Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Hermiona skuli³a siê w sobie. Do tej pory gdzieœ w g³êbi serca mia³a idiotyczn¹ nadziejê, ¿e dzisiejsza wizyta w Pary¿u wszystko zmieni. Wszystko siê u³o¿y i Jean Jacques znajdzie z³ote rozwi¹zanie ca³ej sprawy. Kiedy myœla³a o tym trochê powa¿niej, zdawa³a sobie oczywiœcie sprawê z tego, ¿e coœ takiego istnieje tylko w bajkach, gdzie wszyscy ¿yj¹ d³ugo i szczêœliwie, ale mia³a nadziejê, ¿e posun¹ siê chocia¿ trochê do przodu.
Teraz wydawaÂło siĂŞ jej, Âże tak naprawdĂŞ nic nie osiÂągnĂŞli. I nie uda siĂŞ im nic zaÂłatwiĂŚ...
Jean Jacques popatrzy³ na ni¹ i uœmiechn¹³ siê pocieszaj¹co.
– Nie znam siĂŞ na legilimencji, wiĂŞc nie umiem czytaĂŚ w myÂślach, ale chyba wiem, co k³êbi siĂŞ teraz w twojej maÂłej g³ówce. – Hermiona spojrzaÂła szybko na Severusa, ktĂłry siedziaÂł z nieprzeniknionÂą minÂą. – Nie wasza wina. Robicie wszystko, co moÂżecie, Âżeby ich powstrzymaĂŚ. Po prostu musimy jeszcze trochĂŞ poczekaĂŚ. MuszÂą siĂŞ bardziej odkryĂŚ. Dopiero wtedy bĂŞdzie moÂżna jakoÂś zareagowaĂŚ. Mam parĂŞ pomys³ów na to, jak wam jeszcze moÂżemy pomĂłc, ale muszĂŞ je najpierw skonsultowaĂŚ z Ministrem. MoÂże on bĂŞdzie miaÂł jeszcze jakieÂś inne.
Mimo nagÂłej niechĂŞci do tego Francuza, Severus musiaÂł siĂŞ z nim zgodziĂŚ. Tego typu sprawy nie byÂły wcale takie proste do rozwiÂązania. Gdyby byÂły, nie byÂłoby dwĂłch wojen przeciw Czarnemu Panu.
Jean Jacques popatrzyÂł na zegarek – dochodziÂło juÂż poÂłudnie, i podniĂłsÂł siĂŞ.
– ChodÂźmy na obiad. Jak zjemy, poka¿ê wam fiszki, ktĂłre mamy na ca³¹ ĂłsemkĂŞ i na nowo wybranych szefĂłw DepartamentĂłw. Jest tam parĂŞ pereÂłek, choĂŚ mogÂą byĂŚ uÂżyte raczej do szantaÂżu, niÂż do postawienia w stan oskarÂżenia. Ale nie moÂżecie ich stÂąd wynieœÌ, sÂą spisane specjalnym atramentem, ktĂłry widoczny jest w jednej z sal w Skrzydle Pó³nocnym.
Wyszli do korytarza i skierowali siĂŞ w stronĂŞ schodĂłw.
– Tam, gdzie ostatnio nie mogÂłeÂś mnie zabraĂŚ? – zainteresowaÂła siĂŞ Hermiona, idÂąc koÂło Jean Jacquesa.
– Tak. Ale inaczej tego nie odczytacie, wiĂŞc nie mamy innego wyjÂścia. Ufam, Âże cokolwiek zobaczycie, czy usÂłyszycie, zatrzymacie to dla siebie.
– MoÂżemy sporzÂądzaĂŚ notatki? – zagadn¹³ Severus, idÂąc trochĂŞ za nimi.
– OczywiÂście. Po to wÂłaÂśnie je wam damy. Ja w tym czasie porozmawiam z Ministrem, a potem porozmawiamy razem. Jak skoĂączymy, zabiorĂŞ was do biura, gdzie pracuje Jean François. DoszliÂśmy do wniosku, Âże o wiele lepiej bĂŞdzie, jak was nauczy aktywowaĂŚ na nowo Âświstokliki. Nie bĂŞdziecie juÂż musieli ich nam odsyÂłaĂŚ. I pokaÂże wam, jak dziaÂła i jak siĂŞ ustawia Âświstoklik miĂŞdzykontynentalny.
– UdaÂło siĂŞ wam je zrobiĂŚ?! – zawoÂłaÂła radoÂśnie Hermiona i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do Severusa.
– DokÂładnie na poczÂątku tego tygodnia. JuÂż bez maÂła straciliÂśmy nadziejĂŞ! Ale siĂŞ udaÂło. Za to zmieniacze czasu nadal nie dziaÂłajÂą poprawnie, wiĂŞc to doskonaÂła nowina, Âże udaÂło siĂŞ wam dostaĂŚ choĂŚ jeden. Tylko nie uÂżywajcie go u nas, pojĂŞcia nie mam, jak moÂże zadziaÂłaĂŚ!
– Ten wasz Jean François pracuje w soboty?
– Nie, ale dam mu znaĂŚ, jak bĂŞdziemy go potrzebowaĂŚ. Aportuje siĂŞ w biurze na parĂŞ godzin – wyjaÂśniÂł Jean Jacques i otworzyÂł przed nimi drzwi do tej samej sali, w ktĂłrej jedli z HermionÂą obiad poprzednim razem.
Na widok sto³u zastawionego talerzykami i miseczkami z ró¿nymi ma³ymi ciasteczkami, kawal¹tkami sera otoczonego w przyprawach czy te¿ gêstymi sosami Severus uniós³ lekko brew do góry.
Ten ÂŻabojad TO nazywa obiadem??!
Hermiona usiadÂła koÂło niego i kiedy Jean Jacques odszedÂł od nich do stolika z butelkami, powiedziaÂła cicho.
– Nie najadaj siĂŞ tym, to jest apperitif.
– Doprawdy sÂądzisz, Âże mĂłgÂłbym siĂŞ tym najeœÌ? – odparÂł cierpko.
– Chodzi mi o to, Âże dopiero po tym podadzÂą obiad. Pewnie bĂŞdzie kilka daĂą, potem ser, a na koniec deser i kawa.
Jean Jacques przyniós³ Hermionie kieliszek s³odkiego bia³ego wina, a Severusowi whisky i wróci³ przygotowaÌ sobie drinka. Severus wzi¹³ niewielki ³yk i z przyjemnoœci¹ smakowa³ w ustach. Mêcz¹ce go uczucie ch³odu rozlewaj¹cego siê gdzieœ w nim, po³¹czone z gorzkim posmakiem flustracji i niechêci zaczê³o z wolna go opuszczaÌ. Usiad³ wygodniej i uœmiechn¹³ siê k¹cikiem ust do Hermiony, która przechyli³a siê do niego.
– Na ogó³ Francuzi nie rozmawiajÂą przy jedzeniu o sprawach... zawodowych.
– A o czym rozmawiajÂą?
– O wszystkim. Nie sprawi ci problemu, jeÂśli bĂŞdziemy mĂłwiĂŚ sporo o historii?
– Czemu akurat o historii?
– Bo z tego, co zauwaÂżyÂłam ostatnim razem, Jean Jacques uwielbia historiĂŞ. Zna wspaniaÂłe historyjki i cudownie opowiada. Pewnie byÂłby znakomitym nauczycielem! – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ promiennie.
Fala ch³odu wybuch³a w nim ze zdwojon¹ si³¹ i Severus poczu³, jak napinaj¹ siê mu wszystkie miêœnie. Tak mocno, ¿e a¿ poczu³ fizyczny ból. S³ysza³ gdzieœ w g³owie echo bicia w³asnego serca i zorientowa³ siê, ¿e zaciska kurczowo szczêki. Mia³ wra¿enie, ¿e ka¿dy skrawek cia³a i skóry krzyczy w nim w niemym proteœcie.
– Doprawdy fascynujÂące – wycedziÂł, starajÂąc siĂŞ ze wszystkich siÂł zapanowaĂŚ nad sobÂą.
PopatrzyÂł na siadajÂącego naprzeciw mĂŞÂżczyznĂŞ, ktĂłry uÂśmiechn¹³ siĂŞ do JEGO! Hermiony, odepchn¹³ szklaneczkĂŞ od siebie i skrzyÂżowaÂł mocno rĂŞce na piersi. StraciÂł ca³¹ ochotĂŞ na „apperitif”.
Jean Jacques, Jean Jacques i Jean Jacques. Jean Jacques to i Jean Jacques tamto. Bez wÂątpienia byÂłby cudownym, genialnym nauczycielem.
Teraz juÂż rozumiesz, czemu panna Granger tak Âładnie siĂŞ ubraÂła. A ty sÂądziÂłeÂś, Âże to po to, Âżeby jej ubranie pasowaÂło do twojego garnituru. Trzeba byÂło byĂŚ ÂżaÂłosnym idiotÂą, Âżeby tak myÂśleĂŚ. Inaczej zaÂłoÂżyÂłaby te gÂłupie mugolskie spodnie i workowatÂą bluzĂŞ.
Nie tkn¹³ ju¿ whisky i zmuszaj¹c siê do zachowania spokojnego wyrazu, twarzy bra³ raczej bierny udzia³ w dyskusji w trakcie ca³ego obiadu.
Hermiona spoglÂądaÂła na jego peÂłnÂą szklaneczkĂŞ i coraz wyraÂźniej czuÂła, Âże coÂś jest nie tak. Severus byÂł uprzejmy, ale chÂłodny i powaÂżny. WÂłaÂściwie przypominaÂł jej dawnego Severusa. Czy teÂż raczej Snape’a ze szkolnych czasĂłw.
JuÂż prawie zapomniaÂła, jak zachowywaÂł siĂŞ na samym poczÂątku ich... „nowej” znajomoÂści i ile potrzebowaÂł czasu, Âżeby otworzyĂŚ siĂŞ przed niÂą, rozluÂźniĂŚ i zacz¹Ì pozwalaĂŚ na uÂśmiech czy Âżarty.
Pewnie on tak reaguje na kaÂżdÂą nowÂą osobĂŞ. Biedak. Nie ma siĂŞ co dziwiĂŚ po tym wszystkim, co przeszedÂł...
Przysz³o jej do g³owy, ¿e dziœ wieczorem mog¹ pójœÌ gdzieœ na spacer i kolacjê. Obojêtnie czy w czarodziejskim, czy mugolskim œwiecie. Mo¿e bycie z kimœ, kogo zna pomo¿e mu siê odnaleŸÌ i da choÌ trochê komfortu...
PoniewaÂż odniosÂła wraÂżenie, Âże Severus lubi, jak ona odgrywa rolĂŞ przewodniczki, zdecydowaÂła siĂŞ pokazaĂŚ mu coÂś mugolskiego.
– Macie Wie¿ê Eiffla? – spytaÂła, popijajÂąc kawĂŞ.
Jean Jacques dosypaÂł sobie cukru i zamieszaÂł energicznie swojÂą.
– OczywiÂście, Âże mamy! Jak tylko jÂą skoĂączono, mieszkaĂący z SiĂłdmej dzielnicy natychmiast zgodnie zÂłoÂżyli proÂśbĂŞ o przeniesienie jej do naszego wymiaru. TrochĂŞ musieliÂśmy pozmieniaĂŚ Pola Marsowe, nawet przesiedliĂŚ jak¹œ rodzinĂŞ, ktĂłra o dziwo zgodziÂła siĂŞ bez sÂłowa. I na poczÂątku 1891 roku udaÂło nam siĂŞ jÂą wreszcie ustawiĂŚ u nas. JakoÂś po II mugolskiej wojnie uaktualniliÂśmy jÂą, ale nie moÂżna wjeÂżdÂżaĂŚ na gĂłrĂŞ. Bo skopiowaliÂśmy jÂą razem z dÂźwigami, ktĂłre dziaÂłajÂą na elektrykĂŞ. I teraz szukamy sposobu, jak je uruchomiĂŚ.
– Wingarium Leviosa nie dziaÂła?
– Nie na setki kilogramĂłw stali. SwojÂą drogÂą trochĂŞ Âśmieszne, Âże jÂą zbudowaliÂśmy. NajwiĂŞkszy fallus na Âświecie, zrobiony przez narĂłd, ktĂłrego najsÂłynniejszy przywĂłdca miaÂł metr piĂŞĂŚdziesiÂąt w kapeluszu. Wy, Brytyjczycy, sÂądzicie, Âże Napoleon leczyÂł w ten sposĂłb swĂłj kompleks niÂższoÂści – rozeÂśmiaÂł siĂŞ.
Severus spojrzaÂł na niego tak lodowatym wzrokiem, Âże Jean Jacques czym prĂŞdzej zamilkÂł. Hermiona tego nie zauwaÂżyÂła. Zadowolona odstawiÂła filiÂżankĂŞ.
W takim razie wybierzemy siĂŞ do mugolskiego wymiaru.
Po obiedzie poszli do Skrzyd³a Pó³nocnego. Po paru minutach marszu zatrzymali siê przed du¿ymi drewnianymi drzwiami, Jean Jacques stukn¹³ w nie ró¿d¿k¹, wymrucza³ jakieœ zaklêcie i nagle drewno rozp³ynê³o siê, ods³aniaj¹c przejœcie oœwietlone p³on¹cymi pochodniami. Gdy przeszli przez nie, Hermiona obejrza³a siê i stwierdzi³a, ¿e drzwi pojawi³y siê na nowo.
Francuz zaprowadzi³ ich do niewielkiej sali zaraz za rogiem. By³o ciemne i wydawa³o siê byÌ doœÌ du¿e, choÌ w mroku ciê¿ko by³o cokolwiek dostrzec. Wszêdzie unosi³ siê zapach kurzu, starych pergaminów, kleju do klejenia ksi¹g i skóry. W niemrawych promieniach s³oùca, s¹cz¹cych siê przez jedno niewielkie okno gdzieœ wysoko, wirowa³y drobiny kurzu, mieni¹c siê kolorowo.
Jean Jacques machn¹³ ró¿d¿k¹ i nagle pomieszczenie rozjaœni³o ciep³e œwiat³o setek œwiec zatkniêtych w zakurzonych kandelabrach rozstawionych co parê stóp na d³ugich sto³ach. Pod œcianami dostrzeli szafy, w których zamkniête by³y ca³e stosy ksi¹g. Na sto³ach sta³y kosze z rulonami pergaminu, wszêdzie rozstawione by³y ka³amarze pe³ne piór.
Nagle sk¹dœ z góry pogr¹¿onej w mroku sfrun¹³ czarny kruk i usiad³ na porêczy najbli¿szego drewnianego krzes³a.
Jean Jacques podszedÂł do niego i pogÂłaskaÂł go delikatnie wierzchem palcĂłw, a ptak zakrakaÂł.
– Mateusz bĂŞdzie wam towarzyszyÂł. To jest nasz StraÂżnik. GdybyÂście czegoÂś potrzebowali, wyÂślijcie go do mnie.
Kolejnym zaklêciem otworzy³ jedn¹ z przeszklonych szaf i wylewitowa³ dwie ksiêgi i luŸny plik pergaminów na stó³.
– Tu macie wszystko, co udaÂło mi siĂŞ zebraĂŚ. Teraz was zostawiĂŞ i pĂłjdĂŞ porozmawiaĂŚ z Ministrem. Jak skoĂączymy, to do was przyjdziemy – powiedziaÂł i wyszedÂł zamykajÂąc za sobÂą cicho drzwi.

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?