Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Tak jak powiedziaÂł Arthur, tego dnia zapanowaÂło zamieszanie. Na juÂż i tak normalnie zatÂłoczonej izbie przyjĂŞĂŚ, tym razem panowaÂł straszny rozgardiasz z powodu nagÂłego szturmu kobiet z wiĂŞkszymi i maÂłymi brzuchami. PanowaÂł zgieÂłk – ciÂągle wybuchaÂły k³ótnie miĂŞdzy chorymi, ktĂłrzy przyszli tu z ró¿nymi urazami i przyszÂłymi mamami. Nikt nie chciaÂł czekaĂŚ za dÂługo, przepuÂściĂŚ swojÂą kolejkĂŞ i zarazem kaÂżdy chciaÂł byÂł obsÂłuÂżony jak najszybciej. NiektĂłrzy starali siĂŞ pĂłjœÌ na skrĂłty, idÂąc natychmiast do punktu informacyjnego. Pulchna blondynka, coraz bardziej wkurzona, udzielaÂła wskazĂłwek coraz mniej uprzejmym tonem. WyraÂźnie zdenerwowany personel nie mĂłgÂł nawet przejœÌ miĂŞdzy przepychajÂącymi siĂŞ przybyÂłymi. HaÂłas z chwili na chwilĂŞ byÂł coraz wiĂŞkszy.
– Ta pani tu nie staÂła! – krzykn¹³ gÂłoÂśno starszy pan, ktĂłry co jakiÂś czas pojawiaÂł siĂŞ i znikaÂł, rozpÂływajÂąc siĂŞ cicho w powietrzu. WÂłaÂśnie pojawiÂł siĂŞ na nowo i odkryÂł, Âże przed nim stoi brzuchata pani, ktĂłrej wczeÂśniej w ogĂłle nie widziaÂł.
– On teÂż nie! – zawoÂłaÂła ta jeszcze gÂłoÂśniej.
– StaÂłem, staÂłem, tylko musiaÂłem na chwilĂŞ znikn¹Ì!
– To juÂż nie mĂłj problem!
Nagle do izby przyjĂŞĂŚ wpadÂł rozjuszony zastĂŞpca Naczelnego Uzdrowiciela, Siergiej Yakovlev. Bardzo autorytatywny i jeszcze bardziej postawny. W jednej chwili zrozumiaÂł, Âże nie uda mu siĂŞ opanowaĂŚ dzikiego zamieszania bez ... ODROBINY stanowczoÂści.
– CiĂŞÂżarĂłwki na lewo!!!!! Chorzy na prawo!!!!! MaÂłe dzieci tu do przodu!!!! Reporterzy PASZÂŁA WON!!! – wydarÂł siĂŞ i nagle zapadÂła bÂłogosÂławiona cisza. – Jak nie, to wywalĂŞ was stÂąd wszystkich na zbity pysk, zamknĂŞ drzwi i bĂŞdziecie czekaĂŚ u mugoli do jutra!!!!!
Na krĂłtki czas zapanowaÂł spokĂłj, ale nie potrwaÂło to dÂługo...


Wtorek, 2.06
We wtorek byÂło jeszcze gorzej, bo w ÂŻonglerze ukazaÂł siĂŞ artykuÂł dementujÂący wiadomoÂści z poprzedniego dnia.
Lovegood wyraÂźnie stwierdzaÂł, Âże zaprezentowane ubiegÂłego dnia wyniki sÂą nieprawdziwe.

„IloœÌ zgonĂłw i ró¿nego rodzaju niedorozwoju sÂą wyssane z palca! Na dzieĂą dzisiejszy nie odnotowano Âżadnych, powtarzam ÂŻADNYCH zmian iloÂści ci¹¿y zwiĂŞkszonego ryzyka, trudnych porodĂłw i komplikacji poporodowych!”
TrochĂŞ dalej w artykule pisaÂło:
„Ostatnie zmiany w obsadzie redaktorskiej w Proroku budzÂą g³êbokie zaniepokojenie. Nie wiadomo, co to za szopka, ale z pewnoÂściÂą byÂły to powaÂżne b³êdy w castingu!”

Koniec artykuÂłu byÂł jeszcze bardziej niepokojÂący.

„Samuel Dunbar odmĂłwiÂł komentarzy zamykajÂąc nam drzwi przed nosem.
Mimo wielu poszukiwaĂą w ÂŚw. Mungu, nie udaÂło nam siĂŞ nawet trafiĂŚ na Âślad Uzdrowicielki Gordon. SprawdziliÂśmy w Wydziale Personalnym Kliniki i okazaÂło siĂŞ, Âże taka osoba nigdy tam nie pracowaÂła. SzukaliÂśmy teÂż po Ambulatoriach i w Hogwarcie, ale wydaje siĂŞ, Âże Katelyn Gordon tak naprawdĂŞ... nigdy nie istniaÂła.
Prorok Codzienny przeprowadza wywiad z nieistniejÂącymi osobami, a potem twierdzi, Âże to ja jestem maÂło wiarygodny, bo widzĂŞ chrapaki krĂŞtorogie!”

– Ksenia poniosÂło... – powiedziaÂł Augustus Black, nowy Szef UrzĂŞdu Magicznej Informacji, odkÂładajÂąc gazetĂŞ na biurko Petera Norrisa. – Co z nim robimy?
Norris zasĂŞpiÂł siĂŞ.
– Nic. Na razie. Graj na zwÂłokĂŞ.
– Ale przecieÂż COÂŚ musimy napisaĂŚ...!
– WymyÂśl coÂś, to ty jesteÂś szefem tego WydziaÂłu. Tylko to ma byĂŚ coÂś wiarygodnego. I pospiesz siĂŞ – warkn¹³.
Black wydawaÂł siĂŞ byĂŚ zupeÂłnie oszoÂłomiony. MoÂże potrzebuje czasu, Âżeby zrozumieĂŚ... Norris postanowiÂł siĂŞ zlitowaĂŚ nad nim pierwszy i ostatni raz.
– WypuœÌ jutro jakiÂś artykuÂł o trochĂŞ zawyÂżonych, b³êdnych danych statystycznych, ale nic nie wspominaj o Uzdrowicielce Gordon...
– JuÂż nastĂŞpnego dnia Lovegood zedrze nam skĂłrĂŞ z dupy... Jak nie Gordon, to kto to byÂł?
– To bĂŞdzie dopiero w czwartek. A my jutro mianujemy nowego Szefa DPPC. W czwartek bĂŞdziesz mĂłgÂł napisaĂŚ, Âże Naczelny ÂŚw. Munga sam udzieliÂł tego wywiadu i pragnÂąc chroniĂŚ jego prywatnoœÌ, Prorok podaÂł faÂłszywe imiĂŞ i nazwisko.
– Naczelny?! Jak chce pan go do tego zmusiĂŚ?!!
– Ja go nie zmuszĂŞ... – uÂśmiechn¹³ siĂŞ wrednie. – Od czwartku bĂŞdziemy mogli zacz¹Ì rzucaĂŚ Imperiusa...


ÂŚroda, 3.06
Harry tak dopominaÂł siĂŞ o wizytĂŞ, Âże w ÂśrodĂŞ Hermiona „wziĂŞÂła wolne popoÂłudnie, jak nazywaÂła w Âżartach z rodzicami fakt skoĂączenia pracy o piÂątej i fiuknĂŞÂła prosto na Grimmauld Place.
Harry siedzia³ przy stole i pisa³ coœ na samym koùcu d³ugiego na piêÌ stóp pergaminu. Na widok przyjació³ki od³o¿y³ pospieszenie pióro i uœciska³ j¹ serdecznie.
– Merlinie, wreszcie! JuÂż myÂślaÂłem, Âże siĂŞ na mnie obraziÂłaÂś!
– Czemu miaÂłabym siĂŞ na ciebie obraziĂŚ? – Hermiona tak siĂŞ zdziwiÂła, Âże aÂż przestaÂła go klepaĂŚ po plecach.
– No wiesz... – Harry nie bardzo wiedziaÂł, jak jej to powiedzieĂŚ. Zacz¹³ przypuszczaĂŚ, Âże miaÂła mu trochĂŞ za zÂłe, Âże nie upilnowaÂł Rona. – Tak sobie bredziÂłem.
– JeÂśli kiedyÂś siĂŞ na ciebie obra¿ê, dowiesz siĂŞ o tym pierwszy!
– RÂąbniesz mnie tak, jak kiedyÂś Malfoya? – zaÂśmiaÂł siĂŞ Harry i oboje usiedli przy stole.
– Ale mnie wtedy poniosÂło!– Hermiona rĂłwnieÂż rozeÂśmiaÂła siĂŞ wesoÂło.
– MiaÂłaÂś niezÂłego cela. Ale proszĂŞ, nie rozkwaszaj mi nosa. Wystarczy mi juÂż blizna na czole.
Oboje na nowo wybuchnêli œmiechem i w tym momencie podbieg³ do nich Stworek k³aniaj¹c siê do pasa i przez d³u¿sz¹ chwilê nie mogli siê od niego opêdziÌ. W koùcu Hermiona dosta³a herbatê z cytryn¹, ciastko czekoladowe, zaœ Harry du¿¹ szklankê piwa kremowego i skrzat da³ im wreszcie spokój.
– DziĂŞkujĂŞ ci bardzo, Stworku – powiedziaÂła Hermiona z szerokim uÂśmiechem.
Harry stukn¹³ szklank¹ w fili¿ankê przyjació³ki.
– No to jak, co tam u ciebie sÂłychaĂŚ? Szefowo?
Hermiona zaczê³a opowiadaÌ staraj¹c siê eksponowaÌ raczej anegdotyczn¹ stronê nowej pracy, maj¹c nadziejê, ¿e Harry zajmie siê tym i przestanie siê dopytywaÌ o niektóre szczegó³y.
– Aylin... Aylin... Black.– Harry przez chwilĂŞ szukaÂł w pamiĂŞci czy kiedyÂś Syriusz mĂłwiÂł mu o kimÂś z rodziny, ktĂłry oÂżeniÂł siĂŞ, albo planowaÂł oÂżeniĂŚ z dziewczynÂą o takim imieniu, ale nic mu siĂŞ nie przypominaÂło. – NiezÂła jest. MoÂże faktycznie kiedyÂś nazywaÂła siĂŞ Goyle.
– Uwierzysz, Âże wczoraj mĂłwiÂła mi o czasownikach w formie ÂżeĂąskiej?
Oboje zachichotali radoÂśnie i Hermiona postanowiÂła zmieniĂŚ temat.
– A co tam u ciebie sÂłychaĂŚ?
Ch³opak wskaza³ rêk¹ pergaminy i ksi¹¿ki zawalaj¹ce ca³y stó³.
– Za chwilĂŞ mam egzaminy, to juÂż ostatnie dni na powtĂłrki. I wiesz, w tym roku nie ma Hermiony, ktĂłra opracowaÂłaby mi konspekt... – uÂśmiechn¹³ siĂŞ i dodaÂł powaÂżniej. – WiĂŞc kujĂŞ caÂły czas i juÂż mam doœÌ.
– PrzecieÂż caÂły czas siĂŞ uczyliÂście, wiĂŞc powinieneÂś teraz po prostu wszystko sobie przypomnieĂŚ?
– Nie przesadzajmy, aÂż tak bardzo to nie uczyliÂśmy. Tylko trochĂŞ.
Hermiona juÂż chciaÂła zaprotestowaĂŚ, kiedy nagle dotarÂło do niej, Âże „weekendy” czy „wieczory u Harry’ego” Ron spĂŞdzaÂł najwyraÂźniej w ³ó¿ku z tamtÂą blondynkÂą.
– Szczerze mĂłwiÂąc, to tak trochĂŞ dziwnie uczyĂŚ siĂŞ do egzaminĂłw bez ciebie – dorzuciÂł Harry, nie zwrĂłciwszy uwagi na jej zakÂłopotanie.
Hermionie nagle przyszÂło do gÂłowy, Âże to Âświetna okazja, Âżeby napomkn¹Ì Harry’emu o OWUTEMACH. ZaczĂŞÂła juÂż o tym mĂłwiĂŚ w pracy i byÂło caÂłkiem moÂżliwe, Âże Harry usÂłyszaÂłby o tym od kogoÂś innego. I wtedy zacz¹³by juÂż zupeÂłnie panikowaĂŚ, Âże siĂŞ na niego obraziÂłam!
– Wiesz, od jakiegoÂś czasu o tym myÂślaÂłam i doszÂłam do wniosku, Âże jednak sprĂłbujĂŞ zdawaĂŚ OWUTEMY. W przyszÂłym roku. MoÂże siĂŞ okazaĂŚ, Âże wiecznie nie bĂŞdĂŞ pracowaĂŚ w Ministerstwie. Nie wiem co mogÂłabym robiĂŚ. MoÂże mogÂłabym pĂłjœÌ na jak¹œ czarodziejskÂą uczelniĂŞ, tak jak ty? Albo szukaĂŚ jakiejÂś innej pracy... PojĂŞcia nie mam, ale moÂże kiedyÂś bĂŞdĂŞ potrzebowaĂŚ dyplomu ukoĂączenia Hogwartu. WiĂŞc pĂłki jeszcze pamiĂŞtam coÂś ze szkoÂły...
– Nie rozumiem. Chcesz wrĂłciĂŚ do szkoÂły?
– Nie, zdawaĂŚ egzaminy jako kandydat z zewnÂątrz.
– Ale przecieÂż bĂŞdziesz musiaÂła nauczyĂŚ siĂŞ caÂłego programu z siĂłdmej klasy...
– Och, do niektĂłrych przedmiotĂłw wystarczÂą mi ksi¹¿ki. A niektĂłre inne... jutro bĂŞdĂŞ miaÂła okazjĂŞ przedyskutowaĂŚ wszystko z profesor McGonagall.
– BĂŞdziesz jutro w Hogwarcie? – Harry’emu oczy aÂż siĂŞ zaÂświeciÂły na samÂą myÂśl. ChoĂŚ pewnie bardziej chodziÂło mu o zobaczenie siĂŞ z Ginny, niÂż z OpiekunkÂą Gryffindoru.
Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ patrzÂąc na niego.
– Tak. I poprosiÂłam o pozwolenie widzenia siĂŞ z naszÂą kochanÂą rudowÂłosÂą!
Ch³opak pokrêci³ g³ow¹ i westchn¹³ ciê¿ko.
– Ale ci dobrze... Nawet nie wiesz, jak bym chciaÂł jÂą zobaczyĂŚ...
– ZostaÂł wam juÂż tylko miesiÂąc, Harry... – powiedziaÂła Âłagodnie i poÂłoÂżyÂła mu rĂŞkĂŞ na ramieniu. – DomyÂślam siĂŞ, Âże jest wam ciĂŞÂżko, ale zobaczysz, ten czas szybko zleci. Oboje macie egzaminy do zdania, wiĂŞc bĂŞdziecie zajĂŞci. A potem bĂŞdziecie juÂż zawsze mogli byĂŚ razem...
Harry zapatrzyÂł siĂŞ w ogieĂą.
– Jak zwykle masz racjĂŞ, Miona... Ale czasami wÂłaÂśnie koĂącĂłwka jest najciĂŞÂższa... ChciaÂłbym siĂŞ poÂłoÂżyĂŚ i obudziĂŚ siĂŞ za miesiÂąc na Kings Cross.
– A co bĂŞdziecie robiĂŚ, jak juÂż Ginny wrĂłci ze szkoÂły? Zamieszkacie tutaj? Czy przeniesiecie siĂŞ do Nory?
– Ja bĂŞdĂŞ tutaj... A Ginny pewnie bĂŞdzie mieszkaĂŚ w Norze, ale bĂŞdziemy mogli siĂŞ codziennie widywaĂŚ. I moÂże nawet bĂŞdzie trochĂŞ pomieszkiwaĂŚ ze mnÂą. DopĂłki wiesz... nie bĂŞdziemy razem oficjalnie...
– Chcecie siĂŞ pobraĂŚ?
– ChciaÂłbym... Kocham jÂą tak, Âże czasami mam wraÂżenie, Âże oszalejĂŞ – Harry zacisn¹³ mocno piĂŞÂści. – Ale myÂślĂŞ, Âże warto, ÂżebyÂśmy pobyli jakiÂś czas razem i... poznali siĂŞ bardziej.
– MyÂślĂŞ, Âże to bardzo dobra decyzja – powiedziaÂła powaÂżnie Hermiona. – JesteÂście mÂłodzi i macie jeszcze czas. Warto sprawdziĂŚ, jak bĂŞdzie siĂŞ wam ÂżyÂło razem, w takim prawdziwym Âżyciu.
Harry skin¹³ g³ow¹ nie komentuj¹c tego, co powiedzia³a. Czy raczej, co chcia³a mu daÌ do zrozumienia. I nagle poczu³ siê lepiej. Czym by³o czekanie miesi¹c wiedz¹c, ¿e mia³ na co czekaÌ, w porównaniu do tego, jak musia³a czuÌ siê Hermiona? To on powinien j¹ pocieszaÌ, a nie ona jego!
Przyjació³ka patrzy³a na niego z lekko smutnym uœmiechem. Zacz¹³ gor¹czkowo myœleÌ, jakby tu j¹ zaj¹Ì czymœ, rozweseliÌ... Ach...!
– Hermiono, mogĂŞ ciĂŞ o coÂś prosiĂŚ? MoÂżesz rzuciĂŚ okiem na perfumy, ktĂłre kupiÂłem Ginny? Wiesz mniej wiĂŞcej co ona lubi...
– OczywiÂście, Harry! Co za pytanie... – odparÂła Hermiona i smutek znikn¹³ z jej twarzy. – Co to za okazja? – zawoÂłaÂła za nim gÂłoÂśniej, bo wyszedÂł z kuchni na schody.
– SkoĂączenie Hogwartu! – odkrzykn¹³.
Po chwili wrĂłciÂł z paroma malutkimi, kolorowymi buteleczkami. JuÂż prawie dochodziÂł do stoÂłu, kiedy jedna z nich wysunĂŞÂła mu siĂŞ z rĂŞki i spadÂła na kamiennÂą podÂłogĂŞ, tuÂż pod stopami Hermiony, roztrzaskujÂąc siĂŞ w drobny mak. Dziewczyna nawet nie miaÂła szans zareagowaĂŚ. Natychmiast po kuchni rozszedÂł siĂŞ mocny, kwiatowy zapach.
– O kurcze! – zawoÂłaÂł chÂłopak i machn¹³ ze zÂłoÂściÂą ró¿dÂżkÂą, Âżeby pozbyĂŚ siĂŞ szkÂła. – Ale ze mnie oferma! Wczoraj poleciaÂły mi talerze, dziÂś perfumy... Chyba bĂŞdĂŞ musiaÂł rzucaĂŚ na wszystko zaklĂŞcie nietÂłuczÂące! – mĂłwiÂł, a Hermiona wpatrywaÂła siĂŞ w ziemiĂŞ, prĂłbujÂąc uchwyciĂŚ jak¹œ myÂśl, ktĂłra bÂłysnĂŞÂła jej w gÂłowie i znikÂła.
Na nic... miaÂła wraÂżenie, jakby to byÂło waÂżne, bardzo waÂżne, ale nie widziaÂła tego. ZupeÂłnie jak czasami budziÂła siĂŞ i wiedziaÂła, Âże jej siĂŞ coÂś ÂśniÂło, ale nie byÂła w stanie powiedzieĂŚ, co to byÂło, miaÂła tylko poczucie, Âże COÂŚ siĂŞ ÂśniÂło. Z tym, Âże to coÂś musiaÂło byĂŚ waÂżne...
– ... pozwoliÂłem mu na to!
– Harry... – zatrzymaÂła go w pó³ sÂłowa. – PowtĂłrz, co mĂłwiÂłeÂś wczeÂśniej...
– O czym... To o talerzach? Czy to, Âże jestem ciamajda?
Talerze... perfumy... wszystko tÂłucze... rzuciĂŚ zaklĂŞcie nietÂłuczÂące... nietÂłuczÂące?! ZaklĂŞcie!!!
Hermiona zerwaÂła siĂŞ i krzyczÂąc „Mam to!!!! Poczekaj, lecĂŞ do biblioteki!!!” pobiegÂła na dó³.
– Jasne, a gdzie indziej mogÂłabyÂś lecieĂŚ tak zaaferowana – zaÂśmiaÂł siĂŞ chÂłopak i machniĂŞciem ró¿dÂżki usun¹³ Âładny, ale zdecydowanie zbyt intensywny zapach.
W bibliotece ksi¹¿ek byÂło sporo. A ona nie pamiĂŞtaÂła, gdzie byÂła ksiĂŞga z wrednymi zaklĂŞciami. Nie znaÂła jej nazwy, wiĂŞc nie mogÂła jej przywoÂłaĂŚ. ZaczĂŞÂła przeglÂądaĂŚ pobieÂżnie grzbiety szukajÂąc cienkiej, czarno–bordowej ksi¹¿eczki ze zÂłotymi napisami na okÂładce. ZnalazÂła jÂą na trzeciej pó³ce. PamiĂŞtaÂła jÂą doskonale, to byÂło dokÂładnie to, czego potrzebowaÂła!
– Harry, jesteÂś genialny! – oznajmiÂła radoÂśnie, wchodzÂąc do kuchni z ksi¹¿kÂą w rĂŞku. – MuszĂŞ ci jÂą ukraœÌ i nie pytaj proszĂŞ, co to za ksi¹¿ka...
– Z biblioteki? Bierz i nie pytaj. JeÂśli nie byÂła mi potrzebna do tej pory, to nie sÂądzĂŞ, Âżebym nagle odczuÂł boleÂśnie jej stratĂŞ.
– MuszĂŞ lecieĂŚ. MuszĂŞ...
– Nigdzie nie pĂłjdziesz, dopĂłki nie powÂąchasz tych perfum co zostaÂły! – zaoponowaÂł, podajÂąc jej ocala³¹ buteleczkĂŞ.
Dziewczyna usiadÂła na brzegu krzesÂła, zdjĂŞÂła korek i powÂąchaÂła. MiaÂły mocny waniliowy zapach. Ona nie gustowaÂła w takich, ale wiedziaÂła, Âże Ginny siĂŞ podobajÂą. SkinĂŞÂła aprobujÂąco gÂłowÂą.
– Na pewno jej siĂŞ spodobajÂą. SÂą trochĂŞ podobne do tych, co ostatnio uÂżywaÂła – powiedziaÂła szybko. – PomĂłc ci je zapakowaĂŚ? Bo jak tak dalej pĂłjdzie, to Âżeby siĂŞ uperfumowaĂŚ, Ginny bĂŞdzie musiaÂła tarzaĂŚ siĂŞ po podÂłodze...
Harry parskn¹³ œmiechem, potrz¹sn¹³ g³ow¹ i popchn¹³ j¹ dla ¿artów w kierunku kominka.
– Dam sobie rady. WidzĂŞ, Âże dokonaÂłaÂś jakiegoÂś epokowego odkrycia i siĂŞ spieszysz. I tylko nie zgub tej drogocennej ksi¹¿ki gdzieÂś po drodze!
Hermiona porwa³a ksi¹¿kê, uœciska³a go i spiesznie nasypa³a proszku do kominka. Kiedy buchnê³y zielone p³omienie, wymrucza³a has³o otwieraj¹ce kominek z jej strony i œmignê³a do siebie. Wychodz¹c wpad³a na kota. Osunê³a siê przed nim na kolana, pokaza³a ksi¹¿kê i powiedzia³a podsuwaj¹c czo³o do jego g³owy:
– KrzywoÂłapku... Uratujemy go! ZnalazÂłam sposĂłb na uratowanie go, wiesz?!
Krzywo³ap odsun¹³ siê od niej, jakby uwa¿a³ j¹ co najmniej za nienormaln¹. Mo¿e mia³ racjê, bo ksi¹¿ka by³a doœÌ niezwyk³a.
„JĂŞzolep, przypalony obiad, niedopieralne skarpetki i wiele innych zaklĂŞĂŚ, ktĂłre pozwolÂą ci umiliĂŚ Âżycie twoim wrogom!”

Hermiona zaczê³a przewracaÌ strony, szukaj¹c zaklêcia, które by³o jej potrzebne. Niektóre tytu³y wpada³y jej w oko, ale stara³a siê nie zag³êbiaÌ w szczegó³y, choÌ nie by³o ³atwo.

„Niech go szlag trafi!” – tygodniowe zaklĂŞcie wszelkiego niepowodzenia
Wersja podstawowa – uproszczona
Wersja zaawansowana – ze szlaczkiem

„PoÂłamania nĂłg!” – jednorazĂłwka. Na jednÂą i na obie nogi. ÂŻycz „powodzenia” swoim wrogom.
MERDE* – odmiana uÂżywana we Francji.
* GĂłwno
Biegunka, rozwolnienie, dezynteria, zatwardzenie
NIE zaleca siê ³¹czenia przeciwnych zaklêÌ do zniwelowania ich efektu. Na przyk³ad tygodniowe zatwardzenie poprzedzone tygodniow¹ biegunk¹ nie niweluje skutków biegunki.

PominĂŞÂła zaklĂŞcia na tytuÂłowy przypalony obiad i doszÂła wreszcie do tego, ktĂłre byÂło jej potrzebne.

ZaklĂŞcie tÂłuczÂące
– Przedmiotowe – stosowane na przedmioty. NiezaleÂżnie od dotykajÂącej go osoby przedmiot upadnie i potÂłucze siĂŞ, nawet lÂądujÂąc na miĂŞkkim podÂłoÂżu
– Osobowe – stosowane na osoby. NiezaleÂżnie od przedmiotu, wszystko co dana osoba weÂźmie do rĂŞki upadnie i potÂłucze siĂŞ, nawet lÂądujÂąc na miĂŞkkim podÂłoÂżu
W obu odmianach niemoÂżliwe jest odwrĂłcenie zaklĂŞcia przez Reparo.
Formula: CADERE
Wymowa: kadEEre ↑→↓ (z naciskiem na DEE)
Ruch ró¿dÂżkÂą – na za³¹czonym zdjĂŞciu
Hermiona spojrza³a na uœmiechaj¹ca siê figlarnie kobietê, która zatoczy³a ró¿d¿k¹ kó³ko i w momencie, kiedy ró¿d¿ka by³a na nowo na górze, smagnê³a ni¹ ostro w dó³. Po chwili obejrza³a to samo w zbli¿eniu i w zwolnionym tempie.

CzuÂła siĂŞ z siebie dumna! MiaÂła sposĂłb na ocalenie Snape’a! I kto tu byÂł lepszy?!

ParĂŞ minut póŸniej na podÂłodze w kuchni leÂżaÂły juÂż trzy potÂłuczone szklanki. Hermiona ĂŚwiczyÂła dalej, bardzo zadowolona, bo swojÂą droga marzyÂła o kupieniu nowych, ale gÂłupio by siĂŞ czuÂła wydajÂąc pieniÂądze „po nic”, skoro miaÂła jakieÂś w domu. Bardzo dobrze, przytrafiÂła siĂŞ okazja, Âżeby siĂŞ ich pozbyĂŚ i wreszcie mieĂŚ powĂłd do kupna czegoÂś Âładnego.
Kiedy z brzĂŞkiem stÂłukÂła siĂŞ kolejna szklanka, dziewczyna zdecydowaÂła siĂŞ napisaĂŚ do Snape’a.
– Witam, panie profesorze. Pytanie: czy rozlane wspomnienie moÂżna zebraĂŚ i obejrzeĂŚ?
CzekaÂła chwilĂŞ na odpowiedÂź.
– ZaleÂży od czasu przechowywania. ÂŚwieÂże, do kilku tygodni, moÂżna. Im starsze, tym trudniej.
– A takie, ktĂłre ma ponad miesiÂąc?
– Raczej nie.
– Czy stare, rozlane, moÂżna w jakiÂś sposĂłb zrekonstruowaĂŚ?
– Nie sÂądzĂŞ. MogĂŞ wiedzieĂŚ czemu pytasz?
– Bo wÂłaÂśnie znalazÂłam sposĂłb na pozbycie siĂŞ wspomnienia o panu.
PrzemknĂŞÂło jej przez myÂśl, Âże dobrze, Âże tego nikt nie czyta, bo wyglÂądaÂło to niezbyt... miÂło.
– A konkretniej?
– ZaklĂŞcie tÂłuczÂące. Ktokolwiek weÂźmie fiolkĂŞ do rĂŞki, ta wypadnie mu i potÂłucze siĂŞ. Koniec ze wspomnieniem. I w dodatku zrobiÂą to sami, wÂłasnorĂŞcznie.
– Mam nadziejĂŞ, Âże to bĂŞdzie Norris!
WyraÂźnie widziaÂła satysfakcjĂŞ przebijajÂąca z jego odpowiedzi. Ona teÂż miaÂła takÂą nadziejĂŞ. BĂŞdzie sobie, dupek, pluÂł w brodĂŞ. Ewentualnie moÂże to byĂŚ Smith, wtedy Norris go zabije i jeden bĂŞdzie z gÂłowy.
– To Âłatwiejsza czêœÌ imprezy. Skoro jest, choĂŚby niewielkie, ryzyko, Âże mogÂą to wspomnienie odzyskaĂŚ, trzeba bĂŞdzie podmieniĂŚ fiolkĂŞ i tÂą faÂłszywÂą zaczarowaĂŚ.
– W tym pomoÂże nam profesor Dumbledore. Porozmawiamy o tym jutro.
– ÂŚwietnie! MoÂże pan przygotowaĂŚ w takim razie jednÂą fiolkĂŞ rozmiar 5, z maÂłym korkiem z korka?
– Standardowy rozmiar, nie bĂŞdzie problemu.
– DziĂŞkujĂŞ. W takim razie do jutra. Do widzenia.
– To ja ci dziĂŞkujĂŞ, Hermiono. Do jutra.

Litery dawno juÂż znikÂły, gdy oszoÂłomiona dziewczyna gapiÂła siĂŞ jeszcze na pergamin. HERMIONO?!

Koniec RozdziaÂłu I
CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?