Ka¿dy miesi¹c posiada swoj¹ charakterystyczn¹ cechê. PaŸdziernik kojarzy siê ze z³otem i kasztanami, listopad ze smutkiem, mg³¹ i deszczem, styczeù ze œniegiem, luty z mrozem i lodem... przeszywaj¹cym zimnem i pragnieniem kwietnia.

Jednak ten luty zapowiadaÂł siĂŞ zupeÂłnie inaczej. Tylko porankami moÂżna byÂło dostrzec szron pokrywajÂący trawy czy jezdniĂŞ, w Âśrodku dnia ludzie rezygnowali z ciepÂłych kurtek na rzecz wiosennych pÂłaszczy, chociaÂż do tej pory roku byÂło jeszcze bardzo daleko. SÂłoĂące coraz dÂłuÂżej pozostawaÂło na horyzoncie, ziemia jakby przygotowywaÂła siĂŞ do wypuszczenia pierwszych przebiÂśniegĂłw.
- Patrz, kwiatek - powiedziaÂła kobieta o okrÂągÂłej buzi do stojÂącego obok niej mĂŞÂżczyzny, wskazujÂąc na ledwo dychajÂącÂą roÂślinkĂŞ ukrytÂą w gÂąszczu traw. - To chyba pierwszy w tym roku.
- Aha - odpowiedzia³ krótko, rozgl¹daj¹c siê na boki. - Mo¿emy ju¿ iœÌ?
- Nie bÂądÂź taki niecierpliwy - ÂżachnĂŞÂła siĂŞ kobieta i spojrzaÂła z wyrzutem na swojego towarzysza. - PrzecieÂż mamy jeszcze trochĂŞ czasu...
- To niebezpieczne tak staĂŚ tutaj teraz, kochanie - powiedziaÂł spokojnie mĂŞÂżczyzna. - WejdÂźmy po prostu do Âśrodka.

Stali przed niezbyt ³adnym blokiem, który stanowczo odró¿nia³ siê od pozosta³ych budynków. Zbudowany najprawdopodobniej z najgorszej jakoœci p³yty przypomina³ bardziej kawa³ klocka ni¿ dom. W malutkich oknach nie mo¿na by³o dostrzec nawet firanek, œciany w wielu miejscach oznaczony by³y ¿a³osnymi wyznaniami osiedlowych wandali.
- Jestem aurorem - rzuciÂła niedbale kobieta. - Nie bojĂŞ siĂŞ ataku.
- Jesteœ w ci¹¿y - wyb¹ka³ mê¿czyzna, chocia¿ wiedzia³, ¿e upartej ¿onie nie przemówi do rozs¹dku.
- Ci¹¿a do nie choroba...
Wyci¹gnê³a swoj¹ ró¿d¿kê i wyczarowa³a ma³ego, czerwonego tulipana. Mê¿czyzna rozejrza³ siê z obaw¹, szukaj¹c mugoli, ale na szczêœcie nie dostrzeg³ nikogo. Odetchn¹³ ciê¿ko, szukaj¹c zapasów cierpliwoœci, aby bardzo spokojnie wskazaÌ kobiecie drogê do bloku. Ta chyba nie mia³a zamiaru d³u¿ej oponowaÌ, bo zaœmia³a siê tylko beztrosko i ruszy³a w kierunku budynku.

Mieszkanie byÂło dosyĂŚ ciasne, ale i tak duÂżo wygodniejsze niÂż ostatnie. W salonie zmieÂścili siĂŞ wszyscy zaproszeni, chociaÂż w pewnym momencie pojawiÂł siĂŞ problem z dostawieniem dodatkowych krzeseÂł. Jego ogromnÂą zaletÂą byÂł minimalizm - w pomieszczeniu nie ustanowiono Âżadnych mebli, nie liczÂąc drewnianego stoÂłu, kilku miejsc do siedzenia oraz ogromnego obrazu przedstawiajÂącego ÂśpiÂącego czarodzieja o imponujÂącym wÂąsie.
- Frank! - krzykn¹³ rudy mê¿czyzna, przepychaj¹c siê przez grupkê ludzi. Na jego piegowatej twarzy mo¿na by³o dostrzec weso³y uœmiech.
- Fabian! Gdzie zgubiÂłeÂś brata?
- Dla odmiany pojechaÂł do rodziny. Zawsze tak robi, gdy nachodzi go myÂśl o zaÂłoÂżeniu wÂłasnej. - WidzÂąc brak zrozumienia na twarzy mĂŞÂżczyzny dodaÂł: - Dom mojej siostry to istne pole bitwy. Posiedzisz trochĂŞ z tymi sraluchami Fredem i Georgem i odechce ci siĂŞ dzieci do koĂąca Âżycia.
- Syriusz - uœcisn¹³ d³où m³odego mê¿czyzny o czarnych w³osach. - Jak tam samopoczucie? PonoÌ znowu mia³eœ starcie z ministerstwem?
- WeŸ, trzymaj tego swojego Rogersa na smyczy, bo kiedyœ odgryzê mu nogê - powiedzia³ Syriusz z posêpnym wyrazem twarzy. - CzeœÌ, Alicjo.
- A Lily gdzie? - Kobieta zwrĂłciÂła siĂŞ do siedzÂącego na stole wysokiego mĂŞÂżczyzny.
- W Hogwarcie siedzi - odparÂł James, przeczesujÂąc rĂŞkÂą wÂłosy. MiaÂł dosyĂŚ dziwny ton gÂłosu, ktĂłrego Syriusz nie potrafiÂł w Âżaden sposĂłb okreÂśliĂŚ i wcale mu siĂŞ to nie podobaÂło. - StĂŞskniÂła siĂŞ za porzÂądnÂą bibliotekÂą.

Spojrza³ wymownie na Syriusza, który zaœmia³ sztucznie. Lily nie by³a typem kujona, ale zawsze powa¿nie podchodzi³a do powierzonych jej zadaù, nawet jeœli to by³o wertowanie ksi¹¿ek przez kila godzin. Jako ¿e uznawa³a, i¿ na ka¿de pytanie mo¿na znaleŸÌ odpowiedŸ w ksi¹¿ce, to wielokrotnie wyra¿a³a ¿al, ¿e nie ma dostêpu do biblioteki w swojej dawnej szkole, gdzie ksiêgozbiór by³ co najmniej imponuj¹cy.

- A propos Hogwratu – wtrÂąciÂł Fabian. - Dumbledore bĂŞdzie?
- Nie bêdzie - powiedzia³ chropowatym g³osem mê¿czyzna, który w³aœnie wkroczy³ do salonu. Wpatrywa³ siê groŸnie we wszystkich obecnych, ale ka¿dy z nich ju¿ zd¹¿y³ do tego przywykn¹Ì. - A teraz koùczcie te swoje plotkowanie. Róbmy, co mamy do zrobienia i do widzenia.
- Nie denerwuj siĂŞ tak, Aberforth - zaÂśmiaÂła siĂŞ Alicja. - Mamy przecieÂż czas.
MĂŞÂżczyzna spojrzaÂł na niÂą w bardzo nieprzyjemny sposĂłb i zwaliÂł siĂŞ na jedno z wolnych krzeseÂł. Powoli wszyscy zebrali zajmowali swoje miejsce przy stole.

Umówili siê na godzinê szesnast¹, ale nikt ju¿ nie wierzy³ w to, ¿e spotkanie zacznie siê punktualnie. Wszyscy cz³onkowie Zakonu Feniksa przez minimalnie pó³ godziny plotkowali na przeró¿ne tematy - od tych bardzo powa¿nych do niesamowicie b³ahych. Dlatego kiedy w koùcu ka¿dy ze zgromadzonych usiad³ na krzeœle i przesta³ zajmowaÌ siê rozmow¹, Aberforth Dumbledore zakoùczy³ te¿ swoje warczenie i prychanie pod nosem.
- CoÂś nowego? - przerwaÂł ciszĂŞ Fabian Prevett, opierajÂąc Âłokcie na drewnianym stole.

Zaczêli omawiaÌ swoje zadania, które wyznaczy³ im Dumbledore, czêsto ubarwiaj¹c je w³asnymi przemyœleniami. Syriusz by³ doprawdy zainteresowany poczynaniami ludzi, na których mu przecie¿ zale¿a³o, jednak z jakiegoœ powodu w ogóle nie potrafi³ siê skupiÌ. Ostatnie wydarzenia z jakiegoœ nieznanego mu powodu wytr¹ci³y go z równowagi, nie pozwalaj¹c w ¿adnym stopniu wróciÌ do stanu pierwotnego. Ci¹gn¹ca siê bezczynnoœÌ nie dzia³a³a na niego koj¹co, wrêcz przeciwnie. W ostatnim czasie przynajmniej dziesiêÌ razy dziennie mia³ ochotê wdaÌ siê w jakikolwiek magiczny pojedynek, nawet jeœli mia³ to sprowadziÌ na niego dodatkowe k³opoty. Powstrzymywa³a go tylko perspektywa kolejnego spotkania z Dorianem Rogersem.

- Sami-Wiecie-Kto interesuje siê najprawdopodobniej jakimiœ magicznymi plemionami - powiedzia³ James, tym samym wyrywaj¹c Syriusza z zamyœlenia. - Ten kamieù, który Syriusz odebra³ Gibbonowi wi¹¿e siê... chyba... z jakimiœ starodawnymi rytua³ami.
- Wiecie jakimi? - zapytaÂł Frank, marszczÂąc brwi.
- S³yszeliœmy, ale Ÿród³o jest dosyÌ w¹tpliwe. - W tym momencie zrobi³ pauzê, jakby rozwa¿a³, w jaki sposób powinien okreœliÌ wiarygodnoœÌ opowieœci mieszkaùców z Leonoscars, z pewnoœci¹ koloryzowane przez Natalie. - Z reszt¹ to i tak niewiele zmienia. Kamieù równie dobrze móg³ byÌ jedynie produktem ubocznym, na który Sami-Wiecie-Kto w ogóle nie zwraca uwagi.
- To by siĂŞ trzymaÂło kupy - wtrÂąciÂł Fabian. - Wedle informacji, ktĂłre udaÂło nam siĂŞ podsÂłuchaĂŚ w Dziurawym Kotle Sami-Wiecie-Kto nie ukaraÂł Gibbona za zagubienie przedmiotu. Oznacza to, Âże ten nie miaÂł znaczenia kluczowego. Nie wiem doprawdy, jak dokÂładnie przebiegaÂła ich rozmowa, do przyjemnych pewnie nie naleÂżaÂła, natomiast ÂŚmeircioÂżerca nie wspominaÂł nic o torturach.
- To akurat o niczym nie œwiadczy - powiedzia³ spokojnie Remus, spogl¹daj¹c k¹tem oka na Syriusza. - Sami-Wiecie-Kto jest nieprzewidywalny, zabija tych, którzy nic nie zrobili, a wybacza osobom, które pope³ni³y kolosalne b³êdy. Doskonale wie, co robi. Sieje postrach nawet we w³asnych szeregach.
- A jego poplecznikĂłw jest coraz wiĂŞcej - dodaÂł Sturgis Padmore, ktĂłry nie potrafiÂł siĂŞ powstrzymaĂŚ przed wtrÂąceniem do rozmowy swoich przemyÂśleĂą. - JesteÂśmy na granicy wojny.
- Na granicy? - zaÂśmiaÂł siĂŞ Syriusz. - Dla mnie to juÂż jest wojna.
- Tobie spieszno do wielkiej bitwy, a nie w tym rzecz...
- Chyba nie zebraliÂśmy siĂŞ tutaj, Âżeby prowadziĂŚ nic nie warte polityczne dysputy - przerwaÂł im Aberforth. Syriusz, ktĂłry juÂż otwieraÂł usta, skrzyÂżowaÂł tylko rĂŞce na piersi. - Do rzeczy panowie.
- Sprawa z kamieniem i tak na razie nie ma wiĂŞkszego znaczenia - powiedziaÂł Sturgis. W jej gÂłosie moÂżna byÂło wyczuĂŚ lekkie zdenerwowanie. - Wedle moich informacji Sami-Wiecie-Kto zajmuje siĂŞ obecnie czymÂś zupeÂłnie innym. CzymÂś tak tajnym, Âże nie wspomniaÂł o tym Âżadnemu ze ÂŚmiercioÂżercĂłw.
- Skoro nikomu o tym nie powiedziaÂł, to skÂąd wiesz? - zapytaÂła ironicznie Dorcas Meadows, poprawiajÂąc swoje siwe loki, w ktĂłre wplotÂła zielone koraliki.
- NiewaÂżne, bo dopiero to nie ma dla nas znaczenia - oznajmiÂł Syriusz rozdraÂżnionym tonem. Nie lubiÂł, gdy ktoÂś podwaÂżaÂł wagĂŞ zadaĂą, ktĂłre musiaÂł wykonaĂŚ. - JeÂśli o jego poczynaniach nie wie Âżaden ÂŚmiercioÂżerca, to my tym bardziej nic nie wskĂłramy.
- Przestaùcie siê sprzeczaÌ - rzuci³a Alicja, chwytaj¹c Franka za rêkê. M¹¿ spojrza³ na ni¹ zaniepokojony, ale nic nie powiedzia³.
- Mo¿e siê mylê... - zacz¹³ mówiÌ James, ale Sturgis, który ju¿ ledwo panowa³ nad nerwami, przerwa³ mu i wycedzi³:
- MoÂże chcesz po prostu poprzeĂŚ Syriusza...
- Bêdê robi³ to, na co mam ochotê. Nie musisz mi siê wtr¹caÌ w pó³ s³owa. - James zmarszczy³ brwi i spojrza³ ze z³oœci¹ na mê¿czyznê siedz¹cego dok³adnie naprzeciw niego.
- WeÂźcie sobie na wstrzymanie, co? - rzuciÂł siĂŞ Fabian, starajÂąc siĂŞ ukryĂŚ irytacjĂŞ. - WydawaÂło mi siĂŞ, Âże w przypadku Sami-Wiecie-Kogo kaÂżda informacja jest istotna. Nawet ta, w ktĂłrym wychodku ostatnio sraÂł.

Zapad³a cisza. ¯adna z obecnych osób nie mia³a pojêcia, jak zareagowaÌ na tê b¹dŸ co b¹dŸ dziwn¹ uwagê. Samo mówienie o Lordzie Voldmeorcie w kontekœcie ¿artu wydawa³o im siê a¿ nazbyt makabryczne. Marlena McKinnon uderza³a palcami o stó³ i rzuci³a wymowne spojrzenie na Franka, który tylko nieznacznie wzruszy³ ramionami, nie puszczaj¹c ciep³ej d³oni Alicji.

- To on w ogĂłle sra? - zaÂśmiaÂł siĂŞ nerwowo Syriusz, chcÂąc rozÂładowaĂŚ negatywnÂą atmosferĂŞ. - Wielki i niepokonany czarnoksiĂŞÂżnik dokonuje tak prymitywnych czynnoÂści. WyobraÂżacie to sobie? Jak siĂŞga po gazetĂŞ...
- Nie - powiedziaÂła zdegustowana Marlena McKinnon, ktĂłrej Âżart mĂŞÂżczyzny nie przypadÂł najwyraÂźniej do gustu.
- To musi byĂŚ ciekawe - rzuciÂł rozbawiony Sturgis, mrugajÂąc porozumiewawczo do Jamesa, ktĂłry odpowiedziaÂł mu szelmowskim uÂśmiechem.
- W ogóle nieciekawe - doda³a Marlena, chc¹c jak najszybciej uci¹Ì temat.
- PrzecieÂż to normalna fizjologiczna potrzeba - powiedziaÂł zdawkowo James, podkreÂślajÂąc przedostatnie sÂłowo. SiedzÂący obok niego Peter zachichotaÂł gÂłoÂśno.
- JesteÂście obrzydliwi...
- W kaÂżdym razie... - zmieniÂł temat Frank, chociaÂż i on ledwo skrywaÂł uÂśmiech. - JeÂśli nie o kamieĂą chodziÂło Sami-Wiecie-Komu, to zapewne skupiÂł siĂŞ na treÂści rozmowy. W koĂącu bez potrzeby nie wysÂłaÂł Gibbona do Leonoscars.
- Ja siĂŞ tylko zastanawiam, dlaczego wybrali akurat tĂŞ wioskĂŞ. PrzecieÂż wymieniĂŚ siĂŞ wiedzÂą mogli gdziekolwiek... chociaÂżby i na cmentarzu. - powiedziaÂła Marlena, oddychajÂąc z ulgÂą. OdgarnĂŞÂła z czoÂła swojÂą rzadkÂą blond grzywkĂŞ i wyprostowaÂła siĂŞ na krzeÂśle.
- To bardzo proste - t³umaczy³ Syriusz - kimkolwiek by³ ten informator , z pewnoœci¹ nie ufa³ Œmiercio¿ercom, z reszt¹ ca³kiem s³usznie. Wiadomo przecie¿, ¿e gdyby nie spotkali siê na w miarê neutralnym gruncie, poplecznicy Voldemorta z pewnoœci¹ wybraliby przes³uchanie z pomoc¹ swoich w³asnych, niezbyt przyjemnych narzêdzi. Leonoscars nie pozwala³o im na u¿ywanie czarów, wiêc cz³owiek móg³ czuÌ siê bezpiecznie. Gospoda, w której siedzia³o mnóstwo ludzi, tylko dzia³a³a na jego korzyœÌ. A ¿e mieszkaùcy wioski nie lubi¹ rozmawiaÌ z obcymi, nie musia³ siê martwiÌ, ¿e ca³oœÌ siê wyda.
- Skoro nie ufa ÂŚmiecioÂżercom, to z jakiej paki mu kabluje - zapytaÂł z przejĂŞciem, Peter.
- Nie wiemy, czy ten cz³owiek mu donosi³, czy te¿ przekaza³ tylko jedn¹ informacjê - odpowiedzia³ mu James. - LudŸmi kieruj¹ ró¿ne motywy, czasami jest to strach innym razem pragnienie spokoju. Mo¿e Sami-Wiecie-Kto zagra¿a³ temu informatorowi, a on chcia³ tego zagro¿enia siê pozbyÌ. To jest cz³owiek-widmo, najpewniej chce pozostaÌ w ukryciu.
- Czyli jak? Sami-Wiecie-Kto zajmuje siĂŞ czymÂś sam, ale zleca jednemu ze ÂŚmiercioÂżercĂłw, wcale nie najzdolniejszemu, spotkanie z jakimÂś uciekinierem - powiedziaÂł Fabian, starajÂąc siĂŞ wszystko podsumowaĂŚ. – Ten czÂłowiek posiada jak¹œ wiedzĂŞ na temat starodawnej magii, byĂŚ moÂże czarno magicznej, bo niby jaka inna miaÂłaby zainteresowaĂŚ takiego mordercĂŞ? Gibbon jest pionkiem, zapewne nie ma o niczym pojĂŞcia.
- Moja brygada zna obecne miejsce zamieszkania Gibbona - wtrÂąciÂł Frank. Pozostali spojrzeli na niego zdziwieni. Tylko Aberforth pozostawaÂł niezainteresowany. PiÂł nieznany im napĂłj ze swojej wÂłasnej piersiĂłwki. - Jutro z rana planujemy nalot.
- To nie jest dobry pomysÂł... - rzuciÂł tylko pod nosem i ponownie zatopiÂł siĂŞ we wÂłasnych myÂślach.
- Zgadzam siê z tob¹ Abertforth, dlatego mam zamiar pozwoliÌ mu uciec. Do tego Œmiercio¿ercy mamy bezpoœredni dostêp, jeœli wci¹¿ bêdzie wykonywa³ polecenia Sami-Wiecie-Kogo, to i my mamy spore szanse, by siê o owych poleceniach dowiedzieÌ.
- Nie moÂżecie po prostu odwoÂłaĂŚ akcji? - zdziwiÂł siĂŞ Remus.
- Dugald liczy na sukces, a zÂłapanie ÂŚmiercioÂżercy pozwoli mu utrzymaĂŚ siĂŞ na stoÂłku. Nic nie mogĂŞ w tej sprawie zrobiĂŚ. OdwoÂłanie obÂławy wzbudziÂłoby podejrzenia, nie tylko urzĂŞdnikĂłw. Nie zapominajmy, Âże wÂśrĂłd nich sÂą rĂłwnieÂż poplecznicy Sami-Wiecie-Kogo.
- A jak idzie sprawa z AndromedÂą? - zwrĂłciÂła siĂŞ Dorcas do Syriusza.

"GĂłwniano" miaÂł ochotĂŞ odpowiedzieĂŚ. Jego prĂłby rozmowy skoĂączyÂły siĂŞ fiaskiem i nic nie mĂłgÂł na to poradziĂŚ. Jego kuzynka stanowczo odmĂłwiÂła dziaÂłalnoÂści na rzecz Zakony Feniksa, bynajmniej nie za wzglĂŞdu na swoje poglÂądy. "Syriuszu, ja mam cĂłrkĂŞ" tÂłumaczyÂła mu spokojnie, choĂŚ z ukrytÂą pretensjÂą. Na sprawach rodzinnych co jak co, ale siĂŞ nie znaÂł, jednak na swĂłj wÂłasny sposĂłb rozumiaÂł decyzjĂŞ Andromedy. ChciaÂła chroniĂŚ najbliÂższe jej osoby.

Jednak nie mia³ ochoty o tym opowiadaÌ. Sam nie wiedzia³, czy by³o mu g³upio z powodu jego pora¿ki, czy te¿ po prostu nie ¿yczy³ sobie poddawania ocenie decyzji jego kuzynki. Dlatego wzruszy³ tylko ramionami, ale ¿eby unikn¹Ì kolejnych pytaù, szybko wyrzuci³:
- WÂłaÂściwie, gdzie jest Lina?
- Razem z Dedalusem majÂą przekazaĂŚ paczkĂŞ dla Janet Stoppard. Wiesz... tej kobiety od wampirĂłw.
- To niedobrze - burkn¹³ pod nosem Benio Fenwick, zabieraj¹c g³os pierwszy raz od pocz¹tku zebrania. Pozostali spojrzeli na niego pytaj¹co, ale ten chyba nie mia³ zamiaru koùczyÌ.
- O co ci chodzi? – wybuchn¹³ Syriusz. – Co to znaczy "niedobrze"?
Wsta³ gwa³townie, uderzaj¹c ³okciem Petera, który jêkn¹³ cicho. Spojrza³ na przyjaciela z wyrzutem, ale Syriusz w ogóle nie zwróci³ na niego uwagi.
- JĂŞzyka w gĂŞbie zapomniaÂłeÂś? – powtĂłrzyÂł napastliwie. – Jakie "niedobrze"?!
- Syriuszu, uspokĂłj siĂŞ - rzuciÂł stanowczo Frank, po czym zwrĂłciÂł siĂŞ do widocznie obraÂżonego Benia. – Co masz na myÂśli?

Nie odpowiedzia³ od razu. Najpierw rozejrza³ siê po obecnych z wyraŸn¹ niechêci¹, póŸniej chrz¹kn¹³ kilka razy. Jednak po wp³ywem powa¿nego spojrzenie Franka Longobottoma w koùcu siê z³ama³.
- PrzecieÂż kaÂżdy wie, Âże Janet Stoppard juÂż od dawna udziela schronienia ÂŚmeircioÂżercom. Pchanie siĂŞ do jej domu, to jak skok do garnka Lordovolda.
- Dopiero teraz o tym mĂłwisz? - wysapaÂł wÂściekÂły Syriusz, z trudem panujÂąc nad nerwami. W tamtym momencie miaÂł ochotĂŞ go udusiĂŚ.
- SkÂąd niby miaÂłem wiedzieĂŚ, gdzie wysÂłaliÂście tÂą swojÂą ciziĂŞ? - wycedziÂł Benio, rĂłwnieÂż podnoszÂąc siĂŞ z krzesÂła. - Co ja jestem? Jasnowidz?
- Jakie to ma teraz znaczenie? - przerwaÂł mu James, chociaÂż wpatrywaÂł siĂŞ bezpoÂśrednio w Syriusza. - Trzeba ich ostrzec.