Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Wtorek, 16.06

Sowy wpadÂły z furkotem do Wielkiej Sali i natychmiast zaczĂŞÂły szukaĂŚ odbiorcĂłw przesyÂłek. Prawie wszystkie z nich podleciaÂły do uczniĂłw, tylko jedna podfrunĂŞÂła do stoÂłu nauczycielskiego. Kilku uczniĂłw popatrzyÂło jak podlatuje do dyrektora, ktĂłry delikatnie odbiera zwiniĂŞtÂą w rulonik gazetĂŞ, daje ptakowi jakieÂś przysmaki i zabiera siĂŞ do czytania.
Snape odsun¹³ talerz i opar³ siê wygodnie o szerokie oparcie krzes³a. Skin¹³ g³ow¹ Septimie i Slughornowi i rozwin¹³ gazetê.
Na widok zdjĂŞcia Kingsleya stojÂącego przed reporterami z powaÂżnÂą minÂą zmarszczyÂł lekko brwi. NastĂŞpnie rzuciÂł okiem na tytuÂł artykuÂłu na pierwszej stronie i gwaÂłtownie siĂŞ wyprostowaÂł. SiedzÂąca obok Minerwa spojrzaÂła na niego i juÂż nie odrywaÂła wzroku. WÂłosy zakryÂły mu twarz, ale kiedy w koĂącu siĂŞ wyprostowaÂł, byÂł wyraÂźnie wÂściekÂły.
– Co siĂŞ...
Bez s³owa podsun¹³ jej gazetê, skrzywi³ siê i uderzy³ piêœci¹ w stó³, a¿ podskoczy³y sztuÌce.
Minerwa popatrzyÂła i rĂłwnieÂż zbladÂła.

Minister zdecydowanie popiera aktualnÂą politykĂŞ i udziela swojego poparcia czÂłonkom rzÂądu!

W odpowiedzi na ostatnie zarzuty wysuwane przez ró¿ne czarodziejskie gazety, jak rĂłwnieÂż CzarodziejskÂą RozgÂłoÂśniĂŞ RadiowÂą, Minister Shacklebolt zaj¹³ oficjalne stanowisko zarĂłwno w sprawie „Drugiego Dziecka” jak i ustawy dotyczÂącej szkolnictwa. Wczoraj udzieliÂł obszernego wywiadu reporterowi Proroka, ktĂłrego czêœÌ znajdziecie paĂąstwo w niniejszym artykule.
Spytany, co sÂądzi o obowiÂązku ubiegania siĂŞ o pozwolenie na kolejne dziecko, odpowiedziaÂł:
„Po dokÂładnej analizie rozporzÂądzeĂą mogĂŞ z ca³¹ pewnoÂściÂą powiedzieĂŚ, Âże wszystkie posuniĂŞcia rzÂądu majÂą na uwadze troskĂŞ o nasze wspaniaÂłe czarownice. KaÂżde Âżycie jest cenne, ale kobiety, ktĂłre wydajÂą na Âświat nasze dzieci powinny byĂŚ traktowane wyjÂątkowo. Ustawa, ktĂłra wprowadza obowiÂązek otrzymania pozwolenia na kolejne dziecko nie jest, jak to jest przedstawione w ÂŻonglerze, zamachem na wolnoœÌ obywatelskÂą, ale wyrazem najg³êbszego poszanowania Âżycia przyszÂłych matek. WyobraÂźcie sobie paĂąstwo jak wielkie Âśrodki zostaÂły zaangaÂżowane w to, aby kaÂżda kobieta mogÂła w spokoju przejœÌ odpowiednie badania gwarantujÂące im bezpiecznÂą ci¹¿ê! CzyÂż kaÂżdy z nas, przyszÂłych ojcĂłw, nie docenia poczucia bezpieczeĂąstwa, ktĂłre teraz ofiarowane jest kaÂżdej kobiecie?”
Minister Shacklebolt zosta³ równie¿ poproszony o skomentowanie pytania Ksenofiliusza Lovegooda, jak bêd¹ traktowane ci¹¿e wysokiego ryzyka.
„Jestem g³êboko przekonany, Âże przy kaÂżdym stwierdzeniu takiego przypadku zostanÂą przeprowadzone wszystkie badania konieczne do ustalenia stopnia uszkodzenia pÂłodu, jak rĂłwnieÂż ryzyka, jakie niesie ze sobÂą donoszenie takiej ci¹¿y dla przyszÂłej matki. JeÂśli Uzdrowiciele stwierdzÂą z absolutnÂą pewnoÂściÂą, Âże dziecko nie przeÂżyje poza organizmem matki, a porĂłd niesie ryzyko dla kobiety, bĂŞdÂą mieli prawo, a nawet obowiÂązek do usuniĂŞcia takiej ci¹¿y. JeÂśli Âżycie matki nie bĂŞdzie naraÂżone, to ona bĂŞdzie musiaÂła wyraziĂŚ swojÂą zgodĂŞ. Przewidziane zostaÂło juÂż otworzenie specjalnej Poradni, ktĂłrej zadaniem bĂŞdzie nie tylko sÂłuÂżyĂŚ wszelkimi niezbĂŞdnymi wyjaÂśnieniami, ale rĂłwnieÂż otaczaĂŚ kobiety opiekÂą po dokonanych zabiegach.”
NiewÂątpliwie dziĂŞki tak obszernym wyjaÂśnieniom czytelnicy Proroka zechcÂą teraz spojrzeĂŚ w inny sposĂłb na tÂą sprawĂŞ.
KorzystajÂąc z okazji, Kingsley Shacklebolt ustosunkowaÂł siĂŞ do ustawy dotyczÂącej szkolnictwa. Po pierwsze wyjaÂśniÂł, Âże po zniszczeniach, ktĂłrym ulegÂła jedyna dotychczasowa szkoÂła Magii i Czarodziejstwa – Hogwart, nie jest moÂżliwe przyjmowanie do niej coraz liczniejszych uczniĂłw bez drastycznego obniÂżenia poziomu ich bezpieczeĂąstwa.
„W takiej sytuacji zostaliÂśmy zmuszeni do otwarcia drugiej szkoÂły, ktĂłra zapewni identyczny poziom wyksztaÂłcenia naszych pociech. I zaproponowane rozstaÂło rozwiÂązanie, aby w tej drugiej szkole ksztaÂłciĂŚ czarownice i czarodziejĂłw mugolskiego pochodzenia, proponujÂąc nie tylko ten sam program co w Hogwarcie, ale rĂłwnoczeÂśnie poszerzajÂąc go o dodatkowe zajĂŞcia z historii magii i przedmiot ogĂłlny, ktĂłry w tej chwili nazwĂŞ „przystosowaniem do Âżycia w spoÂłeczeĂąstwie czarodziejĂłw.”
PrzyznaÌ trzeba, ¿e wielu uczniów mugolskiego pochodzenia jest bardzo zestresowanych trafiaj¹c miêdzy tych, którzy ¿yj¹ w magicznym œwiecie od urodzenia. Ten rewelacyjny pomys³ nie tylko sprawi, ¿e ³atwiej im bêdzie iœÌ do szko³y, ale i ³atwiej póŸniej odnaleŸÌ siê w spo³eczeùstwie czarodziejów. Bez w¹tpienia oznacza to dla nich szerokie otwarcie drzwi do kariery.
„Jestem wyjÂątkowo dumny mogÂąc sprawowaĂŚ wÂładzĂŞ w tak przeÂłomowym okresie naszej historii! Zaledwie rok po tym, jak Lord Voldemort propagowaÂł ideĂŞ czystej krwi, my bierzemy pod skrzydÂła uczniĂłw z mugolskich rodzin! MuszĂŞ wyraziĂŚ moje ubolewanie z powodu caÂłkowicie niespodziewanej reakcji dyrektora Snape’a na ten Âświetlany projekt. Nie chcĂŞ go potĂŞpiaĂŚ, ale sÂądzĂŞ, Âże wzi¹³ sobie za bardzo do serca swojÂą rolĂŞ jako dyrektora jedynej czarodziejskiej szkoÂły i, Âże siĂŞ tak wyra¿ê, nie chce traciĂŚ wy³¹cznoÂści.”
Wiêcej na temat przysz³ej szko³y czytelnicy dowiedz¹ siê niebawem z naszych artyku³ów.

Pod koniec czytania Minerwie zaczê³a trz¹œÌ siê rêk¹, ale kiedy przeczyta³a ostatni¹ wypowiedŸ Kingsleya, krzyknê³a cichutko. Zasznurowa³a usta, od³o¿y³a gazetê i spojrza³a zmartwia³a na mê¿czyznê siedz¹cego obok. Wpatrywa³ siê niewidz¹cym wzrokiem w œrodek sto³u.
– Severusie... sÂądzisz... bo jak inaczej Kingsley mĂłgÂłby... – nie umiaÂła zebraĂŚ myÂśli.
– Musieli rzuciĂŚ na niego Imperiusa. Zmusili go do powiedzenia tego wszystkiego – wysyczaÂł wÂściekle przez zaciÂśniĂŞte zĂŞby.
Minerwa westchnĂŞÂła ciĂŞÂżko. Severus spojrzaÂł jej w oczy i skrzywiÂł siĂŞ niemal boleÂśnie.
– Musieli to zrobiĂŚ w ten weekend. To dlatego nie byÂło Âżadnego spotkania! Musieli wszyscy na niego czatowaĂŚ i w koĂącu komuÂś ... – nie dokoĂączyÂł. Nie mĂłgÂł.
W pi¹tek zdecydowali, ¿e musz¹ siê pospieszyÌ i porozmawiaÌ z Kingsleyem ZANIM tamci go dopadn¹. Jeszcze w pi¹tek by³a szansa na to, ¿eby zakoùczyÌ t¹ cholern¹ sprawê! Gdyby tylko mogli zdobyÌ eliksiry wczeœniej...! Dziœ Norris i reszta siedzieliby w areszcie! Ale nie zrobili tego. Przepad³a jedna, jedyna okazja, ¿eby porozmawiaÌ z kimœ, kto mia³ w³adzê, ¿eby to zakoùczyÌ. Dziœ by³o ju¿ za póŸno. Byli zupe³nie sami, maj¹c przeciw sobie ca³¹ potêgê Ministerstwa i nie by³o ju¿ nikogo, na kogo mogliby liczyÌ!
Zaledwie wczoraj byÂł tak szczĂŞÂśliwy i dumny z siebie, Âże ocaliÂł caÂły czarodziejski Âświat... a dziÂś musiaÂł na nowo szukaĂŚ sposobu ocalenia choĂŚby wÂłasnej gÂłowy. I gÂłowy dziewczyny, ktĂłra mu zaufaÂła...
– Cholera, cholera, cholera! – warkn¹³ cicho.
– Severusie, trzeba koniecznie powiadomiĂŚ Hermione... – wyszeptaÂła nagle Minerwa
Dok³adnie w tym momencie Severus poczu³, jak rozgrzewa siê medalion na jego piersi. Odruchowo dotkn¹³ go przez szatê.
– SÂądzĂŞ, Âże juÂż wie...
Oboje wyszli pospiesznie z Wielkiej Sali i weszli do pierwszej wolnej klasy. Severus odpieczêtowa³ medalion i wyj¹³ pergamin. Pochylili siê na nim, ale Minerwa i tak nic nie mog³a zobaczyÌ, wiêc przeczyta³ na g³os:
– SpóŸniliÂśmy siĂŞ! Dopadli Kingsleya przed nami! W Âżadnym wypadku nie moÂżemy do niego dziÂś iœÌ, bo moÂże na nas donieœÌ Norrisowi!
– Ma caÂłkowitÂą racjĂŞ – powiedziaÂła zdÂławionym gÂłosem Minerwa.
– JuÂż wiemy. Nic nie rĂłb. W poÂłudnie przyleĂŚ przez sieĂŚ Fiuu do Hogwartu. Gdyby ktoÂś pytaÂł, powiedz, Âże chodzi o egzaminy w przyszÂłym roku – powiedziaÂł Severus, stukajÂąc w pergamin, po czym zwrĂłciÂł siĂŞ do czarownicy – Minerwo, pĂłjdÂź proszĂŞ zawiadomiĂŚ portrety. Ja za parĂŞ minut mam spotkanie z egzaminatorami, nie dam rady. Albus, Everard, Dilys, Nigellus... MajÂą byĂŚ wszyscy.
– Zawsze w poÂłudnie jemy obiad ze wszystkimi czÂłonkami Komisji... – zawahaÂła siĂŞ.
– Nie obchodzi mnie to. Nie mam obowiÂązku ich karmiĂŚ – odparÂł na to sucho, obrĂłciÂł siĂŞ i odmaszerowaÂł z takÂą furiÂą, Âże kobieta mimo woli zbladÂła lekko.
– OczywiÂście...


Norris i Lawford aportowali siĂŞ na Rathlin Island z gÂłoÂśnym pyknieciĂŞm. Norris nalegaÂł juÂż od tygodnia na osobiste zwiedzenie zamku, bo chciaÂł siĂŞ przekonaĂŚ, jak postĂŞpujÂą prace renowacyjne.
MĂŞÂżczyÂźni rozejrzeli siĂŞ dookoÂła – jak okiem siĂŞgn¹Ì, wszĂŞdzie ciÂągnĂŞÂła siĂŞ lekko pofaÂłdowana rĂłwnina, poroÂśniĂŞta rozmaitymi chaszczami i usiana wystajÂącymi gĂŞsto z ziemi kamieniami. Bardzo daleko, juÂż na horyzoncie, widaĂŚ byÂło morze, ktĂłre zlewaÂło siĂŞ z niebem. Pomimo ÂświecÂącego sÂłoĂąca nie byÂło gorÂąco. Ostry wiatr gwizdaÂł im w uszach i targaÂł peleryny.
– Gdzie jest ten zamek? – spytaÂł Norris.
Lawford sprawdzi³ kierunek ró¿d¿ka i machn¹³ rêk¹ w praw¹ stronê.
– GdzieÂś tam. Ale skoro go nie widaĂŚ, musi byĂŚ jeszcze kawaÂł stÂąd. ProponujĂŞ aportowaĂŚ siĂŞ na tamtym wzgĂłrzu.
– Dobra, to lecimy!
PyknĂŞÂło, czarodzieje zniknĂŞli i pojawili siĂŞ cztery mile dalej. RĂłwnina wyglÂądaÂła podobnie, ale kilka jardĂłw dalej staÂł spory zamek. Ruszyli w jego kierunku pochylajÂąc siĂŞ trochĂŞ do przodu, Âżeby oprzeĂŚ siĂŞ ostrym porywom wiatru. Po przejÂściu paru krokĂłw, za Âłagodnym wzniesieniem zobaczyli jakieÂś zabudowania – nĂŞdzny domek stojÂący na wÂąskiej drodze. Norris osÂłoniÂł gardÂło szalikiem.
– RzuĂŚmy moÂże na siebie jakieÂś zaklĂŞcia, tak na wszelki wypadek.
Oboje rzucili Kameleona i Norris znikn¹³, ale Lawfordowi nie bardzo to wysz³o. Nóg nie by³o widaÌ zupe³nie, ale widaÌ go by³o od pasa w górê. Powiewaj¹ca na wietrze peleryna rzuca³a nadal ostry cieù.
Norris warkniĂŞciem rzuciÂł zaklĂŞcie na swojego przyjaciela i w koĂącu ten znikÂł zupeÂłnie. Przeszli koÂło duÂżego bajorka, czy teÂż malutkiego jeziorka obramowanego kamieniami i pokrytego w caÂłoÂści rzĂŞsÂą wodnÂą, od ktĂłrego dochodziÂło kumkanie Âżab.
– MoÂżemy powiedzieĂŚ w Proroku, Âże tu teÂż jest jezioro i mogÂą sobie wyhodowaĂŚ kaÂłamarnicĂŞ – zaÂśmiaÂł siĂŞ Norris
– PrĂŞdzej glonojada – odparÂł Lawford, rechoczÂąc.
Zamek wyglÂądaÂł okazaÂłe. ByÂł zbudowany z grubo ciosanych kamieni zwiÂązanych murarskÂą zaprawÂą. Nisko nad ziemiÂą miaÂł niewiele wÂąskich okien, ale wyÂżej byÂło ich o wiele wiĂŞcej. ByÂły duÂże, zwieĂączone Âłagodnymi Âłukami Âłukami. We wszystkich brakowaÂło szyb – trzeba byÂło jak najszybciej je wstawiĂŚ, Âżeby mĂłc zaj¹Ì siĂŞ pracami wewnÂątrz. Pó³nocna strona zamku byÂła w caÂłoÂści poroÂśniĂŞta mchem i trawÂą. Po bokach byÂły dwie duÂże wieÂże z mniejszymi, wÂąskimi wieÂżyczkami na gĂłrze. Po cholerĂŞ robili wie¿ê na wieÂży? ÂŻe teÂż im siĂŞ chciaÂło... Po Âśrodku byÂły duÂże drzwi wejÂściowe, do ktĂłrych trzeba byÂło siĂŞ wspi¹Ì po wielu szerokich schodach. Wysoki i gruby mur zwieĂączony byÂł na gĂłrze blankami i kwadratowÂą wie¿¹ warownÂą.
Norris otworzyÂł zaklĂŞciem drzwi i weszli do Âśrodka. Zamek zachowany byÂł w wyÂśmienitym stanie. Ekipa remontowa musiaÂła juÂż skoĂączyĂŚ hol, bo w Âścianach tkwiÂły juÂż lichtarze ze Âświecami. Na wprost drzwi wiodÂły w gĂłrĂŞ schody. Z pomieszczeĂą po lewej dochodziÂły odgÂłosy kucia i szorowania czymÂś po Âścianie i kiedy podeszli bliÂżej, zobaczyli obÂłok kurzu wypÂływajÂący do holu.
– ÂŚciÂągamy kameleona? – szepn¹³ Lawford.
– MoÂżemy, w koĂącu jesteÂśmy to oficjalnie.
Oboje zdjĂŞli zaklĂŞcie i juÂż swobodnie rozmawiajÂąc poszli na gĂłrĂŞ rozejrzeĂŚ siĂŞ, jak wyglÂądajÂą pomieszczenia, ktĂłre przeznaczyli na klasy.
– GÂłupio tak przykÂładaĂŚ siĂŞ do remontu wiedzÂąc, Âże i tak nic z tego nie bĂŞdzie – powiedziaÂł z niejakim Âżalem Lawford.
– Davy, wiesz o co toczy siĂŞ gra. To ma wygladaĂŚ tak, Âżeby nawet dzieciaki czystej krwi miaÂły ochotĂŞ siĂŞ tu uczyĂŚ. Trzeba bĂŞdzie zadbaĂŚ o detale. Nie bĂŞdzie tu Expresu Hogwart, ale moÂże do szkoÂły dopÂłynÂą Âżaglowcem? Powiemy, Âże na boisko do Quiddicha przyjdzie czas w przyszÂłym roku – ale zobacz, jakie wspaniaÂłe bĂŞdÂą mieli tereny zielone... Ten domek tam dalej... PowiĂŞkszymy go i bĂŞdzie z tego wspaniaÂła sowiarnia. Powiemy, Âże zamek teÂż jest powiĂŞkszony i ma wiele pieter w dó³, Âżeby lepiej siĂŞ chroniĂŚ przed mugolami...
– To co takiego nagle nam wypadnie, Âże nie bĂŞdzie jej moÂżna otworzyĂŚ?
Norris spojrzaÂł w gĂłrĂŞ.
– TuÂż przed otwarciem roku przyjdzie burza i zwieje dach. Bez dachu nie da rady, mĂłj drogi... A jak juÂż go zrobimy, to bĂŞdzie poÂżar i znĂłw trzeba bĂŞdzie zacz¹Ì na nowo...

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?