Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Severus odstawiÂł na bok swĂłj kocioÂłek i podszedÂł do Hermiony.
– Czy tak, czy inaczej, zdjĂŞciem ostatniej warstwy zaj¹³bym siĂŞ osobiÂście. Jest tak cienka, Âże to bĂŞdzie bardzo skomplikowane – powiedziaÂł Âłagodnie. – To jest wÂłaÂśnie esencja z korzenia Cimicifugi. Do normalnego eliksiru nie dodajemy esencji tylko zwykÂłe sproszkowane korzenie, wiĂŞc ta warstwa jest o wiele grubsza, o b³êkitnym kolorze. Eliksir antykoncepcyjny to wÂłaÂśnie jeden z tych eliksirĂłw, ktĂłre moÂże uwarzyĂŚ tylko ktoÂś o duÂżym doÂświadczeniu, bo doza korzeni zaleÂży od ich pochodzenia.
– Dlaczego? – spytaÂła Hermiona. ByÂła zmĂŞczona, ale swojÂą drogÂą zafascynowana, moÂże nie samym tematem jako takim, ale rozmowÂą z nim i sÂłuchaniem jego wyjaÂśnieĂą.
– SiÂła tego eliksiru zaleÂży wÂłaÂśnie od tego skÂładnika. Cimicifuga to roÂślina, ktĂłra roÂśnie w terenach gĂłrskich. Im trudniej o wodĂŞ, tym dÂłuÂższe i grubsze ma korzenie. Tak wiĂŞc to, co roÂśnie u nas, nie ma praktycznie Âżadnej mocy, moÂżna powiedzieĂŚ, Âże w Anglii to roÂślina ozdobna. Natomiast Cimicifuga rosnÂąca w Ameryce PoÂłudniowej jest idealna. Korzenie sÂą o wiele grubsze, nie tylko na zewnÂątrz, ale i wewnÂątrz, a wÂłaÂśnie miÂąsz korzenia jest tym, co nas interesuje. WÂłaÂśnie dlatego Watkins czekaÂł na dostawĂŞ Cimicifugi z Ameryki PoÂłudniowej.
– Acha, czyli im wiĂŞcej jest miÂąszu w proszku, ktĂłry dodajemy do eliksiru, tym mniej naleÂży go dodaĂŚ, tak?
Severus skin¹³ g³ow¹.
– DokÂładnie. Mistrz EliksirĂłw poznaje po kolorze i gĂŞstoÂści eliksiru ile proszku naleÂży wsypaĂŚ.
– Co Watkins zrobiÂł z tym tutaj?
– To wÂłaÂśnie bĂŞdĂŞ musiaÂł zbadaĂŚ. SzukajÂąc w jego laboratorium zorientowaÂłem siĂŞ, Âże specjalnoÂściÂą Watkinsa sÂą wszelkiego rodzaju wzmocnione eliksiry czy maÂści. W tym wypadku juÂż teraz mogĂŞ ci powiedzieĂŚ, Âże udaÂło mu siĂŞ zrobiĂŚ niezwykle silnÂą esencjĂŞ. Jeden z tych poprzednich skÂładnikĂłw z pewnoÂściÂą sÂłuÂży do zmiany smaku na o wiele mniej cierpki. Bez niego eliksir pewnie by popaÂżyÂł i wygarbowaÂł jĂŞzyk i caÂłe podniebienie osoby, ktĂłra by siĂŞ go napiÂła.
Hemiona juÂż otworzyÂła usta, Âżeby zapytaĂŚ, jak dokÂładnie dziaÂła ten eliksir, gdy raptem zdaÂła sobie sprawĂŞ, Âże temat jest... trochĂŞ delikatny. DomyÂśliÂła siĂŞ tylko, Âże musi oddziaÂływaĂŚ bezpoÂśrednio na jakieÂś kobiece organy rozrodcze, zapewne powodujÂąc nieodwracalne zmiany. PotrzÂąsnĂŞÂła wiĂŞc tylko gÂłowÂą.
Severus siêgn¹³ po szerok¹ ³y¿kê, przechyli³ trochê zlewkê i zacz¹³ zbieraÌ bez ma³a granatow¹ warstewkê. Pewnymi, p³ynnymi ruchami d³oni muska³ ³y¿k¹ powierzchniê, ani razu nie zanurzaj¹c jej za g³êboko. Potem przelewa³ j¹ do roztworu podtrzymuj¹cego. Na koniec zebra³ resztê pipet¹, manewruj¹c ni¹ z t¹ sam¹ gracj¹ i elegancj¹, któr¹ pos³ugiwa³ siê sztuÌcami przy jedzeniu. Mimo tego, ¿e mia³ w tym du¿¹ wprawê, zdjêcie tej jednej cieniutkiej warstewki zajê³o mu prawie pó³ godziny. Na koniec przela³ pozosta³¹ warstwê do ostatniej zlewki z roztworem podtrzymuj¹cym i odstawi³ wszystko na bok.
ObrĂłciÂł siĂŞ do Hermiony, ktĂłra siedziaÂła wyprostowana i patrzyÂła na niego jak urzeczona.
– Merlinie, kiedy ty to robisz, ma siĂŞ wraÂżenie, Âże to najÂłatwiejsza rzecz pod sÂłoĂącem. Ale ja jestem taka... nieporadna...
– Nie jesteÂś nieporadna, za to czasami gÂłupiutka, wiesz? – uÂśmiechn¹³ siĂŞ Âłagodnie.
W tym, co powiedziaÂł, nie doszukaÂła siĂŞ krytyki, tylko coÂś na ksztaÂłt Âżyczliwego Âżartu.
– Jak na poczÂątkujÂącÂą poszÂło ci... caÂłkiem dobrze – dodaÂł. – A teraz po³ó¿ siĂŞ na fotelu i zdrzemnij trochĂŞ. ZamĂłwiĂŞ jakiÂś obiad.
Tym razem Hermiona zdecydowa³a siê pos³uchaÌ. Jego ³agodne, precyzyjne gesty uspokoi³y j¹, bez ma³a zahipnotyzowa³y i poczu³a siê senna i ociê¿a³a. Tak wiêc zapad³a siê w aksamitn¹ miêkkoœÌ, podkuli³a nogi, przypomia³a sobie jego aksamitny, niski g³os i uko³ysana wspomnieniami zasnê³a.
Severus postanowi³ poczekaÌ z zamawianiem jedzenia, a¿ dziewczyna siê obudzi. Tak naprawdê dla ich organizmów by³a ju¿ druga w nocy i sam te¿ zacz¹³ odczuwaÌ lekkie zmêczenie. Chwilê patrzy³ na zwiniêt¹ na fotelu dziewczynê i ws³uchiwa³ siê w jej miarowy oddech. Wygl¹da³a w tej chwili zupe³nie jak bezbronne dziecko i na myœl, ¿e gdzieœ tam na zewn¹trz s¹ ludzie, którzy chc¹ j¹ skrzywdziÌ, ogarnê³a go nag³a z³oœÌ.
Potrz¹sn¹³ g³ow¹ i wróci³ do kocio³ka. Czas by³o siê skupiÌ. Warzy³ coœ na podobieùstwo eliksiru antykoncepcyjnego i chcia³ sprawdziÌ, czy bêdzie podobny do eliksiru Watkinsa. Wiedzia³ doskonale, ¿e wszystko, co uwarzy siê u¿ywaj¹c zmieniacza czasu nie bêdzie dzia³aÌ i dok³adnie o to mu chodzi³o. Eliksir, którzy przygotowa³ do tej pory do podmiany by³ w zasadzie niebieskaw¹ wod¹ i obawia³ siê, ¿e gdyby Watkins z jakiœ powodów przyjrza³ mu siê bardzo dok³adnie, nie mówi¹c o kontrolowaniu go, móg³by siê zorientowaÌ.
PrzyglÂądajÂąc siĂŞ opisanym przez HermionĂŞ zlewkom uÂśmiechn¹³ siĂŞ do siebie w duchu – zgadÂł doskonale. Watkins zmodifikowaÂł tylko odrobinĂŞ wÂłaÂściwÂą receptĂŞ. Sproszkowany korzen Cimicifugi zastÂąpiÂł niesÂłychanie silnÂą esencjÂą i na koniec dosypaÂł do tego plangentinkĂŞ, ktĂłra miaÂł dziaÂłanie alkaliczne.
Analizê esencji zaplanowa³ sobie na noc, w normalnych godzinach, ¿eby dzia³anie zmieniacza nie zmodyfikowa³o w ¿aden sposób rezultatów. Wiedz¹c jak dok³adnie jest sporz¹dzana, bêdzie móg³ zdecydowaÌ czy mo¿e podmieniÌ korzenie w laboratorium Watkinsa, czy te¿ lepiej bêdzie podmieniÌ mu któryœ z pozosta³ych sk³adników. Problem polegal na tym, ¿e wiêkszoœÌ z tych sk³adników u¿ywana by³a do innych eliksirów leczniczych, o które Klinika mog³a prosiÌ Watkinsa...
Dziewczyna zbudziÂła siĂŞ tuÂż przed piÂąta i przeciÂągneÂła mruczÂąc cicho. Severus oderwaÂł wzrok od kocioÂłka, w ktĂłrym bulgotaÂł juÂż gotowy wywar. MiaÂł prawidÂłowe, bladoniebieskie zabarwienie i zastanawiaÂł siĂŞ wÂłaÂśnie, co moÂże dosypaĂŚ do niego, Âżeby zmieniĂŚ kolor na zdecydowanie niebieski. Dziewczyna zerknĂŞÂła na zegar i aÂż jÂą poderwaÂło.
– MĂłj BoÂże, spaÂłam prawie trzy godziny! Przepraszam...!
– I bardzo dobrze. MoÂżna powiedzieĂŚ, Âże dzieĂą jest trochĂŞ... dÂługi – odparÂł Severus, wstajÂąc i siĂŞgajÂąc po ró¿dÂżkĂŞ.
Jednym ruchem wyczarowaÂł patronusa, poprosiÂł skrzaty o przyniesienie czegoÂś do jedzenia i Âłania pogalopowaÂła do kuchni wnikajÂąc w ÂścianĂŞ.
– SÂądzĂŞ, Âże bĂŞdzie lepiej, jeÂśli teraz stÂąd znikniemy.
– A eliksir, ktĂłry warzyÂłeÂś? – zapytaÂła Hermiona, patrzÂąc na parĂŞ unoszÂącÂą siĂŞ z kocioÂłka.
– SkoĂączony. Po obiedzie bĂŞdziemy mogli trochĂŞ siĂŞ nim pobawiĂŚ. ChodÂź do mojego magazynku, pomoÂżesz mi przynieœÌ parĂŞ skÂładnikĂłw.
W czasie, kiedy wybierali coÂś, co pozwoliÂłoby na zmianĂŞ koloru nie zmieniajÂąc rĂłwnoczeÂśnie eliksiru, skrzaty przyniosÂły chyba wszystko, co im wpadÂło w rĂŞce, wiĂŞc gdy wrĂłcili, na stole znaleÂźli zarĂłwno obiad, jak i przygotowanÂą juÂż kolacjĂŞ i peÂłno rozmaitych ciast.
Hermiona naÂłoÂżyÂła sobie trochĂŞ gĂŞstego gulaszu woÂłowego i parĂŞ smaÂżonych plackĂłw z ziemniakĂłw, Severus duÂżego kotleta i purĂŠe. Dziewczynie przypomniaÂły siĂŞ nagle rozmite wygÂłupy jej kolegĂłw na przerwie obiadowej ze szkolnych czasĂłw i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ na samo wspomnienie.
– Mam pomysÂł jak zaj¹Ì Watkinsa we wtorek. MoÂżna mu dosypaĂŚ czegoÂś do jedzenia albo picia... Kiedy byÂłam w szkole podstawowej, paru chÂłopakĂłw z mojej klasy dosypywaÂło czasem do zupy Âśrodek na przeczyszczenie.
– Chcesz powiedzieĂŚ, takie coÂś, po czym nie wychodzi siĂŞ z toalety, tak? – Severusowi drgnĂŞÂły usta. – No, no, no, mieliÂście Âładne pomysÂły. Przyznam, Âże nie znaÂłem ciĂŞ od tej strony. Rzucanie bÂłotem w okna sÂąsiadĂłw, dosypywanie czegoÂś swoim kolegom ze szkoÂły...
Hermiona pokrĂŞciÂła gÂłowÂą z wyraÂźnie szelmowskim uÂśmiechem.
– Po pierwsze, nie ja. A po drugie... kolegom? Koledzy nic im nie zawinili... Dosypywali to nauczycielom...
Severus zastygÂł z widelcem w powietrzu.
– Mam nadziejĂŞ, Âże Âżartujesz... – uniĂłsÂł wysoko jednÂą brew.
– Absolutnie nie. To jeszcze nie wszystko, ale biorÂąc pod uwagĂŞ z kim rozmawiam...
– Rozumiem przez to, Âże powinieniem siĂŞ czuĂŚ szczĂŞÂśliwy, Âże przez te parĂŞ lat nie przytrafiÂło mi siĂŞ nic szczegĂłlnego... poza tym, Âże ukradÂłaÂś mi skĂłrkĂŞ boomslanga i skrzeloziele... – powiedziaÂł niby sarkastycznie, ale z cieniem uÂśmiechu.
– SkĂłrka boomslanga owszem, ale skrzeloziele to nie ja! – zaprotestowaÂła natychmiast Hermiona.
– WiĂŞc oÂświĂŞc mnie kto...
– Zgredek. NaprawdĂŞ!
Severus spojrzaÂł na niÂą z zainteresowaniem. O ile co do skĂłrki byÂł caÂłkowicie pewien, Âże to ona, o tyle co do skrzeloziela miaÂł wÂątpliwoÂści. Ale skrzata do tej pory o to nie podejrzewaÂł.
DoszedÂł do wniosku, Âże mimo ciĂŞÂżkiej pracy Hermiona wyglÂąda lepiej, niÂż kiedy przyszÂła do niego o Ăłsmej. PostanowiÂł siĂŞ z niÂą trochĂŞ podroczyĂŚ, majÂąc nadziejĂŞ, Âże zajmie niÂą tym i jej dobre samopoczucie potrwa trochĂŞ dÂłuÂżej.
– Dobrze, niech ci bĂŞdzie. UwierzĂŞ ci na sÂłowo, Âże skrzat zatrudniony w Hogwarcie i majÂący sÂłuÂżyĂŚ nauczycielom okradÂł profesora eliksirĂłw. Czy to rĂłwnieÂż skrzat skleiÂł wszystkie witki mojej miotÂły?
Hermiona wydawaÂła siĂŞ byĂŚ zaskoczona, ale w nastĂŞpnej chwili wina wyraÂźnie odmalowaÂła siĂŞ na jej twarzy.
– O miotle pierwszy raz sÂłyszĂŞ, ale ... jeÂśli juÂż mam byĂŚ szczera... – przygryzÂła lekko usta i popatrzyÂła na niego niepewnie.
– Co takiego zrobiÂłaÂś?
– No wiĂŞc... na pierwszym roku.... ale to nie byÂło zÂłoÂśliwe...!
Kto tu droczyÂł siĂŞ z kim? Severus pochyliÂł siĂŞ ku niej, szukajÂąc we wspomnieniach i nagle sobie przypomniaÂł.
– Nie mĂłw, Âże to ty podpaliÂłaÂś mi szatĂŞ na meczu Quidditcha?!
Dziewczyna patrzyÂła siĂŞ na niego trochĂŞ zawstydzona, trochĂŞ przestraszona, ale i rĂłwnoczeÂśnie lekko rozweselona.
– MyÂślaÂłam, Âże... Âże to ty czarujesz miot³ê Harry’ego...
Severus pokrĂŞciÂł gÂłowÂą.
– Inni nauczyciele nazywali was „ZÂłotym Trio”, ale moim zdaniem byliÂście raczej „PrzeklĂŞtym Trio”. Podpalenie szaty, kradzieÂż z moich prywatnych zapasĂłw, nielegalne warzenie eliksiru, na ktĂłrego przepis znaleŸÌ moÂżna tylko w Dziale KsiÂąg Zakazanych, rozbrojenie i przeklĂŞcie profesora, caÂłoroczne uÂżywanie zmieniacza czasu, wycieczki nocÂą do Zakazanego Lasu, organizacja tajnej grupy pojedynkĂłw, wyprowadzenie dyrektorki do Zakazanego Lasu prosto w rĂŞce centaurĂłw, nielegalna wycieczka do Ministerstwa i pojedynek w Departamencie Tajemnic, niaĂączenie olbrzyma... Âże ograniczĂŞ siĂŞ tylko do twoich wyczynĂłw... – spojrzaÂł na niÂą i kÂącik ust zadrgaÂł mu lekko. Kiedy tak o tym wszystkim myÂślal, o dziwo nie czuÂł zÂłoÂści. WrĂŞcz przeciwnie. To wszystko zdarzyÂło siĂŞ dawno temu, jakby w innym Âżyciu. PatrzÂąc teraz na wymizerowanÂą mÂłodÂą czarownicĂŞ zdaÂł sobie sprawĂŞ, Âże zdÂąrzyÂł jÂą polubiĂŚ.. W tej chwili czuÂł raczej podziw. I nadziejĂŞ. – Nie wiem, jak ja z wami wytrzymaÂłem, ale jestem pewnien, Âże Norris nie wytrzyma. Nie ma szans.
Hermiona sÂłuchaÂła go niepewnie, ale kiedy na koniec zobaczyÂła, jak siĂŞ uÂśmiecha, odpowiedziaÂła mu szerokim uÂśmiechem.
Po obiedzie rozlali eliksir do jedenastu ró¿nych zlewek, zostawili trochê w kocio³ku i próbowali zmieniÌ kolor na bardziej niebieski. W zasadzie Hermiona ograniczy³a siê do przygl¹dania siê i s³uchania wyjaœnieù Severusa na temat ró¿nych sk³adników i sposóbow dodawania ich do ró¿nych eliksirów.
Przed ĂłsmÂą uporzÂądkowali laboratorium, Severus wyczarowaÂł drugi fotel i rozsiadÂł siĂŞ w nim. Mieli jeszcze trochĂŞ czasu, wiĂŞc opowiedziaÂł jej pokrĂłtce o czym mĂłwili Norris i Lawford w czasie lunchu.
Kiedy zegar wydzwoniÂł ĂłsmÂą, rzucili na siebie kameleona i wrĂłcili do komnat Severusa. Hermiona poszÂła do jego Âłazienki przebraĂŚ siĂŞ na powrĂłt w normalne spodnie i bluzkĂŞ. WrĂłciwszy, oddaÂła mu zÂłoÂżone Âładnie ubranie.
– DziĂŞkujĂŞ bardzo.
– Nie ma za co. BĂŞdzie tu na ciebie czekaÂło, bo pewnie jeszcze parĂŞ razy bĂŞdziesz go potrzebowaĂŚ – odparÂł. – DziĂŞkujĂŞ ci za dzisiejszy dzieĂą. Wbrew temu, co o tym sÂądzisz, bardzo mi pomogÂłaÂś. NaprawdĂŞ.
Hermiona westchnĂŞÂła i tÂłumiÂąc ziewanie siĂŞgnĂŞÂła po Âświstoklik i zaprogramowaÂła go na swoje mieszkanie.
– ChciaÂłabym pomĂłc wiĂŞcej... i to ja ci dziĂŞkujĂŞ. DuÂżo siĂŞ dziÂś nauczyÂłam.
– To dobrze. Teraz wracaj do siebie i pó³ó¿ siĂŞ spaĂŚ. Dam ci znaĂŚ, czy jutro w poÂłudnie Norris i Lawford pĂłjdÂą na lunch. W przeciwnym razie zobaczymy siĂŞ w sobotĂŞ wieczorem.
– Nie masz pluskwy – zaoponowaÂła.
– Dam sobie radĂŞ. Poza tym i tak bĂŞdÂą o tym rozmawiaĂŚ na naradzie w sobotĂŞ, wiĂŞc nic straconego. – PoÂłoÂżyÂł jej rĂŞkĂŞ na ramieniu. – PamiĂŞtaj o planie na najbliÂższe dni. Podmienimy wszystkie eliksiry. Nie masz siĂŞ czym martwiĂŚ. ObiecujĂŞ ci, Âże wszystko skoĂączy siĂŞ dobrze.
Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ, wziĂŞÂła jego rĂŞkĂŞ w swoje dÂłonie i uÂścisnĂŞÂła jÂą.
– Jeszcze raz dziĂŞkujĂŞ.
Chwilê spogl¹dali na siebie i po chwili Hermiona poczu³a siê trochê niezrêcznie. Puœci³a jego rêkê, siêgnê³a po œwistoklik i ró¿d¿kê i powiedzia³a cicho.
– Do widzenia.
– Dobranoc, Hermiono. ÂŚpij dobrze.
Dziewczyna aktywowa³a œwistoklik i znik³a. Severus sta³ jeszcze parenaœcie sekund po œrodku pustego salonu patrz¹c w miejsce, w którym jeszcze przed chwila sta³a, po czym westchn¹³, rzuci³ na nowo os³ony i poszed³ do sypialni.

Dla niego wieczór jeszcze siê nie skoùczy³. Za parê godzin musia³ wybraÌ siê do Œw. Munga. Od poprzedniego warzenia min¹³ ju¿ prawie tydzieù i domyœla³ siê, ¿e Watkins niebawem bêdzie warzy³ now¹ partiê eliksiru. Chcia³ skorzystaÌ z okazji i powiesiÌ w laboratorium portret Artrmizji, ¿eby od jutra wiedzieÌ ju¿ dok³adnie, co siê dzieje. Zdecydowa³ jednak nic o tym nie mówiÌ Hermionie. Ju¿ i tak by³a zmêczona i nie chcia³ mêczyÌ jej jeszcze bardziej. Po powrocie zaœ mia³ zabraÌ siê za analizê esencji z Cimicifugi...
Czekaj¹c, po³o¿y³ siê na ³ó¿ku i zamkn¹³ oczy.
Dziœ Hermiona nazwa³a go po imieniu. Uœmiechn¹³ siê na wspomnienie uczucia radoœci, które go ogarnê³o. Do niedawna nienawidzi³ swojego imienia, ale kiedy przypomnia³ sobie jego brzmienie w jej ustach, doszed³ do wniosku, ¿e nawet mog³by je zaakceptowaÌ.
Wróci³ myœlami do chwil, kiedy przygl¹da³ siê jej, kiedy stara³a siê rozdzieliÌ warstwy. Jej skupienie wyraŸnie wychodzi³o poza zwyk³¹ chêÌ zrobienia wszystkiego jak najlepiej. Móg³ chyba powiedzieÌ, ¿e podoba³o siê jej to, co robi³a. Czy zawsze tak pracowa³a na jego lekcjach? Pamiêta³, ¿e zazwyczaj nie tylko udawa³o siê jej przygotowaÌ jak trzeba swój eliksir, ale i pomagaÌ innym, ale czy zawsze robi³a to z tak¹ pasj¹ i zaanga¿owaniem? Ca³kiem, jakby sprawia³o jej to przyjemnoœÌ...
Mimo staraù nie udawa³o mu siê przypomnieÌ sobie ¿adnych szczegó³ów, prócz kilku koszmarnych wspomnieù jak j¹ wówczas traktowa³. Jak na ni¹ warcza³ i jak niesprawiedliwie ocenia³, kiedy odpowiada³a poprawnie na jego pytania... jak odejmowa³ punkty z byle powodów... Nagle stan¹³ mu przed oczami incydent z zêbami, kiedy bezlitoœnie zadrwi³ z niej i a¿ ogarn¹³ go wstyd i zacisn¹³ piêœci ze z³oœci na siebie. Merlinie, jak on móg³ byÌ tak okrutny?! Durny, wredny sukinsyn!
A przecie¿ musia³a mieæ zdolno¶ci do eliksirów, skoro ju¿ w drugiej klasie uwarzy³a eliksir wielosokowy...! Jak móg³ nie zwróciæ na to uwagi?! Jak móg³ NIE CHCIEÆ zwróciæ na to uwagi?!
PoczuÂł obrzydzenie do siebie samego. I ty siĂŞ dziwisz, Âże dziewczyna nie chciaÂła zwracaĂŚ siĂŞ do ciebie po imieniu?!
Uderzy³a go nagle myœl, ¿e mimo tego Hermiona zdaje siê mu ufaÌ. Uœmiecha siê do niego, ¿artuje z nim... ChoÌ absolutnie na to nie zas³u¿y³. Daje ci szansê. Nie zmarnuj jej. Masz w³aœnie okazjê odkupiÌ choÌ czêœÌ winy.
I nagle ogarnê³a go niemal szalona determinacja. I pewnoœÌ, ¿e tym razem mu siê uda. Zrobiê wszystko, ¿eby j¹ ocaliÌ. WSZYSTKO.
ZnikÂło gdzieÂś zmĂŞczenie i poczuÂł przypÂływ energii. MiaÂł jeszcze dziÂś duÂżo do zrobienia. Dla niej.

Koniec RozdziaÂłu II -

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?