Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Na caÂłe szczĂŞÂście pieprzona Ăłsemka zdecydowaÂła siĂŞ zakoĂączyĂŚ na tym naradĂŞ. I bardzo dobrze, bo dziewczyna dÂłuÂżej by nie wytrzymaÂła. Lawford wyszedÂł ostatni, zaraz po reszcie, ale teÂż siĂŞ spieszyÂł – po siedzeniu w ciepÂłym pomieszczeniu wyjÂście na zimne powietrze wydawaÂło siĂŞ kiepskim pomysÂłem.
OdczekaÂł chwilĂŞ, podszedÂł cicho do domku, otworzyÂł drzwi i przywoÂłaÂł pluskwĂŞ. Czas byÂło odstawiĂŚ Granger do domu.

Kiedy aportowali siê do prosto do jej mieszkania, by³o ju¿ grubo po dziewi¹tej. Hermiona rozpiê³a pelerynê i pozwoli³a jej osun¹Ì siê na ziemiê. Po stukocie zapinek o pod³ogê pozna³a, ¿e musia³a upaœÌ ko³o kanapy. Ju¿ nie p³aka³a, ale nadal trzês³a siê, po trosze z zimna, po trosze od pods³uchanej rozmowy.
– ZostaÂł ci jeszcze eliksir SÂłodkiego Snu? – zapytaÂł Snape, zdejmujÂąc swojÂą pelerynĂŞ. – Gdzie?
– W Âłazience, w szafce...
– Nie, nie kÂładÂź siĂŞ tu tylko idÂź do sypialni.
WÂłamania bardzo siĂŞ przydajÂą, przynajmniej wiem, gdzie co jest.
Du¿a fiolka z eliksirem by³a ju¿ w po³owie opró¿niona, wiêc zanotowa³ sobie w myœlach, ¿e bêdzie musia³ przys³aÌ jej nowy. I pewnie parê innych, skoro ju¿ o tym mowa.
Kiedy dziewczyna wypiÂła go do koĂąca, zaczĂŞÂło ogarniaĂŚ jÂą cudowne rozleniwienie i ciepÂło. ZaczĂŞÂło siĂŞ w okolicy brzucha i wolno rozlewaÂło siĂŞ po caÂłym ciele. MiaÂła wraÂżenie, jakby zanurzaÂła siĂŞ w gorÂącej wodzie. Kiedy ciepÂło dotarÂło do czubka gÂłowy poczuÂła, jak zamykajÂą siĂŞ jej oczy. CoÂś delikatnego dotknĂŞÂło jej szyi i policzka, wiĂŞc z trudem uchyliÂła powieki i zobaczyÂła Snape’a, ktĂłry poprawiaÂł na niej puszysty koc. Nie zd¹¿yÂła nic juÂż powiedzieĂŚ i zasnĂŞÂła.
Snape poszed³ zrobiÌ sobie herbaty, choÌ szczerze mówi¹c, potrzebowa³ czegoœ znacznie mocniejszego. Có¿, bêdzie musia³ siê obyÌ.
Mia³ tyle spraw do przemyœlenia, ¿e nawet nie wiedzia³ od której zacz¹Ì. Widok k³êbowiska na pod³odze sprawi³, ¿e zacz¹³ od Granger. Sk³adaj¹c pelerynê przypomnia³ sobie, jak na ni¹ nakrzycza³ i zala³a go wœciek³oœÌ na siebie samego.
Dobra, Snape, ty sukinsynu. ZrĂłb to raz, a porzÂądnie, Âżeby juÂż do tego nie wracaĂŚ.
W zasadzie juÂż przyzwyczaiÂł siĂŞ do jej towarzystwa, co byÂło normalne po miesiÂącu wspĂłlnych kontaktĂłw. Czasami jednak jego cholerny charakter dawaÂł o sobie znaĂŚ, zupeÂłnie jak dzisiejszego wieczora.
O co wÂłaÂściwie poszÂło? O to, Âże go dotknĂŞÂła? Po pierwsze nie jego, a ÂłaniĂŞ. Po drugie co z tego, Âże go dotknĂŞÂła? Owszem, nie lubiÂł tego. Bycia dotykanym, klepanym czy teÂż raczej ciÂągle popychanym i bitym – niewÂątpliwie z powodu wspomnieĂą z dzieciĂąstwa.
Ale czy wspomnienia, jak parszywe by nie by³y, mog³y byÌ powodem do tego, ¿eby dar³ siê na t¹ nieszczêsn¹ dziewczynê za to, ¿e zareagowa³a zupe³nie instynktownie, jak ka¿dy inny w takiej sytuacji?! Wszyscy na œwiecie mieli coœ, czego nie lubili i jakoœ z tym ¿yli. Czas najwy¿szy, ¿eby on te¿ dojrza³ i zacz¹³ siê zachowywaÌ jak normalny cz³owiek. Móg³ zacz¹Ì od tych, którzy byli mu najbli¿si. Od Hermiony Granger, która nie by³a ju¿, do cholery, jego studentka, tylko jego partnerk¹. Tak, partnerk¹. Jest tak samo w to wpl¹tana, jest w niebezpieczeùstwie, nawet wiêkszym ni¿ ty. Robi co mo¿e, ¿eby WAS tego wyci¹gn¹Ì. Tylko dziêki tej JEJ pluskwie wiecie, co siê dzieje.
Zaczniesz juÂż jutro. Przeprosisz jÂą za ten cholerny napad w lesie. I zaczniesz jÂą traktowaĂŚ odpowiednio. Koniec, kropka.
Kiedy wreszcie rozwi¹za³ ten problem, móg³ przejœÌ do innych.
ByÂły dwie, bardzo pilne sprawy. Wspomnienie i permanentny eliksir antykoncepcyjny. Ta druga zdecydowanie waÂżniejsza – jeÂśli nie pozbĂŞdzie siĂŞ wspomnienia, zaÂłatwiÂą tylko jego. To byÂło tylko jedno Âżycie, w porĂłwnaniu do tysiÂąca kobiet w Wielkiej Brytanii.
Przywo³a³ pergamin, atrament i pióro i zacz¹³ robiÌ listê spraw do za³atwienia.

Po czwartej nad ranem lista by³a bardzo d³uga, a on zaczyna³ ju¿ byÌ mocno zmêczony. Wpuœci³ do sypialni rudego kota i rzuci³ okiem na œpi¹ca pannê Granger. Przekrêci³a siê na bok, wtuli³a w miêkki koc i spa³a oddychaj¹c g³êboko.
Odnalaz³ na œcianie mugolski kontakt i zgasi³ œwiat³o, po czym zwin¹³ siê na niewielkiej kanapie, z braku koca narzuci³ na siebie pelerynê i zasn¹³.

Kiedy Hermiona otworzy³a oczy, za oknem by³o ju¿ jasno. Przez chwilê stara³a siê nie ruszaÌ, ¿eby jeszcze przez chwilê czuÌ ciep³o, miêkkoœÌ, niemal odurzaj¹ce poczucie spokoju i rozluŸnienia. By³o wspania³e. Gdyby tak mog³o byÌ ca³y czas...
Ale powoli zaczĂŞÂła sobie przypominaĂŚ wczorajszy wieczĂłr. Co dziwne, spokĂłj jej nie opuszczaÂł, miaÂła wraÂżenie, Âże przyglÂąda siĂŞ czemuÂś z oddali, jakby to dotyczyÂło kogoÂś innego.
Snape obieca³ jej znaleŸÌ sposób na to wszystko. Skoro obieca³, to mog³a byÌ pewna, ¿e to zrobi. Ten sam Snape, który trochê wczeœniej napomnia³ j¹ surowo...
MusiaÂła przyznaĂŚ, Âże miaÂł racjĂŞ. PrzecieÂż ona sama nie pozwalaÂła innym bawiĂŚ siĂŞ jej wÂłosami, wiĂŞc czemu on miaÂłby na to pozwalaĂŚ? ZareagowaÂła instynktownie, dotknĂŞÂła piĂŞknego zwierzĂŞcia. I tyle. PrzecieÂż nie ma Âżadnych napadĂłw i ochoty dotykania go, kiedy ten siedzi koÂło niej. BĂŞdzie musiaÂła mu to wyjaÂśniĂŚ i przeprosiĂŚ jeszcze raz.
PrzypomniaÂł siĂŞ jej dotyk jego wÂłosĂłw na policzku i ciepÂło splecionych palcĂłw podczas RytuaÂłu. Wcale nie byÂło nieprzyjemne. Co szokowaÂło w tym to to, Âże to byÂł on. CzÂłowiek, ktĂłrego nie lubiaÂła przez wiele lat, ktĂłrego NIE MOÂŻNA byÂło lubieĂŚ, biorÂąc pod uwagĂŞ jego zachowanie.
Ale jednak duÂżo siĂŞ zmieniÂło od tamtych czasĂłw. Teraz mogÂła z nim rozmawiaĂŚ, nie do koĂąca swobodnie, ale miaÂła wraÂżenie, Âże za kaÂżdym razem jest jej Âłatwiej.
Co prawda ich relacje moÂżna byÂło przyrĂłwnaĂŚ do jazdy kolejkÂą w mugolskim wesoÂłym miasteczku – bywaÂło lepiej i gorzej – z gĂłrki i pod gĂłrkĂŞ. CzĂŞsto na poczÂątku ich spotkaĂą byÂł spiĂŞty i ... moÂżna byÂło powiedzieĂŚ, Âże „niedotykalski”, ale potem miĂŞkÂł i nawet czasami z nim ÂżartowaÂła. Tak, jakby to nie byÂło do koĂąca naturalne i potrzebowaÂł trochĂŞ czasu na „oswojenie siĂŞ” z niÂą. Albo wrĂŞcz przeciwnie, caÂły czas prĂłbowaÂł nosiĂŚ maskĂŞ obojĂŞtnoÂści i nieprzystĂŞpnoÂści, ale stopniowo odsÂłaniaÂł siĂŞ.
MoÂże przez wszystkie szkolne lata graÂł... musiaÂł graĂŚ i wszyscy w to uwierzyli? JeÂśli tak, to z pewnoÂściÂą czĂŞÂściowo wÂłaÂśnie taki siĂŞ staÂł, przej¹³ czêœÌ tych zachowaĂą jako swoje. Jak to mĂłwiÂą mugole, „czym skorupka za mÂłodu nasiÂąknie, tym na staroœÌ trÂąci”. Nie bĂŞdzie mu Âłatwo siĂŞ tego pozbyĂŚ, ale pewnie w koĂącu mu siĂŞ uda. JuÂż mu siĂŞ udawaÂło – sÂądzÂąc po jego sposobie bycia przy niej.
Przed oczami stanê³a jej nagle scena, jak w parku podszed³ do niego pies i Snape go pog³aska³. Bardzo j¹ to zaskoczy³o. No pewnie, ¿e móg³ pog³askaÌ psa, a co innego mia³ zrobiÌ, przecie¿ nie pogryŸÌ!
To byÂł ludzki, naturalny gest, ale na swĂłj sposĂłb szokujÂący w zestawieniu z nim. Nie dlatego, Âże ON nie miaÂł prawa do takich gestĂłw, ale dlatego, Âże ona nie byÂła przyzwyczajona do oglÂądania go w takich sytuacjach.
Zapewne jest jeszcze wiele, ktĂłre ciĂŞ zaskoczÂą, moja droga. To jest czÂłowiek, zwykÂły czÂłowiek, ktĂłrego po prostu zaczynasz znaĂŚ od strony, ktĂłrej do tej pory nie znaÂłaÂś, i tyle.
Nagle zrozumiaÂła, Âże swojÂą drogÂą nawet chciaÂła poznaĂŚ. I pomĂłc mu wrĂłciĂŚ do normalnoÂści.
Czemu..? zastanowiÂła siĂŞ i dokonaÂła nastĂŞpnego odkrycia. Bo najnormalniej w Âświecie zaczynasz go lubiĂŚ.
To jÂą zaskoczyÂło, ale tylko trochĂŞ.
O wiele bardziej zaskoczyÂł jÂą widok Snape’a ÂśpiÂącego na kanapie. SpaÂł tutaj?! O Merlinie...
Ale nie byÂło siĂŞ co dziwiĂŚ. Od niej ani nie mĂłgÂł siĂŞ aportowaĂŚ, ani uÂżyĂŚ sieci Fiuu. WiedziaÂła, Âże czasem uÂżywa kominka w Klubie TwĂłrcĂłw EliksirĂłw, ale to byÂło w zupeÂłnie innej dzielnicy, a komunikacja miejska w nocy stanowiÂła koszmar, juÂż nie mĂłwiÂąc o tym, Âże nocÂą w mugolskim Londynie nie byÂło bezpiecznie. I pewnie by siĂŞ pogubiÂł.
Szelest otwieranych drzwi go nie obudziÂł, ale mĂŞÂżczyzna poruszyÂł gÂłowÂą i zamruczaÂł coÂś niezrozumiaÂłego. Hermiona poszÂła na palcach do Âłazienki siĂŞ umyĂŚ i przebraĂŚ w czyste ubranie, ktĂłre miaÂła w rĂŞku.
Kiedy wyszÂła i poszÂła do kuchni, widocznie juÂż nie spaÂł, bo na jej widok odrzuciÂł okrycie, ktĂłre okazaÂło siĂŞ byĂŚ pelerynÂą i usiadÂł prosto.
– DzieĂą dobry, panie profesorze.
– DzieĂą dobry, panno Granger. Jak siĂŞ spaÂło?
– WyÂśmienicie! I przypuszczam, Âże o wiele lepiej niÂż panu – Hermiona weszÂła do kuchni i odciÂągnĂŞÂła grubÂą zasÂłonĂŞ z okna. – Lepiej by byÂło panu w ³ó¿ku, w tym pokoju przy wejÂściu.
– Nie przejmuj siĂŞ mnÂą, nie byÂło tak Âźle. Poza tym przez pó³ nocy wylegiwaÂł siĂŞ w nim twĂłj kot – przeciÂągn¹³ siĂŞ i wstaÂł.
– JeÂśli chce pan siĂŞ wykÂąpaĂŚ, to wyjĂŞÂłam ÂświeÂży rĂŞcznik. Zielony – dodaÂła z lekkim uÂśmiechem. – LeÂży w Âłazience, koÂło umywalki. I szczotka do zĂŞbĂłw. Pewnie nie jest pan przyzwyczajony do mugolskich Âżeli pod prysznic, czy pasty do zĂŞbĂłw, ale proszĂŞ mi wierzyĂŚ, sÂą naprawdĂŞ dobre!
– DziĂŞkujĂŞ.
W czasie, kiedy Snape siê k¹pa³, ona przygotowa³a jakieœ œniadanie. Wyci¹gnê³a jajka, ¿eby zrobiÌ jajka na bekonie z pomidorami, szczypiorkiem i pieczarkami. Nie wiedz¹c, czy mu to wystarczy, wy³o¿y³a na talerzyk parówki wieprzowe, wystawi³a d¿em truskawkowy i pomaraùczowy do tostów i w³aœnie siêga³a po soki owocowe, kiedy owion¹³ j¹ zapach œwie¿oœci i dosz³y j¹ s³owa wypowiedziane rozbawionym tonem.
– ZaprosiÂłaÂś goÂści, czy sÂądzisz, Âże siĂŞ nagle rozmnoÂżyÂłem?
– Nie wiem co pan lubi... i ile...
– UpasÂłabyÂś tym nawet Hagrida.
Przez jakiœ czas jedli w milczeniu. Hermiona zbiera³a siê do przeprosin, Snape równie¿ i ka¿de z nich nie do koùca wiedzia³o, jak zacz¹Ì.
– Panie profesorze, chciaÂłam pana przeprosiĂŚ za wczoraj... NaprawdĂŞ mi przykro. Nie... nie powinnam... – zaciĂŞÂła siĂŞ, bo „nie powinnam pana dotykaĂŚ” brzmiaÂło strasznie gÂłupio. – Nie myÂślaÂłam...
Snape miaÂł wielkÂą ochotĂŞ potwierdziĂŚ, Âże owszem, widaĂŚ byÂło, Âże nie myÂślaÂła, ale siĂŞ opamiĂŞtaÂł. UniĂłsÂł rĂŞkĂŞ do gĂłry, Âżeby jej przerwaĂŚ i zamilkÂła.
– Nie, to ja ciebie przepraszam. TrochĂŞ... przesadziÂłem. – ZrobiÂł to! UdaÂło mu siĂŞ!
Hermiona bez maÂła wytrzeszczyÂła oczy. On mnie wÂłaÂśnie PRZEPROSIÂŁ?!!!
– ChciaÂłam powiedzieĂŚ... ja teÂż nie lubiĂŞ, jak mnie ktoÂś rusza... WiĂŞc wcale siĂŞ nie dziwiĂŞ, Âże to pana zdenerwowaÂło. Ale zareagowaÂłam raczej na widok Âłani...
– JuÂż dobrze – rzuciÂł krĂłtko.
Hermiona skinĂŞÂła gÂłowÂą i chwilĂŞ zastanawiaÂła siĂŞ, jak powinna siĂŞ teraz zachowaĂŚ. PrzeprosiÂł jÂą, powinna jakoÂś mu za to podziĂŞkowaĂŚ...
– Mam nadziejĂŞ, Âże pomimo tego koszmarnego spotkania wczoraj udaÂło siĂŞ panu dobrze spaĂŚ – wymyÂśliÂła w koĂącu. ZwykÂłe „dziĂŞkujĂŞ” jakoÂś wydaÂło siĂŞ jej nie na miejscu, wiĂŞc zdecydowaÂła siĂŞ okazaĂŚ mu zainteresowanie.
– Nie spaÂłem za dÂługo. CzêœÌ nocy zajĂŞÂło mi zaplanowanie, co teraz powinniÂśmy zrobiĂŚ.
– I... co pan zaplanowaÂł?
– Przede wszystkim musimy jakoÂś zdobyĂŚ ten cholerny eliksir. MuszĂŞ zobaczyĂŚ co tam jest.
Hermiona zamieszaÂła herbatĂŞ i dla odmiany wrzuciÂła do niej plasterek cytryny. SpojrzaÂła na niego z wielkÂą nadziejÂą.
– MyÂśli pan, Âże moÂżna zrobiĂŚ na to jakieÂś antidotum?
– Antidotum, w ostatecznoÂści eliksir ÂłagodzÂący skutki... cokolwiek, co zadziaÂła. Wpierw bĂŞdĂŞ musiaÂł rozdzieliĂŚ skÂładniki i odkryĂŚ czym sÂą. Dopiero wtedy moÂże uda mi siĂŞ zrobiĂŚ antidotum.
Snape wyglÂądaÂł na zmartwionego. ByĂŚ moÂże faktycznie to byÂło strasznie skomplikowane.
– A moÂże by po prostu coÂś dodaĂŚ do tego eliksiru, Âżeby go zepsuĂŚ? Wci¹¿ pamiĂŞtam jakie to Âłatwe – powiedziaÂła troszkĂŞ sarkastycznie Hermiona.
– ZepsuĂŚ...? NiezÂły pomysÂł, ale do tego nadal muszĂŞ wiedzieĂŚ, co tam jest. Eliksir wcale nie tak Âłatwo zepsuĂŚ, jakby siĂŞ wydawaÂło – uÂśmiechn¹³ siĂŞ lekko, przekrzywiajÂąc gÂłowĂŞ i patrzÂąc na niÂą ironicznie. – ChoĂŚ niektĂłrzy majÂą do tego wyjÂątkowy talent...
Przypomnia³ sobie Longbotoma. Gdyby przyznawaÌ oceny za spieprzenie eliksirów, z ca³¹ pewnoœci¹ prawie za ka¿dym razem dostawa³by Wybitny. Prawie, bo czasem panna Granger szepta³a mu wskazówki. ChoÌ nawet wtedy czêsto eliksir tylko wygl¹da³ na zrobiony poprawnie...
Tylko wyglÂądaÂł na zrobiony poprawnie... tylko wyglÂądaÂł...
Nagle go olœni³o. Nie chodzi³o o to, ¿eby znaleŸÌ antidotum albo wymyœliÌ eliksir os³abiaj¹cy na to, co Norris zamierza³ podaÌ. Nale¿a³o po prostu nie pozwoliÌ mu podaÌ czegoœ, co dzia³a! Wystarczy³o po prostu zrobiÌ eliksir, który wygl¹da³ identycznie do ich eliksiru, ale który po prostu nie mia³ dzia³aÌ! Wtedy mogli podawaÌ go do woli!
Kiedy podniĂłsÂł gÂłowĂŞ, uÂśmiechaÂł siĂŞ. Hermione zalaÂło nagle uczucie nadziei. MusiaÂł coÂś wymyÂśleĂŚ!
– ZnalazÂł pan jakieÂś antidotum? Nie majÂąc Âżadnej prĂłbki?
– Nie bĂŞdziemy potrzebowaĂŚ Âżadnego antidotum. Bo nie bĂŞdzie Âżadnego eliksiru...
W paru sÂłowach wyjaÂśniÂł jej, o co chodzi i Hermiona, caÂła rozpromieniona, zerwaÂła siĂŞ na rĂłwne nogi z radoÂści.
– Yes, yes, yes!!!!
To byÂła bardzo dobra nowina, ale Snape musiaÂł sprowadziĂŚ jÂą na ziemiĂŞ.
– Z tym, Âże, jak sÂłyszaÂłaÂś, ich eliksir dziaÂła tylko przez parĂŞ dni, wiĂŞc z pewnoÂściÂą bĂŞdÂą go czĂŞsto warzyĂŚ. I za kaÂżdym razem trzeba bĂŞdzie go podmieniaĂŚ.
– Mam przepustkĂŞ do WydziaÂłu Badawczego w ÂŚw. Mungu i czasami tam bywam z uwagi na PRZPEC. Wiem gdzie Watkins ma swoje laboratorium. MogĂŞ siĂŞ tam pokazywaĂŚ, nawet oficjalnie. A czasem zakradaĂŚ. Ale musimy wiedzieĂŚ, kiedy uwarzÂą nowÂą partiĂŞ...
– Znasz tam kogoÂś, do kogo masz absolutne zaufanie?
Hermiona zastanowiÂła siĂŞ i po chwili potrzÂąsnĂŞÂła ze smutkiem gÂłowÂą.
– Znam wiele osĂłb, ale to sÂą luÂźne znajomoÂści. W Âżadnym wypadku nie powierzyÂłabym im takiej sprawy.
Snape zasêpi³ siê. Skoùczy³ ju¿ jeœÌ przedziwn¹ mieszaninê, która mu bardzo smakowa³a, wiêc odsun¹³ siê od sto³u.
– A pan? Zna pan tam kogoÂś kto by siĂŞ nadawaÂł? Wie pan co, moÂże pĂłjdziemy do salonu, bo ten, co wymyÂśliÂł te krzesÂła, na pewno nie robiÂł tego pod kÂątem uÂżywania. – WstaÂła, rzuciÂła krytyczne spojrzenie na krzesÂła z idealnie prostym oparciem i wyprofilowanym siedzeniem, co sprawiaÂło, Âże krzesÂło zd¹¿yÂło jej wejœÌ lepiej nie mĂłwiĂŚ gdzie, i dodaÂła. – Z estetykÂą pewnie teÂż nie miaÂł nic wspĂłlnego.
Snape zgodzi³ siê z ni¹ zupe³nie. Ró¿d¿k¹ odes³a³a brudne talerze i sztuÌce do zlewu i rzuci³a zaklêcie, ¿eby same siê my³y.
– SÂąsiĂŞdzi ciĂŞ nie podgladajÂą? Pewnie spodobaÂłby im siĂŞ pomysÂł samozmywajacych siĂŞ naczyĂą.
– Na wszelki wypadek wÂłaÂśnie dlatego mam takie grube biaÂłe firanki i wieczorem zawsze zasÂłaniam okna w kuchni i salonie. Ale oni teÂż juÂż wymyÂślili sposĂłb na zmywanie naczyĂą. To coÂś nazywa siĂŞ zmywarka. Takie pudÂło, do ktĂłrego wkÂładajÂą wszystko, co brudne, zamykajÂą i to siĂŞ samo myje – odparÂła Hermiona, na co uniĂłsÂł doœÌ sceptycznie jednÂą brew. SchowaÂła do lodĂłwki pozostaÂłoÂści po jedzeniu. – Chce pan jeszcze herbaty? Albo kawy?
– Kawa mi siĂŞ przyda, choĂŚ jeszcze bardziej przydaÂłaby siĂŞ Ognista Whisky. Tego, jak sÂądzĂŞ, nie masz?
Podczas, kiedy dziewczyna robi³a kawê dla nich obojga, Snape usiad³ na kanapie i zacz¹³ sobie przypominaÌ wszystkich, których zna³ w Klinice. Nie by³o tego du¿o.
– Znam dwĂłch sensownych Uzdrowicieli z pierwszego piĂŞtra, na ktĂłrym leÂżaÂłem i asystenta Naczelnego Uzdrowiciela. W ciÂągu tego roku robiÂłem im sporo eliksirĂłw, ktĂłre byÂły zbyt skomplikowane albo zbyt niebezpieczne do przygotowania przez nich samych.
– Watkins ma swoje laboratorium na parterze, na tyÂłach Kliniki. OddziaÂł kobiecy jest na drugim. PojĂŞcia nie mam co jest na innych piĂŞtrach i czy Norris nie planuje otworzyĂŚ jakiegoÂś nowego do swoich...
Nagle zesztywniaÂła i oczy gwaÂłtownie jej siĂŞ rozszerzyÂły, bo przypomniaÂła sobie wczorajszÂą dyskusjĂŞ.
– BoÂże jedyny... Oni nawet ich nie przetestowali... Po prostu wymyÂślili coÂś i ... przecieÂż to coÂś moÂże zabiĂŚ!
Snape’a przeszedÂł dreszcz. Cholera, faktycznie! Kolejny powĂłd, Âżeby zabiĂŚ sukinsyna. I kolejny powĂłd, Âżeby zacz¹Ì wÂłaÂśnie od tej sprawy, wspomnienie moÂże poczekaĂŚ.
– Tym bardziej musimy podmieniĂŚ eliksir zanim go zaaplikujÂą jakiejkolwiek kobiecie. Porozmawiam z tymi dwoma z pierwszego i z asystentem Naczelnego. Jutro... nie dam rady, ale we wtorek. Musimy zorganizowaĂŚ SUMY i OWUTEMY i jest z tym trochĂŞ roboty – wyjaÂśniÂł. – Ale poproszĂŞ MinerwĂŞ... profesor McGonagall, Âżeby zajĂŞÂła siĂŞ wszystkim, czym tylko moÂże. PĂłki co, nic wiĂŞcej nie wymyÂślimy.
– Dobrze. Co dalej? Co ze wspomnieniem ze Stirling? – dziewczyna posÂłusznie zmieniÂła temat.
– Wspomnienie moÂże poczekaĂŚ. Po pierwsze muszÂą obsadziĂŚ swoimi DPPC, dopiero potem siĂŞ zainteresujÂą mojÂą osobÂą. MogĂŞ przez parĂŞ dni zwlekaĂŚ, przekÂładaĂŚ spotkania...
– Mamy co najwyÂżej tydzieĂą. W ciÂągu tego tygodnia musimy jakoÂś pozbyĂŚ siĂŞ tego wspomnienia. Potem moÂże byĂŚ juÂż za póŸno – zaprotestowaÂła.
– Z caÂła pewnoÂściÂą nie moÂżemy siĂŞ go pozbyĂŚ, bo wtedy odkryjÂą, Âże ktoÂś o nich wie. I wtedy dopiero moÂże zacz¹Ì byĂŚ bardzo Âźle.
– No to je podmieniĂŚ, nie wiem..! Cokolwiek, ale przecieÂż nie moÂżemy czekaĂŚ!
– JuÂż ci mĂłwiÂłem, Âże na to mam czas. W tej chwili waÂżniejsze jest, Âżeby nie dopadli ciebie i nie napoili tym ich eliksirem! Albo od tego umrzesz, albo moÂżesz poÂżegnaĂŚ siĂŞ z marzeniem o posiadaniu dzieci!
Przez chwilĂŞ patrzyli sobie w oczy. Snape wyglÂądaÂł na trochĂŞ rozzÂłoszczonego.
On przedkÂłada moje bezpieczeĂąstwo nad swoje... UparÂł siĂŞ i za nic w Âświecie nie zmieni zdania. OsioÂł. Trudno, skoro on zajmuje siĂŞ „mna”, to ja muszĂŞ zaj¹Ì siĂŞ „nim”. Zobaczymy kto jest lepszy...
TÂą determinacjĂŞ miaÂła wyraÂźnie wypisanÂą na twarzy.
– Nie muszĂŞ uÂżywaĂŚ legilimencji, Âżeby wiedzieĂŚ co wÂłaÂśnie sobie wykombinowaÂłaÂś – powiedziaÂł niezadowolonym tonem.
– JESZCZE nic nie wykombinowaÂłam, ale dobrze pan zgadÂł. Nie zamierzam przestaĂŚ.
– Dam sobie radĂŞ sam – wymsknĂŞÂło mu siĂŞ zupeÂłnie odruchowo.
Hermiona podniosÂła do gĂłry rĂŞkĂŞ i postukaÂła siĂŞ w pierÂścionek.
– Mowy nie ma. SkÂładaliÂśmy przysiĂŞgĂŞ, Âże bĂŞdziemy siĂŞ nawzajem chroniĂŚ i zamierzam to zrobiĂŚ.
ChwilĂŞ jeszcze patrzyli na siebie, oboje z wyrazem mniejszej lub wiĂŞkszej dezaprobaty, kiedy nagle w kominku buchnĂŞÂły zielone pÂłomienie i rozlegÂł siĂŞ gÂłos Harry’ego.
– Hermiona? JesteÂś tam? MogĂŞ wpaœÌ?

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?