Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Dzisiejszy poranek naleÂżaÂło z pewnoÂściÂą uznaĂŚ za zmarnowany. Norris w zasadzie tylko przekÂładaÂł pisma z boku na bok. DziÂś rano wpadÂł do niego David Lawford, jego najbliÂższy przyjaciel i podrzuciÂł mu rolkĂŞ pergaminu jednoczeÂśnie pokazujÂąc mu na migi, Âże ma nic nie mĂłwiĂŚ. GadaÂł przy tym jakieÂś idiotyzmy, po czym zebraÂł siĂŞ nagle i wyszedÂł. Od tego czasu Norris przeczytaÂł to cholerne pismo z piĂŞĂŚ razy, za kaÂżdym razem z wiĂŞkszym obrzydzeniem. Na pewno nie byÂł to Prima Aprilis.


Ministerstwo Magii, Londyn, 1szy KwiecieĂą 2015
Departament Wiedzy i ZdolnoÂści Magicznych
Kancelaria WydziaÂłu Programu Nauczania – Douglas Jimm

Status 2 – obieg wew.org. (zgodnie z RozporzÂądzeniem z 8 sierpnia 1985 roku o ochronie informacji, art. 5.1 z póŸn.zm.)

Dotyczy: Projekt Pomocy w WyrĂłwnaniu ZdolnoÂści Magicznych


Projekt Pomocy w WyrĂłwnaniu ZdolnoÂści Magicznych, zwany dalej PPWZM, zakwalifikowany zostaÂł przez Ministra Magii Kingsleya Shaklebolta jako Projekt Priorytetowy w myÂśl rozumienia przepisĂłw o Projektach Priorytetowych.
W zwiÂązku z powyÂższym faktem Minister powoÂłaÂł do Âżycia w trybie natychmiastowych Komitet Wykonawczy, ktĂłrego celem jest jak najszybsza realizacja projektu. Alokacja ÂśrodkĂłw dedykowanych w dniu dzisiejszym nie wpÂływa na sytuacjĂŞ pozostaÂłych spraw prowadzonych przez Departament Wiedzy i ZdolnoÂści Magicznych.
W przypadku niemo¿liwoœci realizacji pozosta³ych czynnoœci istnieje potrzeba ustanowienia szczególnej drogi odwo³awczej wobec czynnoœci, które w ¿aden sposób nie mog¹ wp³yn¹Ì na sytuacjê prawn¹ podmiotów czynnoœci.
Stanowisko Ministra przedstawione we wniosku o powoÂłanie Komitetu Wykonawczego uznaĂŚ naleÂży za prawidÂłowe w stanie faktycznym...


PotarÂł skronie czujÂąc coraz mocniejszy bĂłl gÂłowy. Co za brednie. RzuciÂł pergamin na biurko i wstaÂł z trudem odsuwajÂąc aksamitny fotel po grubym dywanie. PodszedÂł do drzwi i otworzyÂł je gwaÂłtownie. Jego sekretarka siedzÂąca na wprost aÂż podskoczyÂła.
– Flynn – warkn¹³ do niej. – Niech pani przyniesie mi eliksir przeciwbĂłlowy. Albo smocze Âłuski. Szybko – dorzuciÂł i wrĂłciÂł do swojego gabinetu.
WchodzÂąc zastanowiÂł siĂŞ co ma dziÂś zrobiĂŚ. DochodziÂło poÂłudnie. A moÂże by tak namĂłwiĂŚ Davida na lunch i dowiedzieĂŚ siĂŞ czegoÂś wiĂŞcej? Ale to dopiero jak ta zdzira przyniesie mi to, co jej kazaÂłem.
Minuty ciÂągnĂŞÂły siĂŞ powoli. JakaÂś przedwczeÂśnie obudzona mucha ÂłaziÂła niemrawo po podÂłodze przy oknie. Przez chwilĂŞ przypatrywaÂł siĂŞ jej, a potem postawiÂł na niej but i starannie rozgniĂłtÂł.
W tym momencie rozleg³o siê pukanie do drzwi. Usiad³ wygodnie, wzi¹³ do rêki jakiœ pergamin i pióro, ¿eby sprawiaÌ wra¿enie ciê¿ko pracuj¹cego.
– WejœÌ!
Pani Flynn otworzyÂła drzwi i weszÂła niepewnie do Âśrodka. W prawej rĂŞce trzymaÂła niewielkÂą fiolkĂŞ z mĂŞtnym pÂłynem.
– W ambulatorium powiedzieli, Âże to zadziaÂła szybciej niÂż smocze Âłuski – podaÂła mu jÂą nerwowo.
Bez sÂłowa wyrwaÂł jej fiolkĂŞ z rĂŞki, odkorkowaÂł i wypiÂł do koĂąca. SkrzywiÂł siĂŞ czujÂąc niezbyt przyjemny, mdÂławy smak.
– Potrzebuje pan czegoÂś jeszcze, panie Norris? – zapytaÂła.
– Nie – odparÂł, po czym, widzÂąc, Âże nie zareagowaÂła natychmiast, dodaÂł. – Wracaj do roboty, nie potrzebujĂŞ ciĂŞ.
Pani Flynn nie czekaÂła ani chwilĂŞ dÂłuÂżej. WyszÂła szybko z gabinetu i zamknĂŞÂła za sobÂą drzwi.
Norris pospiesznie podszedÂł do kominka i wrzuciÂł szczyptĂŞ proszku Fiuu w pÂłomienie. KlĂŞkajÂąc na marmurowej podÂłodze powiedziaÂł niezbyt gÂłoÂśno, tak, Âżeby ta jĂŞdza nic nie sÂłyszaÂła:
– Gabinet Davida Lawforda – i wÂłoÂżyÂł gÂłowĂŞ w zielone pÂłomienie.
OtwierajÂąc oczy zobaczyÂł przed sobÂą ogromne biurko, zawalone stertami dokumentĂłw. Zwoje pergaminĂłw, piĂłra, trochĂŞ rozlanego atramentu... a za biurkiem siedziaÂł pochylony David. WyglÂądaÂł na zmĂŞczonego. PrzetarÂł oczy i spojrzaÂł w stronĂŞ kominka.
– Peter! Jak miÂło, Âże siĂŞ wreszcie odezwaÂłeÂś! JuÂż myÂślaÂłem, Âże tu umrĂŞ z nudĂłw! – powiedziaÂł z nieukrywanym sarkazmem.
– OdezwaÂłbym siĂŞ wczeÂśniej, ale miaÂłem urwanie gÂłowy – Norris zerkn¹³ w lewo, Âżeby sprawdziĂŚ, czy drzwi do sekretariatu Davida sÂą otwarte, czy nie. ByÂły otwarte.
– Co nowego?
– Nie masz ochoty na obiad?
Lawford popatrzyÂł nieprzytomnym wzrokiem na zegarek i pokiwaÂł gÂłowÂą.
– Spotkamy siĂŞ w Atrium, przy Fontannie, dobra? Daj mi tylko tu skoĂączyĂŚ...
Norris skin¹³ g³ow¹ i wycofa³ siê do swojego gabinetu. Otrzepa³ szatê i wyszed³ z gabinetu, nie zaszczycaj¹c swojej sekretarki choÌby jednym spojrzeniem.
CzekaÂł tylko chwilĂŞ. W tym czasie wymieniÂł pozdrowienia z paroma czarodziejami, ktĂłrych znaÂł i zlekcewaÂżyÂł paru innych, za ktĂłrymi nie przepadaÂł. Lawford wysiadÂł w koĂącu z windy i podszedÂł do niego.
– Gdzie idziemy? Aportujemy siĂŞ gdzieÂś na PokÂątnÂą? OdkryÂłem ostatnio caÂłkiem fajnÂą knajpkĂŞ, mĂłwiĂŞ ci, wino aÂż siĂŞ leje i kelnerki sÂłodkie jak Kirke!
– Nie, to ja ci poka¿ê dobre miejsce – Norris potrzÂąsn¹³ przeczÂąco gÂłowÂą i ruszyÂł w kierunku toalet, ktĂłrymi mogli wyjœÌ do mugolskiego Londynu.
Id¹c nic do siebie nie mówili. Norris przetrasmutowa³ ich ubrania na bardziej odpowiednie tam, gdzie siê wybierali i schowali ró¿d¿ki. Dopiero po wyjœciu na ulicê i dyskretnym wmieszaniu siê miêdzy ludzi Norris wyjaœni³:
– ChciaÂłem porozmawiaĂŚ o tym papierku, ktĂłry mi rano podrzuciÂłeÂś.
– I uznaÂłeÂś, Âże lepiej bĂŞdzie zrobiĂŚ to z dala od naszego Âświata – dokoĂączyÂł za niego Lawford.
– Nigdy nie wiadomo gdzie siĂŞ kto pojawi. Wiesz kogo ostatnio widziaÂłem u golarza? Dolores Umbridge...Teraz bĂŞdĂŞ siĂŞ spodziewaÂł wszystkiego! – Norris fukn¹³ z niezadowoleniem i przystan¹³, Âżeby zorientowaĂŚ siĂŞ gdzie sÂą.
Stali nieopodal skrzyÂżowania z jakimÂś wielkim budynkiem, z ktĂłrego wylewaÂł siĂŞ tÂłum ludzi objuczonych torbami. Zaraz obok byÂł niewielki dom, ktĂłrego parter zostaÂł wymalowany na ¿ó³to–czerwony kolor, a nad wejÂściem widniaÂł wielki znak M. Przed wejÂściem staÂł panel ze zdjĂŞciem buÂłki z miĂŞsem i warzywami w Âśrodku. Lawford przystan¹³ nagle.
– Merlinie! Powiedz mi, Âże to nie tu idziemy! Ja wiem, co to jest! Tego gĂłwna jeœÌ nie bĂŞdĂŞ!
Norris zaÂśmiaÂł siĂŞ.
– Jasne, Âże nie. Ale po tym poznajĂŞ, gdzie mam iœÌ. ChodÂź, nie panikuj. Po tym Âżarciu nieuchronnie wylÂądowalibyÂśmy w ÂŚw. Mungu!
Przeszli parĂŞ przecznic i weszli do niewielkiego lokalu o wdziĂŞcznej nazwie „The Foyer at Claridge’s”. Kelner natychmiast podszedÂł do nich i potwierdziwszy, Âże potrzebujÂą stolik na dwie osoby, wskazaÂł jeden niedaleko okna. Norris pokazaÂł palcem inny, w samym kÂącie, oddzielony od innych niewielkim parawanem.
– WolelibyÂśmy tamten, jeÂśli pan pozwoli...
Kelner skin¹³ g³ow¹ i poprowadzi³ ich do koùca sali. Poczeka³, a¿ usi¹d¹ i poda³ menu.
– Czy panowie ÂżyczÂą sobie czegoÂś przed wybraniem posiÂłku?
– Jack Daniels. Dwa razy poprosimy – odparÂł natychmiast Norris, kelner skin¹³ gÂłowÂą i znikn¹³.
– Ale ty jesteÂś grzeczny... – Lawford zacz¹³ siĂŞ rozglÂądaĂŚ dookoÂła. ByÂł juÂż parĂŞ razy w Âświecie mugoli, wiĂŞc nie zacz¹³ wydawaĂŚ okrzykĂłw na widok kaloryfera, kinkietĂłw na Âścianie czy sÂłyszÂąc jak¹œ cichÂą rytmicznÂą muzykĂŞ, ktĂłrej zupeÂłnie nie znaÂł, a ktĂłra wydawaÂła siĂŞ spÂływaĂŚ z sufitu. WidaĂŚ byÂło, Âże zaskoczyÂło go co innego. – JeÂśli pan pozwoli, poproszĂŞ... CzegoÂś takiego to juÂż dawno nie sÂłyszaÂłem... Nawet dla naszego kochanego Ministra nie masz tyle cierpliwoÂści...
– PrzestaĂą truĂŚ, bo mi obrzydzisz jedzenie. Jak widaĂŚ trochĂŞ zdolnoÂści aktorskich na coÂś siĂŞ przydaje. SwojÂą drogÂą miaÂł byĂŚ tymczasowy, a juÂż rok siedzi na stoÂłku i nie zanosi siĂŞ, Âżeby siĂŞ od niego odczepiÂł...
– Bo zawsze prowizorka wytrzymuje najwiĂŞcej, jeszcze tego nie zrozumiaÂłeÂś? PamiĂŞtasz ten drewniany domek, ktĂłry stoi u nas w ogrodzie? Ten, ktĂłrym siĂŞ tak zachwycaÂła twoja cĂłrka? To ci powiem, Âże kazaÂłem go zbudowaĂŚ parĂŞ lat temu, tymczasowo, Âżeby nasz ogrodnik mĂłgÂł trzymaĂŚ tam swoje narzĂŞdzia... No ale my to gadu gadu... To jak, widziaÂłeÂś Dolores u golarza? PrzyszÂła siĂŞ ogoliĂŚ? JakoÂś nie zauwaÂżyÂłem, Âżeby miaÂła wÂąsy i brodĂŞ, ale moÂże wÂłaÂśnie dlatego, Âże tam bywa... – Lawford zaÂśmiaÂł siĂŞ ze swojego niewybrednego Âżartu.
– PrzyszÂła do golarza, nie wiem co od niego chciaÂła, ale w kaÂżdym razie zniknĂŞli na chwilĂŞ na zapleczu, a potem ona wyszÂła, nawet na mnie nie spojrzawszy.
– Szybki numerek? – dowcip byÂł jeszcze mnie wybredny.
– Z niÂą? JuÂż lepsze te jej koty.
Zamilkli na chwilĂŞ, kiedy kelner przyniĂłsÂł Jacka Danielsa. Po chwili powrĂłcili do rozmowy.
– Ale masz racjĂŞ, im dalej od naszego... Âświata – wymamrotaÂł trochĂŞ ciszej Lawford, otwierajÂąc memu – tym lepiej. Nie wiadomo co Wesley jeszcze moÂże wymyÂśleĂŚ. Po cholernych Uszach–Jak –Im–Tam przyszÂła kolej na DÂługie JĂŞzyki czy jak to cholerstwo zwÂą... Merlin wie co bĂŞdzie nastĂŞpne...
– Wiesz co, skoncentruj siĂŞ na menu bo jak tak dalej pĂłjdzie to bĂŞdziemy jeœÌ ten obiad dopiero jutro – Norris zamkn¹³ swoje i spojrzaÂł niecierpliwie na swojego przyjaciela.
Lawford pokiwa³ g³ow¹ i zacz¹³ ogl¹daÌ proponowane dania.
– Co to ma byĂŚ...? Dania robione na Âżyczenie, nie odgrzewamy w MIKROFALÓWCE?... Befsztyk na GRILLU...?? SkrzydeÂłka à la KFC...? Czy oni mogliby pisaĂŚ po angielsku?!
W koĂącu zamĂłwili comber z dzika w marynacie z czerwonego wina i powrĂłcili do rozmowy.

– Nasz Âświat schodzi na psy. MĂłwiĂŞ ci. Popatrz, co siĂŞ dzieje – Norris zamaszyÂście ukroiÂł miĂŞso.
Lawford prze³kn¹³ gwa³townie czuj¹c, ¿e musi koniecznie poprzeÌ przyjaciela, który by³ wyraŸnie bardzo podminowany.
– Masz ÂświĂŞtÂą racjĂŞ. Ten cholerny projekt spadÂł nam jak z sufitu. WidziaÂłeÂś tÂą gĂłrĂŞ papierĂłw na moim biurku? No wiĂŞc to jest teraz priorytet. I wszyscy na ten temat piszÂą, odpisujÂą na pisma innych, ka¿¹ odpowiedzieĂŚ na ich pisma na wczoraj i przysyÂłajÂą pisemne ponaglenia. ZaÂło¿ê siĂŞ, Âże jak wrĂłcĂŞ, to nie uda mi siĂŞ otworzyĂŚ drzwi, bo moja sekretarka pewnie w tym czasie zawali mnie kolejnymi funtami pergaminu...
– Ale ja nie mĂłwiĂŞ tylko i wy³¹cznie o tych projekcie! Zobacz co oni wymyÂślili w ciÂągu paru ostatnich miesiĂŞcy! PowstaÂł projekt ustawy o rozwodach. Na Merlina, ma³¿eĂąstwa czarodziejĂłw sÂą nierozerwalne!!! CaÂły czarodziejski Âświat wie, Âże kiedy zawiera siĂŞ ma³¿eĂąstwo, to robi siĂŞ to na caÂłe Âżycie! To jak... Wieczysta PrzysiĂŞga! Wszyscy czystej krwi o tym wiedzÂą. Mam nadziejĂŞ, Âże to nie przejdzie! Potem wyskoczyÂła ta Granger z propozycjÂą ochrony innych istot magicznych i pieprzyÂła coÂś o zniewolonych skrzatach domowych! JakiÂś dupek od Leana... – kiedy Lawford zrobiÂł pytajÂącÂą minĂŞ, Norris dodaÂł – wiesz, no tego z Nadzoru nad Gobinami – uÂśmiechn¹³ siĂŞ zÂłoÂśliwie uÂżywajÂąc nieoficjalnej nazwy Departamentu FinansĂłw – zaproponowaÂł, Âżeby powstaÂł specjalny bank dla szlam....
– O tym nie sÂłyszaÂłem...
– Chodzi o to, Âże szlamy nie majÂą skarbca w Gringocie. MogÂą wymieniĂŚ sobie tam pieniÂądze mugoli, ale nigdy nie bĂŞdÂą miaÂły skarbca. WiĂŞc pomysÂł polega na tym, Âże powstanie bank, w ktĂłrym szlamy mogÂą mieĂŚ swojÂą kryptĂŞ i skÂładaĂŚ tam pieniÂądze – czy to mugolskie czy nasze. I czarodzieje bĂŞdÂą mogli rĂłwnieÂż przenieœÌ siĂŞ do tego banku. To siĂŞ ponoĂŚ nazywa „zdrowa konkurencja”. CoÂś tam pieprzyli o procentach i kredytach... Davy! Do cholery, czarodzieje majÂą jeden bank! Gringotta! – Norris waln¹³ piĂŞÂściÂą w stó³ i powÂściÂągn¹³ siĂŞ trochĂŞ, bo parĂŞ osĂłb odwrĂłciÂło siĂŞ od sÂąsiednich stolikĂłw i spojrzaÂło na nich. – Nie potrzeba nam tego! Po co zmieniaĂŚ to co dziaÂła od setek lat! Po co?! Dla samych zmian?!
Lawford prze³kn¹³ ostatni kawa³ek miêsa i pieczonych ziemniaków i wytar³ usta.
– Wiesz co... wyraÂźnie widaĂŚ, Âże te wszystkie zmiany wynikajÂą z pojawienia siĂŞ wiĂŞkszej iloÂści czarodziejĂłw mugolskiego pochodzenia.... – powiedziaÂł wolno, jakby go olÂśniÂło. – Jest ich wiĂŞcej, coraz wiĂŞcej. Nie znajÂą naszej historii, nie znajÂą naszych obyczajĂłw... WkraczajÂą w nasz Âświat biorÂąc to, co im siĂŞ podoba i starajÂą siĂŞ przystosowaĂŚ resztĂŞ do ich mugolskich upodobaĂą...
– Cholerne szlamy... Czasami ÂżaÂłujĂŞ, Âże Czarny Pan przegraÂł – Norris rĂłwnieÂż skoĂączyÂł jeœÌ, choĂŚ na talerzu zostaÂło jeszcze trochĂŞ. StraciÂł apetyt po zgrabnym podsumowaniu Lawforda. – Gdyby wygraÂł, to w tej chwili Âświat wyglÂądaÂłby zupeÂłnie inaczej!
Jego przyjaciel wzdrygn¹³ siê lekko. Wola³ nie myœleÌ o tym, jak wygl¹da³by w tej chwili œwiat...
– MoÂże moÂżna ich trochĂŞ przyblokowaĂŚ...? Wiesz, te zwariowane pomysÂły...
Norris popatrzyÂł na przyjaciela w zamyÂśleniu. Po czym wolno pokiwaÂł gÂłowÂą. Po wyrazie jego twarzy widaĂŚ byÂło, Âże coÂś mu siĂŞ kluje...
– Co robisz w tÂą sobotĂŞ wieczorem? JeÂśli zaprosimy was z Helen na kolacjĂŞ to przyjdziesz?
– No jasne, Âże tak!

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?