Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Hermionie sennoœÌ przeszÂła jak rĂŞkÂą odj¹³. PoderwaÂła gÂłowĂŞ i zbladÂła – nie zaczerwieniÂła siĂŞ, ale wÂłaÂśnie zbladÂła.
– Cholera...! – zerknĂŞÂła na ogieĂą pÂłonÂący na kominku i jednym smagniĂŞciem ró¿dÂżki go zgasiÂła
– Hermiona... co ty ro... bisz... – zaskoczony Harry z wysiÂłkiem oderwaÂł wzrok od pustego paleniska.
– Harry, to nie jest temat do rozmĂłw...!
– Chcesz powiedzieĂŚ, Âże chodzisz ze Snapem?! – wykrztusiÂł na to.
Dziewczyna patrzyÂła na niego i staraÂła siĂŞ coÂś wymyÂśleĂŚ. WÂłaÂśnie podsun¹³ jej rozwiÂązanie. MiaÂła do wyboru – powiedzieĂŚ im, Âże chodzi o coÂś, o czym nie wolno rozmawiaĂŚ, albo Âże tak, chodzi z nim i wtedy caÂła historia z Norrisem pozostaÂłaby tajemnicÂą. Ale nie chciaÂła, Âżeby oboje myÂśleli o niej Âźle. Jak przez mg³ê zaskoczyÂło jÂą, Âże nie uwaÂżaÂła za coÂś zÂłego pomysÂł bycia z Severusem, ale Âże mogliby pomyÂśleĂŚ, Âże w czasie, kiedy byÂła z Ronem, miaÂła kogoÂś na boku... Mowy nie ma! Nikt nie bĂŞdzie myÂślaÂł o niej tak samo, jak ona myÂślaÂła o swoim ex!!
– Nie, Harry! – zdecydowaÂła siĂŞ bÂłyskawicznie.
– PatrzÂąc na was z boku moÂżna tak byÂło pomyÂśleĂŚ... JuÂż szczegĂłlnie biorÂąc pod uwagĂŞ mĂŞskie buty przy twojej kanapie.
– SÂłuchajcie – powiedziaÂła powaÂżnie. – Jak mĂłwiÂłam, to nie jest temat do rozmĂłw. Po pierwsze, nigdy nikomu o tym nie mĂłwcie. Jeszcze lepiej, nie rozmawiajcie o tym nawet miĂŞdzy sobÂą. Nigdy nie wiadomo... nie tylko Âściany majÂą uszy – zerknĂŞÂła odruchowo na puste palenisko. – Po drugie, nie, nie jesteÂśmy razem. To zupeÂłnie inna sprawa. I nikt nie ma prawa o tym wiedzieĂŚ.
Harry i Ginny byli wyraÂźnie zszokowani. Spojrzeli po sobie i z powrotem na dziewczynĂŞ naprzeciw.
– Hermiona... co siĂŞ dzieje?! PrzecieÂż wiesz, Âże moÂżesz nam ufaĂŚ...
– Harry, wiem, Âże mogĂŞ wam ufaĂŚ. Ale tu nie chodzi o zaufanie... Nie chcĂŞ was naraÂżaĂŚ.
– Chcesz powiedzieĂŚ, Âże on ciĂŞ w coÂś wplÂątaÂł?! W coÂś... niebezpiecznego? – zapytaÂł Harry z oskarÂżycielkÂą nutkÂą w gÂłosie.
Hermiona natychmiast siĂŞ zjeÂżyÂła.
– Nie. To ja go wplÂątaÂłam, wiĂŞc nawet nie prĂłbuj go za to winiĂŚ!
Przez chwilĂŞ oboje nie umieli wykrztusiĂŚ nawet sÂłowa. Harry staraÂł siĂŞ przetrawiĂŚ to, co usÂłyszaÂł.
– PosÂłuchaj...
– Harry, proszĂŞ! Nie naciskaj, bo i tak wam nic nie powiem! Nie mogĂŞ wam powiedzieĂŚ! JeÂśli... ktokolwiek dowiedziaÂłby siĂŞ... albo nawet przypuszczaÂł, Âże coÂś wiecie, nie zawahaÂłby siĂŞ was zabiĂŚ! Dlatego mĂłwiĂŞ, nie rozmawiajcie o tym nawet ze sobÂą!
– O, Merlinie... – wyszeptaÂła Ginny przeraÂżona.
Harry czu³ siê podobnie. Dopiero, jak och³on¹³, podniós³ rêce do góry w obronnym geœcie.
– Dobrze, juÂż dobrze... Nie bĂŞdĂŞ pytaÂł... Ale powiedz choĂŚ, co miĂŞdzy wami jest... WyglÂądaliÂście naprawdĂŞ bardzo dziwnie...
– Co miĂŞdzy nami jest? – Dobre pytanie... – MogĂŞ chyba powiedzieĂŚ, Âże to coÂś na ksztaÂłt przyjaÂźni... nie wiem... Nie umiem tego inaczej uj¹Ì...
Harry bezgÂłoÂśnie powtĂłrzyÂł po niej „przyjaÂźni”, co sprawiÂło, Âże ÂżachnĂŞÂła siĂŞ nagle. Do cholery, a czemu nie?! UwaÂżajÂąc na dobĂłr s³ów, postanowiÂła to wyjaÂśniĂŚ.
Hermionie sennoœÌ przeszÂła jak rĂŞkÂą odj¹³. PoderwaÂła gÂłowĂŞ i zbladÂła – nie zaczerwieniÂła siĂŞ, ale wÂłaÂśnie zbladÂła.
– Cholera...! – zerknĂŞÂła na ogieĂą pÂłonÂący na kominku i jednym smagniĂŞciem ró¿dÂżki go zgasiÂła
– Hermiona... co ty ro... bisz... – zaskoczony Harry z wysiÂłkiem oderwaÂł wzrok od pustego paleniska.
– Harry, to nie jest temat do rozmĂłw...!
– Chcesz powiedzieĂŚ, Âże chodzisz ze Snapem?! – wykrztusiÂł na to.
Dziewczyna patrzyÂła na niego i staraÂła siĂŞ coÂś wymyÂśleĂŚ. WÂłaÂśnie podsun¹³ jej rozwiÂązanie. MiaÂła do wyboru – powiedzieĂŚ im, Âże chodzi o coÂś, o czym nie wolno rozmawiaĂŚ, albo Âże tak, chodzi z nim i wtedy caÂła historia z Norrisem pozostaÂłaby tajemnicÂą. Ale nie chciaÂła, Âżeby oboje myÂśleli o niej Âźle. Jak przez mg³ê zaskoczyÂło jÂą, Âże nie uwaÂżaÂła za coÂś zÂłego pomysÂł bycia z Severusem, ale Âże mogliby pomyÂśleĂŚ, Âże w czasie, kiedy byÂła z Ronem, miaÂła kogoÂś na boku... Mowy nie ma! Nikt nie bĂŞdzie myÂślaÂł o niej tak samo, jak ona myÂślaÂła o swoim ex!!
– Nie, Harry! – zdecydowaÂła siĂŞ bÂłyskawicznie.
– PatrzÂąc na was z boku moÂżna tak byÂło pomyÂśleĂŚ... JuÂż szczegĂłlnie biorÂąc pod uwagĂŞ mĂŞskie buty przy twojej kanapie.
– SÂłuchajcie – powiedziaÂła powaÂżnie. – Jak mĂłwiÂłam, to nie jest temat do rozmĂłw. Po pierwsze, nigdy nikomu o tym nie mĂłwcie. Jeszcze lepiej, nie rozmawiajcie o tym nawet miĂŞdzy sobÂą. Nigdy nie wiadomo... nie tylko Âściany majÂą uszy – zerknĂŞÂła odruchowo na puste palenisko. – Po drugie, nie, nie jesteÂśmy razem. To zupeÂłnie inna sprawa. I nikt nie ma prawa o tym wiedzieĂŚ.
Harry i Ginny byli wyraÂźnie zszokowani. Spojrzeli po sobie i z powrotem na dziewczynĂŞ naprzeciw.
– Hermiona... co siĂŞ dzieje?! PrzecieÂż wiesz, Âże moÂżesz nam ufaĂŚ...
– Harry, wiem, Âże mogĂŞ wam ufaĂŚ. Ale tu nie chodzi o zaufanie... Nie chcĂŞ was naraÂżaĂŚ.
– Chcesz powiedzieĂŚ, Âże on ciĂŞ w coÂś wplÂątaÂł?! W coÂś... niebezpiecznego? – zapytaÂł Harry z oskarÂżycielkÂą nutkÂą w gÂłosie.
Hermiona natychmiast siĂŞ zjeÂżyÂła.
– Nie. To ja go wplÂątaÂłam, wiĂŞc nawet nie prĂłbuj go za to winiĂŚ!
Przez chwilĂŞ oboje nie umieli wykrztusiĂŚ nawet sÂłowa. Harry staraÂł siĂŞ przetrawiĂŚ to, co usÂłyszaÂł.
– PosÂłuchaj...
– Harry, proszĂŞ! Nie naciskaj, bo i tak wam nic nie powiem! Nie mogĂŞ wam powiedzieĂŚ! JeÂśli... ktokolwiek dowiedziaÂłby siĂŞ... albo nawet przypuszczaÂł, Âże coÂś wiecie, nie zawahaÂłby siĂŞ was zabiĂŚ! Dlatego mĂłwiĂŞ, nie rozmawiajcie o tym nawet ze sobÂą!
– O, Merlinie... – wyszeptaÂła Ginny przeraÂżona.
Harry czu³ siê podobnie. Dopiero, jak och³on¹³, podniós³ rêce do góry w obronnym geœcie.
– Dobrze, juÂż dobrze... Nie bĂŞdĂŞ pytaÂł... Ale powiedz choĂŚ, co miĂŞdzy wami jest... WyglÂądaliÂście naprawdĂŞ bardzo dziwnie...
– Co miĂŞdzy nami jest? – Dobre pytanie... – MogĂŞ chyba powiedzieĂŚ, Âże to coÂś na ksztaÂłt przyjaÂźni... nie wiem... Nie umiem tego inaczej uj¹Ì...
Harry bezgÂłoÂśnie powtĂłrzyÂł po niej „przyjaÂźni”, co sprawiÂło, Âże ÂżachnĂŞÂła siĂŞ nagle. Do cholery, a czemu nie?! UwaÂżajÂąc na dobĂłr s³ów, postanowiÂła to wyjaÂśniĂŚ.

Po kolacji Hermiona spakowa³a ubrania i kosmetyki, dorzuci³a do torby wszystkie wykorzystane œwistokliki i nastawi³a alarm na pi¹t¹ rano. O szóstej mia³ przylecieÌ Severus i razem mieli œwisn¹Ì do Dover, ¿eby z³apaÌ poci¹g do Calais.
Po³o¿y³a siê spaÌ, ale nie mog³a zasn¹Ì. Myœli same pobieg³y do dzisiejszej rozmowy.
Harry zobaczyÂł jÂą z Severusem... Co za przypadek, Âże tego samego dnia, o tej samej porze, wybrali siĂŞ w to same miejsce...! Tyle tam byÂło ulic, tyle restauracji... AleÂż ten Âświat jest maÂły!
Powiedzia³a, ¿e s¹ przyjació³mi. Ona w³aœnie tak to widzia³a, ale czy Severus traktowa³ j¹ podobnie? Z tego, co widzia³a, Severus by³ bardzo zdystansowany do otaczaj¹cych go osób, wiêc nie s¹dzi³a, ¿eby uwa¿a³ j¹ za swoj¹ przyjació³kê. ChoÌ bardzo by chcia³a.
Harry sÂądziÂł, Âże mogli byĂŚ razem. CzyÂżby faktycznie sprawiali takie wraÂżenie? ZnĂłw zaskoczyÂło jÂą, Âże nie widziaÂła w tym nic szokujÂącego. Wcale nie byÂł taki zÂły. ZmieniÂł siĂŞ... a moÂże zawsze taki byÂł, tylko nigdy dotÂąd nie miaÂła okazji poznaĂŚ go od tej strony? Nic w tym dziwnego, wczeÂśniej on byÂł nauczycielem, a ona uczennicÂą. Teraz miaÂła szansĂŞ siĂŞ do niego zbliÂżyĂŚ i odkryĂŚ, jaki jest naprawdĂŞ. Ciekawe, czy byÂło jeszcze duÂżo takich cech, ktĂłrych jeszcze nie odkryÂła?
ZastanowiÂła siĂŞ, jaki on wÂłaÂściwie byÂł. Na pewno surowy i wymagajÂący. Ale pod tym kryÂło siĂŞ coÂś zupeÂłnie innego. PotrafiÂł ÂżartowaĂŚ i ÂśmiaĂŚ siĂŞ. PotrafiÂł byĂŚ miÂły. DbaÂł o niÂą, troszczyÂł siĂŞ...
Przypomnia³a sobie, jak wyleczy³ jej poranione palce, zanim zaj¹³ siê swoimi. I jak pociesza³ j¹ w Klinice, wtedy, kiedy nie mogli podmieniÌ eliksiru. Czy te¿, kiedy ostatnio powiedzia³ jej, ¿e zrobi wszystko, ¿eby tylko j¹ chroniÌ... Przysz³o jej do g³owy, ¿e pewnie to jest ta strona Severusa, któr¹ ukrywa pod mask¹ obojêtnoœci i sarkazmu i której prawie nikt nie zna.
WrĂłciÂła myÂślÂą do zeszÂłego tygodnia i przez chwilĂŞ wspominaÂła zaskakujÂące poczucie bezpieczeĂąstwa, kiedy jÂą przytuliÂł. Nigdy do tej pory, z nikim, czegoÂś takiego nie czuÂła. To byÂło tak, jakby... po strasznej burzy nadeszÂła wreszcie cisza i spokĂłj. Upragniona chwila ulgi od tego koszmaru.
Czy jak to siĂŞ wreszcie skoĂączy, bĂŞdÂą jeszcze siĂŞ widywaĂŚ? PoczuÂła nagÂłe ukÂłucie w sercu i aÂż otworzyÂła oczy.
Czy POTEM, kiedykolwiek mia³oby to byÌ, zostan¹ naprawdê przyjació³mi? I bêd¹ jeszcze siê spotykaÌ?
Przypomnia³a sobie jak puste i d³ugie by³y dni, kiedy siê nie widywali. I dziwne wra¿enie samotnoœci, choÌ przecie¿ mia³a przyjació³, znajomych czy rodziców, do których mog³aby pójœÌ. Ale to nie by³oby to samo.
Ze zdumieniem odkryÂła, Âże rozpaczliwie chciaÂła go nadal widywaĂŚ. ZrozumiaÂła, jak ceniÂła sobie chwile spĂŞdzone z nim; kiedy pracowali przy eliksirach i cierpliwie tÂłumaczyÂł jej ró¿ne rzeczy, gdy planowali kolejnÂą wyprawĂŞ – do Ministerstwa czy do Kliniki, czy teÂż podsÂłuchiwaĂŚ Norrisa i resztĂŞ. Czy teÂż jedli razem obiad czy kolacjĂŞ i po prostu rozmawiali. O czymkolwiek.
Nagle sp³ynê³a na ni± ulga. Przecie¿ Severus da³ jej swoje szaty do sporz±dzania eliksirów i powiedzia³, ¿e jeszcze nie raz bêdzie ich potrzebowaæ! Wiêc by³a jeszcze nadzieja, ¿e bêd± siê widywaæ. I nawet jak skoñczy siê ta ca³a sprawa Norrisa, ona znajdzie sposób na to, ¿eby kontynuowaæ ich spotkania! Naprawdê przyst±pi do OWUTEMÓW i bêdzie potrzebowa³a jego pomocy przez ca³y nastêpny rok!
Poza tym mia³a w³aœnie w perspektywie spêdzenie z nim ca³ych dwóch dni. Uœmiechnê³a siê do siebie i spojrza³a na zegarek. Dochodzi³a pó³noc. Ju¿ za parê godzin siê spotkaj¹!
Przytuli³a siê mocno do poduszki staraj¹c przypomnieÌ sobie, jak czu³a siê tul¹c siê do niego i równoczeœnie myœl¹c o tym, ¿eby jak najszybciej zasn¹Ì i obudziÌ siê o pi¹tej rano...


CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?