Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Kiedy wszystko siĂŞ uspokoiÂło, Hermiona odczekaÂła jeszcze chwilĂŞ, aÂż usÂłyszaÂła ciche stukniĂŞcie drzwi. WÂłaÂśnie weszli do holu...
Kiedy odwaÂżyÂła siĂŞ otworzyĂŚ oczy, byli zupeÂłnie sami. Severus rozpinaÂł wÂłaÂśnie cienki ÂłaĂącuszek. Dziewczyna siĂŞgnĂŞÂła po francuski Âświstoklik i zapisaÂła w nim miejsce przeznaczenia – ma³¹ miejscowoœÌ Little Chalfont. Smith mieszkaÂł na samym koĂącu maÂłej uliczki Linfields. Czy raczej moÂżna powiedzieĂŚ – za koĂącem uliczki. Dla jego sÂąsiada byÂła to Âślepa ulica, koĂączÂąca siĂŞ ÂżywopÂłotem, za ktĂłrym zaczynaÂł siĂŞ park poroÂśniĂŞty dziko drzewami i krzakami, wiĂŞc parkowaÂł tam zawsze swojÂą HondĂŞ. Dom Smitha staÂł po drugiej stronie ÂżywopÂłotu, otoczony ca³¹ gamÂą zaklĂŞĂŚ antymugolskich i ochronnych.
– Mam nadziejĂŞ, Âże uda nam siĂŞ go odnaleŸÌ – powiedziaÂła, narzucajÂąc na siebie pelerynĂŞ i wyciÂągajÂąc rĂŞkĂŞ do Severusa. – JeÂśli uÂżyÂł choĂŚby wszystkich zaklĂŞĂŚ jakie ja znam, nie uda nam siĂŞ go ani zobaczyĂŚ, ani usÂłyszeĂŚ.
– Norrisowi teÂż nie, wiĂŞc zapewne zdj¹³ Protego Totalum. I Cave Inimicum, przynajmniej na czas pojawiania siĂŞ goÂści...
Obydwoje czuli, Âże dzisiejsze spotkanie bĂŞdzie najtrudniejsze do podsÂłuchania ze wszystkich dotychczasowych. Smith miaÂł pewnie maniĂŞ na tle ochrony swojego domu i mĂłgÂł uÂżyĂŚ zaklĂŞcia, jakie im nawet do gÂłowy nie przyszÂły.
– Nie martwmy siĂŞ na zapas – dodaÂł Severus, biorÂąc jÂą za rĂŞkĂŞ i poprawiajÂąc swojÂą niewidkĂŞ.
Hermiona aktywowaÂła Âświstoklik i dodatkowo wymĂłwiÂła zaklĂŞcie tworzÂące drugi wymiar, tak jak we Francji. Poczuli, jak znĂłw nimi szarpnĂŞÂło i wszystkie kolory siĂŞ rozmyÂły i po chwili wylÂądowali pod wielkim dĂŞbem.
Nie byÂła pewna jak zadziaÂła to zaklĂŞcie. OpisaÂła dokÂładnie Severusowi jak dziaÂłaÂło ono we Francji, ale nie wiedziaÂła, czy znalezienie siĂŞ w innym wymiarze tu, w Anglii, uczyni ich niezauwaÂżalnymi dla Smitha i reszty. Pytanie byÂło, czy dziaÂłanie zaklĂŞcia zaleÂżaÂło od wymiaru, czy teÂż mugolskiego lub czarodziejskiego pochodzenia. Dlatego na wszelki wypadek zdecydowali naÂłoÂżyĂŚ na siebie niewidki.
Podeszli cicho do parterowego domku, zupe³nie ciemnego od ich strony. Wiatr porusza³ ga³êziami drzew, sk¹dœ dochodzi³o szczekanie psa i cichy szum przeje¿d¿aj¹cych samochodów i ich ostro¿ne kroki zupe³nie ginê³y w tych odg³osach.
Hermiona przeszÂła wzdÂłuÂż caÂłego domku i wyjrzaÂła zza rogu. ZobaczyÂła podÂłuÂżny prostokÂąt ÂświatÂła na trawie, padajÂący z drzwi balkonowych caÂłkiem niedaleko. RĂłwnoczeÂśnie usÂłyszaÂła niewyraÂźne gÂłosy.
OdwrĂłciÂła siĂŞ do tyÂłu i siĂŞgnĂŞÂła na oÂślep w miejsce, gdzie powinien staĂŚ Severus.
– SÂą w jakimÂś pokoju tuÂż obok – szepnĂŞÂła, kiedy jej palce natrafiÂły na coÂś twardego.
– PodejdÂźmy tam – odszepn¹³.
Uzgodnili, Âże na terenie posiadÂłoÂści Smitha nie naleÂży rzucaĂŚ Âżadnych zaklĂŞĂŚ, o ile to nie bĂŞdzie absolutnie konieczne. Severus obawiaÂł siĂŞ, Âże Auror mĂłgÂł rzuciĂŚ zaklĂŞcie wykrywajÂące uÂżywanie magii w najbliÂższej okolicy.
Nie rozluÂźniajÂąc uchwytu Hermiona podeszÂła wolno do prostokÂąta i ze zdumieniem stwierdziÂła, Âże przesuwane drzwi balkonowe sÂą otwarte. WysunĂŞÂła bardziej gÂłowĂŞ i zobaczyÂła, Âże w Âśrodku, przy duÂżym, okrÂągÂłym stole siedziaÂła juÂż wiĂŞkszoœÌ z przybyÂłych na naradĂŞ. TyÂłem do niej siedziaÂł Smith. Obok niego Norris i Lawford. Dalej zobaczyÂła swojego szefa, Bensona i Scotta. BrakowaÂło jeszcze Stone’a i Watkinsa.
– Jeszcze nie zaczĂŞli – szepnĂŞÂła, cofajÂąc gÂłowĂŞ. – CzekajÂą na Watkinsa i Stone’a.
Severus wyj¹³ pluskwê i przez chwilê zastanawia³ siê, jak wsun¹Ì j¹ do pokoju. Rozejrza³ siê dooko³a i jego wzrok pad³ na niewielki, p³aski liœÌ, le¿¹cy tu¿ ko³o nich. Pochyli³ siê do Hermiony.
– PrzejdÂź za mnie – rĂłwnoczeÂśnie uj¹³ jÂą w pasie i pomĂłgÂł jej siĂŞ przesun¹Ì, bojÂąc siĂŞ, Âże moÂże na niego wpaœÌ.
Siêgn¹³ po liœÌ, przyczepi³ do niego pluskwê i na czworaka zbli¿y³ siê do otwartych drzwi. Mieli szczêœcie, bo by³y odsuniête na przeciwn¹ stronê. Po³o¿y³ liœÌ na ziemi, poczeka³ na jakiœ mocniejszy podmuch wiatru i rêk¹ owiniêt¹ w pelerynê popchn¹³ go do œrodka.
Nikt z siedz¹cych nie zwróci³ na to ¿adnej uwagi. LiœÌ upad³ na kafelki, zaraz ko³o cienkiej ciemnozielonej zas³ony i by³ ca³kowicie niewidoczny. A nawet gdyby by³, pewnie nikogo nie zdziwi³oby, ¿e wiatr wwia³ go do œrodka.
Severus wstaÂł wolno i odnalazÂł HermionĂŞ.
– Pluskwa jest w Âśrodku.
Oboje w³o¿yli do uszu s³uchawki. Severus us³ysza³ jakiœ szum, trzaski i czyjœ g³os, dochodz¹cy z tak daleka, ¿e ledwo by³o cokolwiek s³ychaÌ. Zatrzeszcza³o i nagle zapiszcza³o tak mocno, ¿e a¿ sykn¹³ z bólu i wyszarpn¹³ s³uchawkê z ucha.
– Nie dziaÂła! – usÂłyszaÂł.
Hermiona nie miaÂła Âżadnych wÂątpliwoÂści. Mikrofon zbieraÂł dÂźwiĂŞki z wielu jardĂłw, wiĂŞc przez chwilĂŞ sÂądziÂła, Âże w czasie podkÂładania go wszyscy wyszli z pokoju, ale kiedy doszÂły trzaski i gÂłoÂśny pisk, zrozumiaÂła, Âże urzÂądzenie zwariowaÂło z powodu magii.
– Tak myÂślisz? – spytaÂł niepewnie i na nowo wÂłoÂżyÂł sÂłuchawkĂŞ.
To samo. GÂłos raz powracaÂł, raz zanikaÂł, czasem sÂłuchaĂŚ byÂło lepiej, czasem prawie wcale.
– Co robimy?
Severus nie miaÂł czasu odpowiedzieĂŚ, bo nagle gdzieÂś w mroku usÂłyszeli gÂłoÂśne pykniĂŞcie, ktoÂś powiedziaÂł „Lumos” i w bladym Âświetle zobaczyli ludzkÂą sylwetkĂŞ, ktĂłra ruszyÂła w ich kierunku. Oboje przylgnĂŞli do Âściany i patrzyli, jak koÂło nich przechodzi Watkins.
– Panowie – powiedziaÂł, wchodzÂąc do Âśrodka.
Smith odwrĂłciÂł siĂŞ i wstaÂł na jego widok.
– Witaj, Nigel.
Watkins obszed³ stó³ witaj¹c siê z ka¿dym.
– CieszĂŞ siĂŞ, Âże choĂŚ raz nie jestem ostatni! – powiedziaÂł radoÂśnie.
– Alain siĂŞ spóŸnia – potwierdziÂł Smith. – Nie wiem czemu... MoÂże coÂś go zatrzymaÂło.
– To normalne, Âże twoja ró¿dÂżka wibruje? – zapytaÂł rĂłwnoczeÂśnie Benson.
Istotnie, ró¿d¿ka Smitha dr¿a³a leciutko.
– Normalne – dotkn¹³ jej i znieruchomiaÂła. – Wykrywa zaklĂŞcia w obrĂŞbie dziesiĂŞciu stĂłp. Nigel, co rzuciÂłeÂś?
– Lumos. Nie chciaÂłem sobie powybijaĂŚ zĂŞbĂłw, a wylÂądowaÂłem po Âśrodku twojego ogrodu.
Severus sÂłyszaÂł prawie wszystko. Tylko czasem silniejszy wiatr zagÂłuszaÂł sÂłowa. UsÂłyszaÂł, co mĂłwiÂł Smith i pogratulowaÂł sobie w myÂślach.
– SÂłyszaÂłaÂś? – przechyliÂł gÂłowĂŞ w stronĂŞ Hermiony i poczuÂł, jak dotyka czegoÂś miĂŞkkiego. Jej wÂłosĂłw.
– TrochĂŞ...
– Nie rzucaj Âżadnych zaklĂŞĂŚ.
ZrozumiaÂła natychmiast.
– Co robimy?
Severus myœla³ chwilê. Pluskwa nie dzia³a³a. Nie mogli jej przywo³aÌ czy po ni¹ siêgn¹Ì. Ale za to s³yszeli... przynajmniej chwilowo. Có¿, nie mieli innego wyjœcia...
– PrzejdÂź na drugÂą stronĂŞ i staraj siĂŞ usÂłyszeĂŚ jak najwiĂŞcej. Ja stanĂŞ tu. UwaÂżaj, bo niedÂługo powinien przyjœÌ Stone – wyszeptaÂł jej do ucha.
Ani nic nie zobaczy³, ani nie us³ysza³, ale domyœli³ siê, ¿e Hermiona go pos³ucha³a i stanê³a po drugiej stronie drzwi. Przysun¹³ siê i zacz¹³ s³uchaÌ.

– Zostaw otwarte, to bĂŞdzie mĂłgÂł wejœÌ – powiedziaÂł Rockman.
– I przy okazji nie bĂŞdziesz musiaÂł biegaĂŚ do drzwi wejÂściowych – dodaÂł Watkins.
– Przede wszystkim jest gorÂąco i siĂŞ tu podusimy jak zamknĂŞ – odparÂł Smith. – To co, zaczynamy? Peter, czyĂą honory domu...
Norris rozejrza³ siê po wszystkich zanim zacz¹³.
– Po pierwsze, jeszcze raz chciaÂłbym wam podziĂŞkowaĂŚ za zeszÂły weekend. Rzucenie Imperiusa na Shaklebolta ma dla nas wielkie znaczenie. ZresztÂą sami widzieliÂście, jaki piĂŞkny daÂł wywiad w Proroku – wszyscy siĂŞ zaÂśmiali. – Nie byÂło Âłatwo, ale siĂŞ udaÂło.
– To z tej okazji pijemy szampana? – spytaÂł Watkins, upijajÂąc Âłyka z podsuniĂŞtego mu kieliszka.
– W sumie to najtrudniej byÂło znaleŸÌ chwilĂŞ, kiedy byÂł sam – wtrÂąciÂł rĂłwnoczeÂśnie Benson.
– Dziwisz siĂŞ? PrzecieÂż to sam Minister, wiĂŞc dobrze go pilnujÂą – zaÂśmiaÂł siĂŞ Lawford. – Jeszcze komuÂś przyszÂłoby do gÂłowy go zaatakowaĂŚ... albo rzuciĂŚ na niego jakieÂś zaklĂŞcie...
Wszyscy znów zachichotali. WidaÌ by³o, ¿e fakt, ¿e mieli pod kontrol¹ samego Ministra Magii, wprawi³ ich w bardzo dobry nastój. Norris te¿ siê œmia³, choÌ nadal z³oœci³ go fakt st³uczenia wspomnienia ze Snapem w roli g³ównej.
– ZaczĂŞliÂśmy podawaĂŚ juÂż eliksir antykoncepcyjny. Nigel musi go warzyĂŚ co tydzieĂą, ale to nie stanowi problemu.
– Czemu co tydzieĂą? – zaciekawiÂł siĂŞ Scott.
– Bo eliksir siĂŞ utlenia. Co prawda wytrzymuje trochĂŞ wiĂŞcej niÂż tydzieĂą, ale nie chcĂŞ ryzykowaĂŚ – wyjaÂśniÂł Watkins.
– Snape nie moÂże ci pomagaĂŚ?
NagÂłe napiĂŞcie staÂło siĂŞ niemal namacalne.
– Nie udaÂło nam siĂŞ go skaptowaĂŚ – powiedziaÂł Norris silÂąc siĂŞ na spokĂłj. – NiewaÂżne dlaczego.
– Acha, zapomniaÂłbym zupeÂłnie! – klepn¹³ sie w nogĂŞ Lawford. – Tyler, ciebie to powinno rozÂśmieszyĂŚ najbardziej. CaÂłkiem przez przypadek dowiedziaÂłem siĂŞ wczoraj, Âże twoja byÂła asystentka zamierza zdawaĂŚ OWUTEMY w przyszÂłym roku...
Rockman spojrzaÂł na niego, zaskoczony.
– Nie skÂładaÂła podania o zwolnienie z pracy... Przynajmniej ja o tym nic nie wiem...
– Bo ona nie chce wrĂłciĂŚ do szkoÂły, ale zdawaĂŚ, Âże tak powiem, zaocznie. Opiekunka jej domu zÂłoÂżyÂła poÂświadcznie, Âże panna Granger bĂŞdzie wystarczajÂąco dobrze przygotowana do egzaminĂłw. A dyrektor Snape wyraziÂł zgodĂŞ na przy³¹czenie jej do Gryffindoru na te kilka dni.
Rockman prychn¹³ na to.
– Szkoda dla niej, Âże nie zdecydowaÂła siĂŞ odejœÌ z pracy, tak mogÂłaby uratowaĂŚ swojÂą gÂłowĂŞ.
Norrisa temat nie interesowa³ zupe³nie, wiêc postanowi³ uci¹Ì dyskusjê.
– Do rzeczy. We wtorek byliÂśmy na Rathlin Island z Davidem i sprawdziliÂśmy, Âże prace posuwajÂą siĂŞ do przodu. SzkoÂła bĂŞdzie gotowa do oddania przed koĂącem wakacji. David zajmie siĂŞ wiĂŞc szukaniem nauczycieli.
Przez parenaÂście minut Norris z Lawfordem opisywali, jak wyglÂąda szkoÂła i co jest do zrobienia. Watkins trochĂŞ protestowaÂł na wydawanie pieniĂŞdzy na taki cel, zamiast przeznaczyĂŚ je na badania naukowe, ale szybko zostaÂł uciszony przez Rockmana.
– Kiedy chcecie oznajmiĂŚ publicznie, Âże od wrzeÂśnia szlamy bĂŞdÂą chodziĂŚ do tej nowej szkoÂły? – spytaÂł Benson, ktĂłry byÂł najmniej wciÂągniĂŞty w tÂą sprawĂŞ.
– Jeszcze nie teraz – odparÂł Lawford. – Nie chcemy za wczeÂśnie rozgÂłaszaĂŚ szczegó³ów, Âżeby reporterzy tego nie zwietrzyli i nie zrobili niepotrzebnego zamieszania. Ale pewnie niedÂługo.
– UwaÂżajcie, nie wiem, kiedy dokÂładnie, ale pewnie w lipcu rozsyÂła siĂŞ do uczniĂłw listy do Hogwartu – zwrĂłciÂł im uwagĂŞ Scott. – JeÂśli nie udaÂło siĂŞ nam przeciÂągn¹Ì Snape’a na naszÂą stronĂŞ, trzeba go powstrzymaĂŚ.
Lawford i Norris popatrzyli po sobie. Norris zdenerwowaÂł siĂŞ na nowo na wspomnienie Snape’a. Ale nic nie powiedziaÂł, w koĂącu mĂłgÂł winiĂŚ za to tylko siebie.
– Cholera, faktycznie! Davy, wyciÂągnij listĂŞ uczniĂłw i ich pochodzenie. Niech ci ktoÂś pomoÂże z przygotowaniem listĂłw dla szlam.
– Chcesz to zrobiĂŚ juÂż teraz?
Przez chwilĂŞ oboje patrzyli na siebie w milczeniu, w koĂącu Norris powiedziaÂł.
– Przygotuj listy bez daty. To trzeba dobrze rozegraĂŚ. Nie moÂżemy wysÂłaĂŚ listĂłw, dopĂłki nie ogÂłosimy oficjalnie, Âże otwieramy nowÂą szko³ê. Nie moÂżemy ogÂłosiĂŚ tego za wczeÂśnie, Âżeby unikn¹Ì zamieszania z reporterami. JednoczeÂśnie musimy ubiec Snape’a...
– Nie moÂżecie po prostu teraz ogÂłosiĂŚ, Âże bĂŞdzie nowa szkoÂła i powiedzieĂŚ Snape’owi, Âże ma czekaĂŚ z rozsyÂłaniem listĂłw? Nie musicie mĂłwiĂŚ gdzie. Reporterzy, jeÂśli nie bĂŞdÂą wiedzieĂŚ gdzie, mogÂą sobie wĂŞszyĂŚ ile chcÂą – poradziÂł im Smith.
– BĂŞdzie podejrzane, Âże nie chcemy powiedzieĂŚ, gdzie bĂŞdzie siĂŞ znajdowaĂŚ – zaoponowaÂł Lawford.
– Nie rozumiem, czemu nie chcecie powiedzieĂŚ. PrzecieÂż macie prawo jÂą remontowaĂŚ... CoÂś z niÂą jest nie tak?
Lawford westchn¹³ ciê¿ko.
– To trochĂŞ skomplikowane. Na pierwszy rzut oka wszystko bĂŞdzie z niÂą w porzÂądku. Z punktu widzenia technicznego. Wiesz, bĂŞdÂą dormitoria, sale lekcyjne, kuchnia i sala jadalna... SkrzydÂło szpitalne... Nie bĂŞdzie trudnoÂści ze znalezieniem nauczycieli, bo zawsze znajdÂą siĂŞ chĂŞtni, a przecieÂż nie chodzi nam o to, Âżeby faktycznie mieli jakiÂś wysoki poziom i umieli uczyĂŚ. To wszystko jest tylko grÂą, ale jeÂśli zaczniesz siĂŞ temu przyglÂądaĂŚ z bliska, to zobaczysz, Âże to siĂŞ nie trzyma kupy. ZaczĂŞliÂśmy za póŸno, Âżeby mĂłc zadbaĂŚ o wszystkie szczegó³y.
– I teraz chcecie zyskaĂŚ na czasie ogÂłaszajÂąc to jak najpóŸniej, tak?
– DokÂładnie. Im mniej bĂŞdÂą mieli czasu, tym lepiej dla nas.
– PrzecieÂż mamy kontrolĂŞ nad prasÂą... Prorok nie napisze nic, czego nie zatwierdzimy – zdziwiÂł siĂŞ Scott.
– Nad Prorokiem i radiem tak, ale Lovegood moÂże ostro namieszaĂŚ w tym swoim szmatÂławcu – zaoponowaÂł Rockman i doradziÂł, Âżeby zamkn¹Ì dyskusjĂŞ. – Odczekajcie jeszcze chwilĂŞ i na poczÂątku lipca wyÂślijcie sowy z listami. I poczekajcie z ogÂłoszeniem tego w prasie. W koĂącu listy dostanÂą szlamy, ktĂłre nie wiedzÂą o Hogwarcie, wiĂŞc nie bĂŞdÂą siĂŞ dziwiĂŚ. SpoÂłecznoœÌ czarodziejĂłw dowie siĂŞ póŸniej. Trzeba tylko dobrze rozegraĂŚ sprawĂŞ ze Snapem.
Norris potakn¹³ i uzna³ temat za zakoùczony. Mia³ jeszcze parê jedn¹ wa¿n¹ sprawê do omówienia.

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?