Młoda dziewczyna ucząca się w Hogwarcie ma magiczny dar, którego nikt inny nie posiada. Dla niej jest to również przekleństwo. Teraz ma okazje pozbyć się owej mocy. Jaką decyzję podejmie?
Dajan siedziała na parapecie okna w swoim dormitorium. Wpatrzona była na piękny widok rozciągający się na terenach Hogwartu. Piękny zachód słońca, kolorował cały krajobraz na różowo. Uwielbiała to miejsce, tylko tu jej myśli przestawały galopować w głowie i mogła choć próbować jakoś poukładać swoje życie. Wiedziała, że nikt od niej tego nie wymaga, a zarazem wiedziała, że wszyscy właśnie tego oczekują. Niby miała wybór, a jednak czuła się go pozbawiona. Nie chciała się taka urodzić. Chciała być najzwyklejszą czarownicą na świecie, tak jak setki innych. Przez to kim była nie mogła żyć normalnie, a przecież ona również chciała po prostu kochać, tak za nic, za to tylko że ktoś jest. Nikt jednak nie chciał być z nią wyłącznie dla niej, każdy liczył na coś więcej. Nie ufała nikomu i czułą się najbardziej samotną osobą na świecie. Niby otoczona wieloma ludźmi, którzy są w każdej chwili gotowi spełnić każdą jej zachciankę, byle tylko im pomogła.
Z zamyślenia wyrwało ją pukanie do drzwi. Spojrzała w tamtą stronę. Łzy stanęły jej w oczach. To była jej mama. Przyszła tu by ją pocieszyć, by pomóc podjąć decyzję, mimo iż nigdy nie zrozumie ciężaru jaki złożono na jej barkach. Wstała i podeszła do jedynej osoby na świece, którą odważyła się pokochać. Wiedziała, że matka kochałaby ją bez względu na jej dar, ale i dla niej nie był on obojętny. Czasem nawet ona wymuszała na niej korzystanie z niego. Spojrzała załzawionymi oczami w piękne, zielone oczy, w które tak często wpatrywała się również w lustrze. Mama wzięła ją w ramiona i mocno przytuliła. Dajan słyszała bicie jej serca, wsłuchała się w nie, by ukoić własne nerwy. Po chwili, która wydawała się zarówno wiecznością, jak i zaledwie jedną sekundą, kobieta odsunęła od siebie córkę i spojrzała na nią poważnie, mówiąc:
- Kocham cię. Wiedz, że zawsze będę cię kochać bez względu na to co wybierzesz. Ale pomyśl ilu osobą możesz pomóc zachowując swój dar. To jest część ciebie myślę, że powinnaś ją zachować.
- A co ze mną?! – Emocje wybuchły w Dajan jak nigdy wcześniej. Musiała to wreszcie komuś wykrzyczeć. - Ja się w tym wszystkim już w ogóle nie liczę?! Czy wy wszyscy nie widzicie, że ten „dar”, jak to nazywacie , sprawia że moje życie staję się udręką? Chcecie bym poświęciła własne życie dla większego dobra, a ja mimo iż mam już 16 lat, nawet go nie zaznałam! – wzięła głęboki oddech i już spokojniej dodała. – Nie mogę rezygnować z życia, skoro nie wiem z czego rezygnuję.
- Kochanie możesz mieć życie takie, jakie tylko zapragniesz. Twój dar w niczym ci nie przeszkadza, on jedy…
- Jak zwykle niczego nie rozumiesz.
- To mi wytłumacz!
Dajan miała łzy w oczach, tym razem były to łzy wściekłości. Dlaczego nikt nie potrafił jej zrozumieć? Czy to naprawdę tak trudno sobie wyobrazić? Patrzyła gniewnym wzrokiem na matkę i wiedząc, że i tak niczego nie zrozumie zaczęła mówić.
- Moje życie tak naprawdę nie należy do mnie. Wy wszyscy uważacie, że ten dar który posiadam jest wyłącznie wasz i możecie o nim decydować jak się wam żywnie podoba. Mamo jeżeli ktoś się do mnie zbliża i próbuje zaprzyjaźnić, to tylko po to, by na tym skorzystać. Patrząc na mnie nikt nie widzi mnie! Wszyscy widzą we mnie tylko to, co potrafię dla nich zrobić! Mam tego dość!
- Dajan wysłuchaj mnie, to nie jest tak, jak myślisz….
- Wyjdź! Nie mam ochoty tego słuchać! Zostaw mnie samą.
- Ale…
- Powiedziałam wyjdź, proszę.
Dajan stanęła w drzwiach z groźną miną. Patrząc jak wchodzi tu jej mama, naprawdę się ucieszyła. Miała nadzieję, że przyszła ją wspierać, że będzie dla niej pociechą, ale ona jak zawsze chciała od niej tylko jednego: poświęcenia. Zresztą jak wszyscy. Dajan jednak nie miała już na to sił. Nie potrafiła tego zrobić. Nikt by tego nie potrafił. Oni wszyscy widzą tylko jedną stronę medalu, tę lepszą, łatwiejszą. Wszystko co trudne i bolesne, zostawiają tylko dla niej. Nikt nie mógł znieść takiego cierpienia, żaden człowiek by tego nie wytrzymał.
Jedna myśl nie dawała jej jednak spokoju i nie pozwalała podjąć ostatecznej decyzji. Z jakiegoś powodu ma ten dar i skoro została nim obdarowana, tylko ona może go unieść.
Prorok Niecodzienny
Nicram_93
[P]Louise Lainey
Penelope
Stalowy Golem
Lubię, gdy w tym, co czytam, jest zawarta jakaś tylko w niewielkim stopniu wyjaśniona tajemnica, która potem zostaje rozwiązana. Mam zatem nadzieję, że po części pierwszej, pojawi się wkrótce część druga, w której to dowiemy się, na czym polega ów dziwny dar ^^ 
Alette
Napisałaś to z żywymi emocjami takimi, którymi Dajan się obdarowywała. Idealne, w każdym momencie. Tak, było parę błędów, ale ja zawsze skupiam się na atutach, by chwalić kogoś za twórczość. Treść jest mega intrygująca, czytałam to, czując ból i gorycz Dajan. 
Czytając opis jej emocji miałam łzy w oczach a przecież nic takiego się nie działo :o Czyli po pierwsze zdecydowanie potrafisz oddać emocje postaci <3 
![[off]](../../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
A.
Podejrzewam, że pisałaś to pod wpływem jakichś emocji, bo to ff jest wręcz przesiąknięte bólem i cierpiem. Ciekawi mnie skąd w Hogwarcie wzięła się mama tej Dajan. Tak wgl ładne imię. Nie jest to może jakiś ekstrasuperświetny ff, ale bardzo ładny. Co to jest tak w ogóle za dar? Uzdrawianie ludzi? Zamienianie kamieni w złoto? Przepowiadanie przyszłości? Ciężko się czyta jeżeli to nie jest sprecyzowane.