Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Niedziela, 26.04
W niedzielĂŞ wieczorem Hermiona wyciÂągnĂŞÂła z szafy obraz od ciotki i postawiÂła go na kanapie. DoszÂła do wniosku, Âże nie musi przyczepiaĂŚ do niego Âżadnej karteczki, jej profesor z pewnoÂściÂą siĂŞ domyÂśli, Âże to wÂłaÂśnie to ma zabraĂŚ.
Jako, Âże ciotka uwaÂżaÂła siĂŞ za artystkĂŞ nowoczesnÂą, obraz byÂł bardzo...TRENDY. ZasadniczÂą treÂściÂą byÂła wielka, czarna plama po Âśrodku i rozbryzgi farby na kaÂżdÂą stronĂŞ. Na tle tego widaĂŚ byÂło coÂś, co Hermiona okreÂśliÂłaby jako ludzkie ksztaÂłty, choĂŚ jeden z nich byÂł zdecydowanie mniej ludzki. Zrobione byÂły z czerwono–biaÂłych zaciekĂłw, jakby ciotka, malujÂąc je, miaÂła co najmniej konwulsje. PostaĂŚ po prawej miaÂła bardzo malutkÂą gÂłowĂŞ, trochĂŞ wiĂŞkszy tu³ów i przeolbrzymi zad. Druga, ta mniej ludzka, miaÂła na gÂłowie wielki kapelusz, troje oczu i coÂś na podobieĂąstwo miecza wystawaÂło jej z plecĂłw. Na dole ciotka napisaÂła pismem lekarskim, bo litery bardziej przypominaÂły encefalogram niÂż sÂłowa, „MiÂłoœÌ i westchnienie".
Na stoliku dziewczyna poÂłoÂżyÂła pierÂścionek i medalion w przeÂźroczystej torebeczkĂŞ. Przez chwilĂŞ wahaÂła siĂŞ, czy czegoÂś mu nie napisaĂŚ. Nie wiedziaÂła co. Ale czuÂła, Âże nie chodzi o to CO NAPISZE, ale sam fakt, ÂŻE NAPISZE. Nigdy wczeÂśniej nie miaÂła z nim takiego kontaktu, nie miaÂła okazji rozmawiaĂŚ swobodnie i ÂśmiaĂŚ siĂŞ... I nawet nie miaÂło wielkiego znaczenia to, Âże wÂłaÂściwie to ona ÂżartowaÂła. On siĂŞ zaledwie lekko uÂśmiechaÂł kÂątem ust. CzuÂła siĂŞ, jakby oswajaÂła dzikie zwierzĂŞ, do ktĂłrego nikt inny nie mĂłgÂł siĂŞ zbliÂżyĂŚ. I chciaÂła wiĂŞcej.
W koĂącu po wielkich namysÂłach napisaÂła: „Mugole nazywajÂą to SztukÂą NowoczesnÂą. KtoÂś kiedyÂś zrobiÂł coÂś dla Âżartu, a inni wziĂŞli to na powaÂżnie i tak siĂŞ zaczĂŞÂło..."
Przypuszcza³a, ¿e posunê³a siê za daleko i pewnie oberwie siê jej za to, ale z drugiej strony chcia³a przesun¹Ì znów o krok t¹ barierê, która by³a miêdzy nimi.

PoniedziaÂłek, 27.04
Stos pergaminĂłw piĂŞtrzyÂł siĂŞ na krawĂŞdzi biurka Hermiony, kiedy o siĂłdmej wieczorem wychodziÂła z pracy. Wszystkie byÂły opisane, jutro musiaÂła je poprzesyÂłaĂŚ adresatom w Ministerstwie. O tej porze, ze wzglĂŞdĂłw oczywistych, nie byÂło sensu nic wysyÂłaĂŚ. WstaÂła, zarzuciÂła swojÂą pelerynĂŞ na ramiĂŞ i podeszÂła do gabinetu Rockmana. Starszy mĂŞÂżczyzna siedziaÂł piszÂąc coÂś, piĂłro poskrzypywaÂło cichutko.
– Do widzenia, panie Rockman – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do niego czarujÂąco.
– Och... juÂż wychodzisz...? – spojrzaÂł na zegarek. – Masz zupeÂłnÂą racjĂŞ, jest juÂż póŸno. Do widzenia, moja miÂła.
Tak, JUÂŻ wychodzĂŞ! Cholerny skurczybyku...
Nie wiedziaÂła, czy profesor Snape wÂłamaÂł siĂŞ dziÂś do jej mieszkania, ale na wszelki wypadek byÂła na to przygotowana psychicznie. Przynajmniej tak jej siĂŞ wydawaÂło, do chwili, kiedy wyszÂła z kominka.
Serce zamarÂło jej w gardle. Salon wyglÂądaÂł, jakby przeszÂło po nim tornado. Kanapa byÂła przesuniĂŞta, narzuta zrzucona, tak samo obrus na stole. KrysztaÂłowy wazon na kwiaty leÂżaÂł potÂłuczony na podÂłodze. Ksi¹¿ki zostaÂły zgarniĂŞte z pó³ek, niektĂłre leÂżaÂły na ziemi, czêœÌ pootwierana na chybiÂł trafiÂł. Rozmaite pamiÂątki, ktĂłre Hermiona poustawiaÂła na kredensie, byÂły poprzewracane – jej mugolskie zdjĂŞcie z rodzicami i magiczne zdjĂŞcie Hogwartu, na ktĂłrym normalnie widaĂŚ byÂło przechadzajÂących siĂŞ studentĂłw. Teraz wszyscy uciekli i widziaÂła tylko mury zamku. Przedziwnie powyginany kaktus jakoÂś siĂŞ uchowaÂł, staÂł nadal w kÂącie, jak zawsze.
Jej sypialnia by³a prawie nietkniêta, mo¿e dlatego, ¿e prócz ³ó¿ka i pó³eczki na lampê nie by³o tam za wiele rzeczy. Ko³dra le¿a³a na pod³odze, poduszka pod oknem, kilka ksi¹¿ek zosta³o zrzuconych z pó³ki na ziemiê. Za to w kuchni by³ bajzel, którego nie powstydzi³yby siê chochliki kornwalijskie Lockharta. SztuÌce, wyka³aczki, korki do butelek, spinacze do otwartych saszetek... by³y wyrzucone na ziemiê. Ul¿y³o jej niepomiernie, ¿e Snape nie wpad³ na pomys³ wysypania wszystkich przypraw z buteleczek, flakoników i plastykowych pojemników. Nie pot³uk³ te¿ jej wszystkich talerzy i szklanek. Ksi¹¿ka kucharska wyl¹dowa³a w zlewie, na szczêœcie czystym. Gazety ze sto³u le¿a³y na pod³odze w jednej, zmiêtej kupie. Krzes³a poprzewracane. Ró¿a, któr¹ dosta³a od taty z okazji awansu, le¿a³a na stole, ale wazonik spad³ na ziemiê i woda siê wyla³a. Kocia karma rozmaka³a na pod³odze, w ka³u¿y wody z miseczki.
ÂŁazienka byÂła nietkniĂŞta, wszystko poukÂładane tak jak zostawiÂła wychodzÂąc do pracy.
Snape poinstruowaÂł HermionĂŞ, Âże ma wszystkiemu dobrze siĂŞ przypatrzeĂŚ, bo bĂŞdzie musiaÂła przekazaĂŚ wspomnienie komuÂś w firmie Jinks & Hayde, ale dziewczyna nie chciaÂła traciĂŚ czasu. Ze ciÂśniĂŞtym gardÂłem zÂłapaÂła za ró¿dÂżkĂŞ i zawoÂłaÂła gÂłoÂśno „Reparo!" modlÂąc siĂŞ, Âżeby zaklĂŞcie podziaÂłaÂło. WiedziaÂła doskonale, Âże zaklĂŞcie odwraca szkody, ale dziaÂła tylko do czterech godzin wstecz. JeÂśli Snape rozwaliÂł jej mieszkanie przed trzeciÂą po poÂłudniu...
Zadzia³a³o, ale spieszy³a siê mimo wszystko. Metodycznie wskazywa³a ró¿d¿k¹ wszystkie przedmioty i patrza³a, jak wazonik wskakuje na stó³, ró¿a wsuwa siê do wazonika, jak sztuÌce, wyka³aczki i reszta gratów wracaj¹ na powrót do szuflad... Kiedy oczyœci³a kuchnie, pobieg³a do salonu i tam równie¿ wszystko wróci³o na swoje miejsce.
Dziewczyna usiadÂła ciĂŞÂżko na kanapie.
– Masz szczĂŞÂście, Snape! Masz ogromne szczĂŞÂście! Jakby tego nie udaÂło siĂŞ magicznie posprzÂątaĂŚ, to chyba bym ciĂŞ zabiÂła! Nawet jakbyÂś mi zabraÂł ró¿dÂżkĂŞ! Po prostu zaÂłatwiÂłabym ciĂŞ goÂłymi rĂŞkami! – warknĂŞÂła gÂłoÂśno.
Wtedy z goÂścinnego pokoju wyszedÂł KrzywoÂłap, przeciÂągajÂąc siĂŞ leniwie.
– A ty, jak ciĂŞ znam, zamiast pilnowaĂŚ domu, pewnie przyszedÂłeÂś siĂŞ o niego poocieraĂŚ, co?!
Posz³a do sypialni i zaczê³a poprawiaÌ ko³drê, ju¿ bez ró¿d¿ki. Ci¹gle z³orzecz¹c, posz³a po poduszki.
– Cholerny dupek! A gdybym tak nie mogÂła tego sprzÂątn¹Ì? MusiaÂło go tak ponieœÌ?! Snape, jak ciĂŞ dopadnĂŞ, to ci nogi z dupy powyrywam!
PodnoszÂąc ksi¹¿kĂŞ zamarÂła. Na ziemi zostaÂła karteczka, na ktĂłrej bardzo jej znanym charakterem pisma byÂło napisane „Kocham ciĂŞ bardzo, najdroÂższa". Serce zabiÂło jej nagle mocno.
– Pieprzony dupek! – wyraÂźnie brakowaÂło jej inwektyw.
Wziê³a do rêki karteczkê, usiad³a na ³ó¿ku i rozp³aka³a siê.
„Kocham ciĂŞ. Bardzo ciĂŞ kocham". Pam param pam pam. Pewnie juÂż wtedy pieprzyÂłeÂś siĂŞ z tÂą piersiastÂą laluniÂą... – doskonale pamiĂŞtaÂła, Âże Ron daÂł jej tÂą karteczkĂŞ na Walentynki.
Minê³o ju¿ dwa tygodnie od owego pi¹tku, kiedy to zasta³a ich w ³ó¿ku. Od tego czasu p³aka³a wiele razy, ale widaÌ jeszcze nie wystarczaj¹co du¿o, bo fakt jego zdrady nadal bola³.
W koĂącu podarÂła kartkĂŞ na maciupkie strzĂŞpy i poszÂła spaliĂŚ jÂą w kominku.
Dopiero wieczorem, kÂładÂąc siĂŞ spaĂŚ, znalazÂła jeszcze innÂą karteczkĂŞ, wsuniĂŞtÂą pod poszewkĂŞ poduszki. PoczuÂła coÂś sztywnego i drapiÂącego, kiedy przyÂłoÂżyÂła do niej gÂłowĂŞ. MruczÂąc Lumos wyciÂągnĂŞÂła jÂą i znalazÂła obiecanÂą przez Snape'a listĂŞ punktĂłw aportacyjnych, bezpiecznych kryjĂłwek i punktĂłw kontaktowych. RĂłwnie dobrze znanym jej pismem byÂło dopisane na dole: „Naucz siĂŞ na pamiĂŞĂŚ i spal". RĂłwnieÂż bez podpisu. DwĂłch ró¿nych mĂŞÂżczyzn – jeden niedawno odszedÂł z jej Âżycia, drugi – wyglÂądaÂło na to, wÂłaÂśnie do niego wkraczaÂł.
PostanowiÂła nauczyĂŚ siĂŞ tego jutro. SchowaÂła kartkĂŞ na powrĂłt pod poszewkĂŞ, obrĂłciÂła na drugÂą stronĂŞ, przytuliÂła siĂŞ do miĂŞkkiej poduszki i zasnĂŞÂła.

Tego samego wieczora, setki mili dalej, Snape siedziaÂł w swoim fotelu i wpatrywaÂł siĂŞ w medalion. Bardzo niechĂŞtnie musiaÂł przyznaĂŚ, Âże byÂł nim po prostu zachwycony. Nie Âżeby wyglÂąd medalionu miaÂł jakiekolwiek znacznie – chodziÂło o to, Âżeby mĂłgÂł schowaĂŚ do Âśrodka magiczny pergamin i tyle. Ale gdzieÂś w g³êbi ducha zastanawiaÂł siĂŞ, co teÂż znajdzie panna Granger. TEN medalion nadawaÂł siĂŞ do zatrzymania i noszenia juÂż choĂŚby dla samej przyjemnoÂści noszenia.
Trzymaj¹c go w d³oni i bawi¹c siê ³aùcuchem rzuci³ okiem na pierœcionek. Oczywiœcie kolor bursztynu nawi¹zywa³ do koloru Gryffindoru, ale prócz tego wygl¹da³ ca³kiem ca³kiem. Nic rzucaj¹cego siê w oczy, nic topornego; ma³y, dyskretny pierœcionek. W³aœnie coœ takiego chcia³ jej poradziÌ, boj¹c siê, ¿e kupi sobie jakiœ wielki i b³yszcz¹cy, który natychmiast wszyscy zauwa¿¹.
ZnĂłw trochĂŞ niechĂŞtnie musiaÂł przyznaĂŚ, Âże miaÂła gust.
ChwilĂŞ jeszcze przyglÂądaÂł siĂŞ biÂżuterii, po czym przypomniaÂł sobie ten cholerny obraz i skrzywiÂł siĂŞ, jednoczeÂśnie uÂśmiechajÂąc lekko. Obraz byÂł koszmarem. Kiedy wyszedÂł z kominka w jej mieszkaniu, dosÂłownie wpadÂł na niego i natychmiast zrozumiaÂł proÂśbĂŞ Granger, Âżeby „ukradÂł" wÂłaÂśnie to. Nie byÂło siĂŞ co dziwiĂŚ. Po chwili zobaczyÂł jej liÂścik i przez chwilĂŞ nie wiedziaÂł, czy ma siĂŞ zÂłoÂściĂŚ, czy wrĂŞcz przeciwnie. Jej komentarz rozÂśmieszyÂł go, ale rĂłwnoczeÂśnie przemknĂŞÂło mu przez myÂśl, Âże to byÂł pierwszy raz, kiedy ktoÂś napisaÂł do niego zupeÂłnie bez potrzeby. WyglÂądaÂło to tak, jakby po prostu chciaÂła do niego napisaĂŚ. PoÂżartowaĂŚ sobie. Po pierwsze nie byÂł do czegoÂś takiego przyzwyczajony, po drugie i najwaÂżniejsze, nie z jej strony! MogÂłaby pisaĂŚ do niego Minerwa, czy Horacy, czy teÂż ktoÂś inny... po chwili wahania odnalazÂł odpowiednie sÂłowo: z jego otoczenia. Ale nie jego studentka! Ona juÂż nie jest twojÂą studentkÂą. To mÂłoda, dorosÂła kobieta – przemknĂŞÂło mu przez myÂśl.
Przez chwilĂŞ rozwaÂżaÂł, czy zbagatelizowaĂŚ to, czy przywoÂłaĂŚ jÂą do porzÂądku. Z jednej strony miaÂł wielkÂą ochotĂŞ to zrobiĂŚ. TysiÂące razy karciÂł uczniĂłw, warczaÂł na nich, bawiÂło go, Âże im bardziej ÂściszaÂł gÂłos i spokojniej mĂłwiÂł, tym bardziej sprawiali wraÂżenie przeraÂżonych. To wydawaÂło siĂŞ caÂłkiem naturalne. Z drugiej strony jego ukÂład z pannÂą Granger byÂł zupeÂłnie inny. Nie mĂłgÂł na niÂą warczeĂŚ czy krzyczeĂŚ i rĂłwnoczeÂśnie oczekiwaĂŚ, Âże bĂŞdÂą rĂłwnorzĂŞdnymi partnerami.
Wszystko tylko nie to! W Âżadnym razie ta dziewczyna nie bĂŞdzie twojÂą rĂłwnorzĂŞdnÂą partnerkÂą!
Jakiœ g³osik w jego g³owie szepn¹³ mu jednak Lepiej staraj siê nie komplikowaÌ ju¿ i tak skomplikowanej relacji. Daj jej szansê, pozwól na ... Cholera, na co?!
A¿ zamar³ z zaskoczenia. Nagle dotar³o do niego, ¿e po prostu szuka wymówki, ¿eby nie musieæ jej upominaæ, ¿e... trochê mu siê to podoba. TROCHÊ! To, ¿e kto¶ ma ochotê napisaæ do Severusa Snape'a, a nie do Dyrektora Hogwartu. Czu³ siê, jakby ¶ledzi³ dialog miêdzy dwiema czê¶ciami jego umys³u.
W nastêpnej chwili dotar³o do niego równie¿ to, ¿e ten ktoœ to Hermiona Granger i poczu³, jakby ktoœ nim gwa³townie potrz¹sn¹³.
Lepiej sam siĂŞ przywoÂłaj do porzÂądku! Nie musisz na niÂą warczeĂŚ czy krzyczeĂŚ, ale spokojnie przypomnieĂŚ jakie sÂą wasze wzajemne ukÂłady.
Poczu³ siê lepiej i zacisn¹³ zêby udaj¹c, ¿e nie s³yszy, jak ten cholerny g³osik mówi mu A w zasadzie to co jest z³ego w takim uk³adzie?
¯eby zaj¹Ì czymœ myœli poszed³ zanieœÌ Minerwie medalion i pierœcionek.
Minerwa wpuÂściÂła go do siebie, przyniosÂła herbatĂŞ i usiedli przed kominkiem. ByÂł juÂż wieczĂłr i bez ognia na kominku byÂło chÂłodno. Snape bez sÂłowa podaÂł jej oba przedmioty.
– Och... to jest piĂŞkne! – zawoÂłaÂła starsza czarownica, wyciÂągajÂąc medalion i przyglÂądajÂąc mu siĂŞ z bliska.
– Ujdzie – skomentowaÂł Snape, bo przecieÂż co innego mĂłgÂł powiedzieĂŚ?
– Ujdzie?! Severusie... kupujesz coÂś tak piĂŞknego, a potem grymasisz? Jest doprawdy piĂŞkny! Bardzo ÂślizgoĂąski!
Skin¹³ g³ow¹ na znak zgody. Mo¿e w ten sposób zajmie siê czymœ innym. Minerwa zajê³a siê... Owszem... choÌ nie do koùca by³o mu to na rêkê.
– PierÂścionek teÂż Âładny. Taki... delikatny... Bardzo kobiecy. Nie podejrzewaÂłam ciĂŞ o tak dobry gust...
Zanim odpowiedziaÂł, przezornie upewniÂł siĂŞ, Âże nie trzyma w rĂŞku filiÂżanki, ani wÂłaÂśnie nie pije.
– To nie ja, to panna Granger.
Minerwa zamarÂła wpatrujÂąc siĂŞ w niego, przez chwilĂŞ nie wiedzÂąc co powiedzieĂŚ.
– Panna Granger... mĂłwisz o Hermionie Granger?!
Powa¿nie potakn¹³.
– Severusie... przyznajĂŞ, Âże ... siĂŞ trochĂŞ pogubiÂłam. MĂłwisz o Hermionie Granger, tak? Mojej Gryfonce... Tej Gryfonce, ktĂłrÂą jeszcze tak niedawno gnĂŞbiÂłeÂś na Eliksirach czy Obronie przed CzarnÂą MagiÂą... tak? – Kiedy znow skin¹³ gÂłowÂą, dodaÂła niepewnie. – I teraz chcesz mi powiedzieĂŚ, Âże z HermionÂą Granger chcesz zawrzeĂŚ RytuaÂł Magicznej WspĂłlnoty? MoÂżesz mi powiedzieĂŚ co siĂŞ dzieje?
Snape kiwn¹³ g³ow¹ po raz kolejny. Faktycznie, przecie¿ to by³a Hermiona Granger, a on przed chwil¹ szuka³ wymówek, ¿eby jej nie upominaÌ... nazwa³ j¹ równorzêdn¹ partnerkê! Merlinie, chyba oszala³!
– Minerwo, wiem, Âże czujesz siĂŞ tak, jakby to dotyczyÂło ciebie, ale...
– To dotyczy mnie! To dotyczy mojego Domu! – odpowiedziaÂła gwaÂłtownie.
– ... niestety muszĂŞ ciĂŞ prosiĂŚ o zrozumienie. – Nie przerywajÂąc pochyliÂł siĂŞ lekko ku niej.
Minerwa zacisnĂŞÂła usta. No tak, przerwaÂła Snape'owi, a on tego bardzo nie lubiÂł.
– Severusie... Powiedz mi tyle, ile moÂżesz. Czy coÂś.. coÂś was ³¹czy?
– Dobrze. Powiem ci wszystko, co mogĂŞ . Wiesz jakie mam zasady, wiĂŞc nie naciskaj, bo i tak nic wiĂŞcej siĂŞ nie dowiesz. Przynajmniej nie teraz.
Zamyœli³ siê i zacz¹³ g³adziÌ palcem po ustach. Mówi³ wolno, w skupieniu, rozwa¿aj¹c, co mo¿e wyjawiÌ, a czego nie.
– Panna Granger jest w niebezpieczeĂąstwie. PowaÂżnym niebezpieczeĂąstwie. ProsiÂła mnie o pomoc i okazaÂło siĂŞ, Âże ... ta sprawa dotyczy przez przypadek rĂłwnieÂż i mnie. Istnieje wiĂŞc moÂżliwoœÌ, Âże bĂŞdziemy musieli... dzieliĂŚ siĂŞ pewnymi informacjami. ÂŻeby nie naraÂżaĂŚ nas obojga uznaÂłem, Âże to bĂŞdzie najbardziej dyskretny sposĂłb.
Starsza kobieta siedziaÂła wyprostowana i kiedy skoĂączyÂł mĂłwiĂŚ, pokrĂŞciÂła wolno gÂłowÂą.
– Nie jest to wiele, ale rozumiem... Obiecaj mi tylko proszĂŞ, Âże bĂŞdziesz jÂą chroniÂł... na tyle, na ile moÂżesz... – spojrzaÂła na niego proszÂąco, a kiedy potakn¹³, dodaÂła. – PamiĂŞtaj, Âże zawsze moÂżesz na mnie liczyĂŚ. JeÂśli tylko bĂŞdziecie potrzebowaĂŚ czegoÂś... ProszĂŞ, nie wahaj siĂŞ.
– DziĂŞkujĂŞ ci bardzo, Minerwo.
– Na kiedy to chcesz? – wskazaÂła medalion i pierÂścieĂą.
– Kiedy tylko moÂżesz.
– ZrobiĂŞ wam to na ÂśrodĂŞ. BĂŞdĂŞ potrzebowaĂŚ jeszcze jednego dnia na przygotowania do RytuaÂłu. WiĂŞc moÂżesz zaprosiĂŚ pannĂŞ Granger na piÂątek.
– Bardzo dobrze. Daj mi znaĂŚ jeÂśli my teÂż mamy coÂś przygotowaĂŚ. I... lepiej to ty napisz jej przez sowĂŞ, Âże ma do ciebie przyjœÌ w piÂątek w sprawie OWUTEMÓW, dobrze? To bĂŞdzie nasza przykrywka.
– W przypadku Hermiony nie daÂłabym gÂłowy, Âże nie postanowi swojÂą drogÂą zdawaĂŚ tych egzaminĂłw... – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ lekko Minerwa.
Snape nawet nie drgn¹³. Wygl¹da³, jakby by³ z³y, wiêc zmieni³a temat i zaczê³a mu opowiadaÌ o ostatnich wyczynach Œlizgonów na Transmutacji. Dwóch dowcipnisiów przetransmutowa³o torby wszystkich pozosta³ych uczniów w myszy, które rozbieg³y siê po ca³ej klasie i pochowa³y, gdzie tylko mog³y. Namêczy³a siê szukaj¹c ich i odjê³a im za ten wyg³up po dwadzieœcia punktów.
W ktĂłrymÂś momencie stwierdziÂła, Âże zupeÂłnie nie wyglÂądaÂł na zainteresowanego.

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?