Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20].

Dajan ocknęła się w piwnicy. Czuła kajdany na rękach oraz wilgoć podłoża. Było ciemno, a cała jej świadomość skupiała się na obolałym ciele. Sofie nie dała za wygraną bardzo długo. Nie miała pojęcia ile to trwało. Spróbowała się poruszyć, ale ból w mięśniach był tak wielki, że nie dała rady. Zamknęła oczy i usnęła.

Znów obudziła się w piwnicy. Ciekawe jak długo to już trwa. Chciała się poruszyć, ale w dalszym ciągu była zbyt obolała. Ledwie poruszyła ręką i wyczuła coś pod nią. Butelka. Chciała się napić, ale nie mogła odkręcić nakrętki. Znów zamknęła oczy i odpłynęła w nicość.

Gdy następnym razem otworzyła oczy, czuła się już dużo lepiej. Udało jej się otworzyć butelkę i wypić płyn do dna. Dodało jej to sił. Zdołała usiąść. Oparła się o ścianę i nasłuchiwała jakichkolwiek dźwięków. "Kiedy znów ją stąd wywloką i będą torturować? Czy przeżyje następny raz? Kiedy straci zmysły?" Bała się jak nigdy przedtem. Nie chciała tak umrzeć. To przecież nie może się tak skończyć. Z rozmyślania wyrwały ją jakieś dźwięki. Otwierane drzwi i stopy schodzące na dół. "O nie! Niech to nie będzie Sofia." Oślepiło ją światło, nie mogła dostrzec osoby, która do niej zeszła. Po chwili jednak wszystko było wiadome.
- Otwórz oczy - usłyszała męski głos. Uczyniła jak prosił i zobaczyła starszego mężczyznę w tej samej zielonej szacie. Trzymał w ręku butelkę i miskę, z której unosiła się para. - Zjedz i wypij, musisz być silna. - Przełożył przez kraty obie rzeczy, tak by mogła po nie sięgnąć. Dajan od razu zaczęła jeść. Była bardzo głodna. Mężczyzna wpatrywał się w nią dopóki nie skończyła. Później jednym ruchem różdżki sprawił, że miska i dwie butelki zniknęły.
- Zostawię ci lampę - powiedział i skierował się do wyjścia.
- Dziękuję - szepnęła Dajan ledwo słyszalnym głosem.

Czarodziej w zielonych szatach przyszedł do piwnicy jeszcze pięć razy, za każdym razem wszystko wyglądało tak samo. Za szóstym razem Dajan usłyszała jednak odgłosy kroków dwóch osób, a w świetle lampy zobaczyła znienawidzoną twarz Sofie. Automatycznie cofnęła się jak najbliżej ściany, co tylko wywołało szyderczy uśmiech na twarzy kobiety. Ubrana była w krwistoczerwoną suknię. Dajan uznała, że to źle dla niej wróży. Sofie wyciągnęła różdżkę, kajdany opadły z rąk dziewczyny.
- Mamy dzisiaj gościa, przyszedł specjalnie dla ciebie. - Sofie była wyraźnie z siebie zadowolona, a jej głos zmroził dziewczynie serce. - Marcel przyprowadź ją na górę.
Nie czekając na żadną reakcję wyszła. Czarodziej nazwany Marcelem otworzył kraty, a Dajan spróbowała wstać. Udało jej się to z trudem. Mężczyzna zaprowadził ją do tej samej sali, w której byli ostatnio. Tym razem przy stole siedzieli tylko jedna kobieta i jeden mężczyzna, ten sam który trzymał ją ostatnio. Tym razem też do niej podszedł i przytrzymał za ręce, odprawiając Marcela. Dziewczyna spojrzała na zbliżającą się do niej kobietę. Jej czerwona suknia falowała na tle białej posadzki. Nachyliła się do niej i wyszeptała.
- Ciekawe co zrobisz teraz. - Natomiast głośno dodała - wprowadzić naszego gościa!
Do sali wprowadzono mężczyznę z workiem na głowie. Dajan miała dziwne wrażenie, że wie kto to jest. Nie kazali długo jej czekać. Osoba która wprowadziła więźnia, od razu odsłoniła jego twarz. Serce Dajan zatrzymało się na chwilę. Nie mogła uwierzyć własnym oczom. "Orion, to niemożliwe." Nauczyciel spojrzał przelotnie na Dajan i utkwił spojrzenie w Sofie.
- Sofie Dupre - powiedział z wielką powagą w głosie.
- Widzę, że mnie poznajesz. To dobrze. Jednak nie z tobą mam zamiar rozmawiać. Droga Dajan masz ostatnią szanse - mówiąc to wyciągnęła sztylet i przecięła swoją dłoń. - Uzdrów mnie.
- Nie potrafię. - Odpowiedziała Dajan, wpatrując się w Oriona.
- Nie dobrze - odpowiedziała Sofie i wskazała gestem, by przyprowadzić Oriona bliżej. Przyłożyła mu nóż do gardła. - A teraz?
- Nie! - Wyrwało się z gardła dziewczyny. Kobieta uśmiechnęła się i znów podeszła do Dajan. Wyciągnęła do niej zranioną dłoń. W drugiej trzymała sztylet i różdżkę. "Może udałoby mi się wyrwać jej różdżkę, mogłabym wypowiedzieć jedno zaklęcie nim mnie obezwładnią."
- Muszę mieć wolne dłonie, żeby cię uzdrowić. - Powiedziała spokojnie. Orion zrobił wielkie oczy, a trzymający ją mężczyzna puścił jej ręce. Reszta działa się bardzo szybko. Dajan wyrwała różdżkę Sofie, zrobiła unik przed trzymającym ją mężczyzną i skierowała ją w stronę okna.
- Expecto patronum! - Wykrzyknęła, a z różdżki wyskoczył srebrny jednorożec i pogalopował w ciemność za oknem. Następnie poczuła ból w głowie, upadła na ziemię, a ktoś wyrwał jej broń z ręki. Nadzieja wróciła do serca Dajan. Wysłała wiadomość do dyrektora. Jedynie dwa słowa, ale zapewne mogą one jej pomóc. Sofie Dupre. Kobieta wpadła w szał. Spojrzała na leżącą na ziemi Dajan i podeszła do Oriona. Z uśmiechem na ustach poderznęła mu gardło.
- Nieeeeee! - Krzyk Dajan pozostawał w uszach przez długi czas. Słyszalna w nim rozpacz rozdzierała serce. Dziewczyna podbiegła do Oriona, wiedząc że ma zaledwie kilka sekund na ocalenie go. Nie myślała, po prostu działała. Wystarczyło, że go dotknie, a będzie uratowany. Dobiegła do niego, dotknęła i wysłała swoją uzdrawiającą moc w jego ciało. Wiedziała, że będzie ją to wiele kosztować. Im bliżej śmierci ktoś kogoś uzdrawia, tym boli bardziej. Bez zastanowienia przyjęła na siebie ból. Udało się, wiedziała to, zdążyła. Ból zwiększał się coraz bardziej. Ostatnie co pamiętała przed utratą świadomości, to ciemne oczy Oriona, żywe oczy z tańczącą dziwną iskierką.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.