Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Cały poprzedni wieczór Dajan spędziła zaszyta w jakiejś pustej klasie. Do dormitorium poszła dopiero późno w nocy, kiedy wszyscy już spali. Wstała bardzo wcześnie, mając nadzieję, że Wielka Sala będzie jeszcze w miarę pusta. Zeszła z wierzy Ravenclaw'u, udając się na śniadanie jak najmniej używanymi korytarzami. Rozglądała się dookoła. Postacie na obrazach milcząco się jej przyglądały. Cisza w jej uszach koiła nerwy. Pragnęła się zapaść w tę ciszę. Tak, tego teraz najbardziej pragnęła, uciec od ludzi i fałszywych oskarżeń, niech nikt się nie odzywa. Cisza jest błogosławieństwem. Stanęła na środku korytarza po którym szła. Była mniej więcej w połowie drogi do Wielkiej Sali, ale po co ma tam iść i słuchać ludzi, którzy nie mają o niczym pojęcia? Takich ludzi jak Marcus. Wspomnienie wczorajszego wieczoru zabolało. Cisza jest błogosławieństwem. Oparła się o ścianę przy której stała. Zsunęła się na dół i usiadła na zimnej posadzce. Tu jest cisza, tu jest dobrze. Spojrzała w górę. Nad nią unosił się jakiś duch, nie widziała go nigdy wcześniej. Migotał srebrzyście tuż pod sufitem, przyglądając się jej zimnymi oczami.
- Kim jesteś? - Usłyszała swój głos Dajan, mimo iż nie zamierzała nic mówić. Duch nic nie odpowiedział, tylko jego wargi wygięły się trochę, jakby powstrzymywał uśmiech. Nagle zsunął się szybko na dół, zatrzymując się tuż przed twarzą dziewczyny. Ta wzięła głęboki oddech, serce tłukło jej się w piersi, czuła chłód bijący od nieznajomej postaci. Był to mężczyzna, przynajmniej był nim kiedyś. Miał miękkie, a zarazem ostre rysy twarzy. Musiał umrzeć mniej więcej w wieku trzydziestu lat. Dajan patrzył mu prosto w oczy, duch wyciągnął dłoń i dotknął palcami jej twarzy. Dziewczynę przeszył dreszcz, zamknęła oczy. Gdy znów je otworzyła nikogo już nie było. Wstała i nie myśląc zbyt wiele, udała się prosto do Wielkiej Sali. Minęło sporo czasu, więc panował tam ruch. Dajan spojrzała na stół Ravenclaw'u i dostrzegła Marcusa. Siedział jak zawsze w gronie znajomych. Udając, że go nie widzi usiadła przy drugim końcu stołu. Nałożyła sobie na talerz kilka kanapek z szynką, ale spojrzawszy na nie, stwierdziła, że nie da rady ich zjeść. Żołądek miała ściśnięty z nerwów, wiedziała ze plotki na temat jej zrezygnowania z daru już się rozniosły i że nie pozostanie to nikomu obojętne. Tylko czekała na zjadliwe komentarze. Przetrzyma to, jak wszystko do tej pory. Jest przynajmniej jedna osoba, która stara się ją zrozumieć - Orion. Pomyślawszy o nim spojrzała na stół nauczycielski, ale tam go nie było. Szkoda, może jego widok dodałby jej odwagi. Po chwili do jej stolika podszedł Bill. O zaczyna się - pomyślała.
- Mogę się dosiąść? - Zapytał z uśmiechem.
- Jasne. - Odpowiedziała bez przekonania Dajan.
- Marcus opowiedział nam co się wczoraj wydarzyło. Znaczy o tym, że zrezygnowałaś z daru. Powiedział też co o tym myśli. Podejrzewam, że dlatego dzisiaj z nami nie usiadłaś? - Dajan uporczywie wpatrywała się w kanapki, nie chciała pokazać swojej słabości, nie mogła pokazać, że się przejmuje. Bill nie uzyskawszy odpowiedzi kontynuował monolog. - Chciałem ci tylko powiedzieć, że ja nie myślę tak jak Marcus. Dla mnie to była twoja decyzja i miałaś prawo zrobić z nią co chcesz. No cóż, to wszystko. - Po tych słowach wyszedł z Wielkiej Sali. Dajan zamknęła oczy. Wzruszyła ją postawa Billa, była za nią wdzięczna. Ona również wstała od stołu i z podniesioną głową ruszyła do wyjścia. Pierwszą lekcją dzisiaj były eliksiry. Zmierzając do lochów dziewczyna na nikogo się nie natknęła. Było dość wcześnie, więc pod salą spotkała zaledwie kilku uczniów. Wśród nich było dwóch Ślizgonów. Od razu do niej podeszli. Dajan spojrzała na nich twardo, czekając co się stanie.
- Witaj Dajan. Myślisz, że jak cię skaleczę to zechce cię ktoś uleczyć? - Powiedział to niższy z dwójki chłopców, którzy do niej podeszli. Miał blond włosy i niemal białe oczy. Drugi o ciemnych włosach i niebieskich oczach przyglądał się tylko, nie włączając. Dajan trzymała różdżkę w pogotowiu.
- Uważaj żebym ja nie skaleczyła ciebie. - Odpowiedziała ostro.
- O jaka waleczna. To ciekawe co powiesz na to.
Trwało to zaledwie kilka sekund. Dajan zobaczyła dwie wyciągnięte w jej stronę różdżki i dwa zaklęcia lecące w jej kierunku. Przed jednym się uchyliła, a później krzyknęła:
- Protego! - Utrzymywała zaklęcie tarczy, wiedząc, że może nie wystarczyć.
- O popatrz, mała dziewczynka zna zaklęcia obronne. Ciekawe czy na to ci ono pomoże.
Używał zaklęć niewerbalnych. Była na to gotowa. Uchyliła się przed czarem, potem wypowiedziała w myślach - Expelliarmus. Jedna różdżka wyleciała w górę, Dajan nie była pewna która. Nie chciała walczyć. Biegła do wyjścia z lochów. Nagle poczuła, że coś uderza ją w plecy. Całe jej ciało zdrętwiało. Upadła na twarz. Chyba złamała nos. Po chwili poczuła, że znów może się poruszać. Ktoś podniósł ją z ziemi. To był ten wyższy Ślizgon. Przygwoździł ją do ściany. "Gdzie moja różdżka?", przeszło przez głowę dziewczynie. Odpowiedź była prosta. Właśnie podnosił ją z podłogi jasnowłosy. "Ale jestem głupia! Mogłam ich inaczej obezwładnić. Najwyżej dostałabym szlaban od Snapa!"
Nie mogła uwierzyć, że tak łatwo ją dorwali. Do tego byli na rogu korytarza. Nikt ich nie widział.
- Widzę, że niefortunnie upadłaś, uciekając przed nami. - Mówił z przekąsem blondyn. - Nie dość, że złamałaś nos to jeszcze różdżkę. I mówiąc to złamał zaklęciem jej różdżkę na pół. Dajan nie mogła w to uwierzyć. Jak mógł? Obydwaj Ślizgoni śmiali się jej w twarz, po czym po prostu odeszli. Dajan wzięła swoją zniszczoną różdżkę do ręki. Co ona teraz zrobi? Bez niej nie może się bronić, a przecież Dumbledore kazał jej być ostrożną. Miała dziwne wrażenie, że te dwie sprawy są ze sobą powiązane. Postanowiła iść do dyrektora Hogwartu i wszystko mu opowiedzieć. Wychodząc z lochów znów ujrzała ducha, którego spotkała dzisiaj rano. Patrzył na nią milcząco i po chwili zniknął. Postanowiła o tym również opowiedzieć dyrektorowi. Wychodząc z korytarza jeszcze raz oglądnęła się do tyłu, chciała sprawdzić, czy duch jeszcze tam jest. Nagle zrobiło się ciemno. Ktoś zarzucił jej coś na głowę. Chciała krzyknąć, ale z jakiegoś powodu nie mogła. Zaczęła się szarpać, kopać, chciała się uwolnić.
- Siedź spokojnie! - Usłyszała czyjś cichy głos. Później ogarnęła ją jeszcze większa ciemność. Straciła przytomność.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.