Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

PiÂątek, 1.05

Minerwa koùczy³a w³aœnie przygotowywania do Rytua³u, kiedy rozleg³o siê pukanie do drzwi. Od³o¿y³a na bok œwiece domyœlaj¹c siê, ¿e to Filch przyprowadzi³ pannê Granger. Ruchem ró¿d¿ki zdjê³a wszystkie zabezpieczenia i otworzy³a je szeroko. I faktycznie, obok starego woŸnego sta³a jej Gryfonka.
– DziĂŞkujĂŞ bardzo, Argusie – skinĂŞÂła na niego. – Sama odprowadzĂŞ pannĂŞ Granger, jak skoĂączymy rozmawiaĂŚ. WejdÂź, Hermiono.
Dziewczyna weszÂła do Âśrodka podajÂąc rĂŞkĂŞ na powitanie, ale profesor Macgonagal nie ograniczyÂła siĂŞ do zwykÂłego uÂścisku dÂłoni, ale przytuliÂła jÂą lekko do siebie. Potem przytrzymaÂła w wyciÂągniĂŞtych ramionach i przyglÂądaÂła siĂŞ jej chwilĂŞ.
– Bardzo siĂŞ cieszĂŞ, Âże ciĂŞ widzĂŞ, moja droga. WyglÂądasz lepiej, niÂż tydzieĂą temu.
– Ja teÂż siĂŞ cieszĂŞ, pani profesor. I dziĂŞkujĂŞ za pomoc.
– RobiĂŞ to z przyjemnoÂściÂą, wierz mi. Moja sowa trafiÂła do ciebie bez problemĂłw?
– TrafiÂła bardzo dobrze, tylko... trochĂŞ to byÂło Âśmieszne. Bo przyleciaÂła dokÂładnie w tym samym momencie, co inna, ktĂłra dostarczyÂła mi... parĂŞ dokumentĂłw..
– I tak miaÂło byĂŚ. RzuciÂłam na niÂą zaklĂŞcie zwodzÂące, tak, Âżeby widoczna byÂła tylko dla ciebie. Przypuszczam, Âże czekaÂła, spryciula, aÂż otworzysz okno, Âżeby nikt siĂŞ nie domyÂśliÂł, Âże robisz to specjalnie dla niej... ChodÂź, pomoÂżesz mi – wskazaÂła gÂłowÂą stó³ stojÂący koÂło duÂżego okna.
Hermiona byÂła juÂż w jej gabinecie, ale to byÂła z pewnoÂściÂą jej prywatna komnata. RozejrzaÂła siĂŞ dyskretnie dookoÂła.
Pomieszczenie by³o niezbyt du¿e, przytulne i bardzo jasne. Œwiat³o wpada³o przez wielkie, wykuszowe okno, oœwietla³ je blask ognia na kominku i zapalone œwiece stoj¹ce w kilku lichtarzach. Na kamiennej pod³odze, na œrodku le¿a³ trochê przetarty dywan utrzymany w doœÌ ciemnych kolorach, wœród których przewa¿a³ czerwony.
Przy kominku sta³y dwa aksamitne fotele i stojak z pogrzebaczami, szczotka i szufelka. Miêdzy fotelami zobaczy³a malutki stoliczek, na którym sta³ czajnik, fili¿anka, cukierniczka i ma³y dzbanuszek z mlekiem. Po przeciwnej stronie ca³a œciana zastawiona by³a pó³kami z ksi¹¿kami. Hermionie wyrwa³o siê ciche westchnienie podziwu.
– Podaj mi te trzy czarne Âświece – starsza czarownica siĂŞgnĂŞÂła po niewielkÂą srebrnÂą tackĂŞ. – Co wiesz na temat RytuaÂłu Magicznej WspĂłlnoty?
– Niestety niewiele – odparÂła doœÌ smutno Hermiona i widzÂąc jej zaskoczone spojrzenie, wyjaÂśniÂła. – Normalnie przeczytaÂłabym o nim w jakiejÂś ksi¹¿ce, ale... Nie mam Âżadnej u siebie w domu... I nie powinnam siĂŞ pojawiaĂŚ za czĂŞsto w Hogwarcie. W Ministerstwie mamy wielkÂą bibliotekĂŞ, ale tam teÂż nie mogĂŞ pĂłjœÌ. No i lepiej nie kupowaĂŚ Âżadnej na ten temat, to by ... mogÂło wzbudziĂŚ podejrzenia.
Jej odpowiedÂź wstrzÂąsnĂŞÂła MinerwÂą. Owszem, po rozmowie z Severusem myÂślaÂła sporo o tym co siĂŞ mogÂło im przytrafiĂŚ, wiedziaÂła, Âże sÂą w niebezpieczeĂąstwie, ale odpowiedÂź Hermiony pokazaÂła jak bardzo powaÂżna jest sytuacja. Z tego wynika, Âże mogÂą byĂŚ obserwowani... muszÂą pilnowaĂŚ siĂŞ na kaÂżdym kroku... Dla Severusa to nic nowego, ale jak Hermiona to wytrzyma?!
– To jest bardzo stary RytuaÂł. Pozwala na magiczne po³¹czenie dwĂłch lub wiĂŞcej osĂłb. Po³¹czeni, zwani WspĂłlnikami, wybierajÂą sobie ITA czyli odmianĂŞ, wersjĂŞ rytuaÂłu. Musisz wiedzieĂŚ, Âże sÂą ró¿ne odmiany –WspĂłlnota CiaÂła, WspĂłlnota UmysÂłu, WspĂłlnota Duszy i WspĂłlnota OpiekuĂącza – Hermiona odetchnĂŞÂła z ulgÂą na to ostatnie, bo nie wyobraÂżaÂła sobie po³¹czenia duszy albo umysÂłu z profesorem Snapem. Nie uszÂło to uwadze Minerwy, ktĂłra uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do niej. – Profesor Snape wybraÂł dla was WspĂłlnotĂŞ OpiekuĂączÂą.
– Na czym to dokÂładnie polega?
Minerwa ustawiÂła dwie Âświece obok siebie, a trzeciÂą poÂłoÂżyÂła obok.
– WspĂłlnicy zobowiÂązujÂą siĂŞ do zapewnienia bezpieczeĂąstwa i opieki sobie nawzajem. Magia otwiera w ten sposĂłb ró¿ne moÂżliwoÂści, niedostĂŞpne bez tego rytuaÂłu. Magiczny pergamin moÂże byĂŚ uÂżywany przez wiele osĂłb, bez Âżadnych specjalnych wymogĂłw, ale tylko magia tego RytuaÂłu pozwoli ograniczyĂŚ widzialnoœÌ napisĂłw tak, ÂżebyÂście tylko wy dwoje je widzieli. W niektĂłrych przypadkach magia pozwala nawet czuĂŚ, kiedy WspĂłlnik znajduje siĂŞ w niebezpieczeĂąstwie, tak aby moÂżna byÂło jeszcze bardziej go chroniĂŚ. Czasem nawet WspĂłlnicy mogÂą aportowaĂŚ siĂŞ obok tego, ktĂłry jest w niebezpieczeĂąstwie, nie znajÂąc jego miejsca pobytu. Wystarczy im po prostu skupiĂŚ myÂśli na potrzebie pomocy tej drugiej osobie.
– Co to sÂą za przypadki?
– To wszystko zaleÂży od stopnia bliskoÂści WspĂłlnikĂłw. Im sÂą sobie bliÂźsi, tym mocniej sÂą po³¹czeni i tym mocniejsza jest magia ich WspĂłlnoty.
No to my bĂŞdziemy musieli do siebie pisaĂŚ drukowanymi literami, tak bardzo jesteÂśmy sobie bliscy... pomyÂślaÂła Hermiona i natychmiast poczuÂła, Âże wÂłaÂśnie nie... Âże przecieÂż sporo siĂŞ zmieniÂło od szkolnych czasĂłw. MoÂże on staÂł siĂŞ milszy specjalnie dlatego?
Minerwa kontynuowaÂła wyjaÂśnianie.
– SĂłl – wskazaÂła kupkĂŞ soli, odcinajÂącÂą siĂŞ mocno na czarnym obrusie – jest symbolem bezpieczeĂąstwa. Podczas RytuaÂłu kaÂżde z nas bĂŞdzie miaÂło swojÂą ÂświecĂŞ. Ja jako wasz ÂŚwiadek i ProwadzÂący. CzerĂą jest symbolem opieki, dlatego Âświece sÂą wÂłaÂśnie czarne.
– A juÂż myÂślaÂłam, Âże to dlatego, Âże to ukochany kolor profesora Snape’a – zaÂśmiaÂła siĂŞ Hermiona. – A czemu one sÂą oprĂłszone czymÂś ró¿owym?
Ró¿owy kojarzy³ siê jej oczywiœcie z mi³oœci¹, mi³oœÌ zaœ najbardziej pasowa³a do Wspólnoty Cia³a. MUSIA£A siê upewniÌ, ¿e profesor McGonagall przez przypadek nie u¿y³a do Rytua³u czegoœ, co by ich po³¹czy³o jakoœ bardziej... Nie dam siê w nic wpl¹taÌ! Musia³a mieÌ bardzo jednoznaczn¹ minê, bo Minerwa znów siê uœmiechnê³a.
– Nie bĂłj siĂŞ, to nie ma nic wspĂłlnego z tym, o czym myÂślisz. Ró¿owy jest kolorem JednoÂści. Po³¹czenia. MiÂłoœÌ to JednoœÌ, co wcale nie oznacza, Âże JednoœÌ moÂże byĂŚ tylko miÂłoÂściÂą. W waszym przypadku symbolizuje to po prostu po³¹czenie siĂŞ magicznym rytuaÂłem.
W tej chwili ktoÂś zapukaÂł do drzwi. Ten to ma wyczucie czasu... Hermiona oblaÂła siĂŞ lekkim rumieĂącem, kiedy do komnaty wszedÂł Snape.
– Panno Granger...
Minerwa uÂśmiechaÂła siĂŞ zagadkowo, Granger siĂŞ czerwieniÂła. PrzypomniaÂł sobie, Âże coÂś musi zrobiĂŚ z tymi jej cholernymi rumieĂącami. SwojÂą drogÂą ciekawe o czym rozmawiaÂły.
– Dobrze, Âże juÂż jesteÂście. MoÂżemy zaczynaĂŚ, czy chcecie jeszcze o coÂś spytaĂŚ? – kobieta siĂŞgnĂŞÂła po szaty le¿¹ce na krawĂŞdzi stoÂłu.
Oboje potrz¹snêli g³owami, wiêc poda³a im szaty dla nich, a sama zaczê³a zak³adaÌ przez g³owê swoj¹. By³y bardzo prosto skrojone. Hermiona zaczepi³a o swój kok i musia³a na nowa zwi¹zaÌ sobie w³osy. Zrobi³a to trochê niedbale i jeden d³ugi, pofalowany kosmyk opada³ ³agodnie na jej plecy. Snape musia³ zdj¹Ì swoj¹ obszern¹ szatê, pod któr¹ mia³ luŸne czarne spodnie i czarny surdut zapiêty a¿ pod szyjê, spod którego wystawa³ ko³nierz i mankiety bia³ej koszuli.
Minerwa spowaÂżniaÂła. SiĂŞgnĂŞÂła po dzbanek z wodÂą.
– Virtus aquae invocabo (Wzywam moc wody) – nalaÂła wody do srebrnej misy i siĂŞgnĂŞÂła po sĂłl.
– Salis vitrus invocabo...(Wzywam moc soli) – sĂłl spÂłynĂŞÂła z jej dÂłoni i woda natychmiast zmĂŞtniaÂła.
Po kilku ruchach ró¿d¿ki jakby zgêstnia³a i po chwili w misie widnia³o coœ na podobieùstwo szerokich, bia³ych wstêg. Mieszanina mia³a mocny zapach.
– Invoco virtutem ignis (Wzywam moc ognia) – zapaliÂła ró¿dÂżkÂą dwie Âświece.
PÂłomieĂą nagle rozbÂłysn¹³. PodaÂła pierwszÂą ÂświecĂŞ Snape’owi. Potem Hermiona dostaÂła swojÂą i poczuÂła ciepÂło bijÂące od niej. NaÂśladujÂąc Snape’a, ujĂŞÂła jÂą w dwie dÂłonie.
Minerwa kaza³a im z³¹czyÌ œwiece tak, ¿eby zapaliÌ swoj¹ od jednego, wspólnego p³omienia.
– Podajcie mi swoje prawe dÂłonie – powiedziaÂła cicho.
Hermiona, trzês¹c siê lekko, wyci¹gnê³a ku niej prawa rêkê. Snape do³¹czy³ swoj¹. By³ zupe³nie opanowany; na powa¿niej twarzy nie widaÌ by³o œladu emocji.
Czarownica machnê³a ró¿d¿k¹ i dziewczyna mia³a uczucie, jakby coœ musnê³o delikatnie jej palce.
– Teraz z³¹czcie rĂŞce...
Palce Snape’a splotÂły siĂŞ z jej dr¿¹cymi palcami. PoczuÂła ciepÂło jego dÂłoni, duÂżej w porĂłwnaniu z jej ma³¹ rĂŞkÂą. I rĂłwnoczeÂśnie spÂłynĂŞÂło na niÂą uczucie spokoju. PodniosÂła wolno gÂłowĂŞ i spojrzaÂła na niego. WpatrywaÂł siĂŞ w niÂą czarnymi oczami, w ktĂłrych widziaÂła bezbrzeÂżny spokĂłj i bezpieczeĂąstwo.
Starsza czarownica siêgnê³a ruchem ró¿d¿ki do srebrnej misy i wyci¹gnê³a d³ug¹ wstêgê, która natychmiast opasa³a ich z³¹czone d³onie.
– Hermiono, powtarzaj za mnÂą.
Dziewczyna skinĂŞÂła gÂłowÂą, oderwaÂła wzrok od wstĂŞgi i spojrzaÂła znĂłw na Snape’a. I powtarzaÂła wolno:
– Testor ego ad te, Severus Snape, concordia, ad curam et praesidium... (PrzysiĂŞgam ci, Severusie Snape, jednoœÌ, opiekĂŞ i ochronĂŞ)

Po jej sÂłowach czêœÌ biaÂłej wstĂŞgi jakby wniknĂŞÂła w ich dÂłonie zostawiajÂąc uczucie gorÂąca. Snape powtĂłrzyÂł tÂą samÂą przysiĂŞgĂŞ wpatrujÂąc siĂŞ w jej czekoladowe oczy i wstĂŞga wniknĂŞÂła w ich skĂłrĂŞ zupeÂłnie. Kiedy wymawiaÂł jej imiĂŞ, przeszedÂł jÂą dreszcz. To byÂł pierwszy raz, kiedy usÂłyszaÂła „Hermiona” z jego ust.
Minerwa przykryÂła ich dÂłonie swojÂą mĂłwiÂąc gÂłoÂśno i wyraÂźnie: Testificatio composito pignus (PoÂświadczam zÂłoÂżonÂą przysiĂŞgĂŞ).
Potem roz³¹czyli d³onie, ale uczucie ciep³a i spokoju pozosta³o.
Minerwa siêgnê³a po medalion i pierœcieù i zanurzy³a je w srebrnej misie. Ku zaskoczeniu Hermiony, wstêgi, które zosta³y w misie, zmieni³y siê na nowo w mêtn¹ wodê. Kobieta szepta³a cicho zaklêcia poruszaj¹c ró¿d¿k¹. S³ychaÌ by³o tylko niektóre s³owa.
– ... mundemus ab omni potestate haec faciam ligaturam cucurreris... praeter... praesidio opus... (Oczyszczam ten amulet ze wszystkich mocy… z wyjÂątkiem… potrzebujĂŞ do ochrony).
Poniewa¿ zas³ania³a sob¹ misê, dziewczyna nie widzia³a, co siê w niej dzieje, ale zobaczy³a lekk¹, ¿ó³taw¹ poœwiatê promieniuj¹c¹ na ka¿d¹ stronê. Po chwili obróci³a siê ku nim trzymaj¹c jeszcze mokry medalion i w³o¿y³a go w rêkê Hermiony.
– Za³ó¿ go profesorowi mĂłwiÂąc: Habes ligaturam cucurreris forte protegat... (DajĂŞ ci ten amulet, Âżeby ciĂŞ chroniÂł).
Snape musia³ siê pochyliÌ, ¿eby Hermiona mog³a prze³o¿yÌ mu przez g³owê ³aùcuch. Kiedy wymówi³a ostatnie s³owo, medalion rozb³ys³ na chwilê tym samym ¿ó³tawym œwiatem, po czym wysech³ zupe³nie.
Snape wzi¹³ malutki pierœcionek, uj¹³ jej lew¹ d³où i powtórzy³ te same s³owa wsuwaj¹c go na jej palec. Wpierw poczu³a ch³ód mokrego srebra, który zosta³ zast¹piony przez uczucie ciep³a i suchoœci, kiedy pierœcionek rozœwietli³ siê na ¿ó³tawo.
Lekko zaÂżenowana przygryzÂła lekko usta i nie odwaÂżyÂła siĂŞ spojrzeĂŚ na niego. To byÂło zdecydowanie bardzo...intymny? gest – pomyÂślaÂła.
Starsza czarownica zgasi³a i odstawi³a na tackê swoj¹ œwiecê. Roztopiony wosk pop³yn¹³ cienk¹ stró¿k¹, rozla³ siê dooko³a niej i zacz¹³ zastygaÌ. Ró¿owy py³ek by³ przez chwilê widoczny, a potem znik³ w mêtnej czerni. Snape zrobi³ to samo i Hermiona zrozumia³a, ¿e Rytua³ dobieg³ koùca. Dmuchnê³a lekko i odda³a swoj¹. Szara smu¿ka dymu unios³a siê w górê i powietrze wype³ni³o siê zapachem gor¹cego wosku i gaszonych œwiec.
– GratulujĂŞ, moi drodzy. MoÂżecie zdj¹Ì juÂż szaty, RytuaÂł jest skoĂączony i nie bĂŞdÂą wam potrzebne.
– DziĂŞkujĂŞ bardzo, pani profesor. I panie profes... panie dyrektorze – ugryzÂła siĂŞ w jĂŞzyk Hermiona.
– MĂłwiÂłem ci juÂż, Âże profesor wystarczy – prychn¹³ Snape. – DziĂŞkujĂŞ, Minerwo.
Zdj¹³ z siebie szatê, z³o¿y³ j¹ i po³o¿y³ na stole. Natychmiast za³o¿y³ swoj¹ nietoperzowat¹ togê i wygl¹da³, jakby zbiera³ siê do wyjœcia.
– Poczekaj, Severusie. ChcĂŞ wam wyjaÂśniĂŚ jak dziaÂła magiczny pergamin i wasze magiczne skrytki...
JuÂż miaÂł odpowiedzieĂŚ, Âże doskonale wie, ale opanowaÂł siĂŞ.
– ÂŻeby otworzyĂŚ skrytkĂŞ, musicie stukn¹Ì ró¿dÂżkĂŞ, zaklĂŞcie brzmi Ostendus. SprĂłbuj, Hermiono...
Dziewczyna stuknê³a w pierœcieù próbuj¹c zaklêcia niewerbalnie i nagle bursztyn powiêkszy³ siê, pêk³ na dwoje i w szczelinie pojawi³ siê kawa³ek pergaminu. Odruchowo Hermiona machnê³a ró¿d¿kê szepcz¹c kolejne zaklêcie i skrawek pergaminu wyœlizn¹³ siê, powiêkszy³ i znieruchomia³ w powietrzu tu¿ przed ni¹.
– Severusie... – starsza czarownica spojrzaÂła na kolegĂŞ, ktĂłry niechĂŞtnie powtĂłrzyÂł zaklĂŞcia, rĂłwnieÂż niewerbalnie, i wzi¹³ do rĂŞki pergamin.
– Hermiono, napisz teraz coÂś, ÂżebyÂście zobaczyli jak to dziaÂła. Po prostu musisz pomyÂśleĂŚ, co chcesz napisaĂŚ. ZaklĂŞcie jest proste: Scribere.
Dziewczyna nie miaÂła bladego pojĂŞcia, co ma napisaĂŚ... Zaskoczona szukaÂła przez chwilĂŞ w myÂślach... cokolwiek, byle nie gÂłupiego. Snape wyglÂądaÂł na wyraÂźnie zniecierpliwionego.
– DziĂŞkujĂŞ bardzo, profesorze Snape, pomyÂślaÂła i stuknÂąwszy ró¿dÂżkÂą w pergamin pomyÂślaÂła Scribere.
Wszyscy wpatrzyli siĂŞ w drugi kawaÂłek pergaminu, na ktĂłrym pojawiÂły siĂŞ natychmiast sÂłowa pisane jej charakterem pisma. TrochĂŞ rozchwianym – jakby drÂżaÂła jej rĂŞkÂą. Widocznie dziaÂłaÂło to tak, jakby pisaÂła rĂŞcznie.
– Dla mnie oba kawaÂłki pergaminu sÂą puste, tylko wy moÂżecie je zobaczyĂŚ. Severusie, teraz twoja kolej...
– JeÂśli pannie Granger siĂŞ udaÂło, sÂądzĂŞ, Âże nie powinienem mieĂŚ z tym wiĂŞkszych problemĂłw – powiedziaÂł Snape lekko zjadliwym tonem. – MoÂże przejdziemy dalej.
Minerwa zacisnĂŞÂła usta, a dziewczyna opuÂściÂła gÂłowĂŞ, ale caÂłkowicie to zignorowaÂł.
– Kiedy skoĂączycie pisaĂŚ, wystarczy po prostu Finite Incantantem, Âżeby oczyÂściĂŚ pergamin i Reducto, Âżeby zmniejszyĂŚ go z powrotem do rozmiarĂłw malutkiego skrawka papieru. ÂŻeby wrĂłciÂł do magicznej skrytki musicie znĂłw stukn¹Ì ró¿dÂżkÂą w medalion albo w pierÂścionek i powiedzieĂŚ Abscondamus.
Hermiona zrobi³a dok³adnie co trzeba i litery znik³y, pergamin skurczy³ siê gwa³townie i wœlizn¹³ w szczelinê w pierœcieniu, który natychmiast przybra³ zwyk³y kszta³t.
– Kiedy skrytka jest otwarta... widaĂŚ, Âże nie jest to zwykÂły pierÂścionek.... – spytaÂła, patrzÂąc na swojÂą profesor.
– Bardzo dobra uwaga! Nie martw siĂŞ, tylko ty i profesor Snape to widzicie.
– A jak moÂżemy wiedzieĂŚ, Âże przyszÂła jakaÂś wiadomoœÌ?
– Poczujecie to. W zaleÂżnoÂści od tego czy wiadomoœÌ jest bardzo waÂżna, czy teÂż normalna, pierÂścieĂą i medalion stanÂą siĂŞ lekko ciepÂłe albo bardzo ciepÂłe. Severusie, bĂŞdziesz musiaÂł nosiĂŚ go pod ubraniem...
– MogĂŞ ciĂŞ zapewniĂŚ, Âże nawet przez chwilĂŞ nie rozwaÂżaÂłem pomysÂłu noszenia go na widoku – tym razem ton byÂł zdecydowanie bardziej jadowity. – Jeszcze coÂś?
Minerwa nabra³a powietrza i st³umi³a komentarz. Porozmawia sobie z nim póŸniej . Dyrektor, nie dyrektor, jest zdecydowanie za m³ody, ¿eby podskakiwa³.
– To juÂż wszystko. DziĂŞkujĂŞ wam bardzo...
Snape machn¹³ ró¿d¿k¹ parê razy tak szybko, ¿e kobiety ledwo zda³y sobie z tego sprawê; magiczny pergamin równie¿ wyczyœci³ siê, skurczy³ i wœlizn¹³ do medalionu. W³o¿y³ go pod koszulê i poczu³ jego dotyk na piersi.
– Minerwo, panno Granger – poÂżegnaÂł siĂŞ, obrĂłciÂł gwaÂłtownie i szybko wyszedÂł z komnat.
Drukowane litery nie wystarczÂą... w naszym przypadku trzeba bĂŞdzie je ryĂŚ w kamieniu... westchnĂŞÂła w duchu Hermiona.
Zosta³a jeszcze chwilê, ¿eby pomóc profesor McGonagall sprz¹tn¹Ì po rytuale i trochê porozmawiaÌ. Korzysta³a z okazji, ¿e dziœ jeszcze mo¿e aportowaÌ siê sprzed szkolnej bramy prosto do swojego mieszkanka. Jutro Jinks & Hayde mieli zak³adaÌ zabezpieczenia i nie wiedzia³a, czy potem bêdzie to równie proste.

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?