Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

Hermiona sprawdzi³a godzinê. By³o dopiero w pó³ do pi¹tej. Nie chcia³a jeszcze wracaÌ do domu i przede wszystkim nie chcia³a jeszcze rozstawaÌ siê z Severusem. Musia³a mieÌ dziwn¹ minê, bo kiedy spojrza³ na ni¹, uniós³ pytaj¹co brew do góry.
– Severusie... moÂżemy zostaĂŚ tu jeszcze trochĂŞ? ChciaÂłabym ci coÂś pokazaĂŚ – powiedziaÂła niepewnie.
– CoÂś pokazaĂŚ...? – powtĂłrzyÂł po niej.
Tego wÂłaÂśnie siĂŞ baÂł. ÂŻe znajdzie siĂŞ z niÂą sam na sam i Âże znĂłw straci gÂłowĂŞ. Do tej pory udawaÂło mu siĂŞ jakoÂś trzymaĂŚ, ale byÂł z nimi Jean Jacques.
– Poprzednim razem nie... nie mogliÂśmy pĂłjœÌ zobaczyĂŚ ParyÂża, wiĂŞc moÂże teraz...
Nie „nie mogliÂśmy", tylko nie chciaÂłeÂś. Nie kaÂż jej prosiĂŚ ciĂŞ drugi raz.
Poza tym... poza tym przecieÂż nie musisz na niÂą patrzeĂŚ, nie musisz siĂŞ do niej zbliÂżaĂŚ. OdsuĂą siĂŞ, patrz gdzie indziej i wszystko bĂŞdzie dobrze.
Skin¹³ g³ow¹ i twarz Hermiony rozjaœni³ radosny uœmiech, wiêc odwróci³ wzrok. Wyci¹gnê³a do niego rêkê i kiedy j¹ chwyci³, aportowa³a ich na Polach Marsowych, niedaleko od Wie¿y Eiffel'a.
Na trawie siedziaÂło albo leÂżaÂło peÂłno ludzi. NiektĂłrzy doroÂśli coÂś czytali albo rozmawiali ze sobÂą, niektĂłrzy zabrali ze sobÂą piknik i jedli popularny we Francji o tej porze podwieczorek, dzieci bawiÂły siĂŞ dookoÂła. JednoczeÂśnie bĂŞdÂąc w magicznym wymiarze nie sÂłyszeli przejeÂżdÂżajÂących samochodĂłw i autobusĂłw, tylko zwykÂły gwar ludzkich gÂłosĂłw. SÂłoĂące ÂświeciÂło juÂż o wiele lÂżej i wiaÂł lekki wiaterek, ktĂłry przyjemnie chÂłodziÂł.
– To jest ta sÂłynna wieÂża, o ktĂłrej mĂłwiÂł ostatnio Jean Jacques – powiedziaÂła. – Ma ponad tysiÂąc stĂłp wysokoÂści... I w mugolskim Âświecie moÂżna wjechaĂŚ na samÂą gĂłrĂŞ.
– MuszÂą mieĂŚ Âładny widok – stwierdziÂł Severus, przysÂłaniajÂąc sobie oczy rĂŞkÂą, Âżeby spojrzeĂŚ do gĂłry.
– KiedyÂś byÂłam i mogĂŞ ci powiedzieĂŚ, Âże jest wspaniaÂły. Tylko niestety pchajÂą siĂŞ tam tÂłumy. Ale jak juÂż jesteÂś na samej gĂłrze, masz cudowny widok. ParyÂż z lotu ptaka – rozmarzyÂła siĂŞ, zamykajÂąc oczy.
Severus uœmiechn¹³ siê lekko, ale zmusi³ siê, ¿eby nie spojrzeÌ na ni¹. Wyda³o mu siê nagle œmieszne, ¿e wybra³a w³aœnie to, co lubi³. Bêd¹c ma³y, czêsto ucieka³ z domu, k³ad³ siê w trawie i patrza³ w niebo. Widz¹c ko³uj¹ce po nim wielkie ptaki zastanawia³ siê, jak to by³oby cudownie móc poczuÌ siê wolnym i byÌ daleko od tego wszystkiego, co go gnêbi³o. Móc odlecieÌ. Mo¿e dlatego po zakoùczeniu wojny, kiedy ju¿ fizycznie by³ wolny, kupi³ sobie sowê. Nie czu³ siê wolny psychicznie, nie móg³ uciec od mêcz¹cych go koszmarów i wyrzutów sumienia, wiêc dobrze by³o, ¿e choÌ jego sowa mog³a lataÌ. Jakby robi³a to dla niego. Mo¿e dlatego nie trzyma³ jej w swoich komnatach, ale w sowiarni, ¿eby mog³a latach, kiedy zechce.
– NajpiĂŞkniej jest chyba wieczorem – usÂłyszaÂł HermionĂŞ i wrĂłciÂł do rzeczywistoÂści. – Kiedy w mugolskim Âświecie widaĂŚ tysiÂące ÂświateÂłek na tle czarnej nocy. Szkoda, Âże nie moÂżemy tego tu zobaczyĂŚ.
Usiedli na trawie i Severus pod¹¿y³ wzrokiem wzd³u¿ ca³ej wie¿y, a¿ do samej góry. By³a smuk³a i urzeka³a swoim widokiem. Jeszcze nigdy nie widzia³ czegoœ takiego. Istotnie, widok z samej góry musia³ byÌ niesamowity. Spojrza³ na niebo i dostrzeg³ lataj¹ce wysoko ca³e stada jaskó³ek. Trochê po prawej lecia³ idealnie równy, d³ugi klucz du¿ych ptaków. Ciekawe, czy nale¿a³y do czarodziejskiego czy mugolskiego œwiata... A mo¿e tam na górze, gdzie królowa³a wolnoœÌ, nie by³o ¿adnej ró¿nicy?
Spogl¹da³ na b³êkitne niebo i dopiero po d³u¿ej chwili zorientowa³ siê, ¿e le¿y na trawie. Przekrzywi³ g³owê na bok i dostrzeg³ le¿¹c¹ obok Hermionê, która wypatrywa³a siê w czubek wie¿y.
Ku swemu zaskoczeniu czu³, ¿e to by³o... w³aœciwe. Zaledwie trzy tygodnie temu nie wyobra¿a³ sobie móc le¿eÌ tak ko³o kogokolwiek, to wspomnienie ³¹czy³o siê tylko z Lily. Dziœ w³aœnie tego pragn¹³.
Przez chwilĂŞ widziaÂł zielone oczy, ale te szybko zbladÂły i na ich miejscu pojawiÂły siĂŞ inne. Czekoladowe. Nale¿¹ce do czarownicy, ktĂłra leÂżaÂła koÂło niego. I w tym momencie Severus zrozumiaÂł z ca³¹ wyrazistoÂściÂą, Âże „KiedyÂś" naprawdĂŞ minĂŞÂło.
Czas mija³, a oni oboje le¿eli na zielonej trawie, niedaleko innych ludzi, ale pogr¹¿eni w ich w³asnym kokonie wspomnieù i marzeù.
.
Zaledwie parê jardów od nich na ³awce siedzia³a ciemnow³osa i ciemnooka kobieta z lekko zaokr¹glonym brzuszkiem, przygl¹daj¹ca siê dwójce swoich dzieci, które bawi³y siê na trawie obok. Dziewczynka próbowa³a zrobiÌ wianek z kwiatków, które przynosi³ jej m³odszy od niej ch³opiec. Oboje byli do siebie zaskakuj¹co podobni. Mieli d³ugie, pofalowane, gêste blond w³osy i zaskakuj¹co b³êkitne oczy, które pasowa³y do matowej karnacji.
– JuÂż jestem – powiedziaÂł nagle ktoÂś za niÂą i kiedy obejrzaÂła siĂŞ, zobaczyÂła swojego mĂŞÂża.
– Xavier! – wyciÂągnĂŞÂła gÂłowĂŞ, nadstawiajÂąc siĂŞ do pocaÂłunku.
MĂŞÂżczyzna odrzuciÂł na bok identyczne dÂługie blond wÂłosy i pocaÂłowaÂł jÂą na powitanie.
– Dobrze, Âże jesteÂś. Eugenia zaczĂŞÂła byĂŚ juÂż gÂłodna, Norbert pewnie teÂż zaraz zgÂłodnieje.
Dzieci poderwaÂły siĂŞ z trawnika i dziewczynka podbiegÂła do niego podskakujÂąc radoÂśnie.
– Papa! Zobacz, prawie skoĂączyÂłam Fianek! – pomachaÂła, rozsypujÂącymi siĂŞ na boki kwiatkami.
UcaÂłowaÂła ojca, zaraz po niej zrobiÂł to chÂłopiec i kobieta wstaÂła z Âławki.
– To co, zbieramy siĂŞ do domu?
– Aportujmy siĂŞ – zaproponowaÂł mĂŞÂżczyzna. – Do domu stÂąd daleko.
W tym momencie ko³o nich wyl¹dowa³ go³¹b i Norbert podbieg³ do niego próbuj¹c go z³apaÌ. Ptak odfrun¹³ kawa³ek dalej, wiêc ch³opiec pobieg³ za nim.
– Norbert! ChodÂź juÂż! – zawoÂłaÂła za nim kobieta, podajÂąc cĂłrce i mĂŞÂżowi rĂŞce.
.
GÂłoÂśne woÂłanie sprawiÂło, Âże Severus i Hermiona odruchowo podnieÂśli gÂłowy i spojrzeli w tamtym kierunku.
Malec biegiem dopad³ do rodziców i siostry i z³apa³ ojca za rêkê. Mê¿czyzna uœmiechn¹³ siê do niego, podniós³ g³owê i wykona³ lekki obrót. Jego oczy przesunê³y siê po le¿¹cej niedaleko parze i rozszerzy³y w nag³ym przeb³ysku rozpoznania. I w tym momencie z g³oœnym pykniêciem ca³a czwórka znik³a.
.
Severus odwrĂłciÂł wzrok i napotkaÂł spojrzenie Hermiony. UsiadÂł prĂŞdko i dziewczyna zrobiÂła to samo. PomyÂślaÂł, Âże skoro juÂż siĂŞ spotkali, dobrze byÂłoby porozmawiaĂŚ o tym, jak chroniĂŚ jej rodzicĂłw. Obietnica pomocy Jean Jacquesa nie zwalniaÂła go z obowiÂązku szukania jakiegoÂś rozwiÂązania.
– PrzejdÂźmy siĂŞ – zaproponowaÂł.
Oboje ruszyli wolno przed siebie i nie zwrĂłcili uwagi na trzask aportacji, ktĂłry rozlegÂł siĂŞ za nimi krĂłtko po tym, jak odeszli.
.
Kiedy caÂła rodzina aportowaÂła siĂŞ w domu, jasnowÂłosy czarodziej zatoczyÂł siĂŞ w panice na ÂścianĂŞ i oparÂł o niÂą plecami. Kobieta puÂściÂła dzieci rzucajÂąc im krĂłtkie:
– IdÂźcie do kuchni, zaraz zrobimy coÂś do jedzenia.
SpojrzaÂła na mĂŞÂża i zdziwiÂła siĂŞ na widok jego przestraszonej miny.
– CoÂś siĂŞ staÂło...?
Mê¿czyzna potoczy³ b³êdnym wzrokiem dooko³a i podj¹³ b³yskawiczn¹ decyzjê. Ukradkiem wsun¹³ ró¿d¿kê do rêkawa szaty i uniós³ rêce do góry, tak, ¿eby nie wypad³a.
– MuszĂŞ tam wrĂłciĂŚ... chyba zgubiÂłem ró¿dÂżkĂŞ...
– ZgubiÂłeÂś... – powtĂłrzyÂła za nim kobieta.
– Nie wiem – odparÂł trochĂŞ bezsensownie. – Zaraz wracam, tylko rzucĂŞ okiem.
PrzyciskajÂąc mocno rĂŞce do siebie obrĂłciÂł siĂŞ i deportowaÂł z domu, z powrotem na Pola Marsowe.
Kiedy wylÂądowaÂł dokÂładnie w tym samym miejscu, z ktĂłrym staÂł jeszcze minutĂŞ temu, trawnik przed nim byÂł pusty. RozejrzaÂł siĂŞ szybko dookoÂła i zobaczyÂł oddalajÂącÂą siĂŞ parĂŞ. WidziaÂł ich od tyÂłu; wysokiego, szczupÂłego czarnowÂłosego mĂŞÂżczyznĂŞ ubranego caÂłkowicie na czarno i niÂższÂą od niego kobietĂŞ o dÂługich do poÂłowy plecĂłw, brÂązowych, splÂątanych wÂłosach. MiaÂła na sobie wÂąskie mugolskie jeansy i luÂźnÂą bluzkĂŞ w Âłososiowym kolorze.
Od tyÂłu nie poznaÂłby ich, ale miaÂł przed oczami ich twarze, ktĂłre widziaÂł zaledwie sekundĂŞ, ale ktĂłre poznaÂł natychmiast.
Granger?! I Snape?
Nie odwaÂżyÂł siĂŞ podbiec do przodu, Âżeby popatrzeĂŚ na nich jeszcze raz, choĂŚ doskonale zdawaÂł sobie sprawĂŞ z tego, Âże oni nie mogli go poznaĂŚ.
Merlinie... co oni robiÂą w ParyÂżu?!
Skamienia³y sta³ przez chwilê patrz¹c za oddalaj¹c¹ siê par¹ i dopiero œciekaj¹ca po plecach stró¿ka zimnego potu sprawi³a, ¿e siê otrz¹sn¹³. Zmuszaj¹c do przybrania spokojnego wyrazu twarzy aportowa³ siê do domu.
– Xavier? No i jak, kochanie, znalazÂłeÂś jÂą? – dobiegÂł do gÂłos Âżony z kuchni i po chwili ukazaÂła siĂŞ w drzwiach jej gÂłowa.
– Oui, chĂŠrie. ZnalazÂłem jÂą – westchn¹³.
.
Szli chwilĂŞ w milczeniu.
– SÂłyszaÂłaÂś, co powiedziaÂłem Jean Jacquesowi na twĂłj temat – odezwaÂł siĂŞ z koĂącu Severus.
– MyÂślisz, Âże... – Hermiona spojrzaÂła na niego, nie zatrzymujÂąc siĂŞ.
– MyÂślĂŞ, Âże czas o tym pomyÂśleĂŚ – powiedziaÂł na pozĂłr spokojnym gÂłosem.
Dziewczyna skinĂŞÂła gÂłowÂą.
– ZastanawiaÂłam siĂŞ juÂż tyle razy, co zrobiĂŚ z rodzicami, ale pojĂŞcia nie mam. To znaczy pomys³ów mam peÂłno, ale za kaÂżdym razem muszÂą znĂłw porzuciĂŚ dom, pracĂŞ i ukrywaĂŚ siĂŞ gdzieÂś... najlepiej tak, Âżebym ja nie wiedziaÂła, gdzie.
– RozmawiaÂłem trochĂŞ z MinerwÂą na temat mojego domu w Spinner's End. W mugolskiej czĂŞÂści miasta. Minerwa zaproponowaÂła ukryĂŚ go rzucajÂąc ZaklĂŞcie Fideliusa.
– I moÂżna byÂłoby tam ukryĂŚ moich rodzicĂłw?
Severus omin¹³ kêpê kwiatów i na nowo zbli¿y³ siê do Hermiony.
– Tak, ale to ty byÂłabyÂś StraÂżniczkÂą.
– PrzecieÂż jeÂśli mnie zÂłapiÂą...
– A ciebie ukryÂłby Jean Jacques. Wtedy twoi rodzice byliby bezpieczni.
Dziewczyna uniosÂła w gĂłrĂŞ brwi, bardzo w jego stylu.
– To znaczy, Âże zostaÂłbyÂś sam, tak?
Severus zatrzymaÂł siĂŞ w miejscu i spojrzaÂł na niÂą bardzo powaÂżnym wzrokiem.
– Doskonale wiesz, co ci grozi, jeÂśli choĂŚby tylko zorientujÂą siĂŞ, Âże coÂś wiesz. I nawet jeÂśli ty siĂŞ ukryjesz, dosiĂŞgnÂą ciĂŞ przez twoich rodzicĂłw. Nie chodzi tylko o twoje Âżycie, ale i ich.
Hermiona zastanawiaÂła siĂŞ chwilĂŞ gorÂączkowo. DaÂł jej wybĂłr miĂŞdzy jej rodzicami i nim. Nie chciaÂła ich naraÂżaĂŚ, ale za nic w Âświecie by go nie zostawiÂła. I nagle przyszÂło jej do gÂłowy rozwiÂązanie.
– Bardzo dobrze. Przygotujemy twĂłj dom i tam przeniesiemy ich zanim nie wyÂślemy ich do Jean Jacquesa – powiedziaÂła, patrzÂąc mu w oczy. – PowiedziaÂłam ci juÂż raz i powtĂłrzĂŞ. Nie zostawiĂŞ ciĂŞ.
Severus wpatrywa³ siê w ni¹ i dwie ró¿ne czêœci jego umys³u toczy³y ze sob¹ bitwê. W koùcu on te¿ podj¹³ decyzjê.
– Dobrze, tak zrobimy. Ale musimy w takim razie opracowaĂŚ jakiÂś plan i dla ciebie.
PotaknĂŞÂła. Na to mogÂła siĂŞ zgodziĂŚ.
– Co mi przychodzi do gÂłowy juÂż teraz: masz zawsze mieĂŚ ze sobÂą dwie ró¿dÂżki, to po pierwsze. Po drugie nigdy i nigdzie nie wolno ci przebywaĂŚ samej. Najlepiej, ÂżebyÂś teÂż nie byÂła za dÂługo tylko i wy³¹cznie w towarzystwie Rockmana i Aylin. Staraj siĂŞ byĂŚ zawsze otoczona ludÂźmi – powiedziaÂł niedopuszczajÂącym sprzeciwu gÂłosem. – Poza tym masz zawsze mieĂŚ przy sobie monety kontaktowe. I zastanowiĂŞ siĂŞ nad resztÂą warunkĂłw.
– ObiecujĂŞ – odpowiedziaÂła.
Có¿, ³atwiej powiedzieÌ ni¿ zrobiÌ...
Przechadzali siĂŞ jeszcze trochĂŞ w milczeniu i Severus doszedÂł do wniosku, Âże potrzeba im jakiegoÂś lÂżejszego tematu przed poÂżegnaniem siĂŞ. PokazaÂł jej ÂławkĂŞ niedaleko i usiedli na niej.
– Nie mĂłwiÂłem ci jeszcze, Âże od wrzeÂśnia zamierzam wprowadziĂŚ nowy przedmiot w Hogwarcie.
Hermiona zainteresowana usiadÂła lekko bokiem, obrĂłcona w jego stronĂŞ.
– To coÂś w rodzaju Historii Nowoczesnej, zaczyna siĂŞ dwadzieÂścia lat temu i obejmuje obie czarodziejskie wojny.
– Powstanie i upadek Czarnej Magii, tak?
– I tak i nie. ChciaÂłbym poÂłoÂżyĂŚ nacisk na to, co dziaÂło siĂŞ wtedy, kiedy pojawiÂł siĂŞ Czarny Pan i urĂłsÂł w si³ê i ile kosztowaÂło zakoĂączenie tych wojen.
– PrzecieÂż to stanowi czêœÌ Historii Magii? – nie zrozumiaÂła Hermiona. – Chcesz zlikwidowaĂŚ ten przedmiot?
Severus potrz¹sn¹³ g³ow¹.
– Nie, profesor Bins nadal bĂŞdzie jÂą wykÂładaÂł. I dodatkowo, od czwartej klasy, bĂŞdzie wykÂładana Historia Nowoczesna. MyÂślĂŞ, Âże trzeba uczuliĂŚ mÂłodzieÂż juÂż w tym wieku czym koĂączÂą siĂŞ wygĂłrowane ambicje, czy chore przekonanie, Âże czysta krew jest lepsza.
Gdybym wiedziaÂł wtedy, jak to wszystko bĂŞdzie wyglÂądaĂŚ, z pewnoÂściÂą nie przystaÂłbym do ÂŚmiercioÂżercĂłw. I nie zrobiÂłbym wielu innych rzeczy.
– To jest bardzo dobry pomysÂł – powiedziaÂła dziewczyna. – Jestem pewna, Âże ci, ktĂłrzy przez to przeszli... ktĂłrzy byli tym naprawdĂŞ dotkniĂŞci, nigdy tego nie zapomnÂą i zrobiÂą wszystko, Âżeby to siĂŞ nie powtĂłrzyÂło. ByĂŚ moÂże gdyby Scott albo Stone albo... nie wiem, Watkins na przykÂład... Gdyby wiedzieli kiedyÂś, jak daleko siĂŞgnie ten ich cholerny spisek, moÂże teÂż by do niego nie przystali? – Hermiona poprawiÂła siĂŞ na Âławce. – Masz juÂż jakiegoÂś nauczyciela?
– RozmawiaÂłem z trzema w zeszÂłym tygodniu i w zasadzie juÂż siĂŞ zdecydowaÂłem. Jeden z nich byÂł zdecydowanie lepszy niÂż pozostaÂła dwĂłjka.
– O czym... na czym polegaÂła ta rozmowa?
– SprawdziÂłem ich znajomoœÌ w tej dziedzinie – to byÂło najbardziej oczywiste. – UmiejĂŞtnoÂści organizacji pracy, bo wbrew powszechnemu mniemaniu wielu osĂłb, dzieĂą pracy nauczyciela nie koĂączy siĂŞ po ostatniej lekcji i przede wszystkim umiejĂŞtnoœÌ ciekawego opowiadania. ProsiÂłem, Âżeby powiedzieli mi, jak wyobraÂżajÂą sobie prowadzenie lekcji. Czy dopuszczajÂą dyskusjĂŞ, czy teÂż ograniczajÂą siĂŞ do dyktowania tematu lekcji.
Hermiona pomyÂślaÂła o profesorze Binsie, ktĂłry najwyraÂźniej nie przeszedÂłby egzaminu u Severusa.
– No i jaki byÂł ten najlepszy?
Severus uniós³ k¹cik ust w lekkim uœmiechu na wspomnienie tej rozmowy. Pamiêtaj¹c Rookwooda, który potrafi³ opowiadaÌ godzinami o niczym i to w porywaj¹cy sposób, poprosi³ ka¿dego z kandydatów o opowiedzenie mu o czymœ banalnym. Kiedy Henry Dicks uprzedzi³ go, ¿e w takim razie opowie mu o porannym parzeniu herbaty, obieca³ sobie, ¿e pozwoli mu zacz¹Ì i nie wyrzuci natychmiast, ale da mu dwie minuty. Po czym z niedowierzaniem wzi¹³ udzia³ w parzeniu i piciu wyimaginowanej herbaty. By³ zachwycony. To by³ dok³adnie ktoœ, kogo potrzebowa³. Ktoœ, kto bêdzie potrafi³ zafascynowaÌ m³odzie¿ i uczyniÌ ten przedmiot nie godzin¹ s³uchania jednym uchem opowieœci jakiegoœ starszego czarodzieja o tym, co siê kiedyœ sta³o, ale prze¿ywania tego osobiœcie.
OpowiedziaÂł to Hermionie, ktĂłra aÂż uniosÂła w gĂłrĂŞ brwi ze zdumienia. Severus Snape bawiÂący siĂŞ w parzenie herbaty?!
– ZobaczĂŞ, jak da sobie radĂŞ przez pierwsze parĂŞ miesiĂŞcy i jeÂśli bĂŞdzie mu dobrze szÂło, najprawdopodobniej powierzĂŞ mu prowadzenie Historii Magii.
– JeÂśli tobie siĂŞ spodobaÂł, musi byĂŚ naprawdĂŞ wspaniaÂły!
– Jedyny problem, jaki w tej chwili mam, to brak odpowiedniego podrĂŞcznika. Do omawiania pierwszej wojny moÂżemy jeszcze uÂżywaĂŚ choĂŚby Powstania i Upadku Czarnej Magii, ale potem nie ma juÂż nic.
Hermiona zrobiÂła niepewnÂą minĂŞ.
– Czemu jej nie napiszesz? Nikt nie ma takiej wiedzy, co ty.
– Nie bĂŞdĂŞ pisaÂł Âżadnych ksi¹¿ek – parskn¹³ Severus.
Dostawa³ wiele propozycji napisania albo biografii, albo w³aœnie ksi¹¿ki o obu wojnach. Za ka¿dym razem odmawia³. By³ kimœ, kto stroni³ od publicznej uwagi i okres jego procesu i zaraz po nim wspomina³ jak pasmo koszmaru. Nie wiedzia³ ju¿, które artyku³y w prasie wola³, te robi¹ce z niego znienawidzonego mordercê, czy te¿ te, w których uchodzi³ za bohatera, zbawcê i mêczennika. Po procesie na krótki czas zapad³ spokój, ale potem zosta³ odznaczony Orderem Merlina i na nowo widzia³ swoj¹ twarz, gdzie tylko siê nie obróci³.
– A czemu ty Âżadnej nie napiszesz? – spytaÂł i rozbawiÂł go wyraz zaskoczenia i oburzenia na twarzy Hermiony.
– Ja?! Ja miaÂłabym napisaĂŚ ksi¹¿kĂŞ?! – zawoÂłaÂła i ÂściszyÂła gÂłos, bo kilka siedzÂących koÂło nich par obejrzaÂło siĂŞ na niÂą. – Mowy nie ma!
Severus wzruszyÂł ramionami.
– W ciÂągu zeszÂłego roku pojawiÂło siĂŞ parĂŞ. PrzeczytaÂłem wszystkie, choĂŚ raczej naleÂży powiedzieĂŚ, Âże zmusiÂłem siĂŞ do przeczytania. Stek bzdur, poprzeinaczane fakty i autor wykreowany na bohatera – powiedziaÂł z pogardÂą.
– A ten nowy nauczyciel nie moÂże czegoÂś napisaĂŚ?
– MoÂże i by mĂłgÂł, ale kiedy zacznie uczyĂŚ w Hogwarcie, nie bĂŞdzie miaÂł na to czasu.
Hermiona miaÂła wraÂżenie, Âże Severus byÂł trochĂŞ zmartwiony z powodu braku podrĂŞcznika. Co siĂŞ dziwisz. Chce wprowadziĂŚ nowy przedmiot, wyraÂźnie mu na tym zaleÂży, bez tego uczniowie nie bĂŞdÂą mieli siĂŞ z czego uczyĂŚ.
Nagle zaÂświtaÂł jej w gÂłowie pewien pomysÂł. MogÂłaby mu pomĂłc! I w ten sposĂłb mieĂŚ pretekst do widywania go czĂŞÂściej!
Staraj¹c siê nieudolnie ukryÌ radoœÌ spojrza³a na niego.
– A gdybym tak... sporzÂądziÂła coÂś na podobieĂąstwo notatek z lekcji? NapisaÂłabym, co siĂŞ wtedy dziaÂło, rok po roku, ale nie w formie ksi¹¿ki, ale wÂłaÂśnie notatek. Nie tylko Harry i Ron uczyli siĂŞ z moich notatek z lekcji.
Severus podniĂłsÂł gÂłowĂŞ i zamarÂł z wyrazem nadziei w oczach.
– Hermiono... To jest doskonaÂły pomysÂł! – powiedziaÂł. – Twoja pomoc byÂłaby nieoceniona!
– To nic takiego... lepsze niÂż nic...
– GdybyÂś mi w ten sposĂłb pomogÂła, byÂłbym bardzo... szczĂŞÂśliwy. ZgodziÂłabyÂś siĂŞ?
Dziewczyna uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ radoÂśnie i potaknĂŞÂła. UdaÂło jej siĂŞ! BĂŞdzie mogÂła go widywaĂŚ!
– Pod jednym warunkiem! ÂŻe mogĂŞ liczyĂŚ na twoje poprawki i komentarze!
Na widok rozradowanych, br¹zowych oczy Severus równie¿ siê uœmiechn¹³. Merlinie, móg³byœ siê na ni¹ patrzeÌ ca³ymi dniami...
Ogarnê³a go nag³a chêÌ przytulenia jej, ¿eby jej podziêkowaÌ i równoczeœnie dotar³o do niego, ¿e znów zacz¹³ traciÌ zdrowy rozs¹dek, wiêc zmusi³ siê do odwrócenia wzroku.
– OczywiÂście, Âże moÂżesz liczyĂŚ. Bardzo ci dziĂŞkujĂŞ.
– ZacznĂŞ juÂż dziÂś wieczorem, wiĂŞc za kilka dni bĂŞdziesz miaÂł pierwsze... szkice. Do poprawki – obiecaÂła. Za kilka dni bĂŞdzie mogÂła siĂŞ z nim zobaczyĂŚ...
– ChodÂź, wracajmy juÂż.
Dziewczyna wstaÂła raÂźno i rozejrzaÂła siĂŞ dookoÂła. OdnalazÂła w torbie Âświstoklik miĂŞdzykontynentalny, zapisaÂła w nim adres jej mieszkania i wyciÂągnĂŞÂła do niego rĂŞkĂŞ. Spletli razem palce i ÂświsnĂŞli do Londynu.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?