Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

PiÂątek, 19.06
Sztab Generalny Armii Brytyjskiej

Porucznik Danny Mack odÂłoÂżyÂł telefon od Kovalsky’ego, narzuciÂł marynarkĂŞ, poprawiÂł pagony i zapi¹³ porzÂądnie wszystkie guziki. Od tygodnia szlag trafiÂł klimatyzacjĂŞ i w biurach moÂżna byÂło siĂŞ ugotowaĂŚ, wiĂŞc w ramach niepisanego zarzÂądzenia mĂłgÂł siedzieĂŚ w samej koszuli, ale wychodzÂąc musiaÂł wyglÂądaĂŚ regulaminowo. ZamykajÂąc drzwi przeczesaÂł palcami krĂłtkie wÂłosy i naÂłoÂżyÂł czapkĂŞ.
W korytarzu by³o trochê ch³odniej, bo wszystkie okna w Sali Centralnej by³y pootwierane i zrobi³ siê przeci¹g. Szereg lampek, wisz¹cych na œcianie do oœwietlenia rozmaitych dyplomów czy odznaczeù, zosta³ wy³¹czony i panowa³ pó³mrok. Miêkka wyk³adzina zdawa³a siê grzaÌ w podeszwy.
– IdĂŞ do Biura Analiz – powiedziaÂł Starszej SierÂżant Warren, zatrzymujÂąc siĂŞ koÂło jej biurka. – Gdyby podpuÂłkownik Parker mnie szukaÂł, przekaÂż mu, Âże pracujĂŞ nad jego rozkazem. Powinienem wrĂłciĂŚ za jak¹œ godzinĂŞ.
Dziewczyna zrobiÂła krĂłtkÂą notatkĂŞ i spojrzaÂła na porucznika z prowokujÂącym uÂśmieszkiem.
– O ktĂłrej dzisiaj skoĂączysz?
Mack zamyÂśliÂł siĂŞ. Nie wiedziaÂł, o ktĂłrej uda mu siĂŞ dziÂś wyrwaĂŚ, ale kiedy zobaczyÂł, jak jego asystentka i rĂłwnoczeÂśnie od niedawna dziewczyna, uniosÂła dÂługopis do ust i zaczĂŞÂła go zmysÂłowo podgryzaĂŚ, zdecydowaÂł, Âże dziÂś moÂże siĂŞ Âświat zawaliĂŚ, a on i tak stÂąd wyjdzie.
– O szĂłstej. Rozumiem, Âże mam do ciebie wpaœÌ? – wymruczaÂł, pochylajÂąc siĂŞ ku niej.
– Tylko siĂŞ nie spóŸnij...
Kiedy obliza³a usta, poczu³, ¿e jego cia³o zareagowa³o na te sugestywne gesty i stwierdzi³, ¿e musi siê zaj¹Ì czymœ innym, inaczej oszaleje do wieczora.
WchodzÂąc do duÂżego holu Krajowego Centrum Rozpoznania Fotograficznego okazaÂł przepustkĂŞ i kazaÂł zawiadomiĂŚ starszego chor¹¿ego Kovalsky’ego o swoim przybyciu. Zamiast wezwaĂŚ windĂŞ, wszedÂł na drugie piĂŞtro schodami i pchn¹³ wahadÂłowe, kowbojskie – jak je nazywaÂł, drzwi. Jako maÂły chÂłopak byÂł fanem westernĂłw i kochaÂł Jessy Jamesa, Boba Daltona i Lucky Luck’a i, oczywiÂście, wahadÂłowe drzwi. Co prawda te byÂły peÂłne, a nie takie, jak we wszystkich barach na Dzikim Zachodzie, ale nadal mĂłgÂł sobie wyobraÂżaĂŚ, Âże zaraz wyjmie colta i zaÂłatwi jakiegoÂś podejrzanego draba kantujÂącego w brydÂża...
Niestety w korytarzu Âżadnego draba nie byÂło, tylko w otwartych drzwiach parĂŞ stĂłp dalej staÂł Kovalsky. Przywitali siĂŞ i Mack wszedÂł do studia. Na caÂłe szczĂŞÂście klima dziaÂłaÂła.
– Co siĂŞ dzieje, Thomas? WyglÂądasz, jakbyÂś ducha zobaczyÂł – spojrzaÂł na pryszczatego mÂłodzieĂąca, odÂłoÂżyÂł czapkĂŞ na biurko i usiadÂł wygodnie w fotelu przy biurku zasÂłanym stosem papierĂłw, notatek, pÂłytek dvd, opakowaniach po Marsach i puszkach coli. Spod tego bajzlu wychodziÂł kabel telefoniczny.
– Panie poruczniku, przygotowujÂąc dla pana materiaÂły o Rathlin Island natkn¹³em siĂŞ na... wyglÂąda mi to na jakiÂś nowy sposĂłb kamuflaÂżu – odparÂł niepewnie Kovalsky.
– KamuflaÂżu czego? Ludzi? PojazdĂłw?
– Ludzi. PojazdĂłw nie widziaÂłem i nie sÂądzĂŞ, Âżeby tam byÂły.
Mack spojrzaÂł jeszcze raz na chÂłopaka, ktĂłry byÂł wyraÂźnie poddenerwowany. MiaÂł lekko zaczerwienione oczy i rozczochrane wÂłosy.
– MoÂże zacznijmy od poczÂątku – zaproponowaÂł. – Opowiedz mi wszystko dokÂładnie.
Parê minut pó¼niej erotyczne my¶li zupe³nie wylecia³y mu z g³owy. Pochyli³ siê opieraj±c ³okcie o kolana i postanowi³ zacz±æ NAPRAWDÊ od pocz±tku.
– Po pierwsze, wyjaÂśnij mi w paru sÂłowach o co chodzi z tym zobrazowaniem przestrzennym. Tylko bez technicznego beÂłkotu, proszĂŞ.
– Mamy w tej chwili na orbicie geostacjonarnej satelitĂŞ FF–25. To satelita rozpoznawczy najnowszej generacji systemu DSP – Kovalsky albo siĂŞ zapomniaÂł, albo w ogĂłle nie umiaÂł mĂłwiĂŚ, nie uÂżywajÂąc choĂŚby jednego technicznego pojĂŞcia. – Ma dziesiĂŞĂŚ kamer szerokokÂątnych i teleskop zwierciadlany typu Schmidta. Przekazuje nam obrazy za poÂśrednictwem bazy naziemnej w oÂśrodku wojskowym Akrotiri. Kiedy kazaÂł mi pan zebraĂŚ dane na temat Rathlin Island, sprawdziÂłem, Âże RAF nie lata nad tym terenem, ale za to codziennie przelatuje nad nim nasz satelita, wiĂŞc zdecydowaÂłem siĂŞ uÂżyĂŚ danych z ostatniej transmisji.
– Jak dokÂładny obraz moÂżesz dostaĂŚ?
– Przy soczewkach Nicona mogĂŞ mieĂŚ ponad 800–krotne zbliÂżenie, co przy dÂługoÂści teleskopu...
– Czyli...?
Kovalsky wzruszyÂł w duchu ramionami.
– TrochĂŞ przesadzajÂąc moÂżna powiedzieĂŚ, Âże mogĂŞ zaglÂądaĂŚ tym tam w oczy. BĂŞdzie bardzo pixelizowaÂło i obraz bĂŞdzie rozmyty, ale bĂŞdziemy mogli je zobaczyĂŚ.
– O cholera...! – powiedziaÂł Mack z uznaniem. – Jak daleko jest satelita od ziemi?
– Jest na orbicie eliptycznej, wiĂŞc zawieszenie nad ró¿nymi punktami jest zmienne. Jest trochĂŞ ponad 26 000 mili nad Rathlin Island.
Mack mia³ ochotê kazaæ mu powtórzyæ. 26 TYSIÊCY mili st±d i zagl±damy ludziom w oczy?!
– Dobrze. To teraz o co chodzi z tym kamuflaÂżem? Wiem, Âże ostatnim hitem jest kamuflaÂż digitalny. Chyba nie wymyÂślili lepszego sposobu na odwzorowanie szumu kolorystycznego otoczenia?
– Nie wiem, poruczniku. BojĂŞ siĂŞ, Âże to coÂś zupeÂłnie nowego. Nie mimetyczny, nie deformujÂący i nie pixelowy – chÂłopak uÂżyÂł bardziej popularnej nazwy.
– To znaczy co?
– Nie wiem. Oni po prostu znikli...
– Nie opowiadaj bzdur, przecieÂż nie mogli znikn¹Ì! To nie jest jakaÂś cyrkowa sztuczka, ktĂłrej uczÂą teraz nowych rekrutĂłw... – zdenerwowaÂł siĂŞ Mack.
– Panie poruczniku, chyba bĂŞdzie lepiej, jak pan sam to zobaczy...
Mack rozejrzaÂł siĂŞ po studiu. PrĂłcz setki ekranĂłw komputerowych i tabletĂłw zobaczyÂł duÂży projektor na ÂścianĂŞ. Kovalsky jednak wstaÂł i pokazaÂł gestem drzwi.
– MoÂże przejdziemy do sali projekcyjnej... tam bĂŞdzie to lepiej widaĂŚ. Mamy tam naprawdĂŞ wieeelki ekran.
Po ³atwoœci, z jak¹ Kovalsky poda³ mu odleg³oœÌ satelity od Ziemi, Mack móg³ spodziewaÌ siê, ¿e bêdzie oszo³omiony. I faktycznie. Ekran by³ olbrzymi.
– Ile ma? – staraÂł siĂŞ nadaĂŚ swojemu gÂłosowi niewinne brzmienie.
– 40 stĂłp kwadratowych.
O cholera! To siĂŞ nazywa niezÂłe Home Cinema!
Kiedy skoùczy³ po raz ósmy ogl¹daÌ transmisjê, zamyœli³ siê g³êboko. Nie by³o w¹tpliwoœci, trafili ca³kiem przez przypadek na du¿¹ sprawê. Ktoœ, jakaœ organizacja, wynalaz³ nowy typ kamufla¿u. Nikt w armii o nim nie s³ysza³, przynajmniej nie brytyjskiej. Nie s¹dzi³ te¿, ¿eby Amerykanie coœ o tym wiedzieli i i nie podzielili siê tak¹ informacj¹. Nie w obecnej, kryzysowej sytuacji, bior¹c pod uwagê jichadystów.
Sobota, 20.06

DochodziÂła Ăłsma wieczorem, kiedy Severus i Minerwa wylÂądowali na tyÂłach Kliniki. Ledwo Minerwa zÂłapaÂła rĂłwnowagĂŞ, podeszÂła do nich Hermiona. Po krĂłtkim powitaniu Severus wyjaÂśniÂł jej plan na dzisiejszy wieczĂłr.
– Wpierw sprawdzimy laboratorium Watkinsa. Ty pĂłjdziesz ze mnÂą, profesor McGonagall bĂŞdzie nas ubezpieczaĂŚ przy wejÂściu do korytarza. NastĂŞpnie sprawdzimy magazynek, w ktĂłrym Klinika trzyma rezerwy i przy okazji zabiorĂŞ im eliksir przeciwbĂłlowy i uzupeÂłniajÂący krew. Dwa najwaÂżniejsze eliksiry, ktĂłre zawsze muszÂą byĂŚ na kaÂżdym Oddziale. Potem pĂłjdĂŞ na kaÂżdy OddziaÂł pod pozorem kontroli eliksiru przeciwbĂłlowego, powiem, Âże mamy problem i Âże traci on swojÂą moc i przy tej okazji powiem im, Âże praktycznie nie majÂą juÂż obu eliksirĂłw na stanie i koniecznie ktoÂś musi im je zrobiĂŚ. W ten sposĂłb Watkins bĂŞdzie zajĂŞty w poniedziaÂłek. JeÂśli chcesz, moÂżesz zaÂłoÂżyĂŚ pelerynĂŞ niewidkĂŞ i iœÌ ze mnÂą.
Z poczÂątku Severus chciaÂł zostawiĂŚ dziewczynĂŞ na straÂży, Âżeby jej nie naraÂżaĂŚ, ale Minerwa zmusiÂła go do zmiany decyzji mĂłwiÂąc, Âże tylko widzÂąc wszystko na wÂłasne oczy Hermiona siĂŞ uspokoi.
– We wtorek, jak tylko wyjdzie z domu, bĂŞdzie musiaÂł bardzo szybko do niego wrĂłciĂŚ. I nie bĂŞdzie miaÂł juÂż szansy, Âżeby cokolwiek stamtÂąd przynieœÌ.
– Czemu bĂŞdzie musiaÂł wrĂłciĂŚ? – spytaÂła Hermiona.
– Spali mu siĂŞ dom – odparÂł krĂłtko.
Dziewczyna nabraÂła gwaÂłtownie powietrza zasÂłaniajÂąc usta dÂłoniÂą.
– W czwartek póŸnym wieczorem byÂłem w Klinice i powiesiÂłem w jego laboratorium portret Artemizji – Hermiona juÂż otworzyÂła usta, ale podniĂłsÂł rĂŞkĂŞ i zamarÂła. – Tu nie chodzi o to, ÂżebyÂś braÂła udziaÂł w kaÂżdym wypadzie do Kliniki. NajwaÂżniejsze jest, ÂżebyÂśmy panowali nad sytuacjÂą. ByÂłem tam oficjalnie, wiĂŞc nic mi nie groziÂło. – Kiedy dziewczyna niechĂŞtnie potaknĂŞÂła, dodaÂł. – PokazaÂłem Artemizji, gdzie stoi esencja z Cimicifugi, wiĂŞc jeÂśli tylko Watkins jej dotknie, bĂŞdziemy o tym wiedzieĂŚ. Ale czy tak, czy inaczej przyjdĂŞ we wtorek wieczorem skontrolowaĂŚ wszystko jeszcze raz. OczywiÂście jeÂśli chcesz, moÂżesz przyjœÌ ze mnÂą, wtedy profesor McGonagall bĂŞdzie staÂła na straÂży.
– Bardzo bym chciaÂła...
Minerwa poÂłoÂżyÂła jej uspokajajÂąco rĂŞkĂŞ na ramieniu.
– OczywiÂście, moja droga.
– O tej porze Watkins siedzi juÂż pewnie u Smitha, wiĂŞc nie przewidujĂŞ Âżadnych komplikacji. Minerwo, po przeszukaniu Kliniki bĂŞdziemy musieli cofn¹Ì siĂŞ z HermionÂą o parĂŞ godzin, Âżeby pĂłjœÌ podsÂłuchaĂŚ Norrisa i resztĂŞ. SÂądzĂŞ, Âże najlepiej bĂŞdzie, jeÂśli cofniemy siĂŞ do chwili obecnej. WiĂŞc wejdÂź do holu sama i daj nam trochĂŞ czasu, dobrze?
Machn¹³ ró¿d¿k¹ i kontenery przesunê³y siê na boki, a brama otworzy³a siê. Poda³ dziewczynie pelerynê niewidkê, a Minerwa przemieni³a siê z burego kota i pobieg³a przed nimi. Severus spojrza³ na zegarek.
– SiĂłdma piĂŞĂŚdziesiÂąt osiem... poczekajmy, jak bĂŞdzie piĂŞĂŚdziesiÂąt dziewiĂŞĂŚ...
Podeszli do samych drzwi i kiedy wskazĂłwka przesunĂŞÂła siĂŞ do przodu, weszli do holu.
W laboratorium Watkinsa Severus wskazaÂł na ÂścianĂŞ z prawej strony.
– U samej gĂłry, w kÂącie, wisi portret Artemizji. Owin¹³em go pelerynÂą niewidkÂą i przykleiÂłem zaklĂŞciem trwaÂłego przylepca, wiĂŞc nie ma obaw, Âże Watkins coÂś zobaczy albo go dotknie.
Dziewczyna spojrzaÂła na pajĂŞczyny wiszÂące pod sufitem i kiwnĂŞÂła gÂłowÂą na powitanie.
Tak, jak Severus sÂądziÂł, przeszukanie laboratorium Watkinsa nie stanowiÂło problemu. Dziewczyna kontrolowaÂła na wszelki wypadek buteleczki ze skÂładnikami, a on metodycznie sprawdzaÂł kaÂżdÂą fiolkĂŞ, jedna po drugiej. W tym samym miejscu, co zwykle, znalazÂł podstawkĂŞ z piĂŞcioma nowymi fiolkami, ktĂłre pokazaÂł Hermionie. ObserwowaÂła uwaÂżnie, jak przekÂłada je do torby i na ich miejsce wkÂłada faÂłszywy eliksir.
– Na ÂśrodĂŞ dam ci te okulary – podaÂł je jej – w nich kaÂżda moja fiolka bĂŞdzie miaÂła ¿ó³tawy odcieĂą, tak jak te tu.
Hermiona za³o¿y³a okulary i popatrzy³a na fiolki; faktycznie mia³y ¿ó³ty kolor. Dla porównania popatrzy³a na inne, ale reszta by³a przeŸroczysta.
– Zapewniam ciĂŞ, nie ma kolorowych fiolek. Nawet jeÂśli ktĂłregoÂś dnia ktoÂś takie wymyÂśli, nikt nie bĂŞdzie ich uÂżywaÂł. Eliksiry rozpoznaje siĂŞ miĂŞdzy innymi po kolorze, kaÂżdy b³¹d w identyfikacji miaÂłby katastrofalne skutki – zapewniÂł jÂą Severus, starajÂąc siĂŞ zgadn¹Ì, jakie jeszcze mogÂła mieĂŚ wÂątpliwoÂści.
Kiedy skoĂączyli sprawdzanie, przywoÂłali MinerwĂŞ, ktĂłra upewniÂła siĂŞ, Âże Watkins nie zrobiÂł Âżadnych magicznych skrytek, po czym zapieczĂŞtowali drzwi i przeszli do magazynu obok. Tam rĂłwnieÂż sprawdzili wszystkie fiolki i Severus schowaÂł do torby eliksiry przeciwbĂłlowe i uzupeÂłniajÂące krew.
Potem obie czarownice zaÂłoÂżyÂły peleryny i poszÂły za Severusem, ktĂłry z pewnoÂściÂą siebie wszedÂł na OddziaÂł WypadkĂłw Przedmiotowych na parterze. RuszyÂł prosto do pokoju dla dyÂżurujÂącego Uzdrowiciela, w ktĂłrym siedziaÂło dwĂłch mĂŞÂżczyzn i zapukaÂł w otwarte drzwi.
– Dobry wieczĂłr – powiedziaÂł.
Jeden z Uzdrowicieli natychmiast go pozna³, bo uœmiechn¹³ siê szeroko i wsta³ wyci¹gaj¹c rêkê na powitanie. Hermionie przemknê³o przez myœl, ¿e z racji tego, ¿e Severus pomaga Klinice dostarczaj¹c eliksiry i maœci, musi tu byÌ zawsze mile widziany.
– Dobry wieczĂłr, profesorze. Markus, z pewnoÂściÂą sÂłyszaÂłeÂś o profesorze Snapie... wiesz, tym, co warzy nam najbardziej skomplikowane eliksiry.
Markus zerwaÂł siĂŞ z krzesÂła i rĂłwnieÂż podszedÂł siĂŞ przywitaĂŚ.
– MoÂżemy w czymÂś pomĂłc? – zapytaÂł pierwszy z mĂŞÂżczyzn.
– Nie ma takiej potrzeby, Robercie – odparÂł Severus. – ChciaÂłem tylko sprawdziĂŚ eliksir przeciwbĂłlowy. W trakcie egzaminĂłw caÂłkiem przez przypadek odkryliÂśmy, Âże mamy problem z nalewkÂą z pioÂłunu. ByĂŚ moÂże caÂła partia nalewki jest przeterminowana, bo eliksir wyraÂźnie traci swojÂą moc.
– Mamy sprowadziĂŚ Stephena, ktĂłry ma dyÂżur dziÂś w nocy?
– Najpierw sprawdzĂŞ, czy z tym, co macie, wszystko w porzÂądku. Gdzie trzymacie zapasy?
Robert natychmiast otworzyÂł szeroko drzwiczki szafki pod ÂścianÂą.
– Tu ma pan wszystko, co mamy.
Severus stan¹³ tak, ¿eby Hermiona spod przeciwleg³ej œciany mia³a doskona³y widok i zacz¹³ wyci¹gaÌ wszystkie podstawki. Tak jak siê spodziewa³, nie znalaz³ eliksiru antykoncepcyjnego. Obejrza³ dok³adnie mêtny, bia³y eliksir przeciwbólowy i chwilê jakby siê waha³. Markus i Robert patrzyli na niego w skupieniu.
– Ten tu wydaje siĂŞ byĂŚ w porzÂądku, choĂŚ dla pewnoÂści niedÂługo bym go wymieniÂł. Problem w tym, Âże w magazynie nie ma juÂż nic. Macie jeszcze jakieÂś inne miejsce, gdzie moÂżecie trzymaĂŚ eliksiry?
Robert pokrĂŞciÂł gÂłowÂą.
– Nigdzie indziej ich nie trzymamy, tylko te drzwi utrzymujÂą zaklĂŞcie chÂłodzÂące. ByĂŚ moÂże Stephen, ktĂłry robi wÂłaÂśnie obchĂłd, wzi¹³ jednÂą czy dwie, Âżeby podaĂŚ jakiemuÂś pacjĂŞntowi, ale nic wiĂŞcej pan u nas nie znajdzie.
Severus popatrzyÂł jeszcze raz na fiolki.
– I tak muszĂŞ sprawdziĂŚ na innych piĂŞtrach, wiĂŞc jeÂśli majÂą wiĂŞcej, to powiem, Âżeby wam przynieÂśli.
– DziĂŞkujemy – odparli oboje niemal rĂłwnoczeÂśnie.
Skin¹³ im g³ow¹ na po¿egnanie i ruszy³ na pierwsze piêtro. Tam te¿ nie spodziewa³ siê znaleŸÌ eliksiru Watkinsa, ale chcia³ skontrolowaÌ ka¿d¹, nawet najmniejsz¹ fiolkê w Klinice.

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?