Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29].

W tamtym czasie poczciwy Boipelo i jego dobra żona Lungile mieli już jedną córkę, ale była ona chorowita, słaba - kilka lat później zmarła na gorączkę. Nic więc dziwnego, że widok zdrowej i pełnej życia istoty napawał małżeństwo radością, której nie sposób opisać w zwykłej opowieści.

Dziewczynka okazała się jednak nie tylko silna, ale również niezwykle zdolna. Szybko uczyła się szycia, gotowania i ziołolecznictwa, co napawało jej rodziców dumą. Niestety los nie poskąpił jej również wad. Nie należała ona do osób skromnych, a tym bardziej posłusznych. Z każdym rokiem okazywała coraz mniej szacunku dla swojego ojca, co nie podobało się ludziom w wiosce.

– Musisz wydać swoją córkę, wtedy pozbędziesz się hańby – mówili Boipelo ludzie z wioski.

Jednak nikt nie chciał pojąć za żonę złośliwej i bezczelnej dziewuchy. Mijały lata, w rodzinie pojawiały się kolejne dzieci. Jednak według tradycji Surgów ojcu nie wolno było wydawać młodszych córek, dopóki nie znajdzie się wybranka dla starszej. Siostry strasznie cierpiały, ale nic nie wskazywało na zmiany. W końcu wściekły Boipelo zagroził najstarszej, że jeśli nie zgodzi się wyjść za wojownika o imieniu Buru, a tylko taki wyraził chęć poślubienie dziewczyny, to porzuci ją i wyda każdą kolejną siostrę. Jak się można domyślić, pewna siebie córka odmówiła - zwłaszcza że niedoszły kandydat należał do najbardziej tchórzliwych osób w wiosce.

Boipelo spełnił swoją groźbę. Najstarsza pozostawała bezimienna i samotna. Pozostałe cztery siostry cieszyły się swoimi pierwszymi synami, kiedy ona pozostawała pod opieką ojca jako ta skalana i niegodna.

Aż pewnego dnia do wioski trafił młody mężczyzna. Nosił na sobie wiele blizn po czarnoksięskim zaklęciach, z trudem udało się go uratować. Lungile razem ze swoimi dziećmi robiła co w jej mocy, by jakoś postawić gościa na nogi.

– Jak cię nazywają? – zapytała najstarsza córka, przemywając wywarem paskudne rozcięcie na brzuchu obcego.
Nie odpowiedział.
– Masz jakieś imię, człowieku? – ponowiła pytanie.
– A ty? – przemówił bardzo powoli i bardzo słabo. Wpatrywał się w nią swoimi błyszczącymi od trwającej kilka dni gorączki oczami.
Zaśmiała się. Obcy nie wiedział, że w plemieniu Surgów kobiety zyskują imiona dopiero po zaślubinach. Nie chciała jednak dzielić się tą informacją.

Więcej nie rozmawiali. Obcy powoli wracał do zdrowia, chociaż niektóre blizny miały szpecić jego ciało aż do śmierci. Z czasem nawet zaczął rozmawiać z mieszkańcami wioski, ale wciąż pozostawał pod czujnym okiem Lungile i Boipelo. Wszyscy zazdrościli im takiego gościa, bowiem posiadanie w domu obcego czarodzieja stanowiło dla tutejszych powód do dumy. Próżno szukać dla tego wyjaśnienia, wypadałoby wtedy sięgnąć aż po księgi dotyczące początków tamtejszych ludów, kiedy biali czarodzieje wydawali się skarbnicą wiedzy i źródłem wielkiej magii.
Dlatego właśnie młody mężczyzna traktowany był jak najważniejszy gość z tym, że prawo pierwszego ratunku nakazywało obcemu, aby poślubił dziewczynę wybraną przez człowieka, który go ocalił. Biali czarodzieje nierzadko brali za żony kobiety z dzikich plemion, jednak przy pierwszej sposobności opuszczali wioski i wracali do swych europejskich domów. Tylko nieliczni pozostawali w wioskach i przyjmowali nowo poznane prawa i zwyczaje. Jednak nawet porzucenie nie zmieniało statusu kobiety, która wciąż chwaliła się posiadaniem w rodzinie obcego. Nic więc dziwnego, że mieszkańcy robili wiele, aby przekazano im prawa pierwszego ratunku. Boipelo jednak nie miał zamiaru rezygnować, nawet jeśli w zamian oferowano mu skrzynie wypełnione złotem. Sam miał w planach wydać najmłodszą ze swoich córek. Była to słodka i delikatna osoba, jednak pozostająca pod ogromnym wpływem najstarszej siostry.

– Chcesz go zobaczyć? – pytała z ironicznym uśmiechem.

Mała kiwnęła głową, zakrywając twarz białą siatką. Trzymając starszą siostrę za rękę ruszyła w kierunku namiotu, w którym spał biały czarodziej. Nie odważyła się jednak wejść, zaglądała tylko do środka z ciekawością.
Obcy przybysz spał, trzymając spoconą dłoń na zranionym brzuchu. Miał otwarte usta i mocno zaciśnięte powieki. Starsza siostra podeszła powoli i dotknęła jego policzka.

– Cashile – wyszeptała przesuwając swoją dłoń po jego wilgotnej skórze.
– Jak do mnie powiedziałaś? – wysapał biały czarodziej, na chwilę odzyskując przytomność.

Nadszedł dzień zaślubin. Wokół zabranych tańczyły błękitne płomienie drzewa życia. Wciąż osłabiony mężczyzna czekał na wybrankę, chociaż nie wiedział, jak ta wygląda. Kiedy zobaczył kroczącą ku niego drobną postać zawiniętą w białą jak śnieg chustę, poczuł mieszaninę fascynacji i zdenerwowania. Chwycił ją i podprowadził do kapłana, który dzierżył złotą różdżkę. Cashile znał ten dotyk, znał tę dłoń... mimo to milczał, pogrążony we własnych myślach.

Nie słyszał słów kapłana. Wciąż skupiał się na uścisku drobnej rączki, ciepłej i silnej.
– Jakie imię nadałeś swojej wybrance? – usłyszał pytanie, które wyrwało go z zamyślenia. Przyjrzał się drobniej dłoni dziewczyny. Był to jedyny kawałek skóry, który mógł w tamtym momencie podziwiać. Przyłożył jej palce do swoich ust. Czuł zapach granatu i olejku różanego.

– Nyah – powiedział spokojnie.

Nikt nic nie mówił. Zebrani wpatrywali się w dziewczynę, która w tamtym momencie wyciągnęła z sakiewki przyszytej do pasa zdobiącego jej szatę drobny kamień na rzemyku. Zawiesiła go na szyi wybranego.

– Jesteś mój – powiedziała, a on poznał ten głos.

***

– Delikatny, ale zabarwiony specyficzną nutą, która dodawała mu nieco nieprzyjemny wyraz... – mówiła Natalie, a Syriusz z trudem opanował ziewanie. Położył głowę na stoliku, ale pod wpływem groźnego spojrzenia Raphaela podniósł się szybko. Historia opowiadana przez dziewczynę strasznie go nużyła i nie był w stanie tego ukryć… Peter również nie wyglądał na zainteresowanego w przeciwieństwie do Jamesa, który wpatrywał się w dziewczynę z nieudawaną ciekawością.

– To była ona, tak? – zapytał. Odgarnął z czoła czarne jak smoła włosy, ale po chwili jakby się rozmyślił i zmierzwił je z wyjątkową i niezrozumiałą dbałością. Natalie posłała mu wesoły uśmiech, ale nie zdążyła odpowiedzieć.
– Jakie to ma znaczenie? – wycedził znudzony Raphael. – Co ma do tego kamień?
– Jeszcze nie skończyłam – oburzyła się dziewczyna, ale w tym momencie usłyszeli głośne chrapanie staruszka siedzącego na fotelu przy kominku. Ślina wylewała mu się z otwartych ust i spływała po brodzie.
– Dla mnie może to być najstarsza, najmłodsza, sąsiadka a nawet jakaś inna wiedźma. Na cholerę mu ten kamień? Coś ty znowu wymyśliła?

Wpatrywał się w córkę ze złością. Drapał się po gęstej brodzie, jak to miał w zwyczaju, ale na jego twarzy można było dostrzec poważną irytację

– Nic nie wymyśliłam. To opowieść Emmy – oburzyła się.
– Czy ta historia ma jakiś koniec? – wtrącił James, marszcząc brwi. On chyba jako jedyny chciał wysłuchać całej opowieści.

Natalie usiadła obrażona na stole i skrzyżowała ręce.

– To co z tym kamieniem? – zapytał Syriusz, zwracając się bezpośrednio do dziewczyny. Na odpowiedź długo nie musiał czekać. Trzymanie buzi na kłódkę chyba nie było jej najmocniejszą stroną.
– Kobieta, wychodząc za mąż, ofiarowuje mu talizman. Ten talizman musi być przez nią ręcznie wykonany i w jakiś sposób wiązać się z ich miłością...
– Jak można mówić o miłości między ludźmi, którzy się nawet nie znają? – zdziwił się Raphael. Spojrzał na córkę, zastanawiając się zapewne, gdzie popełnił błąd.
– ... po zaślubinach mężczyzna nie ma prawa go ściągnąć – ciągnęła Natalie. – Tracąc swój talizman, traci swoją wybrankę... traci życie - zakończyła dramatycznie.
– Dla mnie to jakaś bajka – prychnął Syriusz.
– Masz ciasny umysł – powiedziała, wbijając w niego spojrzenie swoich jasnych oczu.

***

Stali razem na środku ogromnego placu, przypatrując się kolorowym kształtom jaśniejącym na niebie. James powiedział, że przypomina mu to zorzę polarną, ale Syriusz nigdy jeszcze nie widział tego zjawiska. Miał zamiar wybrać się kiedyś na północ, ale raczej nie myślał o tym w kontekście tego roku... ani następnego. Były to bowiem tego rodzaju plany, których zrealizowanie należało do "kiedyś", jeśli znajdzie się odpowiednią ilość czasu, chęci i zdrowia.

Natalie trzymała za rączkę małą dziewczynkę, która uśmiechała się na widok pięknego obrazka kreującego się tuż nad ich głowami. Źródło światła stanowiło tutaj ognisko - jeszcze kilkanaście minut wcześniej ugaszone tajemniczymi substancjami, których znaczenia, pochodzenia nie znał ani Syriusz, ani James, ani tym bardziej Peter. Zamiast ogni z poukładanych kawałków drewna wydobywał się błyszczący setkami kolorów dym, który tworzył wokół nich serię niepodobnych do niczego kształtów, by ostatecznie unieść się ku górze, czemu towarzyszyły oklaski mieszkańców Leonoscars.

– To Perun! – krzyknął chłopiec o piegowatej buzi, a jego ojciec chwycił go pod pachami i usadowił na swoich ramionach.
– Duchy lasu będą chronić przed złymi mocami nawiedzającymi nas z zewnątrz – powiedział do nich Mauron, zakładając swój kaptur na głowę. Syriusz wymienił spojrzenie z Jamesem, na którego twarzy zakwitł pogodny uśmiech. Do tej pory wydawało mu się, że cała ceremonia jest tylko okazją do wypicia niezliczonych litrów alkoholu, jednak teraz miał pewność, iż wypuszczanie duchów lasu to nic innego jak coroczne odnawianie magicznej bariery, która czyniła wioskę Leonoscars tak wyjątkową. Nie wiedział doprawdy, w jaki sposób powstaje to tajemnicze zjawisko, jednak nie miał to dla niego wielkiego znaczenia – tańczące kłęby dymu wydawały mu się wręcz hipnotyzujące i wymywały z umysłu wszelkie pospolite myśli.

Do Natalie podbiegł jeden z młodych mężczyzn, uśmiechając się przy tym wesoło. Dziewczyna objęła go mocno, mówiąc coś, czego Syriusz w żadnym razie nie mógł dosłyszeć.
– Dostałem wiadomość od Lily – powiedział James, nie odrywając wzroku od świateł tańczących na niebie.
– No? – zapytał Syriusz, bowiem na nic bardziej kreatywnego nie było go stać. W jego głowie nie znalazło się miejsca dla niczego, co nie było kolorowym dymem wydobywającym się z ogniska.
– Jeszcze nie teraz – odparł James. Powoli odwrócił się w stronę przyjaciela i dodał: – Wrócisz tu jeszcze?
– Nie wiem – odpowiedział, chociaż gdzieś w jego podświadomości z kłębów dymu ukształtowała się postać, której nigdy wcześniej nie widział, a jednak z jej ust wydobywał się cichy głos...

"Przecież wiesz".

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.