Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Wtorek, 12.05

Oboje byli chyba rĂłwnie sfrustrowani. Snape juÂż nastĂŞpnego dnia zobaczyÂł Norrisa i Rockmana, ale nie udaÂło mu siĂŞ do nich zbliÂżyĂŚ. KaÂżdego dnia przemieniaÂł siĂŞ w kogoÂś innego – byÂł eleganckim dÂżentelmenem, businessmanem i niepozornym staruszkiem. Ostatnim razem do wielosokowego najwidoczniej wrzuciÂł wÂłos kogoÂś znanego w mugolskim Âświecie, bo ÂłaziÂły za nim stada rozchichotanych nastolatek i dorosÂłych kobiet. Nie mĂłgÂł nawet marzyĂŚ o podsÂłuchiwaniu, kiedy Norris rzuciÂł mu protekcjonalne spojrzenie z sÂąsiedniego stolika.
ZanotowaÂł w myÂślach, Âże bĂŞdzie musiaÂł poprosiĂŚ pannĂŞ Granger o zbieranie wÂłosĂłw, ona mogÂła znaĂŚ trochĂŞ lepiej mugolskie osobistoÂści.
Hermiona czuÂła siĂŞ caÂłkowicie bezsilna nie mogÂąc w Âżaden sposĂłb pomĂłc i tylko czekaĂŚ.
Wtorkowy Prorok przyniĂłsÂł kolejnÂą porcjĂŞ zÂłych wiadomoÂści. Nowy szef UrzĂŞdu Magicznej Informacji oznaczaÂł, Âże Norris z koleÂżkami poÂłoÂżyli ÂłapĂŞ na gazetach i radiu.
– Nie sÂądzĂŞ, Âżeby zaczĂŞli czepiaĂŚ siĂŞ teorii w Transmutacji Wspó³czesnej albo w EliksirotwĂłrstwie Praktycznym, ale od teraz na Prorok Codzienny i Prorok Wieczorny nie ma co liczyĂŚ... – mruknĂŞÂła Hermiona, kiedy spotkali siĂŞ w tym samym co ostatnio miejscu i poszli na spacer do parku.
– Ani na CzarodziejskÂą RozgÂłoÂśniĂŞ RadiowÂą – musiaÂł siĂŞ z niÂą zgodziĂŚ Snape, miÂło zaskoczony faktem, Âże znaÂła czasopismo dla tych, ktĂłrzy specjalizowali siĂŞ w eliksirach.
Siedzieli na ³awce patrz¹c na biegaj¹ce po trawniku naprzeciw dzieci i piêknego, br¹zowego wy¿³a. Ko³o nich przechodzili ludzie nie zwracaj¹c na nich zupe³nie ¿adnej uwagi. Na s¹siedniej ³awce jakaœ staruszka sypa³a kaszê go³êbiom. Przy dŸwiêkach spadaj¹cej kaskadami wody w fontannie, gruchaj¹cych go³êbiach, krzykach dzieci i szumie samochodów dochodz¹cym z pobliskiej ulicy nikt nie móg³ us³yszeÌ ich cichej rozmowy.
RĂłwnie powaÂżnym ciosem byÂła zmiana szefa Departamentu Transportu Magicznego. CaÂłe szczĂŞÂście, Âże z gĂłry zaÂłoÂżyli, Âże kaÂżde skorzystanie z Sieci Fiuu czy teleportacja mogÂą byĂŚ kontrolowane i Snape zaplanowaÂł sposoby na spotykanie siĂŞ tak, Âżeby nie byÂło moÂżna ich wykryĂŚ.
– BĂŞdziemy musieli uwaÂżaĂŚ jeszcze bardziej niÂż zazwyczaj. W tej chwili pewnie nic nam nie grozi, ale jak tylko uda nam siĂŞ coÂś odkryĂŚ i pokrzyÂżowaĂŚ ich plany, z pewnoÂściÂą zacznÂą szukaĂŚ winnych.
Hermiona z³apa³a pi³kê, któr¹ kopn¹³ jakiœ ch³opiec i odrzuci³a mu. Podziêkowa³ jej i odbieg³ w podskokach. Kiedy to us³ysza³a, przeszed³ j¹ dreszcz.
– W poniedziaÂłek sprĂłbuje pan na nowo?
– OczywiÂście, Âże tak. SwojÂą droga, skoro chciaÂłaÂś pomĂłc. Poszukaj mi jakichÂś wÂłosĂłw do eliksiru – Snape przypomniaÂł sobie cholerny piÂątek.
– OczywiÂście, Âże coÂś panu znajdĂŞ! – dziewczynĂŞ aÂż podniosÂło z radoÂści. – Mam szukaĂŚ jakichÂś konkretnych czy braĂŚ pierwsze z brzegu?
– ObojĂŞtnie. ZnajdÂź trochĂŞ na jutro. WyÂślĂŞ po nie mojÂą sowĂŞ. Tylko ogranicz siĂŞ do ludzkich, dobrze?
Hermiona nabraÂła gwaÂłtownie powietrza patrzÂąc na niego przez dÂłuÂższÂą chwilĂŞ i nie wiedzÂąc, co powiedzieĂŚ. Snape wyglÂądaÂł na zadowolonego z siebie, bo wytrzymywaÂł jej spojrzenie.
– Ale przecieÂż... Pani Pomfrey mĂłwiÂła, Âże nikt nie bĂŞdzie wiedziaÂł...
– I ÂżebyÂś zrzuciÂła tÂą kociÂą sierœÌ podawaÂła ci zapewne do picia ró¿ne eliksiry, czyÂż nie? – powiedziaÂł jadowicie. – Jak sÂądzisz, kto je przygotowywaÂł?
Nie mogÂła w to uwierzyĂŚ! Teraz wiedziaÂła z ca³¹ pewnoÂściÂą, Âże wiedziaÂł o skĂłrce boomslanga i, co gorsze, wiedziaÂł kto zrobiÂł drakĂŞ na lekcji, Âżeby ona mogÂła wÂślizn¹Ì siĂŞ do jego magazynku. WiedziaÂł i nie wywaliÂł ani jej, ani Rona i Harry’ego...
– MĂłwiÂł pan, Âże mam zapomnieĂŚ o tym co byÂło w szkole – zarumieniÂła siĂŞ lekko.
– Dobrze, faktycznie, mĂłwiÂłem. Ale nie mogÂłem siĂŞ powstrzymaĂŚ. Nie chciaÂłbym zamieniĂŚ siĂŞ w kota... ani w psa – dodaÂł zaskoczony, bo akurat brÂązowy wyÂżeÂł podbiegÂł do niego.
Roztargniony pogÂłaskaÂł go, a Hermiona czuÂła, Âże nie wierzy wÂłasnym oczom. WpatrywaÂła siĂŞ w niego, jakby go pierwszy raz na oczy zobaczyÂła. Bo faktycznie, Snape, TEN Snape, gÂłaszczÂący psa...
– SÂądzĂŞ, Âże siĂŞ teraz poÂżegnamy. Masz coÂś do zrobienia, czyÂż nie? – Snape wstaÂł nagle i spojrzaÂł na niÂą surowo.
Mimo wszystko siĂŞ uÂśmiechnĂŞÂła. WyraÂźnie widziaÂła, Âże czuÂł, Âże odsÂłoniÂł siĂŞ za bardzo i chciaÂł po prostu zmieniĂŚ temat. ZrozumiaÂła, Âże w takich sytuacjach prĂłbuje to zamaskowaĂŚ warczeniem i oschÂłym stylem bycia.
– Do widzenia, panie profesorze. PrzygotujĂŞ LUDZKIE wÂłosy na jutro. Mam caÂłkiem przystojnego sÂąsiada...
– Granger... – warkn¹³ ostrzegawczo, ale widocznie niezbyt przekonujÂąco.
WesoÂło uÂśmiechniĂŞta machnĂŞÂła mu rĂŞkÂą i odeszÂła w kierunku zejÂścia do metra.


Znalezienie w³osów nie przedstawia³o ¿adnych problemów. Nie planowa³a chodzenia po s¹siadach, szukania ¿adnych na pod³odze czy próbowania przywo³ywania, bo faktycznie mog³a siê pomyliÌ i wzi¹Ì zwierzêce... albo w³osy jakiejœ kobiety! Siedz¹c w metrze a¿ rozeœmia³a siê g³oœno na myœl o jej profesorze przeobra¿aj¹cym siê w ponêtn¹ brunetkê. Chybaby j¹ wtedy zabi³!
Na skrzy¿owaniu ko³o jej domu by³ du¿y salon fryzjerski, czynny do póŸnych godzin wieczornych. Zawsze by³ tam t³ok, zarówno w czêœci ¿eùskiej, jak i mêskiej. By³o przed ósm¹, wspania³a godzina!
WeszÂła do Âśrodka i zatrzymaÂła siĂŞ koÂło lady. MiÂła, mÂłoda pani natychmiast porzuciÂła ukÂładanie szamponĂłw i podeszÂła do niej.
– DzieĂą dobry. Pierwsza wizyta? – widaĂŚ doskonale znaÂła klientki, bo nawet siĂŞ nie zawahaÂła.
– DzieĂą dobry pani. Pierwsza... ale nie po ÂściĂŞcie wÂłosĂłw – Hermiona odruchowo przesunĂŞÂła rĂŞkÂą po dÂługich do poÂłowy plecĂłw, zmierzwionych wÂłosach. – Znajomi polecali mi paĂąstwa zakÂład, ponoĂŚ robicie Âświetne peruki...
– AleÂż oczywiÂście! Ale nie przypuszczam, Âże to dla pani, nie przy pani wspaniaÂłych wÂłosach...
– Nie, to dla mojego ojca... Za parĂŞ miesiĂŞcy ma piĂŞĂŚdziesiÂąt osiem lat i poniewaÂż wyÂłysiaÂł juÂż zupeÂłnie i wyraÂźnie go to Âżenuje, pomyÂślaÂłam, Âżeby mu zafundowaĂŚ jak¹œ perukĂŞ...
Pani przyjrzaÂła siĂŞ Hermionie z zainteresowaniem. WidaĂŚ nie spotykaÂła siĂŞ z takim pomysÂłem na prezent codziennie.
– Peruki sÂą doœÌ drogie. Najlepsze sÂą robione na zlecenie, na podstawie odcisku gÂłowy...
ChwilĂŞ wyjaÂśniaÂła jakie sÂą rodzaje peruk i dopiero po chwili zeszÂła na temat, na ktĂłry czekaÂła dziewczyna.
– Wie pani, on nie lubi oglÂądaĂŚ prĂłbek wÂłosĂłw z palet kolorystycznych, bo mĂłwi, Âże nie sÂą prawdziwe. Ale czy mogĂŞ wzi¹Ì parĂŞ z ziemi, tych ktĂłre tu le¿¹?
Zaskoczona fryzjerka zgodziÂła siĂŞ, choĂŚ tym razem pomysÂł wydaÂł siĂŞ jej conajmniej dziwny. Ale czego to ludzie nie wymyÂślÂą... poza tym jak chce u nich sprzÂątaĂŚ z podÂłogi...
Hermiona podeszÂła do pustego krzesÂła, przy ktĂłrym przed chwilÂą siedziaÂł jakiÂś mĂŞÂżczyzna o dÂługich czarnych wÂłosach. ZgarniajÂąc kosmyki wziĂŞÂła teÂż trochĂŞ jaÂśniejszych, od faceta siedzÂącego zaraz obok. Potem podeszÂła do jeszcze innego, od ktĂłrego podniĂłsÂł siĂŞ starszy pan o mysich, krĂłtkich wÂłoskach. Pani przyniosÂła jej jakieÂś jasne pukle. Obrzuciwszy szybkim spojrzeniem wÂłaÂściciela, mÂłodego, grubego faceta, Hermiona odÂłoÂżyÂła je na bok. Do tych Snape bĂŞdzie potrzebowaÂł powiĂŞkszyĂŚ sobie trochĂŞ ubranie zanim siĂŞ przebierze.
DostaÂła parĂŞ innych kosmykĂłw z dziaÂłu mĂŞskiego, podyskutowaÂła jeszcze trochĂŞ z fryzjerkÂą i poszÂła do domu.
PooddzielaÂła kaÂżdy zestaw wÂłosĂłw i zapakowaÂła w zwykÂły papier aluminiowy. Do jasnych wÂłosĂłw do³¹czyÂła kawaÂłek pergaminu z ostrzeÂżeniem, Âże wÂłaÂściciel byÂł doœÌ gruby. I niski. ÂŁatwiej przeskoczyĂŚ niÂż obejœÌ. CaÂłkowite przeciwieĂąstwo Snape’a. SzepnĂŞÂła Reducto i zmniejszyÂła kaÂżdÂą paczuszkĂŞ, wrzuciÂła wszystko do skĂłrzanego woreczka i poÂłoÂżyÂła go na stole.
Na wspomnienie sowy Snape’a, piĂŞknego, brÂązowo–biaÂłego puchacza z czarnymi koĂącĂłwkami piĂłr, o wielkich pomaraĂączowych oczach, przygotowaÂła duÂży kawaÂłek bekonu.


Czwartek, 15.05

Niestety w³osy dostarczone przez Hermionê nie pomog³y. Snape mia³ wspania³y s³uch, ale Norris i Lawford usiedli, jak zwykle, w takim miejscu, ¿e nie sposób by³o ich pods³uchaÌ. Czasem dociera³y do niego jakieœ strzêpki s³ów, ale nic z tego nie wynika³o.
Nie mieli Âżadnego punktu zaczepienia. Hermiona miaÂła wraÂżenie, Âże Rockman przyglÂąda jej siĂŞ jakoÂś dziwnie. StaraÂła siĂŞ zachowywaĂŚ normalnie, ale nie wiedzÂąc co tamci wiedzÂą stresowaÂła siĂŞ jeszcze bardziej i uÂśmiechy na widok szefa przychodziÂły jej z coraz wiĂŞkszym trudem.
Musieli siĂŞ pilnowaĂŚ jeszcze bardziej od czasu, kiedy Prorok napisaÂł o zmianie szefa WydziaÂłu Transportu. Mogli tylko przypuszczaĂŚ, Âże Norris na tym nie poprzestaÂł, ale poniewaÂż kontrolowaÂł teraz rĂłwnieÂż prasĂŞ, domyÂślali siĂŞ, Âże o niektĂłrych wydarzeniach mogÂą siĂŞ nigdy nie dowiedzieĂŚ.

W czwartek po poÂłudniu pierÂścionek zrobiÂł siĂŞ ciepÂły. PoszÂła szybko do Âłazienki z wielkÂą nadziejÂą w sercu, ale kiedy tylko spojrzaÂła na pergamin, nadzieja zdechÂła. DziÂś ich nie byÂło.
Dodatkowo HermionĂŞ rozbolaÂł zÂąb.
Szlag, szlag, nagÂły szlag! Niech ten pieprzony tydzieĂą juÂż siĂŞ skoĂączy!
WyszÂła wczeÂśniej z pracy i pojechaÂła do rodzicĂłw. Bardzo dobrÂą stronÂą posiadania rodzicĂłw dentystĂłw byÂło to, Âże nie musiaÂła czekaĂŚ w Âżadnych kolejkach

Perry skoùczy³ szlifowaÌ niewielk¹ plombê w zêbie córki i zacz¹³ sk³adaÌ narzêdzia. Przy okazji przygl¹da³ siê jej i doszed³ do wniosku, ¿e coœ jest nie tak. Mia³a wymizerowan¹ twarz, by³a ca³a spiêta i nerwowa, odpowiada³a pó³s³ówkami albo tylko wzrusza³a ramionami. NiechêÌ do rozmowy móg³ jeszcze zrozumieÌ, jak kogoœ boli z¹b, na ogó³ nie jest zbyt gadatliwy, ale pozosta³e zachowanie zupe³nie do niej nie pasowa³o.
Mia³ co prawda w planach przygotowanie gabinetu na jutro, szczególnie, ¿e zaczyna³ od resekcji szczêki, ale machn¹³ na to rêk¹ i postanowi³ wyjœÌ natychmiast, ¿eby móc porozmawiaÌ z Hermion¹. Jazda w zupe³nej ciszy upewni³a go, ¿e dobrze zrobi³.
W domu odgrzaÂł szybko lasagne z obiadu i usiedli przy wysokim stole w kuchni.
– Kochanie, nie bĂŞdĂŞ siĂŞ bawiĂŚ w podchody. Co siĂŞ dzieje?
Dziewczyna zamarÂła i po paru sekundach spojrzaÂła na ojca. JuÂż chciaÂła powiedzieĂŚ, Âże nic takiego siĂŞ nie dzieje, ale nie pozwoliÂł jej.
– I nie prĂłbuj wciskaĂŚ mi kitu, Âże nic. CoÂś wyraÂźnie jest nie tak...
Hermiona przez chwilĂŞ dziubaÂła lasagne, po czym odÂłoÂżyÂła widelec na bok i westchnĂŞÂła ciĂŞÂżko.
– PamiĂŞtasz, jak wam mĂłwiÂłam, Âże trochĂŞ siĂŞ skomplikowaÂło u mnie w pracy? – kiedy potakn¹³, kontynuowaÂła. – No wiĂŞc szczerze mĂłwiÂąc, skomplikowaÂło siĂŞ bardzo – zamilkÂła.
– Bardzo – bardzo, czy tylko trochĂŞ bardzo? – ponagliÂł jÂą Perry, nie komentujÂąc tego, Âże przestaÂła jeœÌ.
– Bardzo – bardzo...
Po kolejnej przerwie Perry zacz¹³ siê niecierpliwiÌ.
– Hermiono, chciaÂłbym ci jakoÂś pomĂłc, ale jeÂśli nie powiesz, co siĂŞ dzieje, nie wiem nawet, co mĂłgÂłbym zrobiĂŚ... Ja i mama...
– Tato... nie mogĂŞ ... nie wolno mi wchodziĂŚ w szczegó³y. Nie chcĂŞ was naraÂżaĂŚ... PamiĂŞtasz jak wam opowiadaÂłam o Voldemorcie?
– PamiĂŞtam, ale przecieÂż mĂłwiÂłaÂś, Âże go wykoĂączyliÂście?!
– Jego tak. Ale... pojawiÂł siĂŞ ktoÂś inny, tyle, Âże z podobnymi pomysÂłami.
– Chcesz powiedzieĂŚ, Âże macie tam u siebie jakiegoÂś nowego... – nagle urwaÂł. – Czy to on wymordowaÂł tÂą piĂŞcioosobowÂą rodzinĂŞ w Stirling?!
Hermiona schowa³a twarz w d³oniach. Nie mog³a mu powiedzieÌ o co dok³adnie chodzi³o, po pierwsze Snape jej zabroni³, po drugie doskonale wiedzia³a, ¿e gdyby powiedzia³a wszystko, przyprawi³aby rodziców o atak serca. A przynajmniej histerii. Zaczê³a szukaÌ s³ów, jak wyjaœniÌ bez wyjaœniania i przede wszystkim jak uspokoiÌ ojca.
– Nie, to nie on... to znaczy tak, faktycznie to on to zrobiÂł, ale nie jako on... Cholera – zaklĂŞÂła, ale wyjÂątkowo nie spotkaÂła siĂŞ z protestem. – Tato, jedyne, co mogĂŞ ci powiedzieĂŚ, to to, Âże tym razem wyglÂąda to trochĂŞ inaczej. Nie stanowiĂŞ Âżadnego celu, nic mi nie grozi, bo ten ktoÂś nie ma pojĂŞcia o tym, Âże ja wiem. DowiedziaÂłam siĂŞ niektĂłrych rzeczy zupeÂłnie przez przypadek. Ale to sÂą rzeczy, ktĂłrych nie mogĂŞ tak zostawiĂŚ. MuszĂŞ... musimy coÂś zrobiĂŚ, Âżeby go powstrzymaĂŚ. My, bo nie jestem sama. Jest ktoÂś, kto ma bardzo duÂżo doÂświadczenia, ktoÂś bardzo inteligentny, kto mi pomaga. Czy teÂż raczej ja jemu. To on bĂŞdzie prĂłbowaÂł go powstrzymaĂŚ, ale muszĂŞ mu jakoÂś pomĂłc...
Jej ojciec rĂłwnieÂż odÂłoÂżyÂł widelec. I sÂłuchaÂł dalej.
– Musimy wiedzieĂŚ wiĂŞcej na temat tego, co tamten planuje. UsÂłyszaÂłam coÂś raz, ale to nie wystarczy. WiĂŞc staramy siĂŞ jakoÂś go podsÂłuchaĂŚ, ale nic nam z tego nie wychodzi... Klapa. A bez tego nie ruszymy.
– I to ciĂŞ tak mĂŞczy? ÂŻe nie moÂżecie go podsÂłuchaĂŚ? – spytaÂł w napiĂŞciu.
– DokÂładnie. Szlag mnie trafia z tego powodu. Szukam sposobu, Âżeby to zrobiĂŚ tak, Âżeby nie naraÂżaĂŚ siĂŞ na Âżadne niebezpieczeĂąstwo i zarazem dowiedzieĂŚ siĂŞ jak najwiĂŞcej.
Perry zamyÂśliÂł siĂŞ i przez chwilĂŞ oboje siedzieli w milczeniu, patrzÂąc siĂŞ w talerze z ledwo tkniĂŞtym jedzeniem.
– Powiedz mi czy moÂżna zaÂłoÂżyĂŚ temu facetowi podsÂłuch? Tam gdzie pracuje, mieszka...?
– On nie jest sam, tato. Jest paru, ktĂłrzy siĂŞ z nim skumplowali...
– NiewaÂżne. W takim razie im. MĂłwiÂłaÂś kiedyÂś, Âże w Hogwarcie Âżadne dyktafony, pluskwy czy kamery nie dziaÂłajÂą z powodu magii...
– DokÂładnie... – coÂś w tonie jego gÂłosu oÂżywiÂło HermionĂŞ. – Ale oni nie spotykajÂą siĂŞ w szkole czy w Ministerstwie, ale w mugolskim Âświecie i w swoich domach...
– W mugolskim... naszym Âświecie to wszystko bĂŞdzie dziaÂłaĂŚ. A u nich w domach?
– PojĂŞcia nie mam... Ale magii tam jest o wiele mniej, wiĂŞc jest szansa...
Perry zacz¹³ bawiÌ siê widelcem.Widzia³ wyraŸnie, ¿e jego ma³a córeczka znów w coœ siê wpl¹ta³a. W pierwszej chwili mia³ ochotê powiedzieÌ jej, ¿eby natychmiast przesta³a siê wyg³upiaÌ, wycofa³a siê z tego i da³a sobie spokój. W drugiej zrozumia³, ¿e móg³by sobie mówiÌ. W trzeciej pomyœla³, ¿e on w jej sytuacji te¿ by siê nie podda³. Jedynym wyjœciem wydawa³o siê jej jakoœ pomóc. ByÌ mo¿e w ten sposób bêdzie w stanie j¹ jakoœ chroniÌ i kontrolowaÌ jej poczynania?
– PamiĂŞtasz, jak ci opowiadaÂłem o Jacku Parkerze?
– Tym, ktĂłrego uratowaÂłeÂś z zasadzki, kiedy byliÂście oboje w wojsku, gdzieÂś tam w JugosÂławii?
– DokÂładnie. Jack caÂły czas jest w wojsku. DochrapaÂł siĂŞ stopnia podpuÂłkownika i ma juÂż w kieszeni nominacjĂŞ na puÂłkownika. Jest bliskim doradcÂą Sir Nicholasa Cartera, generaÂła British Army.
Hermiona wpatrywaÂła siĂŞ w zaskoczeniu w ojca.
– I chcesz go poprosiĂŚ o zaÂłoÂżenie podsÂłuchu komuÂś z Ministerstwa Magii??!
– Nie, chcĂŞ go poprosiĂŚ o podrzucenie mi jakiejÂś zabawki, ktĂłrych pewnie majÂą peÂłno. JeÂśli nie on ma, to wie kto bĂŞdzie to miaÂł.
Genialne!!!!!
– Tato... jesteÂś geniuszem! NaprawdĂŞ!!! Ale... co ty mu powiesz? Jak wytÂłumaczysz, Âże potrzebny ci podsÂłuch? – zmartwiÂła siĂŞ trochĂŞ. Sytuacja w Europie i w Stanach byÂła bardzo napiĂŞta. W Anglii od kilku lat nie byÂło Âżadnych zamachĂłw terrorystycznych, ale to nie znaczyÂło, Âże byÂło spokojnie. Hermiona mogÂła siĂŞ tylko domyÂślaĂŚ, Âże jej ojciec bĂŞdzie musiaÂł dobrze wyjaÂśniĂŚ przyjacielowi o co chodzi.
– JuÂż o to siĂŞ nie martw. CoÂś wymyÂślĂŞ. Postaram siĂŞ jakoÂś spotkaĂŚ z Jackiem i pogadaĂŚ. I jak tylko coÂś bĂŞdĂŞ wiedziaÂł, to dam ci znaĂŚ, dobrze?
Hermiona zerwa³a siê z wysokiego krzes³a i rzuci³a uœciskaÌ ojca. Przytuli³ j¹ mocno i nie uda³o mu siê powstrzymaÌ od komentarzy. Zdawa³ sobie sprawê, ¿e bardzo durnych i niepotrzebnych komentarzy, ale có¿...
– Ale musisz mi obiecaĂŚ, Âże bĂŞdziesz na siebie uwaÂżaĂŚ, dobrze?
– Tato... nie wiem, czy juÂż ci mĂłwiÂłam, ale jesteÂś bĂłstwem!
– Jeszcze nic nie zaÂłatwiÂłem...
– NiewaÂżne! Jak ci siĂŞ uda, postawiĂŞ ci pomnik! I jeszcze jedno... Nie mĂłw nic mamie, dobrze? Po co ma siĂŞ denerwowaĂŚ...
– Jasne, ja mogĂŞ denerwowaĂŚ siĂŞ za nas dwoje...

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?