Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Ledwie weszli do Âśrodka, drzwi po drugiej stronie otworzyÂły siĂŞ, wszedÂł mĂŞÂżczyzna z portretu i podszedÂł do nich energicznym krokiem.
By³ przeciêtnego wzrostu, szczup³y i mia³ smag³¹ cerê. Dodatkowo wyszczupla³ go czarny frak. Czarne, d³ugie w³osy mia³ luŸno zwi¹zane z ty³u. Kiedy podszed³ i wyci¹gn¹³ do Hermiony rêkê, odruchowo poda³a mu swoj¹, ale ten uj¹³ j¹ za czubki palców, pochyli³ siê w nienagannym uk³onie i uca³owa³ tak delikatnie, ¿e ledwo to poczu³a.
– Charles Chevalier. Mademoiselle Granger, to dla mnie zaszczyt paniÂą poznaĂŚ – przedstawiÂł siĂŞ, patrzÂąc na niÂą z bliska i dopiero po tym puÂściÂł jej dÂłoĂą.
O Merlinie... to siĂŞ nazywa mieĂŚ klasĂŞ! pomyÂślaÂła dziwnie oszoÂłomiona.
– Panie Ministrze, caÂła przyjemnoœÌ po mojej stronie – na caÂłe szczĂŞÂście byÂło to oklepane powiedzenie, wiĂŞc udaÂło jej siĂŞ to wykrztusiĂŚ caÂłkiem odruchowo i bez jÂąkania.
Minister przywita³ siê z Jean Jacquesem i wtedy zobaczy³a, ¿e w³osy mia³ zwi¹zane czarn¹ aksamitn¹ wst¹¿k¹ i opada³y mu lekko pokrêconymi kosmykami a¿ do po³owy ³opatek.
– Pierwsza sprawa, Jean Jacques. Zdejmij blokadĂŞ z ró¿dÂżki mademoiselle, nie mamy Âżadnych powodĂłw, Âżeby obawiaĂŚ siĂŞ jej wizyty.
Mê¿czyzna zaprosi³ ich gestem do du¿ego sto³u, ró¿d¿k¹ przywo³a³ dzbaneczek z kaw¹, fili¿anki i cukier, usiad³ ko³o Hermiony i poprosi³, ¿eby zaczê³a opowiadaÌ. Po chwili Jean Jacques poda³ jej ró¿d¿kê, ju¿ bez dziwacznej kulki na koùcu.
Dziewczyna powiedziaÂła mniej wiĂŞcej to samo, co parĂŞ minut wczeÂśniej. PoczÂątkowe uprzejme zainteresowanie Ministra szybko zmieniÂło siĂŞ w peÂłne uwagi skupienie.
– Jean Jacques, sÂądzisz, Âże to ma zwiÂązek z niedawnymi wydarzeniami w ParyÂżu? – spytaÂł swojego pracownika.
Ten westchn¹³ ciê¿ko.
– Có¿... do tej pory sÂądziliÂśmy, Âże to sÂą niepokoje na tle rasowym, ale kiedy mademoiselle Granger opowiedziaÂła, co siĂŞ dzieje w Anglii, przyszÂło mi do gÂłowy, Âże rĂłwnie dobrze moÂże siĂŞ okazaĂŚ, Âże my mamy do czynienia z tym samym problemem, ktĂłry tylko b³êdnie zakwalifikowaliÂśmy? Tak siĂŞ skÂłada, Âże najstarsze rody czystej krwi czarodziejĂłw wywodzÂą siĂŞ ze starej francuskiej arystokracji. KtĂłrzy jednoczeÂśnie sÂą biaÂłej rasy. WiĂŞc ostatnie napady na czarodziejskie murzyĂąskie i azjatyckie rodziny mogÂą nie oznaczaĂŚ zamieszek na tle rasowym, ale na tle klas w naszym spoÂłeczeĂąstwie.
Hermiona nie chcia³a siê wtr¹caÌ w nieswoje sprawy, wiêc siedzia³a w ciszy, podczas kiedy obaj panowie dyskutowali nad ewentualnym zwi¹zkiem jej problemu z ich w³asnym. W tym czasie przygl¹da³a siê dyskretnie Ministrowi. Mia³ ciemne, br¹zowe oczy otoczone d³ugimi rzêsami, lekko haczykowaty, w¹ski nos. Taki trochê arystokratyczny, jak na starym rz¹dowym emblemacie w mugolskim œwiecie. Ostro zarysowany podbródek, szczup³¹, opalon¹ twarz, w¹skie wargi... Dziewczyna poczu³a lekkie pikniecie w sercu. Nie umia³a do koùca okreœliÌ czemu. Jakaœ myœl przelecia³a jej przez g³owê i umknê³a i im bardziej Hermiona stara³a siê j¹ uchwyciÌ, tym bardziej zapomina³a ulotne wra¿enie, ¿e chodzi³o o coœ innego.
Po chwili panowie przestali rozwa¿aÌ ewentualny zwi¹zek tej sprawy z problemami, które pojawi³y siê we Francji. Minister chcia³ wiedzieÌ wiêcej, wiêc zaczê³a od pocz¹tku, tym razem opowiadaj¹c ze szczegó³ami. Ona opowiada³a, panowie pytali i Hermiona nie zorientowa³a siê nawet, ¿e zd¹¿y³a zjeœÌ wszystkie ciastka.
– Mademoiselle Granger, po pierwsze proszĂŞ przyj¹Ì wyrazy uznania za pani dotychczasowe starania – powiedziaÂł Minister, kiedy doszÂła do planĂłw na ten weekend. – Jestem pod wraÂżeniem.
Dziewczyna zarumieniÂła siĂŞ lekko.
– Po drugie od dziÂś Jean Jacques bĂŞdzie pani partnerem w tej sprawie, proszĂŞ nie wahaĂŚ siĂŞ z nim kontaktowaĂŚ. Zrobimy, co tylko moÂżemy, Âżeby wam pomĂłc. Jean Jacques, jeÂśli trzeba, twojÂą dziaÂłkĂŞ przejmie Gerard. ProponujĂŞ, ÂżebyÂśmy teraz poszli na obiad, a potem opracujcie jakiÂś plan. Przy okazji idÂź do SkrzydÂła Pó³nocnego, byĂŚ moÂże majÂą tam coÂś interesujÂącego.
– Panie Ministrze... bardzo dziĂŞkujĂŞ, naprawdĂŞ. W tej chwili potrzebujemy kaÂżdej pomocy, jakÂą moÂżemy dostaĂŚ. Przy okazji chciaÂłabym obiecaĂŚ, Âże postaram siĂŞ nie naduÂżywaĂŚ paĂąskiej oferty.
– Tu nie ma mowy o naduÂżywaniu. ProszĂŞ siĂŞ nie krĂŞpowaĂŚ. Im szybciej to siĂŞ skoĂączy, tym lepiej i dla was i dla nas.
Minister i Jean Jacques wstali i w tym momencie dotarÂło do niej, Âże absolutnie nie powinna siĂŞ pokazywaĂŚ zbyt wielu ludziom.
– Przepraszam panĂłw... ale sÂądzĂŞ, Âże nie powinnam z wami iœÌ. Lepiej, Âżeby mnie tu nikt nie widziaÂł...
– ZdajĂŞ sobie z tego sprawĂŞ. Nie pĂłjdziemy do Sali Jadalnej na dole, ale zjemy w saloniku, po drugiej stronie mojego gabinetu – zapewniÂł jÂą Minister.
Czuj¹c, jak zaczyna burczeÌ jej w ¿o³¹dku, szybko do nich podesz³a i poszli jeœÌ. W trakcie obiadu zaczê³a siê luŸna pogawêdka.
– Powiem szczerze, Âże Bastylia zapiera dech w piersiach – powiedziaÂła w ktĂłrymÂś momencie Hermiona.
Siêgnê³a po parê orzeszków i popi³a je odrobin¹ bia³ego, s³odkiego wina. Ktoœ na podobieùstwo lokaja zaproponowa³ jej tyle ró¿nych gatunków alkoholu, ¿e w koùcu siê z³ama³a i zdecydowa³a siê napiÌ odrobinê. Minister pi³ Ricard zmieszany z wod¹, a Jean Jacques lekko zamro¿on¹ zaklêciem whisky i gdyby poprosi³a o herbatê albo sok owocowy, wygl¹da³aby trochê œmiesznie.
– Mugole nie wiedzÂą co tracÂą – dodaÂła. – Ale swojÂą drogÂą... czemu rozwaliliÂście ca³¹ BastyliĂŞ? I nic z niej nie zostawiliÂście? Bo dobrze wiem, Âże w mugolskim Âświecie nie zostaÂł nawet kamieĂą na kamieniu...
Jean Jacques, który jak siê okaza³o, uwielbia³ historiê, siêgn¹³ po gor¹ce jeszcze, malutkie ciasteczka z kruchego ciasta, z odrobin¹ bekonu, sosu pomidorowego i sera.
– Wtedy w zasadzie czarodzieje byli tylko wÂśrĂłd szlachty, ktĂłra stanowiÂła zaledwie jeden procent wszystkich mieszkaĂącĂłw Francji, a i to nawet nie! Bo w tym jednym procencie byÂło jeszcze duchowieĂąstwo, ale nikt rozsÂądny, kto miaÂł magiczne zdolnoÂści, nie pchaÂł siĂŞ tam, to byÂłoby zbyt niebezpieczne. Niewielu byÂło wÂśrĂłd mieszczaĂąstwa. ChÂłopi... nawet jeÂśli siĂŞ jakiÂś trafiÂł, to siĂŞ do tego nie przyznawaÂł. Inkwizycja skoĂączyÂła siĂŞ juÂż dawno temu, ale w dobie absolutyzmu moÂżna byÂło siĂŞ wszystkiego spodziewaĂŚ. Nie bĂŞdĂŞ ci opowiadaÂł caÂłej historii Francji, ale powiem tylko, Âże caÂła rewolucja byÂła w zasadzie zasÂługÂą wÂłaÂśnie chÂłopĂłw i mieszczaĂąstwa. To oni, po fiasku StanĂłw Generalnych postanowili siĂŞ zbuntowaĂŚ przeciw wszechwÂładzy krĂłla, szlachty i duchowieĂąstwa. Tych paru czarodziejĂłw z mieszczaĂąstwa poinformowaÂło resztĂŞ o szykujÂących siĂŞ buntach, ale co tamci mogliby zrobiĂŚ? Nie byli wystarczajÂąco liczni, po drugie naleÂżeli do stanu, ktĂłrego przemĂłw i tak nikt by nie posÂłuchaÂł. Jedyne, co udaÂło im siĂŞ zrobiĂŚ, to zablokowaĂŚ w czarodziejskim Âświecie BastyliĂŞ w stanie sprzed 14 lipca.
– Co to znaczy zablokowaĂŚ? – Hermiona nie potrafiÂła opanowaĂŚ pytaĂą, nawet jeÂśli chodziÂło o tak nieistotnÂą sprawĂŞ.
– Jak juÂż pani zdarzyÂła siĂŞ zorientowaĂŚ, we Francji czarodzieje ÂżyjÂą w innym, rĂłwnolegÂłym wymiarze – wyjaÂśniÂł Minister. ByĂŚ moÂże odpowiedziaÂł dlatego, Âże chciaÂł zatrzymaĂŚ w tajemnicy niektĂłre szczegó³y. – WiĂŞc w tym samym miejscu istnieje rĂłwnoczeÂśnie Âświat mugolski i czarodziejski. Czarodziejski to kopia mugolskiego, ktĂłra jest co jakiÂś czas... moÂżna powiedzieĂŚ aktualizowana. Mamy u nas Departament, ktĂłry siĂŞ tym zajmuje, bo robimy to obszar po obszarze, a nie wszystko naraz. Poza tym musimy mieĂŚ zgodĂŞ mieszkaĂącĂłw... dobrze, to nie jest takie waÂżne – machn¹³ rĂŞkÂą. – PoniewaÂż nie chcieliÂśmy w Âżaden sposĂłb straciĂŚ Bastylii, zdecydowaliÂśmy siĂŞ jÂą zablokowaĂŚ. Dlatego teÂż nawet jeÂśli dokonywaliÂśmy aktualizacji tej czĂŞÂści ParyÂża, twierdza wraz z przylegÂłym terenem zostaÂła w niezmienionym stanie. Na poczÂątku zeszÂłego wieku doszliÂśmy do wniosku, Âże bĂŞdzie to wspaniaÂła siedziba Ministerstwa. Jean Jacques, moÂżesz kontynuowaĂŚ...
M³odszy mê¿czyzna podziêkowa³ skinieniem g³owy. Równoczeœnie aperitif siê skoùczy³ i lokaj zacz¹³ przynosiÌ entrÊe.
– Wiesz co jest z tego wszystkiego najgÂłupsze? – parskn¹³ szyderczo. – BastyliĂŞ zburzono, bo stanowiÂła symbol terroru i uciemiĂŞÂżenia. ByÂło to wiĂŞzienie stanu, w ktĂłrym przetrzymywano na ogó³ wiĂŞÂźniĂłw politycznych, ale takÂże pisarzy, filozofĂłw. I nie tylko. I tak siĂŞ trafiÂło, Âże 14 lipca, kiedy wielotysiĂŞczny tÂłum przypuÂściÂł szturm na BastyliĂŞ, w wiĂŞzieniu znajdowaÂło siĂŞ zaledwie oÂśmiu wiĂŞÂźniĂłw. Markiz Donatien–Alphonse–François de Sade, jedyny wiĂŞzieĂą polityczny, zostaÂł przeniesiony w inne miejsce zaledwie dzieĂą wczeÂśniej. WÂśrĂłd reszty wiĂŞÂźniĂłw byÂła jedna osoba umysÂłowo chora i paru faÂłszerzy pieniĂŞdzy. Cudownie!
Hermiona siêgnê³a po ³adnie z³o¿on¹, bia³¹ lnian¹ serwetkê i srebrny widelec. Na widok mieszaniny sa³aty z warzywami, orzechami i migda³ami i pachn¹cych œwie¿utkich bagietek mia³a ochotê zacz¹Ì jeœÌ palcami.
– I tak w ciÂągu jednego dnia rozwalili ca³¹ twierdzĂŞ?! – spytaÂła przed pierwszym kĂŞsem w niedowierzeniu. Skuteczni byli. U nas w Anglii trwaÂłoby to caÂłymi miesiÂącami, nie wspominajÂąc juÂż o planowaniu!
– Nie, Âżeby zrĂłwnaĂŚ BastyliĂŞ z ziemiÂą potrzebowali dwĂłch tygodni.
Nadal twierdzĂŞ, Âże skuteczni.
Nie zadawaÂła juÂż wiĂŞcej Âżadnych pytaĂą, z prostego powodu – zawsze uczono jÂą, Âżeby nie mĂłwiĂŚ z peÂłnymi ustami.
Po przystawce przyszÂła kolej na danie g³ówne. Na caÂłe szczĂŞÂście nie byÂł to surowy stek, bo to by jej przez gardÂło nie przeszÂło, ale Boeuf Bourguignon z zapiekanymi ziemniakami. Potem przyszÂła kolej na sery, ktĂłre ÂśmierdziaÂły przeraÂźliwie. Nie odwaÂżyÂła siĂŞ zjeœÌ pleÂśniowego, ale jakiÂś w miarĂŞ normalny. Potem podany zostaÂł deser – babeczka z czarnej czekolady, z rozpÂływajÂącym siĂŞ czekoladowym wnĂŞtrzem, oblana kremem waniliowym. JuÂż na sam koniec lokaj podaÂł kawĂŞ z du¿¹ warstwÂą bitej Âśmietany, opruszonÂą czekoladÂą.
W trakcie posiÂłku Jean Jacques zabawiaÂł ich rozmaitymi Âśmiesznymi opowiastkami dotyczÂącymi historii Francji, Minister wtrÂącaÂł czasem pikantne komentarze, zaÂś Hermiona sÂłuchaÂła i jadÂła, jadÂła i sÂłuchaÂła. Pod koniec poczuÂła siĂŞ przeÂżarta i strasznie rozleniwiona.
Bo¿e, ja tu zaraz zasnê. Nie dam rady wstaÌ, bêd¹ musieli mnie st¹d wynieœÌ... Tak oto bêdzie wygl¹da³a niedyplomatyczna wizyta angielskiego urzêdnika. Bêd¹ mieli co wspominaÌ...
Minister otarÂł usta serwetkÂą ruchem peÂłnym gracji, ktĂłry sprawiÂł, Âże odniosÂła wraÂżenie dĂŠjà–vu. PodniĂłsÂł siĂŞ, podziĂŞkowaÂł za wspĂłlny obiad i Hermionie udaÂło siĂŞ wstaĂŚ, Âżeby siĂŞ poÂżegnaĂŚ. UcaÂłowaÂł znĂłw delikatnie koĂące jej palcĂłw, skÂłoniÂł siĂŞ i ÂżyczÂąc miÂłego popoÂłudnia odszedÂł.
Jean Jacques przyjrza³ siê dziewczynie. Mia³a pó³otwarte ze zmêczenia oczy i wygl¹da³a, jakby mia³a siê za chwilê przewróciÌ. Wrócili do jego biura i wskaza³ jej wielki fotel.
– Siadaj tu i zdrzemnij siĂŞ. Po tym co opowiadaÂłaÂś, musisz byĂŚ wykoĂączona – chciaÂła zaprotestowaĂŚ, ale potrzÂąsn¹³ gÂłowÂą. – Czy tak, czy inaczej muszĂŞ iœÌ do SkrzydÂła Pó³nocnego, tobie tam wejœÌ nie wolno, wiĂŞc nie ma sensu, ÂżebyÂś staÂła przed drzwiami. RĂłwnie dobrze moÂżesz na mnie poczekaĂŚ tu. ZamknĂŞ drzwi, wiĂŞc nikt nie wejdzie i nie bĂŞdzie ci przeszkadzaÂł. PrzeÂśpij siĂŞ, to bĂŞdzie nam Âłatwiej potem coÂś zaplanowaĂŚ.
Hermiona z radoÂściÂą usiadÂła w fotelu i gdy tylko drzwi siĂŞ zamknĂŞÂły, umoÂściÂła siĂŞ wygodniej i natychmiast zasnĂŞÂła.

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?