Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Mniej wiĂŞcej o tej samej porze, o ktĂłrej Jack i Perry ucinali sobie pogawĂŞdkĂŞ, pierÂścionek Hermiony zrobiÂł siĂŞ ciepÂły. Dziewczyna poszÂła szybko do Âłazienki i z niecierpliwoÂściÂą rzuciÂła siĂŞ na magiczny pergamin. Severus!
– JeÂśli chcesz, moÂżesz mi dziÂś pomĂłc podmieniĂŚ eliksir w ÂŚw. Mungu.
Hermiona odetchnĂŞÂła uÂśmiechajÂąc siĂŞ szeroko. JeÂśli chcĂŞ?! On siĂŞ jeszcze pyta?!
– OczywiÂście, Âże chcĂŞ!
– SiĂłdma wieczorem pod KlinikÂą ci pasuje, czy to za wczeÂśnie?
Wszystko jej pasowaÂło!
– SiĂłdma moÂże byĂŚ!
– WiĂŞc do zobaczenia niebawem, w drugim wymiarze.
Po wyjaœnieniach Jean Jacquesa na temat wymiarów zdecydowali, ¿e bêd¹ spotykaÌ siê w drugim wymiarze, co pozwoli im ³atwiej siê odnaleŸÌ, a potem przenosiÌ siê do normalnego i pos³ugiwaÌ siê niewidkami.
Hermiona schowaÂła pergamin do pierÂścionka i wyszÂła z kabiny. CaÂłkiem odruchowo poszÂła umyĂŚ rĂŞce i stanĂŞÂła koÂło Annabel, trochĂŞ starszej od siebie czarownicy, ktĂłra pracowaÂła na tym samym Poziomie.
– To tylko toaleta – zaÂżartowaÂła Annabel, patrzÂąc na niÂą.
– Wiem, i co? – nie zrozumiaÂła Hermiona.
– Nic, tylko tak mĂłwiĂŞ. Masz taki uÂśmiech na twarzy, jakbyÂś wÂłaÂśnie dowiedziaÂła siĂŞ, Âże wygraÂłaÂś KolacjĂŞ z Rico Rodriguezem!
Rico Rodriguez byÂł nowÂą gwiazdÂą muzyki i co druga piosenka w Czarodziejskiej RozgÂłoÂśni Radiowej byÂła jego. MÂłody, z zabĂłjczym wÂąsikiem i przystrzyÂżonÂą brodÂą, dÂługimi do pasa wÂłosami w czarno–biaÂłe pasemka i zupeÂłnie nietypowymi dla HiszpanĂłw b³êkitnymi, rozmarzonymi oczami byÂł w tej chwili ucieleÂśnieniem seksu i idolem wszystkich kobiet. Prawie wszystkich.
Hermiona prychnĂŞÂła z pogardÂą.
– Kolacja z nim? JeÂśli kiedyÂś wygram, to oddam ci kupon.
Annabel machnê³a ró¿d¿k¹, ¿eby osuszyÌ sobie rêce.
– MĂłwisz, jakby ci siĂŞ nie podobaÂł...
– MoÂże siĂŞ schowaĂŚ. Nie mĂłj typ – Hermiona rĂłwnieÂż osuszyÂła sobie rĂŞce.
– ÂŻaÂłuj – zaÂśmiaÂła siĂŞ Annabel.
Hermiona pomyÂślaÂła o czarnych wÂłosach, rĂłwnie czarnych oczach ocienionych dÂługimi rzĂŞsami i o zmysÂłowych wargach, ktĂłre jÂą zafascynowaÂły we Francji i poczuÂła, jak gorÂąc rozlewa siĂŞ po caÂłym jej ciele. Annabelle podeszÂła do drzwi, wiĂŞc nie zauwaÂżyÂła, Âże Hermiona zarumieniÂła siĂŞ i spuÂściÂła gÂłowĂŞ prĂłbujÂąc to ukryĂŚ.
Dziewczyna wyszÂła z pracy trochĂŞ po szĂłstej i wrĂłciÂła do domu przez kominek. DÂługo zastanawiaÂła siĂŞ, co na siebie zaÂłoÂżyĂŚ, Âżeby ubranie nie zawadzaÂło i rĂłwnoczeÂśnie Âżeby jakoÂś w nim wyglÂądaÂła. W koĂącu zdecydowaÂła siĂŞ na mugolskÂą sukienkĂŞ na ramiÂączka do kolan i sandaÂły na gumowej podeszwie.
Jest wÂąska, wiĂŞc nie bĂŞdzie siĂŞ plÂątaĂŚ pod nogami pomyÂślaÂła, zakÂładajÂąc jÂą.
UczesaÂła siĂŞ, spakowaÂła do torebki pelerynĂŞ niewidkĂŞ i za dwadzieÂścia siĂłdma ÂśmignĂŞÂła pod KlinikĂŞ.
Wyl¹dowa³a i rozejrza³a siê dooko³a. Severusa jeszcze nie by³o, ale nie by³o w tym nic dziwnego, mia³ jeszcze czas. Podesz³a kawa³ek do przodu, w miejsce, które nie by³o w cieniu i stanê³a wystawiaj¹c twarz ku s³oùcu. Ale zaledwie dwie minuty póŸniej us³ysza³a cichu zgrzyt kamieni pod czyj¹œ stop¹ i kiedy otworzy³a oczy, zobaczy³a Severusa, który wyl¹dowa³ w tym samym miejscu. Na jego widok coœ w niej uœmiechnê³o siê promiennie.
Obrzuci³ j¹ spojrzeniem od stóp do g³ów.
– CoÂś wczeÂśnie przyszÂłaÂś.
– PrzyganiaÂł kocioÂł garnkowi?
– ChodÂź, im szybciej to zrobimy, tym lepiej – Severus zarzuciÂł na siebie pelerynĂŞ i poÂłoÂżyÂł jej dÂłoĂą na ramieniu, Âżeby wiedzieĂŚ, gdzie jest, kiedy zniknie.
Hermiona poczu³a, jak robi siê jej gor¹co i jakoœ tak miêkko zarazem. Z wysi³kiem narzuci³a pelerynê i przenieœli siê do normalnego wymiaru. Severus zaklêciem przesun¹³ kontenery i otworzy³ bramê i nie cofaj¹c d³oni ruszy³ ku wejœciu, wiêc dziewczyna ruszy³a razem z nim. Stara³a siê dostosowaÌ do niego swój krok, ¿eby nie oderwa³ rêki od jej ramienia. Kiedy weszli do œrodka, Severus pochyli³ siê i wyszepta³.
– Czekaj na mnie, jak zwykle. Artemizja powiedziaÂła, Âże do wyjÂścia z pracy Watkins nie ruszaÂł siĂŞ ze swojego laboratorium i nikt do niego nie przychodziÂł, wiĂŞc eliksiry sÂą u niego. WymieniĂŞ je szybko i wracam.
– UwaÂżaj na siebie – odszepnĂŞÂła.
Gor¹cy dotyk na jej ramieniu znikn¹³ i Severus odszed³, choÌ oczywiœcie go nie widzia³a. Œledzi³a oczami drogê, wyobra¿aj¹c sobie, jak ni¹ idzie i dok³adnie w momencie, kiedy jej wyimaginowany Severus dotar³ do drzwi, zobaczy³a, jak otworzy³y siê na chwilê, po czym zamknê³y.
PrzeszedÂł jÂą dreszcz. Ale tu chÂłodno...
Nie musia³a d³ugo czekaÌ. Severus sprawdzi³ zaklêciem, ¿e faktycznie nie ma nikogo w laboratorium, zdj¹³ zabezpieczenia i wszed³ do œrodka. Zrzuci³ z siebie pelerynê i spojrza³ w stronê ukrytego portretu Artemizji. Nie widzia³ jej, ale wiedzia³, ¿e ona go widzi, wiêc uniós³ d³où na powitanie. Nastêpnie bez wahania podszed³ do miejsca, gdzie Watkins stawia³ eliksir i znalaz³ a¿ szeœÌ podstawek wype³nionych fiolkami. Podmieni³ je wszystkie i sprawdzi³ dok³adnie, czy nigdzie indziej nie ma innych. Nie by³o.
ZaplanowaÂł sobie na ten weekend kolejne prĂłby warzenia eliksiru z esencjÂą z Cimicifugi, wiĂŞc bez wahania odlaÂł trochĂŞ gĂŞstego pÂłynu z buteleczki do niewielkiej fiolki, rzuciÂł zaklĂŞcie nietÂłukÂące i schowaÂł do torby. ObrzuciÂł wszystko dookoÂła ostatnim spojrzeniem. ChciaÂł byĂŚ pewien, Âże nie zostawiÂł ÂśladĂłw swojej obecnoÂści.
Nie zobaczyÂł Âżadnego, wiĂŞc skierowaÂł siĂŞ do drzwi. RzuciÂł ciche „do widzenia”, przykryÂł siĂŞ pelerynÂą i wyszedÂłszy postawiÂł na powrĂłt zabezpieczenia. Czas byÂło wrĂłciĂŚ do Hermiony.
Gdy doszedÂł do miejsca, w ktĂłrym zostawiÂł HermionĂŞ, poczuÂł, jak go Âłapie za rĂŞkĂŞ. Wyszli przed KlinikĂŞ i przenieÂśli siĂŞ do drugiego wymiaru.
– Szybko ci poszÂło – powiedziaÂła dziewczyna, ÂściÂągajÂąc z ulgÂą pelerynĂŞ.
– Na caÂłe szczĂŞÂście dla nas Watkins jest bardzo poukÂładany i eliksiry zawsze stawia w tym samym miejscu. ChoĂŚ na wszelki wypadek sprawdziÂłem teÂż inne fiolki – odparÂł Severus.
RzuciÂł okiem na zegarek. ByÂło dopiero kwadrans po siĂłdmej. MiaÂł jeszcze parĂŞ rzeczy do przedyskutowania z HermionÂą.
– Dobrze byÂłoby porozmawiaĂŚ, zanim wrĂłcisz do siebie. Masz trochĂŞ czasu teraz? – zapytaÂł bez zastanowienia.
– OczywiÂście, Âże tak. Ale moÂże lepiej pĂłjdÂźmy gdzie indziej – Hermiona rozejrzaÂła siĂŞ dookoÂła z lekkim niesmakiem. – Znam parĂŞ lepszych miejsc niÂż to.
Severus skin¹³ g³ow¹ z aprobat¹.
– Na przykÂład ten park, w ktĂłrym siĂŞ kiedyÂś spotkaliÂśmy?
– Co powiesz na naleÂśniki? – pokreciÂła przeczÂąco gÂłowÂą.
– MogÂą byĂŚ naleÂśniki.
NaleÂśnikarnia, o ktĂłrej myÂślaÂła Hermiona, byÂła blisko jej domu i, co waÂżniejsze, nie w centrum, wiĂŞc miaÂła nadziejĂŞ, Âże nie natknÂą siĂŞ tam ani na Harry’ego i Ginny czy Dudleya, ani na nikogo innego, kto by ich znaÂł.
PrzenieÂśli siĂŞ tam Âświstoklikiem i dopiero znalazÂłszy miejsce, gdzie akurat nikogo nie byÂło, ÂściÂągnĂŞli peleryny i przenieÂśli siĂŞ do normalnego wymiaru.
Kiedy Severus zobaczyÂł nazwĂŞ, parskn¹³ cichym Âśmiechem. „ Le Merlin”. MoÂżna siĂŞ byÂło spodziewaĂŚ, Âże wymyÂśli coÂś zwariowanego. CaÂła Hermiona.
WchodzÂąc do Âśrodka przepuÂściÂł jÂą przed sobÂą i pozwoliÂł sobie na kolejny rzut oka na jej figurĂŞ w obcisÂłej sukience. O Merlinie... RzeczywiÂście, nazwa pasuje.
Bior¹c pod uwagê wspania³¹ pogodê, wiele stolików zosta³o wystawionych na zewn¹trz, wiêc poprosili o miejsce przy jednym z nich. Natychmiast pojawi³ siê kelner i przyniós³ im menu.
Przez chwilê oboje przegl¹dali kartê daù i wymieniali uwagi na temat przeró¿nych kompozycji naleœników na s³ono. W mniemaniu Severusa naleœnik zawsze musia³ byÌ doœÌ gruby i jada³o siê go na s³odko. Teraz odkry³, ¿e mo¿na by³o go jeœÌ na dziesi¹tki ró¿nych sposobów na s³ono. W koùcu z³o¿yli zamówienie i mogli wreszcie zacz¹Ì rozmawiaÌ na w³aœciwy temat. Ulic¹ jeŸdzi³y samochody i autobusy, po chodniku chodzi³o pe³no ludzi i siedz¹cy przy s¹siednich stolikach rozmawiali g³oœno, wiêc nikt nie powinien ich us³yszeÌ, ale na wszelki wypadek oboje pochylili siê trochê ku sobie.
– W ten weekend chciaÂłbym sprĂłbowaĂŚ uwarzyĂŚ eliksir uÂżywajÂąc esencji Cimicifugi, ale zmieniajÂąc inny skÂładnik. Zamiast startych skrzydeÂł motyli chcĂŞ dodaĂŚ starte skrzydÂła ciem – powiedziaÂł, rozglÂądajÂąc siĂŞ dyskretnie na boki, Âżeby sprawdziĂŚ, czy nikt ich nie sÂłyszy. – Dla prĂłby zrobiÂłem juÂż kilka niezbyt skomplikowanych eliksirĂłw zastĂŞpujÂąc oba te skÂładniki i to, co mi wyszÂło, wyglÂądaÂło na prawdziwy eliksir, ale nie dziaÂłaÂło.
– To znaczy, Âże gdybyÂśmy podmienili Watkinsowi motyle i zastÂąpili ĂŚmami, to co warzyÂłby, nie miaÂłoby Âżadnych skutkĂłw, tak?
– DokÂładnie. SkrzydÂła motyli dodaje siĂŞ na koniec jako skÂładnik wi¹¿¹cy pozostaÂłe. SkrzydÂła ciem z pozoru dziaÂłajÂą dokÂładnie tak samo, ale nie wi¹¿¹ Cimicifugi z ekstrementami Lunaballa ani ¿¹dÂłami ÂŻÂądlibÂąka. Nie magicznie. WiĂŞc moÂżna go piĂŚ do woli.
– OsobiÂście dziĂŞkujĂŞ bardzo – powiedziaÂła Hermiona, wzdrygajÂąc siĂŞ.
Severus uniĂłsÂł kÂącik ust w uÂśmiechu.
– A myÂślisz, Âże co byÂło w tym, co ty wypiÂłaÂś...?
I z trudem opanowaÂł siĂŞ przed rozeÂśmianiem na widok jej rzednÂącej miny.
– Chcesz powiedzieĂŚ, Âże wrzuciÂłeÂś tam... nie wiem, smocze Âłajno, siekanÂą ÂśledzionĂŞ, mielone pajÂąki albo Âżabie jelita?!
– Nic z tych rzeczy. Ale do amortensji byÂło mu daleko.
Dziewczyna westchnĂŞÂła z ulgÂą. Z tego, co wiedziaÂła, Amortensja warzona byÂła z samych „przyjemnych” skÂładnikĂłw. PostanowiÂła nie dociekaĂŚ, co jest w eliksirze Severusa.
– WracajÂąc do tematu – popatrzyÂła na niego niepewnie. – JeÂśli faktycznie to bĂŞdzie dziaÂłaĂŚ, nie bĂŞdziemy juÂż musieli pilnowaĂŚ Watkinsa.
– Tak.. – odparÂł z nutkÂą wahania w gÂłosie. – I chciaÂłbym zapytaĂŚ, czy mogÂłabyÂś mi pomĂłc w ten...
– OczywiÂście, Âże tak!
– ... weekend – dokoĂączyÂł mĂłwiĂŚ rĂłwnoczeÂśnie z niÂą.
Severus nie lubiÂł, jak mu siĂŞ przerywaÂło, ale to byÂł wyjÂątek. Hermiona wyglÂądaÂła na zachwyconÂą. MoÂże bĂŞdzie mniej zachwycona, jak ten weekend siĂŞ skoĂączy...
– Uprzedzam, Âże bĂŞdzie sporo do zrobienia.
– Cudownie! Bo jakoÂś ostatnie dni miaÂłam wraÂżenie, Âże siĂŞ nudzĂŞ.

cdn...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?