Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

ÂŚroda, 29.04

Stoj¹c przed witryn¹ siedziby spó³ki Jinks & Hayde, Hermiona poprawi³a pelerynê, popchnê³a drzwi i wesz³a do œrodka. Zabrzêcza³ cichutko z³oty dzwoneczek. Siedz¹ca za malutkim biureczkiem drobna, m³oda czarownica uœmiechnê³a siê promiennie na jej widok.
– DzieĂą dobry. W czym moÂżemy pani pomĂłc?
– DzieĂą dobry pani. Polecono mi paĂąstwa firmĂŞ jako specjalistĂłw od zakÂładania zabezpieczeĂą, zaklĂŞĂŚ ochronnych, przeciwurokĂłw... – Hermiona podeszÂła do biurka i usiadÂła we wskazanym jej fotelu. – ChciaÂłabym zaÂłoÂżyĂŚ u siebie w domu jakieÂś zabezpieczenia... ale nie wiem jakie...
– AleÂż oczywiÂście. ProszĂŞ chwileczkĂŞ zaczekaĂŚ, pĂłjdĂŞ sprawdziĂŚ czy pan Hayde jest wolny... – czarownica zawahaÂła siĂŞ i dorzuciÂła nieÂśmiaÂło. – Przepraszam bardzo, ale... czy mam przyjemnoœÌ z HermionÂą Granger?
Hermiona uœmiechnê³a siê radoœnie i potaknê³a. Tak jak siê spodziewa³a, parê chwil póŸniej czarownica przyprowadzi³a ze sob¹ pana Hayde. Czasem odrobina s³awy siê przydaje...
Pan Hayde by³ leciwym czarodziejem. Mia³ przyjemn¹, pomarszczon¹ twarz, ca³kiem bia³e, d³ugie za ramiona w³osy, bia³e sumiaste w¹sy i bia³¹ brodê, zwi¹zan¹ czerwon¹ wst¹¿k¹ na wysokoœci jab³ka Adama. Ciemne oczy spogl¹da³y na ni¹ radoœnie. Jego ciemnoniebieska szata w ¿ó³te gwiazdy wygl¹da³a na o wiele za du¿¹. Musia³ schudn¹Ì i jej nie dopasowaÌ.
– Pani Hermiona Granger! Có¿ za zaszczyt! – wyciÂągn¹³ do niej rĂŞkĂŞ i okazaÂło siĂŞ, Âże ma pewny, mocny uÂścisk dÂłoni. – ProszĂŞ do mojego gabinetu.
Hermiona pod¹¿y³a niewielkim korytarzykiem, oœwietlonym paroma œwiecami, do przestronnego pomieszczenia z du¿ym oknem wychodz¹cym na Pok¹tn¹.
Na ogromnym biurku le¿a³o parê przedmiotów, wœród których rozpozna³a tylko wykrywacz k³amstw. Nad jak¹œ zagadkow¹ pó³kul¹ wisia³a srebrna mgie³ka. Parê srebrnych instrumentów przypomina³o raczej narzêdzia tortur ni¿ cokolwiek innego. Du¿a lampa gazowa posykiwa³a cichutko, rzucaj¹c ciep³e œwiat³o na rozmaite dokumenty i ksiêgi, które zawala³y ca³¹ powierzchniê biurka. Po prawej stronie, na œcianie, by³y pó³ki z ksi¹¿kami, ksiêgami, rolkami pergaminów i ró¿nokolorowymi zeszytami i du¿¹ szaf¹. Œciana po przeciwnej stronie zaroœniêta by³a bluszczem. Niedaleko okna sta³ stolik z paroma fotelami, a obok by³ barek pe³en butelek i kieliszków.
Hermiona zerknĂŞÂła na okno i zamarÂła z uÂśmiechem. Na szerokim parapecie, odgrodzony od okna firankÂą w kwiatki, leÂżaÂł olbrzymi kot o bujnym rudym, trochĂŞ cĂŞtkowanym futrze, z bardzo duÂżymi uszami zakoĂączonymi pĂŞdzelkami i dÂługim ogonem, ktĂłry teÂż przypominaÂł na koĂącu pĂŞdzel...
– Tak, proszĂŞ pani. To jest Kuguchar... Nazywa siĂŞ Harold.
– MogĂŞ go pogÂłaskaĂŚ? – spytaÂła niepewnie.
– MoÂże pani sprĂłbowaĂŚ. Kuguchary majÂą niesamowitÂą zdolnoœÌ rozpoznawania ludzi i sÂą bardzo niezaleÂżne. Zazwyczaj Harold nie pozwala siĂŞ... – leciwy pan urwaÂł wpatrujÂąc siĂŞ w swojego kota, ktĂłry dokÂładnie obwÂąchiwaÂł podsuniĂŞtÂą mu rĂŞkĂŞ. Po chwili otarÂł siĂŞ o niÂą gÂłowÂą. Hermiona, oÂśmielona, pogÂłaskaÂła go delikatnie.
– Jest wspaniaÂły! – oznajmiÂła, odchodzÂąc od kota i odwracajÂąc siĂŞ do pana Hayde.
– No có¿, teraz mam caÂłkowitÂą pewnoœÌ, Âże jest pani sÂłynnÂą HermionÂą Granger.
Usiedli przy stoliku i Hermiona przystÂąpiÂła do wyjaÂśnieĂą.
– W poniedziaÂłek ktoÂś ... mogĂŞ chyba powiedzieĂŚ, Âże wÂłamaÂł mi siĂŞ do mieszkania. WszedÂł przed kominek, bo zamek w drzwiach byÂł nietkniĂŞty.. Przepraszam, zapomniaÂłam powiedzieĂŚ, Âże mieszkam w mugolskim Londynie, w jednym z takich duÂżych domĂłw z wieloma mieszkaniami... MĂłwiĂŞ panu, mieszkanie zdemolowane, wszystko porozrzucane, poÂłamane... Nic takiego nie zginĂŞÂło, prĂłcz obrazu ze Âściany. Mugolskiego obrazu, ktĂłry miaÂł du¿¹ wartoœÌ. DostaÂłam go od ciotki, ktĂłra jest malarkÂą i wÂśrĂłd mugoli jej twĂłrczoœÌ jest wysoko ceniona...
– I nie Âżyczy pani sobie Âżadnych innych tego typu wizyt, jak mogĂŞ siĂŞ domyÂśleĂŚ...
Pan podaÂł jej filiÂżankĂŞ z herbatÂą, bo odmĂłwiÂła alkoholu. Herbata byÂła cudowna – aromatyczna, gorÂąca i sÂłodka.
– DokÂładnie. Tylko nie wiem, co takiego jest najlepsze.... no i niezbyt kosztowne – zarumieniÂła siĂŞ lekko, ale czuÂła, Âże musi to sprecyzowaĂŚ. ZarabiaÂła caÂłkiem nieÂźle, rodzice mogli zawsze poÂżyczyĂŚ jej pieniĂŞdzy z tego co zostaÂło im sporo po sprzedaÂży domu i dwĂłch Âłodzi w Australii, ale nie chciaÂła, Âżeby pan Hayde przesadziÂł.
– AleÂż naturalnie, doskonale rozumiem.
Przez okno dobiegÂło czyjeÂś woÂłanie i Harold zastrzygÂł duÂżymi uszami. Pan Hayde poszedÂł poszperaĂŚ na biurku i przyniĂłsÂł parĂŞ prospektĂłw reklamowych firmy.
– Co mogĂŞ pani zaproponowaĂŚ, to standardowy pakiet ochronny. Zabezpieczenie drzwi, okiem i kominka przed kaÂżdym rodzajem istot magicznych. Mam na myÂśli nie tylko czarodziejĂłw, ale sowy, skrzaty, kuguchary czy duchy... Naturalnie, dziaÂła to teÂż i na wilkoÂłaki i wszystkie inne magiczne stworzenia, ale nie bĂŞdĂŞ ich wymieniaÂł... nie spodziewam siĂŞ, Âże bĂŞdÂą do pani zaglÂądaÂły akromantule, trolle czy mantrykory. Tak wiĂŞc, jak mĂłwiÂłem, zapewni to pani caÂłkowitÂą ochronĂŞ przed jakÂąkolwiek inwazjÂą z zewnÂątrz. DwadzieÂścia cztery godziny na dobĂŞ.
– A jak to siĂŞ ma do aportacji? Czy nadal ktoÂś moÂże siĂŞ aportowaĂŚ prosto do mojego mieszkania?
– W przypadku standardowego pakietu niestety tak. PoleciÂłbym wiĂŞc ZasÂłonĂŞ AportacyjnÂą i NienanoszalnoœÌ MagicznÂą.
– To mieszkanie to czêœÌ bloku... nie moÂże nagle znikn¹Ì, mugole nie zrozumieliby skÂąd nagle w bloku mieszkalnym wziĂŞÂła siĂŞ dziura... – zaprotestowaÂła Hermiona.
– Dlatego teÂż mĂłwiĂŞ – magicznÂą. To znaczy, Âże dla mugoli wszystko zostanie tak jak jest. Natomiast Âżaden czarodziej nie bĂŞdzie mĂłgÂł nanieœÌ pani mieszkania na Âżaden plan. Naturalnie, bĂŞdÂą mogli zapisaĂŚ pani adres, ale nie bĂŞdÂą mogli Âżadnymi zaklĂŞciami usytuowaĂŚ go na czarodziejskiej mapie.
Dziewczyna skinĂŞÂła gÂłowÂą. Oferta wydawaÂła siĂŞ jej caÂłkiem ciekawa, choĂŚ miaÂła nadal parĂŞ pytaĂą.
– MĂłwiÂł pan o aportacji. Czy ja mogĂŞ siĂŞ aportowaĂŚ z i do apartamentu?
– ZarĂłwno pani jak i osoby, ktĂłrym poda pani hasÂło. MogÂą siĂŞ aportowaĂŚ czy uÂżyĂŚ Sieci Fiuu. HasÂło moÂżna zmieniaĂŚ bezpÂłatnie co miesiÂąc.
– Dobrze... a... mĂłwiÂł pan o ochronie przed wejÂściem z zewnÂątrz. To znaczy, Âże ochrona nie zadziaÂła na tych, ktĂłrzy sÂą juÂż w Âśrodku, tak?
– Ta nie. SÂą naturalnie odpowiednie zaklĂŞcia, ktĂłre moÂżna rzuciĂŚ na mieszkanie tak, aby zablokowaĂŚ jakÂąkolwiek magiĂŞ negatywnÂą wobec pani i innych osĂłb, ktĂłre zechce pani nimi otoczyĂŚ...
Hermiona nagle przypomnia³a sobie Protego Horribilis, które doskonale zna³a. Nastêpnie przysz³y jej do g³owy inne zaklêcia, którymi ocali³a ¿ycie swoje i przyjació³ przez ca³y rok polowania na horkruksy. Gdyby chcia³a, sama mog³aby otworzyÌ tak¹ firmê i kasowaÌ galeony za najprostsze zaklêcia...
A potem przypomniaÂła sobie uwagĂŞ Snape’a o tym, Âże majÂąc odpowiedniÂą ksi¹¿kĂŞ daÂłaby sobie radĂŞ sama.
Ale to w³aœnie on uzna³, ¿e najlepiej bêdzie, jeœli zatrudni siê do tego profesjonaln¹ firmê. Chodzi³o pewnie miêdzy innymi o to, ¿eby nie przypominaÌ niektórym ludziom, ¿e jej znajomoœÌ magii jest na ca³kiem niez³ym poziomie...
– MuszĂŞ paniĂŞ uprzedziĂŚ, Âże nawet do zaÂłoÂżenia Standardowego Pakietu Ochronnego potrzebna jest nam umotywowana proÂśba. Bez waÂżnego powodu niestety nie moÂżemy uÂżywaĂŚ wielu zaklĂŞĂŚ... A do wiĂŞkszoÂści z tych, ktĂłre pani potrzebuje, taki powĂłd bĂŞdzie nam potrzebny.
Hermiona natychmiast inaczej spojrzaÂła na wyczyn Snape’a, za ktĂłry do tej pory miaÂła ochotĂŞ go udusiĂŚ.
– To znaczy... mam napisaĂŚ jakieÂś pismo? Czy to wystarczy?
– Ma pani jakiegoÂś Âświadka tego wÂłamania?
– Niestety nie... OdkryÂłam to w poniedziaÂłek póŸnym wieczorem... I kiedy zorientowaÂłam siĂŞ, Âże brakuje tylko obrazu, nie chciaÂłam robiĂŚ zamieszania...
Staruszek zatroskaÂł siĂŞ lekko, ale po chwili jakby znalazÂł rozwiÂązanie problemu. PodejrzewaÂła, Âże tak naprawdĂŞ to doskonale je znaÂł, chciaÂł tylko udawaĂŚ, Âże stara siĂŞ specjalnie dla niej. MoÂżna to byÂło nazwaĂŚ „urabianiem klienta”.
– Czy... mogÂłaby pani zdeponowaĂŚ u nas swoje wspomnienie? Do³¹czylibyÂśmy fiolkĂŞ do pani dossier i z ca³¹ pewnoÂściÂą byÂłoby to wystarczajÂące, sadzÂąc po pani opisie.
– AleÂż oczywiÂście! Z chĂŞciÂą siĂŞ go pozbĂŞdĂŞ!
Pan Hayde machn¹³ ró¿d¿k¹ i drzwiczki szafki otworzy³y siê i Hermiona zobaczy³a na dolnej pó³eczce myœlodsiewniê. Wylewitowa³ j¹ na stolik przed nimi.
– To jest Aldefactus. Umie pani tego uÂżywaĂŚ?
– Aldefactus? SÂądziÂłam, Âże to myÂślodsiewnia? – tym razem udaÂło mu siĂŞ jÂą zaskoczyĂŚ.
– To coÂś bardzo podobnego. Tylko, Âże bardzo okrojona wersja. Aldefaktus gwarantuje, Âże we wspomnieniu, ktĂłre nam pani zostawi, bĂŞdzie tylko obraz i dÂźwiĂŞk. ÂŻadnego Âśladu uczucia, ktĂłre czasem moÂże siĂŞ pojawiĂŚ w myÂślodsiewni. Nie chcemy, Âżeby nasi klienci czuli siĂŞ zaÂżenowani. To co nam potrzeba, to widok tego co siĂŞ staÂło. Poza tym jest teÂż i ustawa, ktĂłra ogranicza posÂługiwanie siĂŞ wspomnieniami do celĂłw handlowych.
I bardzo dobrze, bo gdyby wyczuli co wtedy myÂślaÂłam...
– ProszĂŞ przypomnieĂŚ sobie tamten wieczĂłr. Kiedy bĂŞdzie pani gotowa, proszĂŞ dotkn¹Ì ró¿dÂżkÂą prawej skroni. Kiedy zdecyduje siĂŞ pani przerwaĂŚ oddawanie wspomnieĂą, wystarczy zrobiĂŚ taki ruch ró¿dÂżkÂą... – pokazaÂł nieskomplikowany zawijas. – To wystarczy. BĂŞdzie pani mogÂła obejrzeĂŚ wspomnienie przed oddaniem go, Âżeby siĂŞ upewniĂŚ zarĂłwno co do zawartoÂści jak i faktu, Âże nie bĂŞdzie tam Âżadnych pani uczuĂŚ...
Czarodziej rzuci³ na ni¹ zaklêcie. Hermiona zamknê³a oczy i przywo³a³a wspomnienie. Przysunê³a ró¿d¿kê do skroni i przypominaj¹c sobie, co zasta³a w domu, poczu³a jakby coœ ch³odnego wycieka³o jej z g³owy. Po chwili zaczê³o jej byÌ trochê s³abo, ale dziwne uczucie bardzo szybko minê³o. Dosz³a a¿ do szybkiej wizyty w ³azience. Wiedzia³a, ¿e potem zacznie siê sprz¹tanie, a tego nie chcia³a ju¿ pokazywaÌ. Zakoùczy³a oddawanie wspomnienia i otworzy³a oczy.
Na koĂącu jej ró¿dÂżki tkwiÂła biaÂława substancja – ni to mgieÂłka, ni to ciecz, ktĂłra unosiÂła siĂŞ w powietrzu. Pan Hayde przeniĂłsÂł jÂą do Aldefactusa i Hermiona zanurzyÂła siĂŞ w nim. ObejrzaÂła zdemolowane mieszkanie i musiaÂła przyznaĂŚ Snape’owi racjĂŞ. Gdyby po prostu zrzuciÂł narzutĂŞ z kanapy i poduszkĂŞ z ³ó¿ka, z pewnoÂściÂą nie miaÂłaby szansy na nawet najbardziej podstawowy pakiet ochronny!
Po niej wspomnienie obejrzaÂł pan Hayde. Kiedy siĂŞ wynurzyÂł, wyglÂądaÂł na poruszonego.
– Nie wiem, co za szaleniec tam byÂł, ale caÂłe szczĂŞÂście, Âże nie byÂło pani w domu! Nie wiadomo, jakby mogÂło siĂŞ to skoĂączyĂŚ, gdyby na paniÂą wpadÂł!
PóŸniej wyczarowa³ malutk¹ fiolkê, do której zebra³ jej wspomnienie. Hermiona zaakceptowa³a propozycjê i pan Hayde obieca³ przes³aÌ jej kosztorys nazajutrz rano.


Czwartek, 30.04

W czwartek rano, zanim Hermiona wyszÂła do pracy, rozlegÂło siĂŞ bardzo nierĂłwne stukanie w szybĂŞ kuchennego okna. Dziewczyna, ktĂłra wÂłaÂśnie myÂła zĂŞby, zamarÂła ze szczoteczkÂą w buzi. Przez chwilĂŞ nie wiedziaÂła co siĂŞ dzieje, ale potem przypomniaÂła sobie, Âże miaÂła dostaĂŚ wycenĂŞ, wiĂŞc szybko opÂłukaÂła usta i pobiegÂła do kuchni. OdsÂłoniwszy lekko firankĂŞ zobaczyÂła... dwie sowy.
Dwie? Po co ta druga... przecieÂż nie dla towarzystwa...
OdebraÂła od obu sĂłw kawaÂłki pergaminu, daÂła im kawaÂłki bekonu, ktĂłre zostaÂły jej ze Âśniadania i ptaki odleciaÂły. SiadajÂąc przy kuchennym stoliku otworzyÂła oba pisma.
Na widok wyceny z Jinks & Hayde aÂż nabraÂła powietrza. DwadzieÂścia piĂŞĂŚ galeonĂłw miesiĂŞcznie?! Chyba ich bahanki pogryzÂły... No ale byÂła to cena jej bezpieczeĂąstwa. Jej Âżycia. WiĂŞc warto byÂło siĂŞ poÂświĂŞciĂŚ. Na dole dÂługiego na dwie stopy pergaminu byÂło dopisane, Âże w razie zgody pan Hayde proponuje zakÂładanie zabezpieczeĂą w sobotĂŞ o dziesiÂątej rano. PostanowiÂła, Âże prosto z pracy, uÂżywajÂąc ministerialnej sowy, wyÂśle swojÂą zgodĂŞ.
Drugi list byÂł z Hogwartu, od profesor McGonagall.


Droga Panno Granger,

Proszê stawiæ siê w szkole w pi±tek o osiemnastej w celu przedyskutowania warunków zdawania OWUTEMÓW. Prosi³abym o zabranie wyników SUMów.

Z powaÂżaniem
Minerwa McGonagall
Opiekunka Gryffindoru,
ZastĂŞpca Dyrektora

CzujÂąc niezmiernÂą ulgĂŞ dziewczyna weszÂła w zielone pÂłomienie.

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?