Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

ÂŻeby dojechaĂŚ do Stonebridge Park, trzeba byÂło zmieniaĂŚ dwa razy linie metra. WychodzÂąc na ulicĂŞ Hermiona natychmiast zobaczyÂła Snape’a. StaÂł pod drzewem chroniÂąc siĂŞ przez mÂżawkÂą. KoÂło niego zatrzymaÂł siĂŞ jakiÂś mÂłody punk, obwieszony ÂłaĂącuchami, z ró¿owym irokezem na gÂłowie, porwanych spodniach i czarnej skĂłrzanej kurtce. Natychmiast zaczĂŞÂła baĂŚ siĂŞ o swojego profesora, co samo w sobie stanowiÂło juÂż wyraÂźny dowĂłd na to, Âże miaÂła zszargane nerwy i byÂła caÂły czas zestresowana. W normalnych okolicznoÂściach powinna raczej wspó³czuĂŚ punkowi.
Ale jej obawy okazaÂły siĂŞ bezpodstawne. Snape pochyliÂł siĂŞ lekko i coÂś powiedziaÂł i w stojÂącego przed nim chÂłopaka jakby piorun strzeliÂł.
PodchodzÂąc Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ sÂłabo.
– Dobry wieczĂłr, panie profesorze.
– Witam, Granger.
Acha. Granger. WiĂŞc jesteÂśmy w zÂłym humorze.
PrzewrĂłciÂła oczami i postaraÂła siĂŞ zebraĂŚ do kupy. ZanosiÂło siĂŞ na ciĂŞÂżki wieczĂłr.
– Co on od pana chciaÂł?
– Cokolwiek by nie chciaÂł, nie ma to Âżadnego zwiÂązku z tym o czym musimy porozmawiaĂŚ, wiĂŞc proponujĂŞ ograniczyĂŚ towarzyskÂą konwersacjĂŞ i skupiĂŚ siĂŞ na naszych problemach – uci¹³ natychmiast. – I nie mĂłwiĂŞ tylko o dzisiejszym wieczorze – miaÂł jÂą upomnieĂŚ i proszĂŞ, znalazÂł wyÂśmienitÂą okazjĂŞ.
Hermiona poczuÂła siĂŞ jakby jÂą uderzyÂł. PrzygryzÂła usta i ruszyÂła za nim.
– Gdzie idziemy?
– Do parku.
– PrzecieÂż pada! Nie moÂżemy pĂłjœÌ gdzieÂś do kawiarni albo co? – zaprotestowaÂła.
Snape faktycznie nie byÂł w zbyt rozrywkowym nastroju.
– Trzeba byÂło wzi¹Ì parasolkĂŞ. Poza tym nie zamierzam spĂŞdziĂŚ tu za wiele czasu, wiĂŞc pospiesz siĂŞ – nie zwolniÂł kroku.
Hermiona miaÂła wraÂżenie, Âże coÂś w niej pĂŞkÂło. Ty chamie zbolaÂły!
– Nie przyszÂłam tu po to, Âżeby mĂłgÂł siĂŞ pan na mnie powyÂżywaĂŚ!
– Granger!! – Snape zatrzymaÂł siĂŞ gwaÂłtownie w miejscu i dziewczyna wpadÂła na niego. – Nie zapominaj do kogo... – warkn¹³, ale nie dokoĂączyÂł.
Z szeroko otwartych oczu p³ynê³y ³zy i przyciska³a rêkê do ust, jakby przestraszona tym co powiedzia³a. Parê osób spojrza³o na nich, jakiœ m³ody ch³opak przystan¹³ obok. Snape zacisn¹³ zêby. Tu¿ ko³o nich by³a kawiarnia, o której pewnie mówi³a. Z³apa³ j¹ za rêkê i poci¹gn¹³ do œrodka.
– ChodÂź. I uspokĂłj siĂŞ.
Kelner zaproponowaÂł im stolik niedaleko od wejÂścia. W zasadzie to lokal byÂł caÂłkiem niezÂły, doszedÂł do wniosku. WyglÂądaÂł trochĂŞ jak pociag – zamiast krzeseÂł byÂły maÂłe, wÂąskie, dwuosobowe kanapy ciÂągnÂące siĂŞ wzdÂłuÂż okien. W ten sposĂłb byli oddzieleni od innych. O podsÂłuchanie teÂż nie miaÂł siĂŞ co martwiĂŚ, bo muzyka byÂła doœÌ gÂłoÂśna.
UsiadÂł przy malutkim stoliku. Hermiona otarÂła twarz i mechanicznie ÂściÂągnĂŞÂła z siebie pÂłaszczyk, ktĂłry zaÂłoÂżyÂła wychodzÂąc z domu. PowiesiÂła go na wieszaku na Âścianie przy oknie i usiadÂła w milczeniu. Snape spoglÂądaÂł za okno, wiĂŞc odezwaÂła siĂŞ pierwsza.
– Przepraszam. Nie powinnam... mĂłwiĂŚ takich rzeczy. Ale naprawdĂŞ nie musi pan na mnie krzyczeĂŚ...
Siedzia³a wbijaj¹c wzrok w stó³. Przeprosi³a go, ale zdecydowa³, ¿e nie bêdzie ani dziêkowaÌ, ani przepraszaÌ za siebie. Znów poczu³aby siê za swobodnie.
– To nie jest zabawa – miaÂł ochotĂŞ dodaĂŚ jak¹œ k¹œliwÂą uwagĂŞ o gryfoĂąskiej odwadze, ale powstrzymaÂł siĂŞ. JeÂśli dostanie histerii, to po pierwsze niczego siĂŞ od niej nie dowie, a po drugie wywalÂą ich stÂąd.
– Wiem. Teraz. Kiedy zaplanowaÂłam sobie przeszukanie ich gabinetĂłw, to wiedziaÂłam, Âże nie bĂŞdzie to ani proste, ani... bezpieczne. BaÂłam siĂŞ juÂż jak byÂłam w gabinecie Rockmana, ale... to byÂło nic w porĂłwnaniu do pĂłjÂścia do Norrisa. WczeÂśniej wyobraÂżaÂłam sobie, Âże bĂŞdĂŞ przeglÂądaĂŚ jego rzeczy, dokumenty... ale jak tam wchodziÂłam, to modliÂłam siĂŞ tylko o to, Âżeby tam nic nie byÂło – mĂłwiÂła monotonnym gÂłosem nieÂświadomie bawiÂąc siĂŞ rogiem serwetki. – W porĂłwnaniu do Norrisa, pĂłjÂście do Lawforda wydawaÂło siĂŞ takie proste, bezpieczne...
Snape obserwowa³ j¹, daj¹c mo¿liwoœÌ wyrzucenia tego z siebie. WyraŸnie tego potrzebowa³a. Niech to z siebie wyleje i bêd¹ mogli porozmawiaÌ na w³aœciwy temat.
– Nie moÂżna siĂŞ baĂŚ bez koĂąca. Na ogó³ kiedy przekroczy siĂŞ pewnÂą granicĂŞ strachu, potem juÂż wszystko wydaje siĂŞ Âłatwiejsze. Najtrudniejsze jest znalezienie w sobie na tyle siÂły, Âżeby mĂłc do tej granicy dojœÌ.
– Nie myÂślaÂłam o tym. Nie wiem, czy nie stchĂłrzyÂłabym i nie wrĂłciÂła do domu prosto od Rockaman... ale w ktĂłrymÂś momencie pomyÂślaÂłam o panu i to mi pomogÂło...
– O mnie? – drgn¹³ i uniĂłsÂł brew, zaskoczony.
– PomyÂślaÂłam, Âże ... skoro ja baÂłam siĂŞ tak strasznie muszÂąc iœÌ tam zaledwie jeden raz, to jak pan musiaÂł siĂŞ baĂŚ przez te wszystkie lata chodzÂąc do Czarnego Pana...
Powinien jej powiedzieæ, ¿e on siê nie ba³. Powinien SK£AMAÆ, ¿e on siê nie ba³, bo doskonale pamiêta³ fale obezw³adniaj±cego strachu, które zalewa³y go za ka¿dym razem, kiedy dosta³ wezwanie o jakiej¶ nietypowej porze albo bez ¿adnego sensownego powodu... Ale nie móg³. Jej zupe³nie nieoczekiwane wyznanie po prostu go rozbroi³o. Poczu³ siê tak, jak wtedy, gdy po tych cholernych spotkaniach w¶lizgiwa³ siê do wanny z gor±c± wod±, móg³ wreszcie rozlu¼niæ napiête miê¶nie i sp³ywa³o na niego rozlu¼nienie i spokój.
Obieca³ sobie, ¿e dziœ wieczorem odetnie siê, odsunie siê od niej, ¿eby w jakiœ sposób odebraÌ znaczenie temu co sta³o siê w pi¹tkowy wieczór. Nie chodzi³o o sam Rytua³, ale o to, ¿e niemal przerazi³o go to, ¿e ktoœ móg³ siê tak do niego zbli¿yÌ. Nie by³ przyzwyczajony, ¿eby ktoœ go dotyka³, czy mówi³ takie s³owa... Merlinie, on przecie¿ wzi¹³ j¹ za rêkê i wsun¹³ jej na palec pierœcionek!!!
MiaÂł na niÂą warczeĂŚ i udowodniĂŚ, Âże nadal jest tym dumnym, groÂźnym, zÂłym profesorem eliksirĂłw. ChciaÂł, Âżeby znĂłw siĂŞ go baÂła, bo miaÂł wraÂżenie, Âże pozwoliÂł jej... sobie! na zbyt wiele.
W tej chwili nie umiaÂł powiedzieĂŚ, CZEMU miaÂłaby siĂŞ go baĂŚ. PrzypominaÂł sobie co czuÂł przez te wszystkie lata i widziaÂł mÂłodÂą, nieszczĂŞsnÂą kobietĂŞ, ktĂłra przechodziÂła wÂłaÂśnie przez ten sam koszmar. Po raz pierwszy w Âżyciu nie miaÂł walczyĂŚ w samotnoÂści, ktoÂś dzieliÂł z nim sekrety, problemy i niebezpieczeĂąstwa... A on, zamiast jej pomĂłc, prĂłbowaÂł chroniĂŚ swojÂą uraÂżonÂą dumĂŞ?! Cholerny Âświat...
– Nie sÂądziÂłem, Âże... bĂŞdĂŞ stanowiÂł dla kogoÂś natchnienie... – to byÂło jedyne co mu przyszÂło do gÂłowy.
Na caÂłe szczĂŞÂście w tym momencie kelnerka przyniosÂła herbatĂŞ, mleczko i kilka kruchych ciasteczek na maÂłym talerzyku. ChwilĂŞ ustawiaÂła wszystko na stoliku, wiĂŞc milczeli.
– Opowiedz mi dokÂładnie, co dziÂś widziaÂłaÂś – powiedziaÂł, kiedy kobieta odeszÂła z pustÂą tacÂą.
WyjaÂśniajÂąc i przy okazji wspominajÂąc o podsÂłuchanej przez Aylin rozmowie na temat wÂłamania do niej i zaÂłoÂżeniu zabezpieczeĂą, Hermiona otworzyÂła torebkĂŞ z herbatÂą i wÂłoÂżyÂła saszetkĂŞ do gorÂącej wody, dosypaÂła cukru i zaczĂŞÂła otwieraĂŚ pojemniczek z mleczkiem. Snape sÂłuchaÂł i robiÂł to samo. Oboje byli zajĂŞci i to zdecydowanie rozluÂźniÂło napiĂŞtÂą atmosferĂŞ.
– Tak sÂądziÂłem, Âże idÂą do mugoli na rozmowy. ÂŁatwiej siĂŞ tu schowaĂŚ i nie rzucajÂą siĂŞ w oczy.
– Niestety nie wiem czy wychodzÂą codziennie. Pan Wesley widziaÂł ich parĂŞ razy, ale moÂże dlatego, Âże on wychodzi o tej samej porze co oni...
– Nie waÂżne. W Âżadnym wypadku nie zmieniaj godzin wychodzenia na lunch. Po prostu trzeba bĂŞdzie czekaĂŚ na nich kaÂżdego dnia, kiedyÂś siĂŞ uda.
– Panie profesorze, nie wiem, czy bĂŞdĂŞ mogÂła jakoÂś pomĂłc...
– Co masz na myÂśli?
– CzĂŞsto jadam w biurze albo w kantynie. Jak wychodzĂŞ, to czĂŞsto w towarzystwie znajomych, choĂŚ minĂŞÂło juÂż sporo czasu od ostatniego razu... Czasem idĂŞ na PokÂątnÂą. Nie chodzĂŞ do mugoli. BiorÂąc pod uwagĂŞ, Âże Norris i Lawford wÂłaÂśnie zaczĂŞli tam chodziĂŚ, wyda siĂŞ podejrzane jeÂśli i ja nagle wpadnĂŞ na ten sam pomysÂł.
–Istotnie, pewne zbiegi okolicznoÂści sÂą faktycznie niewskazane. Dobrze. Dam sobie radĂŞ sam. Wiem, jak wyglÂąda Norris, wiĂŞc go znajdĂŞ.
– Wie pan, gdzie w mugolskim Londynie jest wyjÂście z toalet?
Punkt dla ciebie, panno Granger...
– Jeszcze nie, ale mam nadziejĂŞ, Âże ty wiesz.
Hermiona rozejrzaÂła siĂŞ w poszukiwaniu czegoÂś do pisania. Przy barze zobaczyÂła dÂługopis na sznureczku, do podpisywania paragonĂłw. PodniosÂła siĂŞ mĂłwiÂąc „proszĂŞ poczekaĂŚ” i poszÂła spytaĂŚ barmana, czy moÂże go na chwilĂŞ wzi¹Ì.
– SÂłoneczko, taka jak ty moÂże braĂŚ co tylko zechce – odparÂł chÂłopak
– Zabierz przy okazji i jego, bĂŞdziemy mieli wreszcie wakacje... – dorzuciÂł ze Âśmiechem jego kolega, robiÂąc do niej oko.
Siadaj¹c przy stoliku stuknê³a niechc¹cy jego nogê swoim kolanem. Snape drgn¹³ i poprawi³ siê na swojej kanapce. Hermiona wziê³a serwetkê i zaczê³a rysowaÌ i wyjaœniaÌ, gdzie co jest.
– Przepraszam, ale artystkÂą to ja nie jestem... – dorzuciÂła na koniec, kiedy Snape, przekrzywiajÂąc gÂłowĂŞ, przypatrywaÂł siĂŞ planikowi.
– Z pewnoÂściÂą Âłatwiej byÂłoby, gdybym uÂżyÂł legilimencji, ale moÂże byĂŚ. WÂłaÂśnie, swojÂą drogÂą, jak zareagowaÂła twoja ciotka na wieœÌ o tym, Âże ktoÂś ukradÂł ci jej obraz? – zainteresowaÂł siĂŞ caÂłkowicie wbrew sobie.
– ByÂła bardzo zadowolona. UznaÂła, Âże zÂłodziej miaÂł gust, bo zabraÂł to, co najbardziej wartoÂściowe – zaÂśmiaÂła siĂŞ, po czym spowaÂżniaÂła. – Gorzej, Âże obiecaÂła mi namalowaĂŚ nowy obraz, o wiele wiĂŞkszy...
– To siĂŞ nazywa z deszczu pod rynnĂŞ – Snape upiÂł wreszcie Âłyk herbaty. ByÂła wyÂśmienita.
– Nie mĂłgÂłby pan siĂŞ wÂłamaĂŚ do niej i zabraĂŚ jej wszystkie pĂŞdzle...?
Oboje lekko siĂŞ uÂśmiechnĂŞli.
– ÂŻarty na bok, panno Granger – pierwszy, jak zwykle, spowaÂżniaÂł Snape. – WidziaÂłaÂś dziÂś Proroka?
– Nie. MiaÂłam trochĂŞ wiĂŞcej roboty... i nie miaÂłam czasu na czytanie.
– TROCHÊ wiĂŞcej roboty... Mam wraÂżenie, Âże ty ciÂągle masz trochĂŞ wiĂŞcej roboty.
– PrĂłcz dni, kiedy mam zdecydowanie wiĂŞcej – dodaÂła cierpko. – Wszystkie eliksiry muszÂą byĂŚ gotowe w ÂŚw. Mu.... mu.... muuuu...
Para koÂło nich zaczĂŞÂła zbieraĂŚ siĂŞ od stolika i chÂłopak zatrzymaÂł siĂŞ na chwilĂŞ czekajÂąc na swojÂą dziewczynĂŞ. OmiĂłtÂł spojrzeniem jÂąkajÂącÂą siĂŞ HermionĂŞ, ale jego dziewczyna podeszÂła do niego i pocaÂłowaÂła go i natychmiast straciÂł zainteresowanie czymkolwiek innym. Snape uniĂłsÂł brew patrzÂąc z lekkÂą dezaprobatÂą.
– Napij siĂŞ herbaty, to ci przejdzie...
Kiedy caÂłujÂąca siĂŞ para odeszÂła trochĂŞ, Hermiona odstawiÂła szklankĂŞ.
– Co jest w Proroku?
– ParĂŞ zmian personalnych na niektĂłrych stanowiskach w Ministerstwie. Bardzo niepokojÂących zmian, dodaÂłbym. I nie, nie mam przy sobie gazety, przeczytaj jak tylko jak¹œ znajdziesz.
DokoĂączyli herbat, Snape popatrzyÂł krzywym okiem na ciastko i zdecydowaÂł siĂŞ go nie prĂłbowaĂŚ. Z pewnoÂściÂą bĂŞdzie mĂłgÂł poprosiĂŚ skrzaty o przepyszny, owocowy crumble, ktĂłry jadÂł dziÂś na obiad.
– Przez kilka dni z rzĂŞdu sprĂłbujĂŞ ich ÂśledziĂŚ i podsÂłuchaĂŚ. Do koĂąca tygodnia powinniÂśmy wiedzieĂŚ coÂś wiĂŞcej, Âżeby zaplanowaĂŚ kolejny krok.
– Czy mogĂŞ cokolwiek zrobiĂŚ...? – Hermiona siĂŞgnĂŞÂła po swojÂą portmonetkĂŞ, otworzyÂła przegrĂłdkĂŞ i zamknĂŞÂła, po czym otworzyÂła drugÂą, z mugolskimi pieniĂŞdzmi.
– Dam ci znaĂŚ jeÂśli tylko bĂŞdĂŞ czegoÂś potrzebowaĂŚ. PĂłki co staraj siĂŞ odpocz¹Ì... Udaje ci siĂŞ spaĂŚ? WyglÂądasz na wykoĂączonÂą – wstaÂł i poczekaÂł na niÂą. Kiedy zachwiaÂła siĂŞ lekko, caÂłkiem odruchowo zÂłapaÂł jÂą pod rĂŞkĂŞ, Âżeby nie upadÂła. – WÂłaÂśnie o tym mĂłwiĂŞ...
Hermionie zakrĂŞciÂło siĂŞ lekko w gÂłowie, ale po chwili juÂż jej przeszÂło. OdniosÂła wraÂżenie, Âże puÂściÂł jÂą z ulgÂą. Jej teÂż ulÂżyÂło.
– Nie bardzo. SkoĂączyÂł mi siĂŞ paĂąski eliksir, a na mugolskie tabletki uspokajajÂące potrzeba receptĂŞ... Wie pan, takie coÂś, co tutejsze panie Pomfrey przepisujÂą pacjentom. Idzie siĂŞ z tym do apteki...
– Wiem, co to jest recepta. Zdaje siĂŞ, Âże wiesz, Âże... mĂłj ojciec byÂł mugolem – Snape dokoĂączyÂł zdanie o wiele ciszej, pochylajÂąc siĂŞ lekko w jej kierunku.
Podeszli do baru, ¿eby zap³aciÌ. Barman rzuci³ przeci¹g³e spojrzenie mê¿czyŸnie przed sob¹ i uœmiechn¹³ siê do dziewczyny. Ta nagle wróci³a szybko do stolika, z³apa³a d³ugopis i wróci³a mu go oddaÌ.
– No, a juÂż myÂślaÂłem, Âże go ze sobÂą zabierzesz.
– ÂŚwietny, dziĂŞkujĂŞ bardzo.
– Polecam siĂŞ na przyszÂłoœÌ. Do widzenia paĂąstwu...
Wyszli przed kawiarniĂŞ. Pora byÂła siĂŞ poÂżegnaĂŚ.
– W razie czego pisz. I odpocznij. Jeszcze dziÂś wyÂślĂŞ ci mojÂą sowĂŞ z eliksirem na uspokojenie, powinna dolecieĂŚ do jutra rana.
– DziĂŞkujĂŞ, panie profesorze. I powodzenia. Jakby siĂŞ pan czegoÂś dowiedziaÂł...
– To dam ci znaĂŚ.
– Do widzenia.
Snape spojrza³ ostatni raz na wymizerowan¹ twarz m³odej czarownicy, skin¹³ jej g³ow¹ i odszed³ nie czekaj¹c na jej odpowiedŸ. Hermiona sta³a przez chwilê spogl¹daj¹c za nim. Po chwili jego wysoka sylwetka znik³a wœród innych przechodniów. Obróci³a siê i posz³a w kierunku metra. Czas by³o wracaÌ do domu.

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?