Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Skrzaty skÂłoniÂły mu siĂŞ i deportowaÂły siĂŞ z trzaskiem. Dziewczyna siĂŞgnĂŞÂła po cytrynowy placek z bezÂą, na ktĂłrej perliÂły siĂŞ zÂłote kuleczki cukru.
– Panie profesorze, proszĂŞ mi powiedzieĂŚ o eliksirach... Do czego potrzebna jest numerologia?
Snape wzi¹³ swój ulubiony crumble z leœnymi owocami i bit¹ œmietan¹.
– W niektĂłrych eliksirach, nale¿¹cych do czwartej klasy, trzeba uaktywniĂŚ magiĂŞ w dodawanych do eliksiru skÂładnikach. Nie sÂą to Âżadne typowe zaklĂŞcia, ale formuÂły do ktĂłrych podstawia siĂŞ wartoÂści z rĂłwnaĂą numerologicznych z zakresu Czwartej WyÂższej Teorii Numerologicznej. Nie muszĂŞ ci chyba mĂłwiĂŚ czym moÂże siĂŞ skoĂączyĂŚ uÂżycie zÂłej formuÂły...
Hermiona by³a wyraŸnie zafascynowana. Wiedzia³a, ¿e w sk³ad tych równaù wchodz¹ te¿ Liczby Si³y, które zale¿¹ od stopnia zaanga¿owania siê czarodzieja w ich rozwi¹zanie.
– Czy to znaczy, Âże siÂła eliksiru zaleÂży od mocy zaklĂŞcia, ktĂłre z kolei zaleÂży od siÂły, jakÂą czarodziej wÂłoÂży w przygotowanie go...?
Snape stwierdzi³, ¿e dyskusja by³a ca³kiem na poziomie. Z tym tylko, ¿e ona zd¹¿y³a ju¿ zjeœÌ wiêksz¹ czêœÌ swojego ciasta, a on nawet nie mia³ okazji zacz¹Ì.
– Dobrze powiedziane, panno Granger. Pozwoli pani, Âże nie bĂŞdĂŞ siĂŞ bawiÂł w przyznawanie punktĂłw, bo tutaj to
faktycznie zadziaÂła...
– I biedny Gryffindor znĂłw zdobyÂłby Puchar DomĂłw – parsknĂŞÂła Hermiona.
Trzeba by³o j¹ czymœ zaj¹Ì, ¿eby wreszcie da³a mu jeœÌ...
– Skoro juÂż rozmawiamy o szkole... Jakie byÂły twoje ulubione przedmioty?
To bardzo Snape’a interesowaÂło. Dziewczyna miaÂła Wybitne praktycznie ze wszystkiego i to mu bardzo przypominaÂło siebie samego. On miaÂł swoje motywacje, ciekawe jakie byÂły jej.
Dziewczyna zastanowiÂła siĂŞ chwilĂŞ patrzÂąc na ÂścianĂŞ. W zasadzie interesowaÂło jÂą wszystko, wiĂŞc ciĂŞÂżko byÂło siĂŞ zdecydowaĂŚ.
– Chyba najbardziej podobaÂła mi siĂŞ numerologia, zaklĂŞcia, staroÂżytne runy i transmutacja... Historia magii nie byÂła zÂła, ale moÂżna na niej byÂło zasn¹Ì... – niektĂłrzy faktycznie zasypiali, ale doszÂła do wniosku, Âże nie byÂł to najlepszy moment, Âżeby o tym mĂłwiĂŚ. – PodobaÂło mi siĂŞ teÂż mugoloznastwo.
– A eliksiry? – zagadn¹³ unoszÂąc lekko, jakby kpiÂąco, kÂącik ust w gĂłrĂŞ.
Hermiona spojrzaÂła trochĂŞ zakÂłopotana na swojego nauczyciela eliksirĂłw. To siĂŞ, choroba, wkopaÂłam...
– Có¿... to ciekawy przedmiot... – odpowiedÂź byÂła zbyt banalna, wiĂŞc postaraÂła siĂŞ powiedzieĂŚ coÂś bardziej interesujÂącego. – Ma pan racjĂŞ, nie ma tam machania ró¿dÂżka i mogÂą wyglÂądaĂŚ ... Âże tak powiem, niezbyt magicznie, ale przecieÂż majÂą niesamowitÂą moc... UzdrawiajÂą, ale potrafiÂą teÂż zniewoliĂŚ, mogÂą przynieœÌ sÂławĂŞ, chwa³ê, a nawet powstrzymaĂŚ ÂśmierĂŚ, jak pan mĂłwiÂł na pierwszej lekcji...
Ona mnie cytuje?!
– Dobrze wiedzieĂŚ, Âże choĂŚ jeden uczeĂą tej szkoÂły uwaÂża, Âże eliksiry... nie sÂą takie zÂłe.
Eliksiry nie byÂły takie zÂłe, tylko coÂś byÂło nie tak z nauczycielem... przemknĂŞÂło jej przez myÂśl.
– No có¿, nie moÂżna „najbardziej lubiĂŚ” wszystkich przedmiotĂłw.
Na tym zakoĂączyli towarzyskie rozmowy i przez kolejny kwadrans zajĂŞli siĂŞ planowaniem dzisiejszego wieczoru. Hermiona zd¹¿yÂła siĂŞ dowiedzieĂŚ, Âże Benson mieszkaÂł w niewielkim domu pod Londynem i miaÂł kilku czarodziejskich sÂąsiadĂłw. ÂŻartobliwie nazywaÂł to miejsce „Magicznym ZakÂątkiem”. ZakÂątek byÂł poÂłoÂżony w pewnym oddaleniu od mugoli i nie wiodÂły do niego Âżadne drogi. Otoczony byÂł zaklĂŞciami antymugolskimi, tak wiĂŞc mogli wylÂądowaĂŚ nieopodal, gdzieÂś po Âśrodku pola kukurydzy. Dla bezpieczeĂąstwa postanowili zaÂłoÂżyĂŚ peleryny niewidki. Na dzisiejszy wieczĂłr uÂżywanie wielosokowego odpadaÂło, ale Snape wzi¹³ ze sobÂą dwie fiolki myÂślÂąc raczej o niedzielnej wyprawie do Ministerstwa. Nie wiedzÂąc co moÂże siĂŞ wydarzyĂŚ, na wszelki wypadek spakowaÂł peÂłno innych eliksirĂłw i maÂści.
W koĂącu Hermiona wÂłoÂżyÂła do kieszeni torby peleryny i wyszli przed szkolnÂą bramĂŞ. Tam przygotowaÂła jeden Âświstoklik do Sunninghill i kiedy juÂż dobrze przykryli siĂŞ pelerynami i zÂłapali za rĂŞce przez ÂśliskÂą tkaninĂŞ, aktywowaÂła go.

Kukurydza byÂła juÂż na tyle wysoka, Âże Hermiona nie widziaÂła zupeÂłnie nic, ale Snape byÂł wyÂższy, wiĂŞc rozejrzaÂł siĂŞ i w oddali dostrzegÂł duÂży dom wÂśrĂłd drzew. Na wszelki wypadek rzuciÂł na nich Muffliato.
– To tam, niezbyt daleko – wskazaÂł rĂŞkÂą na prawo od siebie.
– CaÂłe szczĂŞÂście, Âże choĂŚ jedno z nas coÂś widzi – dziewczyna czuÂła siĂŞ trochĂŞ bezradnie otoczona zewszÂąd identycznie wygladajÂąca kukurydzÂą i nie majÂąc pojĂŞcia gdzie siĂŞ znajduje.
WiaÂł lekki wiaterek, wiĂŞc liÂście szeleÂściÂły cicho. SÂłychaĂŚ byÂło Âświergot ptakĂłw i terkot traktora w oddali.
Snape juÂż otworzyÂł usta, Âżeby powiedzieĂŚ, Âże jeÂśli dziÂś bĂŞdzie gadaĂŚ tyle co zawsze, to jÂą tu zostawi, ale siĂŞ powstrzymaÂł. On uwaÂżaÂłby to za dowcip, ale nie byÂł pewny jak ona to odbierze.
Ruszy³ przodem, ca³y czas trzymaj¹c j¹ za rêkê, ¿eby siê nie pogubili i odsuwaj¹c rêk¹ liœcie tak, by nie uderza³y id¹cej za nim dziewczyny. Parê minut póŸniej kukurydza siê skoùczy³a i wyszli nagle na w¹sk¹ œcie¿kê, któr¹ mo¿na by³o dojœÌ do ogrodu. Kwit³o w nim pe³no kwiatów, przede wszystkim ró¿ i podchodz¹c poczuli odurzaj¹cy zapach.
– Jest dopiero po piÂątej, pewnie jeszcze nie przyszli – szepnĂŞÂła Hermiona, pochylajÂąc siĂŞ w stronĂŞ Snape’a.
– Bardzo dobrze, moÂże uda nam siĂŞ wejœÌ do Âśrodka przed nimi i poÂłoÂżyĂŚ tam twojÂą pluskwĂŞ... Jaka szkoda, Âże ona nie chce chodziĂŚ...
– SÂą takie, ktĂłre chodzÂą albo latajÂą, ale takie zdobyĂŚ jest o wiele trudniej – odparÂła zachwycona, myÂślÂąc rĂłwnoczeÂśnie Twoja pluskwa... nie chce chodziĂŚ. Merlinie, ten facet jest niesamowity!!!
Niesamowity facet spojrzaÂł w jej kierunku i zanotowaÂł w myÂślach, Âże trzeba bĂŞdzie zapytaĂŚ skÂąd wÂłaÂściwie ona jÂą wytrzasnĂŞÂła. Chwilowo mieli waÂżniejsze rzeczy na gÂłowie.
Hermionie nie uda³o siê zdobyÌ planu domu Bensona, wiêc musieli obejœÌ go dooko³a i przyjrzeÌ siê co jest w œrodku. Dom by³ na szczêœcie parterowy, wiêc mogli sprawdziÌ w ten sposób wszystkie pomieszczenia. Okna niektórych by³y otwarte, wiêc wyeliminowali sypialnie, kuchniê, salê jadaln¹ i wahali siê teraz miêdzy salonikiem i czymœ na kszta³t gabinetu.
– Có¿, bĂŞdziemy musieli poczekaĂŚ aÂż przyjdÂą. CiĂŞÂżko powiedzieĂŚ gdzie siĂŞ spotkajÂą – powiedziaÂł Snape.
– ProszĂŞ siĂŞ nie martwiĂŚ, mam pomysÂł, jak im jÂą podrzuciĂŚ.
– Co chcesz zrobiĂŚ?
– To co robiÂłam jak byÂłam maÂła. Z moimi przyjació³mi. Czasami zwijaliÂśmy w kulkĂŞ trochĂŞ trawy i bÂłota i rzucaliÂśmy tym w szyby sÂąsiadĂłw. Tych, ktĂłrych nie lubiliÂśmy.
Móg³ siê krzywiÌ do woli i tak by tego nie zobaczy³a. Zamiast tego nieoczekiwanie dla siebie samego uœmiechn¹³ siê wyobra¿aj¹c sobie ma³¹ dziewczynkê ze zmierzwionymi w³osami i ³obuzerskim wyrazem twarzy obrzucaj¹c¹ okna s¹siadów. W sumie pomys³ ukrywania siê pod peleryn¹ nie jest taki z³y.
Usiedli obok siebie pod wielkim drzewem, opieraj¹c siê plecami o szeroki pieù. Hermiona zaczê³a wyrywaÌ kawa³ki trawy wraz z ziemi¹ i w koùcu obla³a je strumieniem wody z ró¿d¿ki. Ulepi³a kilka nieforemnych kulek, które po³o¿y³a tu¿ ko³o siebie. Pozosta³o im czekanie.
Jakiœ czas póŸniej przed domek wysz³a ³adna kobieta w œrednim wieku, usiad³a w cieniu na ³awce, na szczêœcie doœÌ daleko od nich i zaczê³a czytaÌ ksi¹¿kê. Od czasu do czasu spogl¹da³a w kierunku œcie¿ki, która dla nich obojga ginê³a za drzewami. S³u¿¹ca donios³a tacê z ciasteczkami, szklanki i dzban soku dyniowego.
– Pewnie zaraz zacznÂą przychodziĂŚ i ona wyszÂła czyniĂŚ honory domu – powiedziaÂła caÂłkiem niepotrzebnie Hermiona.
I faktycznie, po jakimÂś kwadransie zjawiÂł siĂŞ Scott, za nim rĂłwnoczeÂśnie Norris i Lawdord, a potem zaczĂŞli schodziĂŚ siĂŞ inni. Z domu wyszedÂł Benson, usiedli na Âławkach i rozmawiali czekajÂąc na przybycie reszty. Przy okazji czĂŞstowali siĂŞ ciastkami, pili sok i Âżartowali z paniÂą domu.
– A, wÂłaÂśnie, Alaina dziÂś nie bĂŞdzie. Wetkn¹³ na chwilĂŞ gÂłowĂŞ przez kominek, Âżeby powiedzieĂŚ, Âże jest chory i Âżyga dalej niÂż widzi – powiedziaÂł Benson, kiedy przywitali siĂŞ juÂż z Watkinsem, ktĂłry jak zwykle siĂŞ spóŸniÂł.
– MusiaÂło go nieÂźle dopaœÌ – skomentowaÂł ktĂłryÂś z nich, ale nie usÂłyszeli ktĂłry.
Smith podniĂłsÂł siĂŞ z Âławki i Snape utkwiÂł w nim wÂściekÂłe spojrzenie. Gdyby mĂłgÂł zabijaĂŚ wzrokiem, Smitha powininno trafiĂŚ na miejscu. Z caÂłej Ăłsemki najbardziej niecierpiaÂł wÂłaÂśnie jego. Drugi w kolejnosci byÂł, niewiedzieĂŚ czemu, Rockman.
Panowie podziêkowali ¿onie Bensona za towarzystwo i weszli do domu. Chwilê póŸniej zas³ony w saloniku zosta³y zaci¹gniête, okno zamkniête.
Hermiona przygryzÂła lekko dolnÂą wargĂŞ. Nie mogÂła za wiele zrobiĂŚ, pĂłki Âżona Bensona siedziaÂła na Âławce.
– ZajmĂŞ siĂŞ niÂą – szepn¹³ Snape, zgadujÂąc, Âże kobieta przeszkadza.
Hermiona usÂłyszaÂła jak materiaÂł peleryny otarÂł siĂŞ o szorstkÂą korĂŞ drzewa, kiedy siĂŞ podnosiÂł. StÂąpajÂąc ostroÂżnie podeszÂła do okna i poÂłoÂżyÂła drucik na parapecie. Potem wrĂłciÂła po pacyny trawy i ziemi i ukryÂła siĂŞ za wielkimi krzakami hortensji. StamtÂąd moÂżna byÂło Âłatwo wydostaĂŚ siĂŞ na drogĂŞ nie bĂŞdÂąc za bardzo widzianym i o to dokÂładnie jej chodziÂło. OdwrĂłciÂła siĂŞ patrzÂąc w kierunku pani Benson.
Nie widziaÂła Snape’a i nie wiedziaÂła, co chciaÂł zrobiĂŚ, ale kiedy kobieta machnĂŞÂła nagle rĂŞkÂą raz i drugi i uderzyÂła siĂŞ lekko w odsÂłoniĂŞte ramiĂŞ, domyÂśliÂła siĂŞ, Âże to musi byĂŚ jego sprawka. MinĂŞÂła chwila i znĂłw zaczĂŞÂła siĂŞ odganiaĂŚ. W koĂącu nagle wstaÂła i poszÂła do domu.
ÂŚwietnie, teraz ja siĂŞ zabawiĂŞ...
Wycelowa³a w okno i rzuci³a pierwsz¹ kulkê, która nie trafi³a w szybê, ale z cichym plaœniêciem uderzy³a w drewnian¹ okiennicê. Wycelowa³a staranniej i tym razem us³ysza³a ciche stukniêcie o szybê. Przygotowa³a ró¿d¿kê i rzuci³a trzeci¹.
RozlegÂł siĂŞ szczĂŞk nagle otwieranego okna i miĂŞdzy zasÂłonami pojawiÂła siĂŞ gÂłowa Bensona. O to jej chodziÂło!
WycelowaÂła w parapet i wylewitowaÂła drucik gdzieÂś za okno. ObojĂŞtnie gdzie, mikrofon byÂł tak czuÂły, Âże ÂłapaÂł z odlegÂłoÂści dziesiĂŞciu jardĂłw. PochyliÂła siĂŞ gwaÂłtowniej poruszajÂąc niechcÂący kwiatami.
Benson zauwaÂżyÂł brudne Âślady na szybie. SpojrzaÂł przed siebie i nagle zobaczyÂł jakiÂś ruch w krzakach.
– Cholerne dzieciaki! – warkn¹³ i zÂłapawszy ró¿dÂżkĂŞ, posÂłaÂł w tamtym kierunku kilka oszaÂłamiaczy. – Odechce siĂŞ wam zabaw!
Odniós³ wra¿enie, ¿e coœ siê tam poruszy³o i zaszeleœci³o i us³ysza³ tupot nóg, wiêc pomysla³, ¿e parszywe dzieciaki s¹siadów uciek³y, jak zwykle, w stronê drogi. Z trzaskiem zamkn¹³ okno i szurn¹³ zas³onami.
Snape ju¿ wraca³ pod drzewo, kiedy zobaczy³ strumienie czerwonego œwiat³a, które pomknê³y w stronê, po której sta³a dziewczyna. Us³ysza³ szelest i t¹pniêcie i natychmiast domyœli³ siê, ¿e któryœ z osza³amiaczy musia³ j¹ trafiÌ. B³yskawicznie rzuci³ zaklêcie ha³asuj¹ce w stronê drogi, ¿eby odci¹gn¹Ì uwagê Bensona. Musia³o mu siê udaÌ, bo ten warkn¹³ coœ i zatrzasn¹³ okno.
Snape podszed³ szybko do krzaka, uklêkn¹³ i zacz¹³ na oœlep szukaÌ d³oùmi po ziemi, nie zwracaj¹c zupe³nie uwagi na g³osy, które zacz¹³ nagle s³yszeÌ w lewym uchu. Przez chwilê nie znajdowa³ nic, ale nagle trafi³ na coœ miêkkiego. Wymaca³ rêk¹ jakiœ kszta³t pod cienkim materia³em i zorientowa³ siê, ¿e to noga dziewczyny. Siêgn¹³ dalej i z³apa³ j¹ lekko za ramiê, ale dziewczyna nie poruszy³a siê.
– Granger..? – szepn¹³ wyraÂźnie i sprĂłbowaÂł jÂą choĂŚ trochĂŞ podnieœÌ. – Cholera! Granger!
Potrz¹sn¹³ ni¹ lekko, ale te¿ nie podzia³a³o i w dodatku bezw³adne cia³o zaczê³o wysuwaÌ siê mu spod ramienia. Nic dziwnego, oboje mieli na sobie œliskie peleryny. Pozwoli³ jej osun¹Ì siê, opar³ o kolano i machn¹³ ró¿d¿k¹ rzucaj¹c niewerbalne Renervate.
Hermiona nabraÂła oddechu i poruszyÂła siĂŞ. Odruchowo zasÂłoniÂł jej usta rĂŞkÂą.
– Cicho... nic nie mĂłw...
Pomóg³ jej usi¹œÌ i poczu³, jak opiera siê o niego lekko. Pewnie nieŸle oberwa³a...
– Jak siĂŞ czujesz?
Dziewczyna nabra³a jeszcze raz g³êboko powietrza i œwiat zachybota³ siê i wreszcie siê uspokoi³.
– MoÂże byĂŚ... Nic mi nie jest...
– MoÂżesz sama siedzieĂŚ? – pytanie uzmysÂłowiÂło jej, Âże pó³leÂży na jego ramieniu.
UsiadÂła dla prĂłby sama i stwierdziÂła, Âże jest w porzÂądku.
– JuÂż tak... DziĂŞkujĂŞ.
Snape poprawiÂł niewygodnÂą kulkĂŞ w uchu i usiadÂł koÂło Hermiony. RĂłwnie dobrze mogli zostaĂŚ tam gdzie byli, przynajmniej na razie.
Hermiona siĂŞgnĂŞÂła po drugÂą sÂłuchawkĂŞ i wÂłoÂżyÂła jÂą sobie do ucha. Trafili w bardzo dobrym momencie. W saloniku Norris przeszedÂł wÂłaÂśnie do konkretĂłw.

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?