Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

PoniedziaÂłek, 8.06

Perry zatrzyma³ siê przed niskim budynkiem, w którego podziemiach, jak powiedzia³a mu córka, znajdowa³o siê Ministerstwo Magii. Wy³¹czy³ silnik i rzuci³ okiem na zegarek. Dochodzi³a szósta, Hermiona powinna za chwilê siê pojawiÌ. Odpi¹³ pas i zacz¹³ przygl¹daÌ siê leniwie ludziom za oknem. Ciekawe, czy któryœ z nich jest czarodziejem...?
Rozpada³ siê deszcz. Minuty wlok³y siê straszliwie, raz przeszed³ ko³o niego policjant i popatrzy³ spode ³ba. Chwilê póŸniej szczêknê³a klamka od strony pasa¿era. Hermiona wskoczy³a do œrodka i szybko zatrzasnê³a za sob¹ drzwi.
– CzêœÌ tato – pochyliÂła siĂŞ do niego, Âżeby pocaÂłowaĂŚ go w policzek.
– CzêœÌ kochanie! Jak siĂŞ masz? Nie przemokÂłaÂś?
– Nie, moÂże byĂŚ. DÂługo juÂż czekasz?
– Tylko chwilkĂŞ. Jak zawsze, moÂżna liczyĂŚ na twojÂą punktualnoœÌ. Gdzie jedziemy?
– Do jakiegoÂś sklepu, gdzie sprzedajÂą WSZYSTKO. Jedzenie wyszÂło mi zupeÂłnie...
Perry zastanowi³ siê chwilê, gdzie bêdzie bli¿ej i w koùcu zdecydowa³ siê na Westfield London. W³¹czy³ silnik i zjecha³ wolno na ulicê.
– Dobrze, to teraz opowiedz, jak udaÂła siĂŞ twoja wizyta we Francji.
Hermiona opowiedzia³a co uzna³a za stosowne. Nie chcia³a zdradziÌ szczegó³ów sprawy Norrisa, ale równoczeœnie zdawa³a sobie sprawê, ¿e tylko dziêki jego pomocy wiedzieli, co siê dzieje. Powiedzia³a wiêc tylko, ¿e uda³o siê jej spotkaÌ z paroma osobami, które bêd¹ mog³y pomoc. Nie szczêdzi³a za to szczegó³ów dotycz¹cych Bastyli, wystroju pokoju goœcinnego w Ministerstwie i naturalnie, braku zwyk³ej, czarnej herbaty.
Zakupy trwa³y ponad godzinê. Poniewa¿ Hermiona chcia³a równie¿ kupiÌ dobr¹ whisky, Perry zabawi³ sporo czasu miêdzy pó³kami z alkoholem i w koùcu wybra³ Glenmorangie Signet. Dziewczynie nic to nie mówi³o, poza tym, ¿e podoba³a siê jej butelka, ale Perry wygl¹da³ na wyj¹tkowo dumnego z siebie.
Dopiero po wniesieniu wszystkich toreb do mieszkania mogli kontynuowaĂŚ rozmowĂŞ.
– Z tego, co mĂłwisz rozumiem, Âże Francuzi wam pomogÂą. Czyli co, problem rozwiÂązany? – spytaÂł Perry,, siadajÂąc na kanapie i biorÂąc na kolana KrzywoÂłapa.
– To nie jest takie proste... – potrzÂąsnĂŞÂła gÂłowÂą Hermiona. – Za kaÂżdym razem, jak podsÂłuchujemy, wychodzÂą na jaw nowe rzeczy.
– WiĂŞc siĂŞ znĂłw skomplikowaÂło, tak? – sykn¹³ nagle, bo zadowolony kot zacz¹³ tuptaĂŚ mu po nogach, wsuwajÂąc i wysuwajÂąc pazury.
– Tato, przecieÂż wiesz, Âże nie mogĂŞ ci powiedzieĂŚ...
– Kochanie, moÂżesz, ale w granicach rozsÂądku. PamiĂŞtaj, Âże mogĂŞ ci pomĂłc, pod warunkiem, Âże wiem choĂŚ odrobinĂŞ.
Dziewczyna zastanowiÂła siĂŞ chwilĂŞ. Problem ze wspomnieniem odpadaÂł. O eliksirach lepiej byÂło nie mĂłwiĂŚ – gdyby ojciec siĂŞ dowiedziaÂł, z pewnoÂściÂą poprosiÂłby Jacka, Âżeby poÂżyczyÂł mu karabin i poszedÂłby zastrzeliĂŚ Watkinsa osobiÂście. Poza tym mieli na to juÂż rozwiÂązanie, trzeba byÂło tylko podmieniaĂŚ regularnie fiolki. Do gÂłowy przyszÂło jej Rathlin Island... to ich ostatnio gnĂŞbiÂło i nie mieli Âżadnego pomysÂłu, co z tym zrobiĂŚ...
– UtknĂŞliÂśmy w miejscu z jednym problemem... Nasi przyjaciele planujÂą otworzyĂŚ nowÂą szko³ê, ale my nie chcemy do tego dopuÂściĂŚ.
– Od kiedy to jesteÂś przeciwna szkolnictwu?! PrzecieÂż to chyba dobrze, Âże otwiera siĂŞ wiĂŞcej szkó³, nie? – Perry uniĂłsÂł brwi ze zdumienia.
– To jest strasznie ÂśmierdzÂąca sprawa. Nie mogĂŞ ci wyjaÂśniĂŚ czemu, ale ta szkoÂła nie moÂże zostaĂŚ otwarta.
Przez parĂŞ chwil sÂłychaĂŚ byÂło tylko mruczÂącego KrzywoÂłapa. Hermiona poszÂła po sok pomaraĂączowy i szklanki.
– MoÂże zasugerujcie im jakieÂś inne miejsce?
– Tu nie chodzi o miejsce, tato, tylko o sam fakt otwarcia szkoÂły. Mamy mieĂŚ tylko i wy³¹cznie Hogwart.
Dziewczyna nalaÂła mu trochĂŞ soku, na widok ktĂłrego skrzywiÂł siĂŞ lekko. Od tak sÂłodkich sokĂłw psuÂły siĂŞ zĂŞby.
– ChciaÂłaÂś, Âżebym ci wybraÂł whisky i dajesz mi do picia sok? Zamierzasz sama wysuszyĂŚ ca³¹ butelkĂŞ?
Hermiona zachichotaÂła radoÂśnie.
– KiedyÂś ci dam, ale nie teraz. ChcĂŞ, Âżeby byÂła zamkniĂŞta. To... coÂś w rodzaju prezentu...
Ojciec spojrzaÂł na niÂą z przekrzywionÂą gÂłowÂą i domyÂślnym uÂśmieszkiem.
– No, no, no... pozwĂłl, Âże zgadnĂŞ... To dla tego przystojniaczka, ktĂłry bawiÂł siĂŞ domofonem, co? Kiedy go mijaÂłem na schodach, wyglÂądaÂł caÂłkiem, caÂłkiem...
Dziewczyna wybuchnĂŞÂła jeszcze gÂłoÂśniejszym Âśmiechem i dla pewnoÂści odstawiÂła szklankĂŞ.
– Tato! To nie byÂł Âżaden przystojniaczek! To byÂł profesor Snape, przecieÂż ci mĂłwiÂłam!
Perry’emu udaÂło siĂŞ nie oblaĂŚ ani nie zakrztusiĂŚ.
– Dziecko kochane...!!! To byÂł ON?! Ten, o ktĂłrym nam tyle opowiadaÂłaÂś przez te wszystkie lata?!
Dziecko kochane pokiwaÂło gÂłowÂą. Dobry BoÂże, ona oszalaÂła! Facet urzÂądziÂł jÂą paskudnie z zĂŞbami, a ona mu teraz kupuje whisky?!
– Wiem, Âże opowiadaÂłam o nim okropne rzeczy... nie, stop! Âże ON byÂł okropny. Ale siĂŞ zmieniÂł... PamiĂŞtasz, co mĂłwiÂłam wam o nim, jak ÂściÂągnĂŞliÂśmy was z Australii? W ciÂągu ostatnich dwĂłch miesiĂŞcy mieliÂśmy okazjĂŞ dobrze siĂŞ poznaĂŚ i mĂłwiĂŞ powaÂżnie, Âże on siĂŞ bardzo zmieniÂł.
Perry przypomniaÂł sobie jej opowieÂści z procesu i musiaÂł przyznaĂŚ, Âże zrobiÂły one na nim wraÂżenie. Kiedy sÂłuÂżyÂł w wojsku, jeszcze jako mÂłody plutonowy, przez 2 lata siedziaÂł w JugosÂławii i wiedziaÂł, co to jest wojna i niebezpieczeĂąstwo. Wtedy nawet do snu kÂładli siĂŞ w kamizelkach kuloodpornych i caÂłkowicie ubrani. ParĂŞ razy uczestniczyÂł w misjach, ktĂłre juÂż na pierwszy rzut oka wyglÂądaÂły na utajnione. Tak wiĂŞc to, co opowiadaÂła mu Hermiona o tym facecie wzbudziÂło w nim sporo uznania. Ale i tak tych zĂŞbĂłw mu nie zapomnĂŞ!
– JuÂż nie bawi siĂŞ w dentystĂŞ? – spytaÂł sarkastycznie.
Dziewczyna westchnĂŞÂła ciĂŞÂżko.
– To nie on zaÂłatwiÂł mi zĂŞby, on tylko powiedziaÂł, Âże nie widzi ró¿nicy jak mi urosÂły!
– Jeszcze gorzej. Znawca od siedmiu boleÂści! Jak go kiedyÂś spotkam, to mu powiem, Âżeby sprawiÂł sobie okulary...
– Tato... pomyÂśl raczej, Âże w tej chwili robi wszystko co moÂże, Âżeby ... – juÂż chciaÂła powiedzieĂŚ „ocaliĂŚ mi Âżycie”, ale w porĂŞ ugryzÂła siĂŞ w jĂŞzyk. – ÂŻebym ja nie musiaÂła siĂŞ w to wplÂątywaĂŚ. Tym razem to ja go w to wepchaÂłam!
Perry spojrza³ na córkê, uœmiechn¹³ siê i pog³aska³ j¹ lekko po g³owie.
– WygraÂłaÂś. JeÂśli teraz ciĂŞ chroni, ostatecznie przebaczĂŞ mu te twoje zĂŞby... – dopiÂł resztĂŞ soku i dodaÂł. – I to, Âże przez niego nie mogĂŞ napiĂŚ siĂŞ najlepszej whisky na Âświecie!
Z ulicy dobiegÂł nagle gÂłoÂśny ryk uruchamianego motoru. KrzywopaÂł zerwaÂł siĂŞ przestraszony i zeskoczyÂł z kolan Perry’ego.
– WracajÂąc do tej twojej szkoÂły, gdzie oni chcÂą to zrobiĂŚ? GdzieÂś koÂło Hogwartu, czy raczej w okolicach Londynu?
– Ani tu, ani tam. Tym razem wybrali sobie IrlandiĂŞ Pó³nocnÂą. Jest tam taka maÂła wysepka, ktĂłra nazywa siĂŞ Rathlin Island. W zasadzie prawie nikt tam nie mieszka.
– Rathlin Island? Nic mi to nie mĂłwi, a miaÂłem wraÂżenie, Âże w szkole byÂłem niezÂły z geografii – i majÂąc nadziejĂŞ, Âże uda mu siĂŞ podejœÌ cĂłrkĂŞ zapytaÂł niewinnie. – UwaÂżacie, Âże poniewaÂż nie jest to w Szkocji, to z jasnowidzenia nici i dlatego nie chcecie?
Hermiona nie daÂła siĂŞ zÂłapaĂŚ na takie dzieciĂŞce chwyty.
– Tato... PrzestaĂą mnie podpytywaĂŚ, bo to nic nie da!
– Dobra, wygraÂłaÂś po raz drugi. Za karĂŞ przynieÂś mi coÂś do ÂściÂągniĂŞcia tych rudych kÂłakĂłw. Czemu on tak linieje? MogÂłabyÂś otworzyĂŚ firmĂŞ dostarczajÂącÂą naturalne wÂłosie do koÂłder i poduszek!
– Zamknij oczy, to ci je ÂściÂągnĂŞ... – Perry posÂłuchaÂł jÂą i kiedy po chwili je otworzyÂł, na spodniach nie byÂło nawet jednego rudego wÂłosa.
– DziĂŞkujĂŞ ci bardzo. BĂŞdĂŞ zbieraÂł siĂŞ do domu. PozdrĂłw ode mnie tego twojego super–szpiega. Jakby mi coÂś przyszÂło do gÂłowy, to dam ci znaĂŚ. Dobranoc, kochanie.


W przeciwieùstwie do Hermiony, Norris i Smith nie spêdzili mi³ego wieczoru. Smith koùczy³ redagowanie wskazówek dla swoich Aurorów, kiedy przyszed³ Norris. Ubrany by³ w elegancki garnitur, z du¿¹, w¹sk¹ praw¹ kieszeni¹ specjalnie na noszenie ró¿d¿ki. Dok³adnie zamkn¹³ za sob¹ drzwi i bez pytania usiad³ na wysokim krzeœle.
– Masz juÂż jakiÂś plan na jutro? – zapytaÂł Smitha, biorÂąc do rĂŞki ozdobne czarne piĂłro i zacz¹³ siĂŞ nim bawiĂŚ.
– Nie martw siĂŞ, Peter. JuÂż o tym myÂślaÂłem. PodejdĂŞ go tak, Âże nie bĂŞdzie miaÂł innego wyjÂścia – odparÂł ten uspokajajÂąco.
– Jak to zrobisz?
Norris widocznie lubiaÂł wiedzieĂŚ wszytko, albo teÂż lubiaÂł mieĂŚ nad wszystkim absolutnÂą kontrolĂŞ. Albo jedno i drugie. Smith usiadÂł prosto i wyjaÂśniÂł swĂłj plan.
– PĂłjdziemy do niego razem z Jimmem. Ja idĂŞ tam oficjalnie po to, Âżeby zaproponowaĂŚ pomoc AurorĂłw w ochronie szkoÂły podczas egzaminĂłw praktycznych. ZaaranÂżujĂŞ to tak, Âże w ktĂłrymÂś momencie Snape bĂŞdzie musiaÂł zaprowadziĂŚ mnie do sali egzaminacyjnej z Obrony przed CzarnÂą MagiÂą, wiĂŞc zaproponujĂŞ, Âżeby w tym czasie Jimm pogadaÂł z tÂą jĂŞdzÂą McGonagall o kwestiach administracyjnych. Wiesz, jak on nie lubi chodziĂŚ.
Norris pokiwaÂł z aprobatÂą gÂłowÂą. Jimm byÂł tak gruby jak Âżyczliwy. MĂłwiono, Âże wszystkim nieba by przychyliÂł.
– Wtedy zaproponujĂŞ mu obejrzenie planu ochrony, tylko, Âże zamiast planu ochrony Snape zobaczy siebie samego zaÂłatwiajÂącego AvadÂą ca³¹ piĂŞcioosobowÂą rodzinĂŞ. Jak wrĂłci ze wspomnienia... Có¿, zmienimy temat rozmowy. JeÂśli nie bĂŞdzie potulny jak baranek... MoÂże siĂŞ okazaĂŚ, Âże potrafiĂŞ byĂŚ bardzo przekonujÂący – powiedziaÂł marzÂąco, turlajÂąc Âłagodnie ró¿dÂżkĂŞ miĂŞdzy palcami.
Norrisowi wyraŸnie siê to podoba³o. Przypomnia³ sobie nieludzk¹ radoœÌ w oczach mordercy, kiedy ten przypatrywa³ siê przera¿onej i zrozpaczonej kobiecie zanim i j¹ zabi³ i doszed³ do wniosku, ¿e Teddy ma przed sob¹ wspania³¹ przysz³oœÌ.
Smith nawet nie przypuszczaÂł, Âże nagÂła chĂŞĂŚ napicia siĂŞ czegoÂś uratuje mu Âżycie. PodniĂłsÂł siĂŞ i podszedÂł do stolika po drugiej stronie.
– Gdzie masz to wspomnienie? – zapytaÂł Norris.
On jednak faktycznie lubi wszystko kontrolowaĂŚ pomyÂślaÂł Smith nalewajÂąc sobie wody.
– W biurku. W szafce, na dole, po lewej stronie. W szkatuÂłce. Tylko uwaÂżaj na ZaklĂŞcie WrzÂące, jeÂśli chcesz otwieraĂŚ... Chcesz wody?
Norris skin¹³ g³ow¹, wiêc Smith siêgn¹³ po drug¹ szklankê. Norris wygrzeba³ szkatu³kê, zdj¹³ zaklêcie i otworzy³ j¹. W œrodku le¿a³a znajoma fiolka z mêtn¹, bia³aw¹ substancj¹. Chcia³ siê jeszcze raz jej przyjrzeÌ, wiêc wyj¹³ j¹ i uniós³ do oczu. To znaczy próbowa³. Fiolka wyœliznê³a mu siê z suchych palców i jak w zwolnionym tempie zobaczy³ jak przechyla siê i spada twardo na biurko, szklane drobiny rozpryskuj¹ siê na wszystkie strony, a korek odbija siê od blatu szerokim ³ukiem i pada a¿ pod okno. Zanim zd¹¿y³ zareagowaÌ, cokolwiek zrobiÌ, ¿eby j¹ z³apaÌ, by³o ju¿ za póŸno. Ledwie przebrzmia³ brzêk t³uczonego szk³a, cholerne wspomnienie rozla³o siê szerok¹ plam¹ po blacie i zaczê³o kapaÌ na wszystkie strony i wsi¹kaÌ w miêkki dywan.
– Kurwa maĂŚ!!! – wrzasn¹³ Norris, ÂłapiÂąc za ró¿dÂżkĂŞ i prĂłbujÂąc bezskutecznie zagarn¹Ì choĂŚ resztki wspomnienia. – Na co siĂŞ tak gapisz?! Rusz dupĂŞ i pomó¿ mi!!
Zmartwia³y Smith by³ w³aœnie w po³owie drogi do biurka. Rozejrza³ siê bezsensownie, gdzie mo¿e postawiÌ szklanki z wod¹ i natychmiast dotar³o do niego, ¿e to nie ma najmniejszego znaczenia. Dopad³ do biurka, niemal rzuci³ je na blat i z³apa³ za ró¿d¿kê. Jedna ze szklanek upad³a i woda chlusnê³a zlewaj¹c siê z plam¹ wspomnienia.
– UwaÂżaj, kretynie!!! – zawyÂł Norris.
– Cholera! – sykn¹³ Smith, tamujÂąc rĂŞkÂą strumieĂą lejÂący siĂŞ na ziemiĂŞ. – Podaj mi coÂś... !
– Za póŸno! Kurwa, za póŸno! A niech to szlag trafi!! – Norris waln¹³ piĂŞÂściÂą o blat tak mocno, Âże obie szklanki aÂż podskoczyÂły i zadzwoniÂły o siebie.
Smith spojrzaÂł na ostatnie smugi wspomnienia, zmieszane teraz z wodÂą, ktĂłre spÂłynĂŞÂły z brzegu. Wszystko wsiÂąkÂło w dywan moczÂąc go obficie.
Norris dosta³ szalu. Poczerwienia³, ¿y³y wyst¹pi³y mu na skroniach, czo³o pokry³o siê zmarszczkami i wœciek³y grymas wykrzywi³ twarz. Rykn¹³ coœ niezrozumia³ego, zamachn¹³ siê i jednym szerokim gestem zepchn¹³ szklanki na ziemiê. Ich œladem posz³a du¿a lampa gazowa i na koniec Norris z³apa³ nieszczêsn¹ szkatu³kê i waln¹³ ni¹ o œcianê.
– Cholerny Âświat! Nic nie umiecie zrobiĂŚ! Pieprzona banda kretynĂłw! Wszystko trzeba robiĂŚ za was!!
Spojrza³ wœciek³y na Smitha i nagle z³apa³ za ró¿d¿kê. Smith odruchowo z³apa³ swoj¹ i odskoczy³ do ty³u z przera¿eniem na twarzy.
– A ty co tak stoisz, idioto?! Rusz siĂŞ i zrĂłb wreszcie coÂś!!!
W trzech susach dopad³ drzwi, szarpn¹³ gwa³townie, niemal wyrywaj¹c klamkê i wychodz¹c trzasn¹³ nimi tak mocno, ¿e zadr¿a³y wszystkie metalowe przedmioty w przeszklonej gablocie.
Smith nabra³ g³êboko powietrza i wolno je wypuœci³.
– Cholera jasna... – powiedziaÂł cicho niepewnym gÂłosem.
PopatrzyÂł na zalany dywan, uszkodzonÂą lampĂŞ i Âślad na Âścianie w miejscu, o ktĂłre rÂąbnĂŞÂła szkatuÂłka, ktĂłrej szczÂątki leÂżaÂły teraz na ziemi.
– O cholera...
Dr¿¹c¹ rêk¹ siêgn¹³ po lampê i postawi³ j¹ wolno na stó³. Zacz¹³ poprawiaÌ frêdzle na dole aba¿uru, staraj¹c siê robiÌ to jak najciszej. Po chwili uzmys³owi³ sobie irracjonalnoœÌ swego zachowania. Czu³ siê jak niegrzeczne dziecko, które w³aœnie dosta³o burê od rodziców i teraz stara siê nie wchodziÌ im w oczy, ¿eby unikn¹Ì kolejnej kary.
– PieprzyĂŚ to! – powiedziaÂł trochĂŞ gÂłoÂśniej, niewiele pewniejszym tonem. – To nie moja wina!
Ale to wcale go nie uspokoiÂło.

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?