od innych Krukonów, ciesząc się swoim towarzystwem. Znów rozmawiali swobodnie i o dziwo nikt im nie przeszkadzał. Raz tylko Dajan spojrzała na stół nauczycielski i zobaczyła Oriona wpatrującego się w nią z tą dziwną iskierką w oku. Przez chwilę patrzyli sobie w oczy, po czym nauczyciel wyszedł z sali. Reszta wieczoru minęła im spokojnie i zdecydowanie za szybko. Kiedy nie został już prawie nikt w wielkiej sali i oni zdecydowali się pójść do pokoju wspólnego Ravenclow'u.

Czas płynie szybko, czy wolno?

- Zagadka idealnie pasuje do naszego dzisiejszego dnia, nie sądzisz? A oto odpowiedź: czas zawsze płynie tak samo, tylko ludzie odbierają go inaczej. Jak się nudzą, płynie wolniej, jak się dobrze bawią, szybciej. Czyli tak jak my dzisiaj.- Mówiąc to Marcus patrzył prosto w oczy Dajan.

Świetna odpowiedź

Wchodząc do pokoju wspólnego puścili swoje dłonie. W środku panował chaos, jak zwykle o tej porze. Marcus odprowadził Dajan pod drzwi dormitorium.

- Dzięki za miły wieczór.- Powiedział chłopak, nie wiedząc co ma dalej zrobić.

- To ja dziękuję. Rzeczywiście spędzenie tego dnia w bibliotece byłoby wielką stratą czasu. Może kiedyś to powtórzymy?

- Bardzo chętnie nawet jutro.

- Cieszę się, w takim razie do zobaczenia jutro na śniadaniu. Dobranoc.

- Dobranoc.

Minął tydzień. Dajan i Marcus coraz lepiej się dogadywali, nadal unikając trudnych tematów o jej darze. Jadali razem posiłki, najczęściej z Bill'em, Amadeuszem i Tom'em. Dziewczyna zaprzyjaźniła się również z nimi. Właściwie stali się nierozłączni. Jak tylko nie było lekcji zawsze można ich było znaleźć razem. Dajan zastanawiała się co to wszystko dla niej znaczy. Czy jest zakochana? A może to zwykła przyjaźń? Przede wszystkim jednak zastanawiała się co o tym wszystkim myśli Marcus, jednak nie miała odwagi zapytać. Od ich pierwszego spaceru nie zdarzyło się już nic romantycznego. Spędzali ze sobą mnóstwo czasu, ale Dajan nie była pewna na czym stoi. Nie wiedziała co czuje Marcus. Przez ten tydzień ani raz nie pomyślała o trudnym wyborze jakiego musiała dokonać. Właściwie prawie zapomniała o tym, że jest inna niż wszyscy, że ma dar. Niestety nie dane jej było długo cieszyć się tą nieświadomością. Tydzień po ich pierwszej rozmowie profesor Orion znów poprosił, by została po lekcji na rozmowę.

- O czym tym razem chce pan ze mną rozmawiać?- Dajan nie była zadowolona, że musi zostać, miała potkać się z Marcusem zaraz po lekcjach. Na szczęście poprosiła koleżankę z klasy aby mu przekazała, że coś ją zatrzymało.

- O twoim darze oczywiście.

- Tylko o tym będziemy rozmawiać?

- Możemy rozmawiać o czym tylko zechcesz. - To była dziwna uwaga, pomyślała Dajan i spojrzała nauczycielowi w oczy. Znów ta iskierka. "Muszę to rozgryźć! Co w nim jest, że mnie tak przyciąga?" Wpatrywali się w siebie dłuższą chwilę. Pierwszy odezwał się Orion.

- Zaprosiłem cię na rozmowę, ponieważ Dumbledore prosił abym ci coś przekazał. Mówił, że twój czas się kończy i że musisz podjąć decyzję.

Serce jej zamarło. Tak szybko? "Myślałam, że mam dużo czasu? Jak mogę podjąć tę decyzję w tak krótkim czasie? Ale jeżeli sama tego nie zrobię, czas zdecyduje za mnie."

- Ile mam czasu na podjęcie decyzji?

- Masz czas do końca miesiąca.

- Co? Przecież to niecałe dwa tygodnie!

- Wiem, że to niewiele.

Dajan miała łzy w oczach. Niecałe dwa tygodnie i albo pozbędzie się bólu, albo zostanie już z nią na zawsze, razem z pozostałymi konsekwencjami. Orion podszedł do niej, ona jednak nawet tego nie zauważyła, będąc zatopiona we własnych myślach. Chwycił ją za ramiona i zmusił, by spojrzała na niego.

-Wiem, że to niewiele czasu, ale dasz...

Nie słyszała jego słów. Widziała jedynie jego oczy... A w nich tę tajemniczą iskierkę, współczucie, ból i coś jeszcze... Po chwili przestał mówić, widząc że go nie słucha. Wziął ją w ramiona i mocno przytulił. Dajan słyszała bicie jego serca. Wsłuchała się w ten uspokajający dźwięk. Wreszcie poczuła się bezpiecznie. Przez chwile uwierzyła w to, że wszystko będzie dobrze.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.