Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

– Ile mamy ÂświstoklikĂłw? – chciaÂł wiedzieĂŚ Snape.
– DziewiĂŞtnaÂście. Bo jeden jest juÂż w poÂłowie wykorzystany na przeniesienie siĂŞ tu. BĂŞdziemy mogli go uÂżyĂŚ dziÂś wieczorem, udajÂąc siĂŞ do Bensona. Jean Jacques mĂłwiÂł, Âżeby co jakiÂś czas odsyÂłaĂŚ mu zuÂżyte, to bĂŞdzie je mĂłgÂł uruchomiĂŚ na nowo.
– Genialne! Przenoszenie siĂŞ w innym wymiarze... – powiedziaÂł Dumbledore, splatajÂąc place obu dÂłoni i opierajÂąc nasadĂŞ nosa na czubkach palcĂłw wskazujÂących.
– Nigdy nie sÂłyszaÂłam, Âżeby u nas w Ministerstwie z tym eksperymentowano...
– Bo nie potrzebujemy. SkupiliÂśmy siĂŞ przede wszystkim na zaklĂŞciach antymugolskich, ktĂłre doskonale dziaÂłajÂą. WiĂŞc nie potrzebujemy bawiĂŚ siĂŞ w inne wymiary. Ale w obecnej sytuacji to dla was olbrzymi plus, bo Norris nie bĂŞdzie mĂłgÂł was w Âżaden sposĂłb wyÂśledziĂŚ.
– Ile ci dali peleryn? – zagadnĂŞÂła Minerwa, dopijajÂąc herbatĂŞ.
Hermiona siĂŞgnĂŞÂła do saszetki i wyciÂągnĂŞÂła peleryny jedna po drugiej, rozkÂładajÂąc je ostroÂżnie i przekÂładajÂąc przez oparcie krzesÂła.
– Cztery pojedyĂącze – mruknaÂł Dumbledore. – Doskonale, choĂŚ czasem dobrze mieĂŚ jednÂą podwĂłjnÂą.
– MoÂże na wszelki wypadek zostawimy jednÂą pani profesor – zapytaÂła Snape’a Hermiona wskazujÂąc MinerwĂŞ. – Nigdy nie wiadomo, co siĂŞ moÂże trafiĂŚ...
Snape siêgn¹³ po jedn¹ z nich i chwilê przesuwa³ cienki, zwiewny materia³ miêdzy w¹skimi palcami. Potem przykry³ sobie jedn¹ rêkê i ta znik³a zupe³nie. Ca³kiem, jakby jej nie mia³. Kiwn¹³ g³ow¹ i poda³ j¹ starszej czarownicy.
Hermiona pogrzebaÂła w portmonetce, w przegrĂłdce z czarodziejskimi monetami i chwilĂŞ wahaÂła siĂŞ, czy daĂŚ Snape’owi galeona, sykla czy knuta. W koĂącu uznaÂła, Âże najlepszy bĂŞdzie jednak galeon, za sykla mĂłgÂłby siĂŞ poczuĂŚ uraÂżony, a za knuta chcieĂŚ jÂą udusiĂŚ. AÂż taka biedna to nie jesteÂś, Âżeby nie mĂłc mu daĂŚ... POÂŻYCZYÆ! jednego galeona!
Szybko rzuciÂła na niego zaklĂŞcie Proteusza i podaÂła Snape’owi, ktĂłry bacznie siĂŞ jej przyglÂądaÂł.
– ProszĂŞ. W ten sposĂłb Jean Jacques bĂŞdzie mĂłgÂł siĂŞ z panem porozumieĂŚ. ProszĂŞ jÂą zawsze nosiĂŚ przy sobie.
Dumbledore i Minerwa wymienili spojrzenia przypominajÂąc sobie GD.
– To byÂł doskonaÂły pomysÂł – powiedziaÂł Dumbledore. – ZarĂłwno teraz, jak i parĂŞ lat temu.
Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do nich lekko zaÂżenowana i odgarnĂŞÂła wÂłosy za ucho.
– DziĂŞkujĂŞ bardzo...
Snape spojrzaÂł na zegar Âścienny – byÂła juÂż czwarta. Niebawem musieli siĂŞ zbieraĂŚ do Bensona.
– Ja teÂż mam parĂŞ nowin. Po pierwsze Dilys – skÂłoniÂł siĂŞ w jej kierunku – powiadomiÂła nas wczoraj rano, Âże Naczelny miaÂł mieĂŚ w poÂłudnie spotkanie ze Smithem. DomyÂślaliÂśmy siĂŞ, Âże chodziÂło przede wszystkim o to, Âżeby Smith mĂłgÂł rzuciĂŚ na niego Imperiusa. WiĂŞc wybraÂłem siĂŞ tam z wizytÂą, Âżeby dostarczyĂŚ kolejnÂą partiĂŞ eliksirĂłw, o ktĂłre prosili Uzdrowiciele i udaÂło mi siĂŞ przeciwdziaÂłaĂŚ. Smith ma wraÂżenie, Âże rzuciÂł zaklĂŞcie, ale ono nie podziaÂła. To dobra nowina, zÂła to taka, Âże jak tylko nasi przyjaciele zorientujÂą siĂŞ, Âże coÂś jest nie tak, sprĂłbujÂą jeszcze raz. Nie bĂŞdziemy mogli go za dÂługo chroniĂŚ, to bĂŞdzie podejrzane. Po drugie, nie majÂą jeszcze eliksiru antykoncepcyjnego. Brakuje im chwilowo jakiegoÂś skÂładnika. SÂądzĂŞ, Âże chodzi im o korzenie Cimicifugi racemosy, jeÂśli tak, to mamy przynajmniej tydzieĂą spokoju. Po trzecie...
– Severusie? – spytaÂła zaniepokojona Minerwa, kiedy minĂŞÂła chwila, a Snape siĂŞ nie odzywaÂł.
MĂŞÂżczyzna podniĂłsÂł gÂłowĂŞ i widaĂŚ byÂło, Âże jest wyraÂźne wÂściekÂły. Dilys zbladÂła i wyglÂądaÂła na rĂłwnie zbulwersowanÂą.
– Te skur... przetestowaÂły ten cholerny eliksir. Nie grozi ÂśmierciÂą i jest skuteczny.
Wszyscy wpatrywali siĂŞ w niego w oczekiwaniu na dalsze wyjaÂśnienia, ale wtrÂąciÂła siĂŞ Dilys.
– W Azkabanie siedzi dziesiĂŞĂŚ kobiet, wiĂŞc przetestowali je na nich.
– Prze... przecieÂż na to trzeba czasu... wielu miesiĂŞcy... a oni zaczĂŞli to planowaĂŚ dopiero niedawno... I poza tym te kobiety sÂą tam same... – Hermiona wyraÂźnie czegoÂś nie ogarniaÂła.
– UÂżyli zmieniaczy czasu i wszystkie zgwaÂłcili. Wielokrotnie.
Hermiona z³apa³a siê za usta patrz¹c zszokowana na by³¹ dyrektorkê.
– O mĂłj BoÂże... o mĂłj BoÂże...
Wszyscy potrzebowali trochê czasu na dojœcie do siebie. Po chwili Snape podj¹³ swoje wyjaœnienia.
– Dobra nowina jest taka, Âże wszystkie portrety zgodziÂły siĂŞ nam pomagaĂŚ.
– Morgana le Fay ma swĂłj portret na Oddziale Kobiecym i powiedziaÂła, Âże od tej chwili nawet oka nie zmruÂży, Âżeby niczego nie przeoczyĂŚ – dorzuciÂła Dilys.
Snape spojrza³ na Dumbledora daj¹c mu do zrozumienia, ¿e sam nie ma ju¿ nic wiêcej do powiedzenia. Ten podziêkowa³ mu kiwniêciem g³owy i poprawi³ na nosie okulary po³ówki.
– Dwa dni temu rozmawiaÂłem z Terry’m z Personelu Technicznego. NakÂłoniÂłem go... czy jeÂśli wolicie, sam doszedÂł do wniosku, Âże w nowo odnowionym biurze szefa DPPC warto powiesiĂŚ portret ktĂłregoÂś ze sÂłynnych AurorĂłw. I znalazÂł portret Percivala Gravesa. RozmawiaÂłem juÂż z Percivalem. Jest rĂłwnie zdeterminowany co Morgana ze ÂŚw. Munga.
– Wspaniale, od poniedziaÂłku moÂże dowiemy siĂŞ wiĂŞcej! Z pewnoÂściÂą to Smith bĂŞdzie przychodziÂł do Bakera, Âżeby mu dawaĂŚ instrukcje! – dobra nowina sprawiÂła, Âże Hermiona zaczĂŞÂła nabieraĂŚ kolorĂłw. WczeÂśniej byÂła blada.
– Kolejna dobra nowina dla was dwojga, Hermiono, Severusie. Jestem pewien, Âże przyda siĂŞ wam przy szukaniu wspomnienia. Terry opowiedziaÂł mi dokÂładnie jak wyglÂąda biuro Smitha. W jego gabinecie stoi wielka szklana gablota, z wieloma pó³kami. Na kaÂżdej z nich Smith kÂładzie rozmaite rzeczy zwiÂązane z najbardziej palÂącymi sprawami. MogÂą to byĂŚ dowody rzeczowe, zeznania ÂświadkĂłw, kopie notatek AurorĂłw i oczywiÂście wspomnienia. To sÂą oryginaÂły, poniewaÂż kabiny AurorĂłw sÂą o wiele mniej strzeÂżone.
– Czy Terry wie czy sÂą jakieÂś zaklĂŞcia chroniÂące gablotĂŞ?– spytaÂł Snape.
– Niestety nie, czego niezmiernie ÂżaÂłujĂŞ – potrzÂąsn¹³ przeczÂąco gÂłowÂą Dumbledore. – PoniewaÂż Terry zajmowaÂł siĂŞ ostatnio odnawianiem i meblowaniem gabinetu Smitha i teraz robi to samo z gabinetem Gaiusa Bakera, wie co gdzie jest, ale w czasie remontu i przeprowadzki nikt tam nie pracowaÂł.
– Czy to jedyne miejsce, gdzie Aurorzy przechowujÂą dowody rzeczowe? – Snape i Hermiona zadali to samo pytanie rĂłwnoczeÂśnie, uÂżywajÂąc trochĂŞ innych s³ów, ale sens byÂł taki sam.
Dumbeldore uœmiechn¹³ siê patrz¹c na nich i doszed³ do wniosku, ¿e gdyby mia³ mo¿liwoœÌ wspó³pracy z pann¹ Granger, zapewne ceni³by j¹ sobie na równi z Severusem, albo mo¿e nawet bardziej. Oboje mieli b³yskotliwe umys³y i byli bardzo inteligentni, a do tego panna Granger mia³a z pewnoœci¹ ³atwiejszy charakter. Równoczeœnie przypomnia³ sobie, jak zaledwie parê dni temu uciê³a g³osem niedopuszczaj¹cym sprzeciwu wszelk¹ dyskusjê na temat ewentualnych poszukiwaù wspomnienia w poniedzia³ek... ByÌ mo¿e panna Granger by³a bardziej podobna do Severusa ni¿ mog³o siê wydawaÌ.
– Bardzo dobre pytanie, moi drodzy – odparÂł, zatrzymujÂąc dla siebie swoje przemyÂślenia. – Poza tym Aurorzy majÂą teÂż inne duÂże pomieszczenie, w ktĂłrym przechowujÂą inne materiaÂły. NazywajÂą je PakÂą. Wchodzi siĂŞ do niego z korytarza wiodÂącego do gabinetu Smitha. I, co waÂżniejsze, tym razem Terry zna zaklĂŞcie. Igrzyska ÂŚmierci. MusiaÂł tam wnosiĂŚ nowe szafy i za kaÂżdym razem musiaÂł prosiĂŚ kogoÂś o zdjĂŞcie zaklĂŞcia, wiĂŞc Âżeby im nie przeszkadzaÂł, szybko mu je podali. OstatniÂą szafĂŞ wstawiaÂł wczoraj wieczorem...
Hermiona wzdrygnĂŞÂła siĂŞ lekko sÂłyszÂąc hasÂło. Istotnie, bardzo trafne. To co planowali zrobiĂŚ byÂło po trosze igraniem ze ÂśmierciÂą. SpojrzaÂła na Snape’a i spotkaÂła jego wzrok, wiĂŞc odruchowo uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do niego. Snape patrzyÂł na niÂą przez chwilĂŞ zastanawiajÂąc siĂŞ jakÂą mieli szansĂŞ na to, Âże zaklĂŞcie nie zmieniÂło siĂŞ i w koĂącu odwrĂłciÂł gÂłowĂŞ w stronĂŞ portretu.
– Czy jest tam jeszcze coÂś o czym powinniÂśmy wiedzieĂŚ? JakieÂś dodatkowe zabezpieczenia, alarmy, tarcze...?
– Mam g³êboka nadziejĂŞ, Severusie, Âże nic specjalnego nie zd¹¿yli rzuciĂŚ. SprawdÂźcie na wszelki wypadek. I... – tu spojrzaÂł na zegar – wydaje mi siĂŞ, Âże czas, ÂżebyÂście siĂŞ zbierali.
– Zjedzcie moÂże coÂś przed wyjÂściem – zaoponowaÂła Minerwa, kiedy oboje drgnĂŞli i rĂłwnieÂż rzucili okiem na zegar. – Cokolwiek. JeÂśli nie obiad to jakieÂś ciasto... Nie wiecie, kiedy to siĂŞ skoĂączy...
Snape wsta³ i owin¹³ siê szatami.
– Dobrze – odparÂł. – PrzechodzÂąc koÂło kuchni moÂżesz poprosiĂŚ skrzaty, Âżeby podrzuciÂły coÂś do mojego salonu? DziĂŞkujĂŞ ci bardzo. ChodÂźmy, panno Granger.
Mam wejœÌ do JEGO salonu?!
PodszedÂł do drzwi wiodÂących do jego prywatnych komnat, otworzyÂł je przed HermionÂą i uniĂłsÂł rĂŞkĂŞ w poÂżegnalnym geÂście.
– Minerwo, Albusie, Dilys... DziĂŞkujemy za spotkanie.
– DziĂŞkujĂŞ bardzo – dorzuciÂła Hermiona przez ramiĂŞ i onieÂśmielona weszÂła do Âśrodka.
Snape znikn¹³ w pomieszczeniu obok, wiêc czekaj¹c na niego, dziewczyna rozejrza³a siê dooko³a.
Pomieszczenie by³o doœÌ du¿e i œwiat³o wpadaj¹ce przez du¿e okno oœwietla³o je k³ad¹c siê miêkkimi smugami na kamiennej pod³odze, licznych szafach pe³nych ksi¹¿ek i dociera³o a¿ do niewielkiego stolika, przy którym sta³y cztery fotele.
Dziewczyna podeszÂła wolno do biblioteczki i zaczĂŞÂła siĂŞ przypatrywaĂŚ ksiĂŞgom, nie oÂśmieliÂła siĂŞ jednak braĂŚ ich do rĂŞki. NiektĂłre wyglÂądaÂły normalnie, oprawione w skĂłrĂŞ ze zÂłotymi, czarnymi czy zielonymi napisami, ale inne zdecydowanie zniechĂŞcaÂły do dotykania. ZobaczyÂła woluminy jakby poplamione czymÂś ciemnoczerwonym, inne jakby czymÂś kleistym, z porwanymi okÂładkami... na niektĂłrych ksiĂŞgach zÂłote napisy byÂły prawie wytarte, wiĂŞc nie mogÂła nawet przeczytaĂŚ o czym mogÂły byĂŚ. Jedna ksiĂŞga, wyjÂątkowo gruba, przykuÂła jej uwagĂŞ. PrzekrzywiÂła gÂłowĂŞ, starajÂąc siĂŞ przeczytaĂŚ nazwĂŞ. OdcyfrowaÂła sÂłowo „PrzeciwzaklĂŞcia” i „ teorii numerol...”. On zna siĂŞ na numerologii??
Snape wróci³ w³aœnie nios¹c ze sob¹ pluskwê i jak¹œ ksi¹¿kê i rozejrza³ siê szukaj¹c Hermiony. Sta³a przed ksi¹¿kami. Podszed³ do niej cicho, ale nawet nie zwróci³a na to uwagi.
– Gdzie indziej mĂłgÂłbym znaleŸÌ naczelnego mola ksi¹¿kowego Hogwartu – prychn¹³, jednak z weso³¹ nutÂą w gÂłosie. – Pani Pince bardzo brakuje twoich wizyt w bibliotece.
Dziewczyna odwrĂłciÂła siĂŞ i spojrzaÂła na niego zafascynowanym wzrokiem.
– MiaÂłam wraÂżenie, Âże czasami siĂŞ na to uskarÂżaÂła... ?
– UskarÂżaÂła, ale teraz twierdzi, Âże od twojego odejÂścia siĂŞ nudzi. ChodÂź, skrzaty zaraz nam coÂś przyniosÂą...
– Panie profesorze... – Snape zd¹¿yÂł siĂŞ juÂż obrĂłciĂŚ, ale ona zostaÂła w miejscu. – Czy...
ZatrzymaÂł siĂŞ i spojrzaÂł przez ramiĂŞ czekajÂąc, aÂż skoĂączy pytanie.
– Czy zna siĂŞ pan na numerologii?
– OczywiÂście, Âże tak. Zapewne mnie o to nie podejrzewaÂłaÂś – odparÂł cierpko, ale ugryzÂł siĂŞ w jĂŞzyk, powstrzymujÂąc dalszy komentarz.
UsiadÂł przy stoliku i wskazaÂł jej fotel po przeciwnej stronie. Dziewczyna poÂłoÂżyÂła przez oparcie drugiego swojÂą pelerynĂŞ.
– Przepraszam – powiedziaÂła odruchowo, nie wiedzÂąc nawet za co przeprasza. – Nie sÂądziÂłam... wydawaÂło mi siĂŞ, Âże do eliksirĂłw numerologia nie jest potrzebna.
– Na poziomie, ktĂłrego siĂŞ uczycie, rzeczywiÂście nie. Dlatego wiĂŞkszoÂści z was wydaje siĂŞ, Âże eliksiry nie majÂą nic wspĂłlnego z magiÂą. GÂłupie mieszanie w kocioÂłku gotujÂącej siĂŞ wody.
– Na pewno nie mnie! – zaoponowaÂła gwaÂłtownie, bo faktycznie, choĂŚ za eliksirami nie przepadaÂła, uwaÂżaÂła, Âże to waÂżny przedmiot. – Jakbym nie sÂądziÂła, Âże eliksiry sÂą waÂżne, niewÂątpliwie by siĂŞ pan o tym dowiedziaÂł!
Snape przyjrza³ siê jej dok³adnie. Pierwszy raz rozmawiali na temat jej nauki w szkole. Zdawa³o siê, ¿e czas, kiedy siedzia³a w jego klasie, min¹³ bardzo dawno temu.
– CzyÂżby, panno Granger? – uniĂłsÂł pytajÂąco brew.
– PrzecieÂż wyszÂłam z lekcji wró¿biastwa... bo doszÂłam do wniosku, Âże to nie ma najmniejszego sensu.
– MogĂŞ ciĂŞ zapewniĂŚ, Âże z mojej lekcji tak Âłatwo byÂś nie wyszÂła – powiedziaÂł powoli.
SpojrzaÂła mu w oczy i zobaczyÂła, Âże byÂł trochĂŞ spiĂŞty. Jasne, cholerna przepowiednia! Zamknij dziĂłb! I pomyÂśleĂŚ, Âże mogliÂście sobie normalnie porozmawiaĂŚ...!
RozlegÂło siĂŞ pukanie do drzwi i weszÂły dwa skrzaty domowe, niosÂąc tace peÂłne rozmaitych ciastek. Oba ubrane byÂły w serwetki z godÂłem Hogwartu, udrapowane na ich niewielkich ciaÂłach. Jeden zaÂłoÂżyÂł sobie na gÂłowĂŞ ÂścierkĂŞ kuchennÂą, zawiniĂŞtÂą na ksztaÂłt turbanu, a drugi, ku zaskoczeniu i wielkiej radoÂści Hermiony, nosiÂł nieksztaÂłtny czerwono–¿ó³ty beret. To byÂła jej czapeczka!!!!!
– Profesor McGonagall powiedziaÂła, Âże dyrektor Snape Âżyczy sobie ciasta – ten w czapeczce postawiÂł tacĂŞ na stole i skÂłoniÂł im siĂŞ wytwornie. – Pimek naÂłoÂżyÂł trochĂŞ wszystkiego, bo Pimek nie pamiĂŞta ulubionego ciasta pana dyrektora.
– Doskonale.
– Czy pan dyrektor Âżyczy sobie coÂś jeszcze? – spytaÂł ten drugi. – MoÂże coÂś do picia?
– Chcesz coÂś? – zwrĂłciÂł siĂŞ Snape do Hermiony, ktĂłra nie mogÂła oderwaĂŚ oczu od kolorowej czapeczki. ÂŻeby tylko znĂłw jej nie odbiÂło z tÂą WszÂą...
Dziewczyna potrzÂąsnĂŞÂła gÂłowÂą.
– DziĂŞkujĂŞ bardzo... ChoĂŚ... czy mogĂŞ was o coÂś zapytaĂŚ? – powiedziaÂła niepewnie.
No proszĂŞ, juÂż zaczyna...
Skrzat spojrzaÂł zdziwiony na Snape’a, ale ten tylko machn¹³ zrezygnowany rĂŞkÂą.
– MoÂżesz mi powiedzieĂŚ skÂąd masz tÂą... czapkĂŞ? To co masz na gÂłowie?
Pimek zdj¹³ czapkê, poprawi³ z jednej strony wypychaj¹c j¹ trochê do góry i za³o¿y³ z powrotem na g³owê, miêdzy wystaj¹ce uszy.
– Po Bitwie Pimek sprzÂątaÂł w Gryffindorze i znalazÂł jednÂą w dormitorium. PokazaÂł jÂą Mró¿ce, ktĂłra powiedziaÂła, Âże zrobiÂła jÂą kiedyÂś uczennica, ktĂłra bardzo lubiÂła skrzaty. Ale ktĂłrej juÂż tu nie ma.
– I dlatego jÂą nosisz?
Skrzat uniĂłsÂł do gĂłry duÂże oczy, jakby chciaÂł dojrzeĂŚ czapeczkĂŞ.
– Jest Âładna. Tylko Pimkie nie wie jak ona to zakÂładaÂła na gÂłowĂŞ... musiaÂła byĂŚ bardzo maÂła...
Hermiona w pierwszej chwili chciaÂła powiedzieĂŚ, Âże to miaÂła byĂŚ czapeczka dla skrzatĂłw, Âżeby je uwolniĂŚ, ale powstrzymaÂła siĂŞ. Od tamtego czasu trochĂŞ siĂŞ nauczyÂła i nawet jeÂśli nadal nie zgadzaÂła siĂŞ na zniewalanie ich, wiedziaÂła, Âże w Hogwarcie jest im dobrze. SÂą szczĂŞÂśliwe. Tak jak Stworek mogÂąc sÂłuÂżyĂŚ Harry’emu.
UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ wiĂŞc tylko do skrzata.
– Jest ci w niej bardzo dobrze.
Pimek rozp³yn¹³ siê z radoœci.
– Pimek bardzo pani dziĂŞkuje... to bardzo miÂło... – powiedziaÂł, kÂłaniajÂąc siĂŞ jej w pas.
Snape, który by³ ju¿ gotowy zainterweniowaÌ, machn¹³ rêk¹ odprawiaj¹c oba skrzaty.
– DziĂŞkujĂŞ wam. Nic wiĂŞcej nam juÂż nie potrzeba.

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?