Rozdział II - Historie, które nie miały miejsca

Godwin Mesterelonos Nastiwarinauseros. Tak się nazywał i tak kazał do siebie mówić. Żadnych skrótów, żadnych ułatwień. Siedział na fotelu przed kominkiem niczym król, który przyjmował na audiencji wieśniaków i plebs. Odrobina pogardy, kapka wyższości i kropelka politowania jak to się powiadało w Killearn.

– Tyle razy ci mówiłem, głupa dziewczyno, że pijam kawę z ziaren indyjskich a nie z jakiegoś peruwiańskiego syfu! – krzyczał do swojego wnuka Godwin Mesterelonos Nastiwarinauseros. Chłopiec cofnął się o kilka kroków, wzdychając ciężko. Zerknął na myjącego szklanki barmana i na jego twarzy zakwitł rumieniec.
– To są ziarna indyjskie, dziadku – skłamał chłopiec. Przetarł pot z czoła i odgarnął swoje długie włosy.
– Co tam mamlesz pod nosem? Mów głośniej! – wrzasnął starzec. Zaczął dłubać w uchu, jakby poszukiwał tam skarbów... i najwyraźniej coś znalazł, gdyż po zakończonej czynności przez dłuższą chwilę wpatrywał się w swoje palce.
– Kawa jest indyjska! – krzyknął głośno chłopiec, wciskając starcowi kubek z napojem.
– Co?!
– Jesteś upierdliwy i do tego głuchy, dziadku...
– Ja ci dam zaraz głuchy! Co za młodzież dzisiaj rośnie. Za knuta szacunku!

Czwórka osób obserwowała tę scenę z kąta gospody. Mieli niewyraźne miny, jakby wahali się między współczuciem, a rozbawieniem. Jednak nawet i bez przytłaczającej rozmowy dziadka w wnukiem, atmosfera wśród nich była uciążliwa i wcale się to nie zmieniło, kiedy jedna z osób opuściła pomieszczenie tanecznym krokiem. Wręcz przeciwnie - pozostali mężczyźni utknęli w ciszy, a gdy najbardziej rozczochrany spośród nich spróbował się zaśmiać... choćby najciszej... jego przyjaciel posyłał mu groźne spojrzenie. Sam zresztą zaczął rozglądać się dookoła, chociaż nie wiadomo z czego to wynikało - faktycznego zainteresowania miejscem czy też chęcią znalezienia sobie jakiegokolwiek zajęcia do powrotu Natalie.

Gospoda nic się nie zmieniła od czasu ostatniej wizyty Syriusza w Leonoscars, chociaż za każdym razem młody mężczyzna dostrzegał więcej szczegółów. Wśród kobiet największą popularnością w tym nietypowym namiocie cieszyły się dwa fotele przy kominku, mężczyźni z kolei woleli okrągły drewniany stół w kącie, przy którym grali w karty albo planszówki - najlepiej w trolojada, chociaż nie zabrakło zabaw, których ani Syriusz, ani Peter, ani już tym bardziej James nie znali. Sam barman Bertram wydawał się w gospodzie postacią niezwykłą, bowiem pojawiał się i znikał jak za machnięciem różdżki. Niewiele mówił, ale każdy traktował go z wyjątkową sympatią, jakby człowiek ten był duszą towarzystwa. Tylko Godwin Mesterelonos Nastiwarinauseros zwracał się do niego jak do lokaja, ale Bertram widać był już do tego przyzwyczajony, bo w ogóle nie reagował. W tamtym momencie zresztą przebywał na zapleczu, które Syriuszowi kojarzyło się z tajnymi korytarzami w Hogwracie - tylko dla wybranych.

– Wszystko tu jest inne – zauważył James, a w jego głosie wciąż można było dostrzec nutkę ekscytacji. Siedział na jednej z ławek, trzymając w dłoniach wypełniony kufel. – Kobiety jakieś takie nieangielskie, piwo gorzkie jak cholera jasna, ciekawe jak smakuje ich żarcie...
– Nie jesteśmy tu na wycieczce krajoznawczej – powiedział oschle Syriusz i wbił spojrzenie w Godwina Mesterelonosa Nastiwarinauserosa, który groził palcem swojemu wnuczkowi. James tylko wzruszył ramionami i wymienił rozbawione spojrzenie z Peterem.

Siedzieli tam jeszcze z dobrą godzinę, nim do gospody wkroczyła kolejna osoba. Syriusz wstał szybko... być może nazbyt szybko, aby jak najszybciej określić tożsamość przybysza. Jego intencje były czyste jak woda źródlana, ale James i tak wybuchnął głośnym śmiechem, przez co przyjaciel zdzielił go łokciem w twarz.

– Sprowadzasz same problemy, Syriuszu Black – przemówił wchodzący do izby Raphael, po czym powiesił na jednym z wieszaków swój ciężki, skórzany płaszcz. – Nie sądzę, by Mauron chciał z tobą rozmawiać.
– Do twojej wioski zawitał Śmierciożerca – powiedział Syriusz. - Nie z mojej strony powinieneś doszukiwać się zagrożenia.

Mężczyzna skwitował to uniesieniem swoich krzaczastych brwi, a Syriusz prychnął cicho. W tamtym momencie mógłby wyłożyć dziesiątki przykładów ataków zwolenników Voldemorta, których nie spodziewali się nawet tak zarozumiali i pewni siebie ludzie jak mężczyzna z brodą, tylko po co? Raphael stosował dosyć prosty podział na Leonoscars i resztę świata, i był święcie przekonany, że reguły obowiązujące w tej drugiej kategorii w żadnym razie nie dotyczą jego ukochanej wioski.

– Nas nie interesują wasze ministerialne wojny – dodał po chwili ciszy Raphalel. – Niech sobie ten Lord robi, co mu się podoba. W Leonoscars nie ma czego szukać. Tutaj nie ma magii.

Syriusz zaśmiał się krótko. Doskonale wiedział przecież, że brak możliwości korzystania z czarów wynika z niczego innego tylko właśnie samych czarów.

– Ciekawe jak Voldemort potraktuje zdrajców własnego pochodzenia - wtrącił James. – Którzy zamiast dzierżyć w dłoni różdżki i razem z nim budować nowy porządek świata, wolą żyć w lesie jak prymitywni mugole.
– To, że nie żyjemy jak wy, wywyższający się ponad innych gamonie, nie znaczy, że preferujemy życie mugoli. Nasza wioska, nasza sprawa – odparł twardo mężczyzna, drapiąc się nerwowo po brodzie.
– Powiedz to Voldemortowi – rzucił kpiąco James. – Na pewno zrozumie.

Przy każdym dźwięku imienia Czarnego Pana Raphael zaciskał pięści, ale nie wzdrygał się, jak to miało miejsce w świecie poza Leonoscars. Najwyraźniej sam Voldemort wywoływał u niego złość i irytację, a nie strach. Nie do końca jednak można było określić, z czego to wynikało - odwagi, męstwa, a może po prostu ignorancji, niewiedzy?

– Z tego, co wiem, na razie nie jest w stanie nawet postawić się Albusowi Dumbledore'owi. Z jakiego powodu miałby atakować naszą puszczę? – zapytał Raphael, patrząc Jamesowi prosto w oczy.
– Z dokładnie tego samego, z jakiego morduje mugoli, szlamy i osoby postronne – wycedził, wytrzymując spojrzenie mężczyzny. – Nie pasujecie mu do obrazka.

W tym momencie Natalie wkroczyła do izby w towarzystwie człowieka, który był dla Syriusza kwintesencją Leonoscars - miał niezwykle bladą, prawie białą skórę, na której jawiła się cała masa czarnych znaków. Każdy z nich charakteryzował się dziwnym, niepowtarzalnym kształtem, którego młody Black nie potrafił w żaden sposób zinterpretować. Najprawdopodobniej był to właśnie Mauron, który, wedle Raphaela, miał nie zechcieć z nimi rozmawiać. On i mężczyzna z brodą przez chwilę taksowali się spojrzeniem, aż w końcu ojciec Natalie spoczął na fotelu usadowionym niedaleko starca, który poruszał się niespokojnie na swoim "tronie", poprawiając o wiele za duże spodnie. Chyba chciał wyjść na kogoś, kto miał ważniejsze sprawy na głowie, ale czujne spojrzenie jawnie temu przeczyło.

– Natalie wspominała, że macie jakiś problem – rzekł Mauron, rozglądając się po całym pomieszczeniu. Ian podbiegł do zgromadzonych i zaczął nasłuchiwać, ale po groźnym spojrzeniu Raphaela wycofał się. Syriusz wymienił spojrzenie z Jamesem, który kiwnął mu zachęcająco głową.
– Podczas mojej pierwszej wizyty w Leonoscars spotkałem się tutaj z pewnym mężczyzną – zaczął swoją opowieść Syriusz. Chciał jak najdokładniej przedstawić powagę ostatnich wydarzeń, dlatego już kilka dni wcześniej przygotował sobie przemowę. Jednak w tamtym momencie miał w głowie pustkę, kompletnie nie mógł sobie przypomnieć, jak to wszystko wyglądało... nawet nie potrafił znaleźć przyczyny swojego rozkojarzenia.
– A kim ty u diabła jesteś? – zaskrzeczał staruszek, wtrącając się tym samym do rozmowy.
– Nie pamięta mnie pan? – zapytał Syriusz, chociaż znał odpowiedź. W końcu rozmawiał z osobą, która myliła własnego wnuka z dziewczyną. – Jakiś miesiąc temu odwiedziłem Leonoscars.
– Nic nie pamiętam.
– Chodzi o to – tłumaczył głośno młodzieniec, starając się ignorować Godwina – że tamtego dnia był tutaj pewien człowiek. Wyglądał, jakby stoczył walkę z hipogryfem. Był cały poobijany.
– Tylko im walki teraz w głowach. Z kim się biłeś? - ponownie wtrącił Godwin Mesterelonos Nastiwarinauseros. – Z Hipokrytem?
– Co...?

Próbował być cierpliwy. Próbował, ale chyba nie należał do mistrzów ukrywania swoich emocji. Pulsowała mu skroń, nad czym nie potrafił zapanować. Była to oznaka rozdrażnienia, póki co subtelna i znajoma tylko takim osobom jak chociażby Peter.

– Często pojawia się ktoś obcy w Leonoscars? – wtrącił James, zwracając się do wytatuowanego mężczyzny.
– Każdego dnia ktoś nawiedza naszą wioskę – rzekł powoli, akcentując chyba każdą możliwą sylabę. – Jednak zazwyczaj są to goście, znają tego czy innego mieszkańca.
– A ten poobijany mężczyzna? – pytał wciąż James, ale tym razem odpowiedział mu Raphael.
– Nie mamy pojęcia, kto to był, ale nawet gdybyśmy wiedzieli, to nic byśmy ci nie powiedzieli, jasne? – zdenerwował się. – Nie jestem jakimś plugawym szpiegiem. Jak sobie ktoś chce wchodzić do wioski, to sobie włazi, mnie to obchodzi tyle, co rozmnażanie chochlików. To ten tu – Wskazał palcem na Syriusza – zrobił zamieszanie, atakując siedzących w gospodzie.
– Jednym z nich był Śmierciożerca – warknął Black.
– Powiadali nam – zaczął mówić staruszek – strzeżcie się mężczyzny w czerni, bo przyniesie on wam trzynaście zatrutych ziół, które zdziesiątkują plemię wasze. A wtedy z popiołu odrodzi się feniks...
– To nie ma sensu – mruknął do Petera James. Ten tylko kiwnął powoli głową, patrząc zszokowany na Godwina Mesterelonosa Nastiwarinauserosa.

Zirytowany Syriusz wyciągnął z kieszeni czarny kamień na rzemyku i postawił go na stole.

– ... który łzami swymi skropi, co to jest?

Wszyscy zebrali się wokół kamienia. Nawet Natalie, do tej pory niezainteresowana rozmową mężczyzn, podeszła do stołu. Spojrzała zdziwiona na Syriusza i wypaliła:
– Nie mówiłeś, że jesteś już żonaty...
– Nie mówiłem, bo nie jestem – powiedział chłodno. – Ten kamień zgubił poobijany mężczyzna. Są na nim wyryte jakieś znaki. Potraficie je odczytać?
– To przecież Synjys – wybąkał Godwin obrażonym tonem.
– Jakie Synis, dziadku – wtrącił się znienacka chłopiec. – Nie istnieje coś takiego.

Natalie zachichotała i poklepała staruszka po plecach.

– To pewnie pismo sao – rzekł Raphael, przyglądając się z bliska kamieniowi. – Wygląda dosyć podobnie. Te same charakterystyczne półokręgi.
– Nie – powiedział Syriusz, przypominając sobie słowa Lily. – Oni nie zapisywali niczego na kamieniu. Poza tym wyklucza je ta charakterystyczna lina. – Pokazał mężczyźnie pionową kreskę, która w swojej dolnej części tworzyła ostry kąt z pokracznie wydrążoną ośmioramienną gwiazdą.
– Co mają z tym wspólnego żony? – zapytał James, spoglądając na stojącą z boku Natalie.
– To jest znak więzi – powiedziała dziewczyna z charakterystyczną dla niej ekscytacją w głosie. – Kiedy mężczyzna spotyka kobietę swojego życia, otrzymuje od niej właśnie taki wisior. Ma on oznaczać, że od tej pory należy on tylko do niej.
– Ależ Natalie, to jest bajka – fuknął Raphael.
– Ale jaka piękna! Poza tym stara Emma mówiła, że Cashile i Nyah...
– To nie jest bajka, tylko legenda – rzekł Mauron. – W Księdze Ostatnich Niepokojów zawarto kilkaset opowieści o starych czarnoksięskich plemionach. Pismo doprawdy zostało już dawno temu zniszczone, ale historie przetrwały wieki. Nawiązują one do kultury i sposoby życia poszczególnych ludów, w tym wypadku dotyczą konkretnie...
– Surgów – dokończyła za niego Natalie.

Syriusz i James wymienili zdziwione spojrzenia.

– Co to za bajka? – zapytał James z ciekawością w głosie. Usiadł na jednym z krzeseł, gotowy do wsłuchania się w opowieść.
– Nie mamy teraz czasu... – zaczął Syriusz, ale przyjaciel uciszył go gestem. Zdezorientowany padł na wolny fotel, jego śladem podążył również Peter.
– O miłości – prychnął chłopiec.
– Ja opowiadam, ja najlepiej – powiedziała z przejęciem Natalie. – To było bardzo dawno temu. Jeszcze przed tym, kiedy na świecie pojawił się Godwin Mesterelonos Nastiwarinauseros. W jednym z najbardziej tajemniczych ludów, jakie kiedykolwiek się pojawiły, urodziła się śliczna dziewczyna.....

c.d.n.