Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

O siĂłdmej wieczorem Hermiona sprzÂątnĂŞÂła swoje biurko i wyszÂła z pracy. Ginny wÂłaÂśnie wrĂłciÂła z Hogwartu po skoĂączonych OWUTEMACH i wybÂłagaÂła na rodzicach, Âżeby pozwolili jej w pierwszej kolejnoÂści pojechaĂŚ do Harry’ego. I poprzez pana Wesleya wymogÂła na Hermionie wieczornÂą wizytĂŞ.
Kiedy wyskoczyÂła z kominka na Grimmauld Place, Ginny podbiegÂła do niej siĂŞ przywitaĂŚ.
– Merlinie, nareszcie!!! TysiÂące lat siĂŞ nie widziaÂłyÂśmy!!! Ale siĂŞ cieszĂŞ!!!!
Hermiona rozeœmia³a siê œciskaj¹c przyjació³kê.
– Od mojej wizyty u ciebie minĂŞÂło zaledwie kilka tygodni, ale masz racjĂŞ, teÂż mam wraÂżenie, Âże to byÂło przynajmniej rok temu!
– Nie napisaÂłaÂś do mnie ani sÂłowa... Harry teÂż mĂłwi, Âże w ogĂłle zastaĂŚ ciĂŞ nie moÂże... PrzepadÂłaÂś zupeÂłnie!
– Przepraszam, Ginny. Mam kupĂŞ roboty i do tego wiesz jak jest, zakupy same zrobiĂŚ siĂŞ nie chcÂą... – odparÂła Hermiona i podeszÂła uÂściskaĂŚ i wycaÂłowaĂŚ Harry’ego.
– CieszĂŞ siĂŞ, Âże ciĂŞ widzĂŞ – powiedziaÂł chÂłopak, uÂśmiechajÂąc siĂŞ radoÂśnie.
– Ja teÂż siĂŞ cieszĂŞ! Nawet nie masz pojĂŞcia jak!
Usiedli w kuchni i zaraz pojawiÂł siĂŞ Stworek. Hermiona przywitaÂła siĂŞ rĂłwnieÂż i z nim i dostaÂła olbrzymiÂą porcjĂŞ szarlotki. Harry zaproponowaÂł piwo kremowe, Âżeby uczciĂŚ skoĂączone egzaminy, ale Hermiona poprosiÂła o herbatĂŞ. Stworek natychmiast przybiegÂł z filiÂżankÂą i dzbankiem gorÂącej wody.
– Panienka Hermiona Âżyczy sobie zwyk³¹ czarnÂą, czy moÂże jak¹œ innÂą? – spytaÂł, patrzÂąc na niÂą wielkimi oczami.
– ZwykÂła czarnÂą, Stworku. Z plasterkiem cytryny.
Po chwili dostaÂła spodeczek z pokrojonÂą cytrynÂą i saszetkĂŞ herbaty.
– DziĂŞkujĂŞ ci bardzo, Stworku.
Skrzat zgi¹³ siê w uk³onie i wycofa³ do k¹ta.
Ginny zaczê³a opowiadaÌ o egzaminach i przy okazji dopytywaÌ siê, co nale¿a³o odpowiedzieÌ na takie czy inne pytanie. Hermiona na ogó³ zna³a odpowiedzi, co j¹ bardzo ucieszy³o.
– Zobaczysz, w przyszÂłym roku zdasz OWUTEMY ÂśpiewajÂąco! – powiedziaÂła przyjació³ka.
Potem opowiedziaÂła o poÂżegnalnej uczcie. WspomniaÂła parĂŞ razy o Severusie i Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ w duchu. Na koniec oznajmiÂła cudownÂą nowinĂŞ, Âże od wrzeÂśnia zacznie pracowaĂŚ w Biurze Doradztwa w Zwalczaniu SzkodnikĂłw w Departamencie Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami.
– Wiesz, co prawda nie jest to WydziaÂł Istot, ale to zawsze coÂś, nie? – mĂłwiÂła podekscytowana. – NajwaÂżniejsze, Âże udaÂło mi siĂŞ tam dostaĂŚ! I bĂŞdĂŞ pracowaĂŚ tak ciĂŞÂżko jak ty, Âżeby udowodniĂŚ, Âże siĂŞ nadajĂŞ!
– MoÂże jednak nie bierz ze mnie przykÂładu – poradziÂła jej Hermiona.
– DokÂładnie. Dopiero co wrĂłciÂłaÂś z Hogwartu, nie mam ochoty, ÂżebyÂś teraz dla odmiany zaczĂŞÂła mieszkaĂŚ w Ministerstwie – dorzuciÂł z uÂśmiechem Harry, siĂŞgajÂąc po rĂŞkĂŞ Ginny i zacz¹³ opowiadaĂŚ o swoich egzaminach.
Wygl¹da³ na równie zmêczonego jak Ginny, wiêc dziewczyna zaczê³a z ciekawoœci¹ dopytywaÌ siê o szczegó³y. Mo¿e gdyby jej kariera potoczy³a siê inaczej, teraz te¿ koùczy³aby egzaminy na jakiejœ czarodziejskiej uczelni?
– Najgorszy byÂł egzamin z aresztowaĂą. ByÂł rĂłwnoczeÂśnie praktyczny, jak i teoretyczny.
– Jak mĂłgÂł byĂŚ rĂłwnoczeÂśnie i taki i taki? – Hermiona napiÂła siĂŞ trochĂŞ herbaty i na nowo podjĂŞÂła walkĂŞ z duÂżym kawaÂłem ciasta.
– DostaÂłem kartkĂŞ z opisem hipotetycznej sytuacji i musiaÂłem podj¹Ì decyzjĂŞ, czy wolno mi dokonaĂŚ aresztowania, czy nie. I jakiego typu. I rĂłwnoczeÂśnie wyjaÂśniĂŚ to komisji. Potem aresztowaÂłem podejrzanego i jak skoĂączyÂłem, musiaÂłem dokÂładnie wyjaÂśniĂŚ, co byÂło mi wolno, a co nie i czemu – odparÂł Harry.
– Czekaj, nie rozumiem. Aurorzy nie zawsze mogÂą aresztowaĂŚ?
– To doœÌ skomplikowane. Aurorzy generalnie tropiÂą czarnoksiĂŞÂżnikĂłw, ale ci ze SÂłuÂżby BezpieczeĂąstwa zajmujÂą siĂŞ tymi, ktĂłrzy zagraÂżajÂą bezpieczeĂąstwu publicznemu i w szczegĂłlnoÂści bezpieczeĂąstwu Ministra i czÂłonkĂłw Ministerstwa – Harry otworzyÂł kolejnÂą butelkĂŞ piwa. – JesteÂś pewna, Âże nie chcesz? No wiĂŞc ci, co ÂłapiÂą czarnoksiĂŞÂżnikĂłw, mogÂą zatrzymywaĂŚ i aresztowaĂŚ zawsze i wszĂŞdzie, pod warunkiem, Âże majÂą podstawy przypuszczaĂŚ, Âże podejrzany uÂżywa czarnej magii. SÂłuÂżba BezpieczeĂąstwa teÂż musi mieĂŚ wyraÂźne podstawy do zatrzymania. MogÂą to zrobiĂŚ w celu doprowadzenia podejrzanego na przesÂłuchanie, ale w takim wypadku nie mogÂą odebraĂŚ mu ró¿dÂżki na czas dÂłuÂższy niÂż zwykÂła kontrola. JeÂśli w trakcie przesÂłuchania dowody wskazujÂą, Âże podejrzany stanowi zagroÂżenie, mogÂą wtrÂąciĂŚ go do aresztu, ale muszÂą dokÂładnie wyjawiĂŚ powody. Niby nie jest to specjalnie skomplikowane, ale musisz wiedzieĂŚ dokÂładnie, jak zaklasyfikowaĂŚ dany przypadek. Czy bĂłjka na Âśrodku PokÂątnej moÂże byĂŚ uwaÂżana jako zagroÂżenie dla bezpieczeĂąstwa publicznego i jeÂśli tak, to od jakiego momentu?
– A co siĂŞ dzieje, jak siĂŞ pomylisz? I zaaresztujesz kogoÂś i potem okaÂże siĂŞ, Âże nie miaÂłeÂś do tego podstaw? – zaciekawiÂła siĂŞ Ginny i dolaÂła sobie piwa.
– MoÂżna siĂŞ odwoÂływaĂŚ i ¿¹daĂŚ zmniejszenia kary, albo rekompensaty finansowej.
– W takim razie ryzykowali ostro chcÂąc ci odebraĂŚ ró¿dÂżkĂŞ. Wiesz, przed naszym piÂątym rokiem – powiedziaÂła Hermiona. To byÂły co prawda doœÌ skomplikowane politycznie czasy, ale w Âświetle tego, co mĂłwiÂł Harry, wydawaÂło siĂŞ to zdecydowanie przesadzone.
Przyjaciel wzruszyÂł ramionami.
– To nie byli Aurorzy, ale WydziaÂł NiewÂłaÂściwego UÂżycia CzarĂłw. Faktycznie, nawet naginajÂąc ich przepisy nie mieli do tego prawa. Ale co mĂłgÂłbym wtedy im zrobiĂŚ? Nawet gdybym wiedziaÂł o tym, przecieÂż nie mĂłgÂłbym im powiedzieĂŚ „ Panowie, nie macie prawa”? – prychn¹³ pogardliwie. – Wtedy rzÂąd byÂł tak skorumpowany, Âże mogli robiĂŚ, co chcieli.
Hermiona zmusiÂła siĂŞ do uÂśmiechu myÂślÂąc, Âże powiedzenie „Historia koÂłem siĂŞ toczy” jest teraz jak najbardziej na miejscu. ChcÂąc zmieniĂŚ temat spytaÂła
– Tak swojÂą drogÂą... jak idzie Ronowi? ZdaÂł wszystkie egzaminy?
Harry i Ginny na krĂłtkÂą chwilĂŞ zamarli. W koĂącu Harry odpowiedziaÂł.
– DopuÂścili go do wszystkich i z tego, co mĂłwiÂł, poszÂły mu raczej dobrze. Wyniki bĂŞdziemy mieĂŚ pod koniec nastĂŞpnego tygodnia, ale sÂądzĂŞ, Âże przejdzie na drugi rok.
Dziewczyna pokiwaÂła gÂłowÂą.
– To dobrze. Mam nadziejĂŞ, Âże zmÂądrzaÂł i wzi¹³ siĂŞ porzÂądnie za naukĂŞ. Bo podejrzewam, Âże te wszystkie wczeÂśniejsze weekendy u ciebie i siedzenie nad ksi¹¿kami w domu niewiele miaÂły wspĂłlnego z uczeniem siĂŞ.
– A ja bym nie ÂżaÂłowaÂła, jakby nie zdaÂł – powiedziaÂła trochĂŞ mÂściwie Ginny. – Nigdy wczeÂśniej nie sÂądziÂłam, Âże mĂłj brat moÂże byĂŚ takim idiotÂą.
Harry po trosze zgadza³ siê ze swoj¹ dziewczyn¹. Jego przyjaŸù z Ronem póki co by³a skoùczona i nie s¹dzi³, ¿eby tak ³atwo móg³ zaakceptowaÌ go na nowo. To ju¿ nie by³a czwarta klasa i nie potrzebowa³ Rona tak jak wtedy. Mia³ dooko³a siebie innych ludzi i móg³ siê bez niego obyÌ.
– Harry... moÂżesz mi coÂś powiedzieĂŚ o tej... dziewczynie? – zapytaÂła Hermiona – Kim ona jest?
– Miona, naprawdĂŞ sÂądzisz, Âże to dobry temat? – odparÂł niechĂŞtnie Harry.
– Kiedy ktoÂś ciĂŞ zdradzi w taki sposĂłb... w ktĂłrymÂś momencie chcesz wiedzieĂŚ, co takiego siĂŞ staÂło. Czy nie byÂło trochĂŞ winy po mojej stronie? MoÂże coÂś robiÂłam Âźle, czegoÂś mi brakowaÂło...
– Na pewno nie ma w tym twojej winy! – zawoÂłaÂła gwaÂłtownie Ginny. – Nawet nie prĂłbuj siĂŞ o nic oskarÂżaĂŚ!
– Nie prĂłbujĂŞ, ale najwyraÂźniej coÂś byÂło nie tak, skoro zacz¹³ szukaĂŚ gdzie indziej, nie sÂądzisz?
Harry pokrĂŞciÂł gÂłowÂą.
– Chyba wiem, co mogÂło siĂŞ staĂŚ... PamiĂŞtasz, jak Ron odwrĂłciÂł siĂŞ ode mnie, kiedy zostaÂłem wybrany do Turnieju TrĂłjmagicznego? To ty mi wtedy wyjaÂśniaÂłaÂś, Âże miaÂł juÂż doœÌ byĂŚ ciÂągle w moim cieniu. I pamiĂŞtasz, jak opowiadaÂł gÂłupoty, jak wyciÂągn¹³em go z jeziora? O walce z trytonami? On potrzebuje kogoÂś, kto... nie wiem, czy moÂżna to tak uj¹Ì... kto ma mniejsze zdolnoÂści niÂż on. Jest mniej znany. Potrzebuje czuĂŚ siĂŞ tym lepszym, sÂławniejszym, mÂądrzejszym... Przy tobie czuÂł siĂŞ tak, jak wtedy, w czwartej klasie. Przez chwilĂŞ byÂł sÂławny i pisano o nim, ale szybko przestano. Prorok wolaÂł pisaĂŚ o sÂłynnym Harrym Potterze i o mÂądrej i piĂŞknej pannie Granger.
– Z was trojga ty najlepiej wychodzisz na zdjĂŞciach – dorzuciÂła Ginny.
– I wtedy trafiÂł na Angelique. To dziewczyna w naszym wieku, ktĂłra ma bardzo mierne zdolnoÂści czarodziejskie. Na tyle mierne, Âże Dumbledore nie wzi¹³ jej go Hogwartu. Zna raptem parĂŞ zaklĂŞĂŚ, a i te kiepsko jej wychodzÂą. Za to jest... moÂżna powiedzieĂŚ... doœÌ Âładna – skrzywiÂł siĂŞ zakÂłopotany.
– To zauwaÂżyÂłam – powiedziaÂła Hermiona, przypominajÂąc sobie jak zastaÂła ich w ³ó¿ku. – Przede wszystkim ma zdecydowany przerost klatki piersiowej – dodaÂła cierpko.
Harry odchrz¹kn¹³, a Ginny parsknê³a pogardliwie.
– No i.... co.... acha. WiĂŞc Ron jej siĂŞ spodobaÂł i zaczĂŞÂła go uwodziĂŚ w taki sposĂłb, ktĂłry dokÂładnie odpowiadaÂł temu, czego on potrzebowaÂł. MĂłwiÂła, jaki to jest zdolny, mÂądry, podziwiaÂła wszystko co powiedziaÂł, co zrobiÂł... ByĂŚ moÂże faktycznie imponowaÂł jej, bo spoÂśrĂłd wszystkich studentĂłw jednak on naprawdĂŞ czegoÂś dokonaÂł.
Jasne. Zostawi³ nas samych wtedy, kiedy go potrzebowaliœmy. I uda³o mu siê wróciÌ tylko dlatego, ¿e Dumbledore to przewidzia³ i zostawi³ mu wygaszacz... Powinnam wtedy go naprawdê porz¹dnie r¹bn¹Ì!
– Ale nie sÂądziÂłem... nie podejrzewaÂłem, Âże mĂłgÂł coÂś takiego zrobiĂŚ... JeÂśli wolaÂł jak¹œ innÂą dziewczynĂŞ, powinien byÂł ci to powiedzieĂŚ. RozejœÌ siĂŞ z tobÂą. To teÂż by ciĂŞ zraniÂło, ale lepsze to niÂż... – powiedziaÂł ze skruchÂą Harry.
– Nie przejmuj siĂŞ. Nie ma tego zÂłego, co by na dobre nie wyszÂło – pocieszyÂła go Hermiona i tym zaskoczyÂła ich zupeÂłnie. MiaÂła na myÂśli to, Âże przy charakterze jej byÂłego chÂłopaka prĂŞdzej czy póŸniej ich zwiÂązek by siĂŞ skoĂączyÂł i byÂło zdecydowanie lepiej, Âże nie doszÂło do tego, gdy juÂż by siĂŞ pobrali i mieli dzieci. Poza tym od jakiegoÂś czasu widziaÂła ich przyjaŸù i zwiÂązek jako pasmo wzajemnego marudzenia i zatargĂłw.
Ale Ginny i Harry’emu przemknĂŞÂło co innego przez myÂśl i wymienili szybkie spojrzenia.
Hermiona zaczê³a opowiadaÌ o swojej pracy. Nie wdawa³a siê w szczegó³y, ale powiedzia³a o projekcie, którego zosta³a szefow¹ i ogólnie o tym, jak pracuje siê jej teraz.
– Mam duÂżo do zrobienia, ale lubiĂŞ to co robiĂŞ, wiĂŞc mi to pasuje – powiedziaÂła i stÂłumiÂła ziewniĂŞcie. – Przepraszam was. TrochĂŞ maÂło ostatnio sypiam i jestem nieco zmĂŞczona – dodaÂła, nieÂświadomie wkopujÂąc siĂŞ jeszcze bardziej.
Harry uznaÂł, Âże to byÂła wÂłaÂściwa chwila i pochyliÂł siĂŞ lekko w jej stronĂŞ.
– Miona... na poczÂątku miesiÂąca, w niedzielĂŞ, wybraÂłem siĂŞ do Londynu spotkaĂŚ z Dudleyem. I potem wyskoczyliÂśmy do baru. Wiesz, koÂło Dudley House...
– WiĂŞc macie nadal ze sobÂą kontakt? – ucieszyÂła siĂŞ Hermiona. – To Âświetnie! Mam nadziejĂŞ, Âże choĂŚ trochĂŞ siĂŞ zmieniÂł!
– Jasne, Âże siĂŞ zmieniÂł! ZabujaÂł siĂŞ w czarownicy! ÂŻebyÂś wiedziaÂła. co na to ciotka z wujem... – Ginny chrzÂąknĂŞÂła i Harry czym prĂŞdzej wrĂłciÂł do tematu. – I potem poszliÂśmy do baru, caÂłkiem niedaleko. Na kraba z grilla. – UrwaÂł i spojrzaÂł na niÂą znaczÂąco.
– No i jak? Dobry byÂł?
– Owszem, jednak widok przez okno byÂł o wiele bardziej interesujÂący...
Hermionie nic to nie mówi³o. Zd¹¿y³a ju¿ zapomnieÌ o tym, co dzia³o siê tydzieù temu, a co dopiero mówiÌ o tym, co by³o na pocz¹tku miesi¹ca!
– A co widzieliÂście?
– Ciebie ze Snapem! – wypaliÂła na to rudowÂłosa, zanim Harry zd¹¿yÂł siĂŞ odezwaĂŚ.


CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?